ลมพายุใน่ฤดูหนาวนี้ยังคงดำเนินต่อไป เยว่ชิงปล่อยให้ตัวเองจมอยู่กับความคิดมากมาย
หิมะที่ตกลงมาจนพื้นดินขาวโพลน ทว่ามันก็ทำได้แค่ปกปิดเอาไว้ เมื่อใดที่ฤดูกาลนี้จบลงพื้นดินก็จะโผล่พ้นขึ้นมา กลายเป็สีน้ำตาลแทนที่ความขาวสะอาดนี้
“เยว่ชิง...”
“ไป๋เยว่ชิง...”
อีกครั้งที่เสียงเรียกจากหลุมศพน่าสังเวชใต้สระบัว์ ลอยผ่านสายลมที่โหมมาไม่หยุด เยว่ชิงทำเมินเฉยต่อสิ่งที่ได้ยิน “เยว่ชิง ข้ารู้ว่าเ้าได้ยินเสียงของข้า”
“...”
“เมินเฉยไปก็เท่านั้น อย่างไรเราสองก็เชื่อมกันไว้ด้วยจิตหนึ่งเดียว” คำพูดของซื่ออิงเรียกความสนใจของเยว่ชิงได้ อย่างที่เยว่ชิงเข้าใจมาตลอดคือซื่ออิงเป็พวกชอบปั่นหัว มีคำพูดมากมายที่พร้อมทำให้คนอื่นเชื่อฟัง
“ข้ากับหลี่จิ้งหยางมีความลับมากมายที่ซ่อนเอาไว้ โดยเฉพาะความลับในตัวเ้า”
“เ้ามันก็แค่ศพในหลุม อย่าริมาพูดจาปั่นสมองข้า”
ซื่ออิงหัวเราะร่าชอบใจไม่น้อยกับเยว่ชิงที่สรรหาคำพูดมาตอกกลับ “ไป๋เยว่ชิงโตในอารามจี้หยง พ่อแม่เป็ใครก็ไม่รู้ เื้ัชีวิตไม่มีอะไรให้ค้นหาเลย ทั้งที่ตัวเ้าเองก็สงสัยเป็อย่างมาก”
“...!”
“ข้านอนในหลุมศพจริงอย่างที่เ้าว่า แต่ข้ารู้เื่ของเ้าดีกว่าใครทั้งนั้นเยว่ชิง!”
จะโทษความโง่งมซ้ำซากของตนเอง หรือโทษเื่ที่ซื่ออิงเอ่ยขึ้นมากระตุ้นจิตใจของเขา ในที่สุดเยว่ชิงก็กลับมายืนตรงหน้าหลุมศพนี้อีกครั้ง ั์ตาสีชามองดวงจิตที่เริ่มเป็รูปร่าง นับว่าซื่ออิงนั้นเก่งกาจอยู่ไม่น้อยในการฝึกบำเพ็ญจนจิตเกิดเป็ร่าง
“ทีนี้ก็พูดเื่ที่เ้ารู้มาให้หมด”
“อะไรกันเยว่ชิง ไม่คิดทักทายผู้เป็ดังคนให้กำเนิดเ้าเลยหรือ?” ซื่ออิงพยายามประวิงเวลา การพบเยว่ชิงนั้นไม่ใช่เื่ง่าย เพราะหลี่จิ้งหยางคอยตามเป็เงาอยู่ตลอดเวลา
“อย่าพูดจาเพ้อเจ้อไร้สาระออกมา”
“ข้าพูดความจริงต่างหาก การเกิดมาของเ้าก็แค่ตัวแทนข้า เป็เพียงสิ่งมีชีวิตที่หลี่จิ้งหยางอยากให้เป็”
“พูดบ้าอะไรของเ้า?”
ซื่ออิงวาดรอยยิ้มที่ชวนขนลุก รอบกายมีกลิ่นของมนต์ดำที่ลักษณะคล้ายกับเยว่ชิง “ในอดีตข้ากับเยว่ชิงมีสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน ทว่าไม่นานข้าเองก็ตายจากเขาไป จิตแยกเป็สองส่วนออกจากกัน ข้ากลายเป็จิตที่ติดอยู่ในหลุมศพนี้”
“ส่วนอีกครึ่งนั้นหลี่จิ้งหยางเป็คนเอาไป เขาช่วยให้เ้าได้กำเนิดขึ้นมาเป็ไป๋เยว่ชิง เด็กที่มีจิตใจอ่อนโยนใสซื่อ หากเ้าไม่เชื่อก็ดูชื่อของข้าหน้าหลุมศพนี่เสีย”
เยว่ชิงปรายสายตามองนามที่สลักเอาไว้
ไป๋ซื่ออิง
ช่างเป็นามที่ไม่ได้แตกต่างไปจากเขาเลย แม้ไม่อยากเชื่อสิ่งที่ซื่ออิงพูดในวันนี้ ทว่าทุกสิ่งอย่างมันกลับชี้ให้เห็นว่าเป็จริงอย่างที่ซื่ออิงพูด
“...”
“สัมพันธ์ของข้ากับหลี่จิ้งหยางเหนียวแน่น เขาเปรียบดังแสงตะวันที่ช่วยให้ข้าอบอุ่นใจ แม้ข้าตายไปแล้วเขาก็ยังสร้างเ้าไว้เป็ตัวแทนอีก ข้าซึ้งในตัวของหลี่จิ้งหยางเหลือเกิน”
ทุกคำพูดนั้นไม่ต่างกับน้ำร้อนที่สาดลงบนใจของเยว่ชิง ในเวลานี้ซื่ออิงเองก็แอบยิ้มเยาะอย่างพึงใจกับท่าทางของเยว่ชิง เขาจะสาดทุกสิ่งอย่างเพื่อให้เด็กคนนี้จมไปในความมืด รอวันที่อิสระของซื่ออิงมาเยือนอีกหน ถึงวันนั้นเขาพร้อมจะสังหารทุกคนที่ขวางทางการเป็ใหญ่ในใต้หล้า
“แค่นี้ใช่ไหมที่เ้าจะพูด”
“หะ?”
ซื่ออิงถึงกับหลุดจากความคิดของตนเอง ไป๋เยว่ชิงกลับมาเฉยเมยไม่มีความรู้สึกเช่นเคย ั์ตาสีชานิ่งสงบราวกับผิวน้ำที่ไร้ลมพัดผ่าน
“เ้าอยากให้เราสองเป็หนึ่งเดียวกัน เ้าอยากสมหวังในสิ่งที่ตนคิด”
“...”
“อย่าหวังเลยไป๋ซื่ออิง เื่ของข้ากับพุทธองค์นั้นไม่เกี่ยวกับเ้า และการที่เ้ามานั่งเล่าความหลังหวานชื่นเช่นนี้ ก็ไม่ได้ทำให้ข้ารู้สึกซาบซึ้งน้ำตาไหลแต่อย่างใด เมื่อข้าสมความตั้งใจแล้ว ข้าจะลงอเวจีให้จิตนี้มอดไหม้จนไม่มีโอกาสได้ผุดเกิดมาอีก!”
ผิดคาดไปจากที่คิดโดยสิ้นเชิง ไป๋เยว่ชิงนั้นต่างกับไป๋ซื่ออิงราวฟ้ากับเหว แม้ว่าเยว่ชิงจะแบกรับมนต์ดำรวมไปถึงพลังดาราดับที่อยู่ในกายิญญานั้น แต่ทำไมกัน...ทำไมเยว่ชิงยังรู้จักผิดชอบชั่วดีอยู่
“ไป๋เยว่ชิง!”
“อย่าเรียกข้ามาเพราะเื่ไร้สาระของเ้าอีก” เยว่ชิงเอ่ยด้วยเสียงเ็า สบกับั์ตาของอีกฝ่ายที่ดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด แต่จะทำอะไรได้นอกเหนือกว่านี้ เมื่อจิตที่แข็งแกร่งนั้นดันอยู่กับเยว่ชิง หลี่จิ้งหยางช่างฉลาดหลักแหลมเสียเหลือเกิน ซื่ออิงได้แต่คิดแค้นใจอยู่อย่างนั้น
เขากลับออกมายืนอยู่หน้าสระบัว์ที่แสนงดงาม พวกมันต่างหลบเลี่ยงสายลมที่พัดผ่าน เยว่ชิงมิอาจข่มใจตนเองให้สงบได้ ในวันนี้เขากลับได้รู้เื่มากมายที่จิตใจยากเกินรับไหว วิหารระฟ้าสูงเสียดจนต้องแหงนหน้าขึ้นมอง พุทธองค์หลี่จิ้งหยางคือเื้ัในทุกเื่ การที่เขาอยู่หรือตายก็เป็สิ่งที่พุทธองค์คอยกำหนดมาตลอดอย่างนั้นหรือ
ทำไมกัน!
หรือเป็เพราะเยว่ชิงผู้นี้ทำหน้าที่ตัวแทนได้ไม่ดีพอ ไม่สิ! เขาไม่มีทางเป็ตัวแทนของใคร
ก่อนหน้านี้ที่เขาโดนซื่ออิงทำร้าย พุทธองค์กลับตำหนิและเมินเฉยความเ็ปของเยว่ชิง แววตาที่พุทธองค์มองไปยังหลุมศพนั้นช่างอบอุ่น เป็ดังแสงตะวันสาดส่องอย่างที่ซื่ออิงกล่าว
ความหลังของทั้งคู่ดีถึงเพียงนี้ ไยต้องสร้างตัวตนของเขาขึ้นมาอีก
ร้อยแปดความคิดของเยว่ชิงตีกันอยู่ในใจ ท่ามกลางหิมะที่โปรยปรายและอากาศที่หนาวเย็น สายลมพวกนั้นไม่มีผลอะไรต่อเยว่ชิง ความหนาวเหน็บนี้ก็เช่นกัน ที่เขาโดนหักหลังจากสหาย และความจริงที่เ็ปจากคนที่เยว่ชิงภักดี ทุกอย่างมันตายไปจากเขาแล้วทุกสิ่งอย่าง
ไป๋เยว่ชิงเดินฝ่าความมืดลงเขาไปเพียงลำพัง สิ่งแรกที่เขาคิดถึงคงเป็อารามจี้หยง เขาคิดถึงเสียงของหลวงจีนที่คอยสอนสั่ง รวมถึงความอบอุ่นที่หลวงจีนมอบให้เขาอยู่เสมอ
ทว่าทุกอย่างมันไม่ได้สวยงามอย่างที่ใจคิดเลย
“อาตมาทำทุกอย่างตามที่พุทธองค์รับสั่ง”
ใบหน้าของหลวงจีนยังคงสงบนิ่ง สมณะไม่อาจโกหกหลอกลวงผู้ใดได้ ผู้ทรงศีลควรกล่าวทุกสิ่งด้วยความเป็จริง และการที่เด็กคนหนึ่งโตขึ้นมาโดยไม่รู้เื่ราวนั้น มันก็ถึงเวลาที่ต้องบอกทุกอย่างให้รับรู้ ความเป็จริงที่ชวนเ็ปจนเยว่ชิงหาหลักไม่เจอ
เสวี่ยฉินออกมาจากโรงเตี๊ยมด้วยอาการเมามาย เขาเดินไปตามทางอย่างไม่รู้จุดหมาย ตามทางที่เต็มไปด้วยหิมะขาวสะอาดนั้น สายตาเขาก็พบกับใครบางคนที่ท่างทางไม่ค่อยดีนัก
เมื่อเพ่งมองให้ชัดก็พบว่าเป็คนผู้นั้น!
“น...นี่เ้า!!! ”
เ้าสำนักเทียนฉีะโเรียกเยว่ชิงเสียงดัง อาการเมามายนั้นเยว่ชิงไม่อยากสนใจ เขาเดินเลี่ยงไปอีกทางเมื่อเห็นว่าเสวี่ยฉินเดินเซมาทางเขา
“เ้า!! อึก...เ้าไปไหน!”
“เมาแล้วก็ไปนอน อย่าออกมาวุ่นวายรบกวนผู้อื่นเช่นนี้”
เสวี่ยฉินยืนโอนเอนไปมา สายตานั้นพยายามมองใบหน้าของเยว่ชิง “ใครทำเ้าเสียใจกัน”
“...”
“ตัวข้านั้นเหมือนโดนหยามหน้า ข้าก็เสียใจอยู่เช่นกัน เหอะ!”
“เ้าน่ะรึ?” เยว่ชิงแม้ไม่อยากสนใจคนที่กำลังเมาไม่มีสติ ทว่าเมื่ออีกฝ่ายพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา แบบนั้นเขาจะเดินเลยผ่านก็ดูจะเป็การน่าเกลียด
“ไป...ไปกับข้า เ้าจะได้ไม่เศร้า”
หัวคิ้วของเยว่ชิงขมวดชนกันเป็ปม เสวี่ยฉินผู้นี้น่ะหรือเป็อันดับหนึ่งในใต้หล้า เวลาเมามายก็ไม่ต่างจากเด็กน้อยผู้หนึ่ง “ข้าไม่ไป เ้าปล่อยข้าได้แล้ว”
“ทำไมเ้าถึงมีมนต์ดำกัน เ้าไม่ควรมีของสกปรกแบบนั้น”
“เื่ของข้า!”
เยว่ชิงสะบัดแขนออกจากมือของอีกฝ่าย ทว่าแม้เสวี่ยฉินจะอยู่ในอาการมึนเมา แต่เรี่ยวแรงนั้นยังดีไม่มีตกเลยสักนิด แรงจับเหนียวแน่นสะบัดเท่าไรก็ไม่ยอมหลุดออก
“เสวี่ยฉิน! ปล่อยข้า”
ไม่รู้ว่าเ้าสำนักเทียนฉีนี้สมองกลับไปแล้วหรืออย่างไร ถึงได้คว้าเอาเยว่ชิงไปสวมกอดเต็มแรง ฝ่ามือหยาบกร้านลูบศีรษะเยว่ชิงไปมาราวกับปลอบโยน “เ้าอย่าเศร้าหมองเลย มีข้าอยู่ตรงนี้”
สดับเพียรหมื่นภพชาติ
94K
![[จบแล้ว]มังกรพลัดถิ่น - Student Fighter](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1606464200_42441106.webp)
