ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ในร้านคาเฟ่แห่งหนึ่ง
ตอนนี้มีชายสวมชุดสีเขียวกำลังจิบกาแฟด้วยใบหน้าอมทุกข์ บรรยากาศรอบ ๆ ตัวเขาชั่งเต็มไปด้วยความโศกเศร้า ชายหนุ่มยังนึกถึงใบหน้าอมยิ้มแก้มแดง ๆ ของหญิงสาวคนหนึ่งได้ดีตอนที่เขาปรากฎตัวออกมา เขาอยากจะขอโทษกับการกระทำนั้น แถมเขายังทำเรื่องบ้า ๆ อย่างการกินเธอเข้าไปอีก “ไอ้โง่เอ้ย!! ” ตูม⁓ ชายหนุ่มะพังโต๊ะทำให้คนอื่น ๆ ตกใจมองเขาอย่างหวาดกลัว ซอว์โยนถุงเงินลงกับพื้นและเดินออกจากร้านไป
“ฉันต้องหาของมาไถ่โทษกับการกระทำของตัวเอง”
ซอว์เดินตัวปลิวไปยังสำนักพเนรจร เขาเดินเข้าที่ตั้งสำนักได้อย่างง่ายดายพลางใช้ย่างก้าวพริบตาไปมาจนในที่สุดก็สามารถมาเข้าดันเจี้ยนวงกตขุมทรัพย์สำเร็จ ก็กวาดสายตามองเขาวงกตที่สูงเฉียดฟ้าทำจากวัสดุที่เหมือนเหล็กแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่า เขาเรียกแมลงทั้งห้าตัวเข้ามาสำรวจพื้นที่โดยรอบพร้อมหยิบกระดาษออกมาวาดภาพตาม
“รู้สึกสู้หน้าไม่ไหวเลยแหะ”
เขามั่นใจว่าหากเขาพยายามหลบหน้าอาจทำให้พลอยเข้าใจผิดได้ แต่หล่อนก็คงคาดเดาไปว่า เขาคิดว่าการตายของตัวเองทำให้ซอมบี้กลืนวิญญาณไปฆ่าเธอได้สำเร็จ แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย เขาต่างหากที่เป็นคนฆ่าเธอเอง ใบหน้าอมยิ้มแดง ๆ ที่เต็มไปด้วยความเขินอายยามได้อยู่กับเขานั้นชายหนุ่มยังจำได้ดี
เขาฆ่าคนที่เขารักไปแล้ว…
“ถ้าลุงมีภารกิจแบบนี้อีก ผมสัญญาว่าจะเลิกเล่นเกมนี้ทันที”
เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายได้ยินรึเปล่า? แอบดูเขาเล่นอยู่รึเปล่า? แต่เขาให้คำมั่นสัญญาว่า ต่อจากนี้ลุงอาจจะต้องชดใช้หากกดดันเขามากกว่านี้ ซอว์ไม่สนใจหรอกว่าในโลกแห่งความเป็นจริง ความรู้ที่ว่าด้วย ห้วงกำเนิด ห้วงวิญญาณนั้นจะสามารถชกกำแพงจนแตก กลายเป็นยอดมนุษย์ หรือลุงแกจะสามารถฆ่าคนตายราวกับกระดิกนิ้ว แต่ด้วยสมองของเขาแล้ว แต่ต่อให้เป็นพระเจ้า พระเจ้าก็ต้องมีจุดอ่อนอยู่ดี
“เฮ้อ⁓” ซอว์ใช้เวลาอยู่ในนี้นานพอจะรู้ว่าผ่านมาเกือบห้าทุ่มแล้ว ชายหนุ่มรีบออกเดินทางตามที่สำรวจไว้ทำให้เขาสามารถคว้าสมบัติมาครอบครองอย่างง่ายดาย แม้กระทั่งจุดที่สำนักพเนจรไม่เคยไปถึงมาก่อนเขาก็สามารถค้นหาได้สบาย ๆ ด้วยความสามารถของแมลงที่โคตรเร็วห้าตัวตัวละหนึ่งร้อยเมตร มันทำให้การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องยากเกินไปสำหรับเขา
“ได้คัมภีร์สกิลหลายอย่างเลยแหะ ไอเทมระดับหนึ่งดาวก็มีไม่ใช่จะน้อย ๆ เลย อืม…อดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าทำไมคนของสำนักพเนจรถึงยังมีผู้เล่นส่วนมากที่ไม่มีไอเทมแบบนี้กันอยู่อีก” หรืออาจจะเป็นเพราะว่าดันเจี้ยนแห่งนี้มันซับซ้อนเกินไปจนหากล่องสมบัติได้ไม่เท่าไหร่ หรืออาจเป็นเพราะมันจะรีเซ็ททุก ๆ เที่ยงคืน
“อย่างหลังน่าจะตรงตามข้อสันนิฐานมากกว่า”
ซอว์รีบเร่งให้ไวขึ้น ไม่นานเขาก็คว้ากล่องสมบัติมาได้อย่างง่ายดาย ซอมบี้ระหว่างทางก็ไม่กล้าที่จะทำร้ายเขา พวกมันมีเลเวลตั้งแต่ 35-50 จากเดิมก่อนกลายพันธุ์ 31-40 น่าเสียดายที่ไม่มี BOSS เลยสักตัว มันทำให้เขาอดรู้สึกอยากเจอไม่ได้ ชายหนุ่มมาถึงกล่องสุดท้าย กล่องสีทองของเขา
“หวังไว้สูงเลยแหละว่า จะมีของดีกว่าคนอื่นเขา”
ชายหนุ่มสั่งให้ซอมบี้เด็กเปิดออก เหมือนกับทุก ๆ ครั้งที่เขาเปิดกล่อง ทำให้ไม่โดนสมบัตินั้นกลืนกินไป เอี้ยด~ และขอขอบคุณตัวเกมที่ทำให้ความหวังเขาไม่สูญเปล่า ชายหนุ่มเดินเข้าไปตรวจสอบเห็นเพียงสมบัติสองชิ้นเท่านั้น อันนึงเป็นสร้อยคอทรงมังกรสีขาวดำกัดหาง ส่วนอีกรูปร่างเดียวกัน
“ของคู่กันหรอ ว้าว! ” ซอว์ตาเป็นประกาย ความทุกข์ใจก่อนหน้านี้เริ่มหายไป เขาเริ่มตรวจสอบไอเทม
– – – – – – – – – – – --[ไอเทมผูกมัด: สร้อยคอมังกรหยินหยางบริสุทธิ์ (หญิง) ][ระดับ: 3 ดาว]สร้อยคอที่ถูกสร้างจากราชาคนแคระ ผู้ชำนาญการด้านการตีเหล็ก การทำเครื่องประดับ จวบจนชุดกราะปราณต่าง ๆ มังกรอาวุโสหยินหยางบริสุทธิ์ได้ขอสร้างไว้เพื่อใช้เป็นของขวัญแก่ลูกหลานของตนเอง สร้อยคอนี้ถูกสร้างจากร่างกายของผู้อาวุโสที่ใกล้สิ้นสลายเพื่อถวายชีวิตตัวเองให้แก่มังกรที่รัก ไว้เป็นที่ระลึกถึงว่า นี่คือของขวัญสุดท้ายจากเขา[รายละเอียด]เลเวลที่ต้องการ: 1 เพศ: หญิงความสามารถติดตัว: ฟื้นฟูความเหนื่อยล้าปานกลาง , ฟื้นฟูพลังชีวิตปานกลาง , ใช้คัมภีร์ทักษะคู่ตนเองได้ (ต้องรู้ชื่อสกิล) , เพิ่มค่าประสบการณ์ 10% , ลดคูลดาวน์การเกิดใหม่ 50%คัมภีร์สกิลทักษะ: พรสวรรค์สมมุติเทพ (3 ดาว)– – – – – – – – – – – --[ไอเทมผูกมัด: สร้อยคอมังกรหยินหยางบริสุทธิ์ (ชาย) ][ระดับ: 3 ดาว]สร้อยคอที่ถูกสร้างจากราชาคนแคระ ผู้ชำนาญการด้านการตีเหล็ก การทำเครื่องประดับ จวบจนชุดกราะปราณต่าง ๆ มังกรอาวุโสหยินหยางบริสุทธิ์ได้ขอสร้างไว้เพื่อใช้เป็นของขวัญแก่ลูกหลานของตนเอง สร้อยคอนี้ถูกสร้างจากร่างกายของผู้อาวุโสที่ใกล้สิ้นสลายเพื่อถวายชีวิตตัวเองให้แก่มังกรที่รัก ไว้เป็นที่ระลึกถึงว่า นี่คือของขวัญสุดท้ายจากเขา[รายละเอียด]เลเวลที่ต้องการ: 1 เพศ: ชาย– – – – – – – – – – – --
“ไอเทมผูกมัดสินะ”
ชายหนุ่มอมยิ้ม ไอเทมผูกมัดนั้นหลังจากสวมใส่ไปแล้วจะไม่สามารถแลกเปลี่ยน ซื้อขายได้ ยกเว้นเสียแต่มันจะถูกทำลายเหมือนกับสร้อยคอก่อนหน้านี้เท่านั้น แม้เขาจะรู้สึกว่าของผู้หญิงดีกว่ามาก แต่นั้นก็หมายความว่าเขาได้หาของขวัญสุดพิเศษให้กับพลอยเพื่อไถ่โทษแล้ว บางทีเขาก็แอบรู้สึกโล่งใจนิดนึงที่สามารถไอเทมแบบนี้ได้ ซอว์แอบยิ้มนิด ๆ เมื่อมองของตัวเอง
“แบบนี่แหละดีแล้ว”
ให้เขาเสียสละให้เธอบ้างเถอะ ไม่ต้องมีความสามารติดตัวอะไรมากมาย น่าเสียดายที่คัมภีร์ทักษะของเขาไม่มีเลยสักอย่าง ไม่สิ ๆ มีจากภารกิจปลดล็อกนี่นา ตอนนั้นเขาเอาแต่หมกมุ่นไปซะส่วนใหญ่เลยไม่ได้สนใจอะไรมัน สกิลนี้มีชื่อว่า ‘สัญลักษณ์อสูร’ จากรายละเอียดมันจะบอกว่า จะดึงตัวตนที่ซ่อนออกมา ซึ่งตัวตนไม่ใช่ด้านมืดหรือด้านสว่างอะไร แต่เป็นอสูรที่ยินยอมน้อบรับต่อผู้ใช้โดยแน่นอนว่ายิ่งเราแข็งแกร่งอสูรตัวอื่นจะมาน้อบน้อมแทนตัวเก่า
สัญลักษณ์อสูรนี้ ไม่ใช่การอัญเชิญอสูรออกมาต่อสู้ แต่เป็นคล้ายกับภาพฉายด้านหลังตัวเองมากกว่า มันเอาไว้เพิ่มระดับลมปราณ หรือความเข้าใจอะไรบางอย่างจวบจนไปถึงพรสวรรค์ชั่วคราว นับว่าเป็นสกิลที่ค่อนข้างโกงหากตัวตนอสูรนั้นแข็งแกร่ง
“รีบกลับดีกว่า”
เขาเก็บไอเทมไว้กับตัว ก่อนจะพุ่งออกจากวังวนโดยให้แมลงออกไปตรวจสอบก่อนว่ามีคนเฝ้าไหม เมื่อเล็งเห็นว่าไม่แล้วก็เดินออกมา เขาเงยหน้ามองวังวนสีแดงที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นสีฟ้า ชายหนุ่มขมวดคิ้วตรวจสอบเวลา และมันก็เป็นไปตามที่คาด เวลานี้เที่ยงคืนแล้ว ทำให้ดันเจี้ยนแห่งนี้รีเซ็ตอีกครั้งจนการกลายพันธุ์หายไป แต่ไม่ว่าอย่างไงคนที่เฝ้าทางเข้าอยู่ก็คงรู้ว่าวังวนเป็นสีแดง ไม่งั้นคงไม่หายหัวไปแบบนี้
พรึบ! ชายหนุ่มพุ่งหายไปในความมืด หมอกเริ่มกลืนกินร่างกายเขาแปรเปลี่ยนเป็นร่างโปร่งสูงกำยำ นัยน์ตาสีอำพัน ร่างกายสมส่วนคล้ายกับชายชาติทหาร สวมชุดชาวบ้านกากหนึ่ง เขาสั่งให้แมลงทั้งห้ากระจายไปรอบ ๆ และเดินเล่นทันที
“พี่ซอว์…” เสียงหวานใสดังขึ้น ชายหนุ่มดีดตัวถอยหลังมอง แต่แล้วเขาก็พบกับพลอย?
‘เกิดไวขนาดนี้เลยหรอ? หรือเป็นแค่ภาพลวงตา? สกิล? หรือซอมบี้ที่มีความสามารถคล้ายเรา’ ชายหนุ่มหยิบดาบสีเงินจากแหวนมิติตั้งท่ามองไปเบื้องหน้า และเริ่มลดความระแวงลง ‘อีกฝ่ายไม่ใช่ซอมบี้’ มันไม่มีขึ้นชื่อแจ้งเตือนของระบบเกมซอมบี้ งั้นแสดงว่าก็เป็นคน
ชายหนุ่มหรี่ตามอง
“พลอยหรอ? ”
เขามองผ่านไหล่หญิงสาวไปก็พบอสูรลวงตา และผู้เล่นสำนักลวงตาจำนวนมากวิ่งมา อสูรลวงตาเดินมาคู่กับธิดาศักดิ์สิทธิ์ เมื่อชายหนุ่มเห็นก็เข้าใจได้ทันทีว่าพลอยเกิดไวผิดปกติ เขาเก็บดาบในมือถอนหายใจดังเฮ้อ! พลอยที่เห็นก็ฉีกยิ้มแต่ก็ไม่ได้เข้าไปใกล้เขาแม้แต่อย่างใด
“พี่ซอว์หนูขอเช็คอะไรหน่อยนะคะ” เขาเลิกคิ้วสงสัย
ฉัวะ!! อยู่ดี ๆ หล่อนก็พุ่งมาฟันฝ่ามือเขาจนเลือดกระฉูด ซอว์ขมวดคิ้วและมองในแง่ดีว่าหล่อนกำลังตรวจสอบว่าเขาเป็นซอว์จริง ๆ รึเปล่า อึก…ชายหนุ่มยิ้มจาง ๆ ขณะที่พลอยมองรอยเลือดจำนวนมากสีหน้าของเธอก็แบะออกราวกับคนที่กำลังร้องไห้ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้ดูเย็นชาชะมัด
“ฮึก! พี่ซอว์~ หนูขอโทษ”
หญิงสาวผมสีดำสลวย ใบหน้าทรงไข่ นัยน์ตาสีสดใส พร้อมกับชุดสีขาวบริสุทธิ์ราวนางฟ้า ทรวดทรงหนุ่นนาฬิกาทรายบวกกับหน้าอกหน้าใจที่พอดิบพอดีมือ หล่อนกระโดดเข้ามากอด เอาหน้าถูที่ท้องเขาไปมาจนเขาอดไม่ได้ที่จะเค้นเสียงราวกับเจอเรื่องตลก มอง ๆ ไปมันก็เหมือนคุณพ่อที่กำลังเอาหน้าถูลูกในท้องของคุณแม่อย่างไงอย่างงั้น
ผู้เล่นคนอื่น ๆ ที่เห็นก็อิจฉาริษยากันใหญ่
“พี่ซอว์โดนซอมบี้ฆ่าตั้งแต่เข้าเมืองเลยหรอคะ? ” ชายหนุ่มฉีกยิ้มลูบหัวหญิงสาว
“(ไม่)ใช่ครับ…ก็พลอยเอาแต่สนใจเสี่ยวเสียขับมอไซค์นี่นา⁓ สุดท้ายพี่ก็ได้ไปคุยกับยมบาลหายเหงา” พลอยทำหน้ารู้สึกผิดจนเขาอดหัวเราะไม่ได้ เธอเดาว่าพี่ชายเธอต้องเกิดในวันพรุ่งนี้ตอนเย็นแต่ไม่คิดว่าพี่ซอว์จะมีไอเทมช่วยทำให้เกิดใหม่
“แล้ว? ตัวขโมยความสุขพี่ไปไหนเนี่ย น้องเสี่ยวเสียของหนูอยู่ไหนเอ่ย? ” อสูรลวงตาเค้นเสียงจนพลอยถลึงตาใส่
“ก็ ก็ ก็ ก็น้องเขาก็งอนหนูไปแล้วอะ หนูเผลอไปดุน้องเขาจนน้องเอาแต่นอนในโรงแรมไม่คุยกับหนูเลย”
ซอว์ฉีกยิ้มในใจก่อนจะตีหน้าเศร้าในความเป็นจริง
“อ๋อ⁓ ที่แท้ตัวจริงไม่สนใจ ก็เลยมาหาตัวสำรองอย่างพี่หรอ เฮ้อ!” พลอยเบิกตากว้างนิด ๆ รีบส่ายหน้าหงึก ๆ
“ไม่ ๆ ๆ พี่เป็นตัวจริงของหนูต่างหาก เจ้าเด็กนั้นก็แค่ของแปลกที่น้องอยากระบายความเครียดนี่นา” ซอว์ก็อยากจะพูดว่า แล้วพี่ระบายความเครียดไม่ได้หรอครับ? แต่เขาก็ไม่อยากสานต่อบทสนทนาแนวนี้นัก ชายหนุ่มอมยิ้มแสร้งไม่รู้ยกมือที่เลือดไหลขึ้นมา
“แล้วจะบอกพี่ได้ยังครับว่าเกิดอะไรขึ้น…”
หญิงสาวก้มหน้ารู้สึกผิด ก่อนจะรีบทำแผลให้พร้อมเล่าเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งซอมบี้กลืนวิญญาณบ้าง ฆ่าซอมบี้เทพสายฟ้าได้บ้าง ราพิสตายด้วยคำสาปบ้าง และอะไรหลาย ๆ จวบจนไปถึงซอมบี้กลายร่างเป็นคนอื่น จึงทำให้เธอรีบใช้ไอเทมหนึ่งเดียวของเธอที่สามารถเกิดใหม่ได้ทันที
“อืม~ ดูเหมือนพี่จะเข้าใจเราแล้วครับ” ซอว์มองมือที่ถูกพันแผลไว้ มันเป็นที่พันแผลที่ปล่อยปราณธาตุไม้ในการรักษะ เขาพยักหน้าชื่นชอบไอเทมแบบนี้ ซอว์เชิดคางหญิงสาวเล็กน้อยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลอยที่เห็นก็ตัวเกร็งใบหน้าแดงก่ำ เขาก้มลงช้า ๆ กระซิบข้างหูเบา ๆ
“พี่หาเสี่ยวเสียมาให้แล้วก่อนหน้านี้…” พลอยตัวสั่นรู้สึกเสียวทั่วร่างกาย
“พี่อยากขอให้เราหลับตา”
พลอยหน้าแดงก่ำ เธอจำได้ว่าข้อเสนอนั้นต้องทำตามที่อีกฝ่ายขอ หญิงสาวสูดลมหายใจถี่เสียงดังฟืดฟาด หัวใจหล่อนเต้นตูมตาม มือทั้งสองจิกเข้าเนื้อแน่นจนเส้นเลือดปูด หญิงสาวพยายามไม่คิดอกุศล จูบ!!? ไม่ ๆ ๆ พี่ซอว์ยังไม่ทำแบบนั้นแน่นอน อย่างน้อยก็ตอนนี้
หญิงสาวสัมผัสได้ว่ามีบางอย่างคล้องที่คอเธอ พลอยลืมตาขึ้นก็ก้มลงมองพบว่ามีสร้อยคอมังกรสีดำขาวดูดี แต่เมื่อเธอเห็นรายละเอียดของมันก็เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง เครื่องประดับสามดาว!! แถมข้อจำกัดคือเลเวลหนึ่ง ไม่พอแค่นั้น ความสามารถติดตัวจำนวนมากก็ทำให้เธอหายใจไม่ออก ราวกับไม่ได้ใส่สร้อยคอ แต่ใส่สร้อยเพชรต่างหาก!
“สวมให้พี่ด้วยนะครับคนดี…”
หญิงสาวรับสร้อยที่เหมือนกัน ใบหน้าเธอก็แดงก่ำ ปุ๊ง! ราวกับมีควันออกจากหูเธอ สร้อยคู่!!? กรี๊ด!!! (/≧▽≦)/ พลอยยิ้มไม่หุบแต่ในใจก็เกิดความสงสัยเผลอหยิบคัมภีร์สีฟ้าขึ้น ฟูม! พริบตาเธอก็เห็นพี่ซอว์ทำหน้างง ๆ เธอก็ไม่รอช้ากล่าวอธิบายให้แก่ชายหล่อเลเวล 10 อย่างเขา
“มันคือคัมภีร์สืบค้นค่ะ ไว้ตรวจสอบรายละเอียดไอเทม จริง ๆ มันหายากมากนะคะ หนูมีอันเดียวเอง แต่ก็อดใจไม่ได้ที่จะตรวจสอบไอเทมของพี่” แม้หญิงสาวจะบอกแค่นี้ แต่เธอก็เดาได้ว่าพี่ซอว์คงเดาออกแน่ว่า ไอเทมที่ไม่ได้สวมใส่จะไม่ปรากฎรายละเอียด แต่ไอเทมที่สวมใส่แล้วจะปรากฎรายละเอียดแถมยังไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้ ยกเว้นขายหรือทำตก หญิงสาวเหลือบไปเห็นคำว่า ‘ไอเทมผูกมัด’ ก็เอามือติดปากมากกว่าเดิม
เธอรีบก้มลงมองรายละเอียดสร้อยของพี่ซอว์
“เอ๊ะ!? ” เอ๊ะ?
“ทำไมไม่มีอะไรเลยล่ะ” หญิงสาวตกใจ ซอว์ที่เห็นก็จับคางหญิงสาวแน่น
“อย่าสนใจเลยนะครับคนดี สวมสร้อยให้พี่ได้แล้ว” พลอยหน้าแดงเล็กน้อยแต่ความสงสัยกลับมีมากกว่า เธอสวมใส่ให้อีกฝ่ายเสร็จก็ตรวจทานดูอีกรอบ ก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าไอเทมชิ้นนี้มันเหมาะสำหรับคู่รักจริง ๆ เป็นการเสียสละของฝ่ายชาย
ซอว์ที่เห็นก็ลูบหัวไปมา
“สกิลพี่ชื่อว่า 'สัญลักษณ์อสูร' นะครับ น้องต้องชอบมันแน่ ๆ เชื่อพี่เถอะ” พลอยรู้สึกอยากร้องไห้อีกครั้ง ไอเทมนี้ราคาอาจตกครึ่งแสนได้ง่าย ๆ แถมพี่เธอก็จนไม่ได้มีทรัพย์สินอะไร หญิงสาวตัวสั่นรีบตรวจสอบแหวนมิติตัวเองทันทีเพื่อหาของมอบให้
ซอว์ส่ายหน้ายิ้ม ๆ หันไปมองอสูรลวงตา
“ผมต้องออกเกมแล้วครับ อย่างไงก็ฝากดูแลน้องสาวผมด้วยล่ะกัน”
เขาโยนแหวนมิติวงหนึ่งให้ อสูรลวงตาก็รับ พลันเงยหน้าขึ้นมาก็พบว่าอีกฝ่ายออกเกมไปแล้ว ธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่เห็นก็ทำหน้ามุ่ยกระทืบเท้าไปมาอย่างน่ารัก ไม่ว่าจะตอนไหนพี่ซอว์ของเธอก็ไม่เคยรับความช่วยเหลือจากเธอเลยสักนิด พลอยรู้สึกเศร้าใจ เธออดสงสัยไม่ได้ว่าไอ้ศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายบ้าไรเนี่ยมันกินได้รึไง!!?
“เรากลับกันเถอะ” อสูรลวงตากล่าวกับพลอย พลางโยนแหวนมิติให้รองเจ้าสำนัก
“กรี๊ด!!! สุดยอด…” ทันใดนั้นรองเจ้าสำนักก็กรี๊ดราวกับเจอขุมทรัพย์ เธอเงยหน้ามองคนรอบ ๆ ยิ้มราวกับคนบ้าบอกธิดาศักดิ์สิทธิ์และเจ้าสำนักลวงตา
“ท่านหัวหน้า ในนี่มีคัมภีร์สกิลทักษะหนึ่งดาว 47 ม้วน อาวุธหนึ่งดาว 64 ชิ้น เครื่องประดับสองดาว 12 อัน พร้อมกับคัมภีร์ทักษะสองดาว 21 ม้วน พวงมาด้วยอาวุธสองดาว 33 ชิ้นค่ะ เดี๋ยว ๆ ๆ ๆ ยังมีอีกค่ะ! เชี่ย!!! ” รองเจ้าสำนักหันไปมองคนอื่น ๆ ทุกคนที่ตกใจแย่อยู่แล้ว เห็นอาการช็อกของรองเจ้าสำนักก็รู้สึกอึดอัดเข้าไปใหญ่
“มันมีของสามดาวอยู่ 2 ชิ้นค่ะ”
ฮือฮา!!! ทุกคนตกตะลึงราวกับวิญญาณหลุดลอย อสูรลวงตาคว้าแหวนมิติกลับมาเปิดดู ใบหน้าเธอก็แข็งค้าง ไม่คาดคิดเลยว่าพี่ชายของธิดาศักดิ์สิทธิ์ที่ราวกับชายบ้านกากหนึ่งคนนั้นจะมีของล้ำค่ามากมายขนาดนี้ เจ้าสำนักหันมามองหญิงสาวที่สนิทกับซอว์มากที่สุด
“พลอย…พี่เธอระดับลมปราณที่เท่าไหร่? ” หญิงสาวที่ได้ยินก็ยิ้มแห้ง
“แค่สิบค่ะ พี่ซอว์ระดับลมปราณที่ 10 ค่ะ”
เฮือก!!!! ระดับลมปราณแค่ 10 กลับมีของมากมายขนาดนี้
“พี่เธอต้องมีเบื้องหลังที่ยิ่งใหญ่แน่ ๆ ” พลอยขำแห้ง
“พี่หนูไม่ธรรมดาจริง ๆ ค่ะ ขนาดค่าเทอมยังไม่มีจ่ายเลย” ห๊ะ!!? ทุกคนในคลาสเรียนเทพสงครามตกใจ ไอ้ห่า~ ของในแหวนมิตินี้ก็ปาไปหลายแสนแล้วแท้ ๆ ไอ้โง่นั้นจะไม่มีเงินเลยหรอ , แน่นอนว่าพลอยเข้าใจที่ทุกคนคิด เธอสูดลมหายใจเบา ๆ อธิบาย
“พี่ซอว์เขาเป็นคนที่ฉลาดค่ะ เพียงแค่เขาชอบแกล้งโง่ หรือเห็นว่าเขาจนก็เพราะว่าเขาอยากจนเท่านั้นเองค่ะ” หื้ม!!? มีคนแบบนั้นด้วยหรอ…ทุกคนสงสัยแต่เมื่อได้ยินจากปากธิดาศักดิ์สิทธิ์พวกเขาก็ไม่ตั้งแง่อะไรอีก ผู้เล่นที่ไม่มีเบื้องหลัง ระดับพลังลมปราณก็ต่ำ ไม่มีอะไรเลยตัวเปล่าโง่ ๆ ทำไมถึงมีของดีแบบนี้?
อสูรลวงตาขอ
“หลังจากที่พี่เธอออนไลน์มาใหม่ เราลองชวนเขาไปยังหุบเหวกระจกแห่งโศกดีไหม? ” ทุกคนเบิกตากว้าง ใช่! อย่างไงหลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ พวกเขาก็ต้องไปทำภารกิจที่นั้นอยู่แล้ว…ทำไมไม่ใช้เวลานี้ในการตรวจสอบความสามารถของอีกฝ่ายไปเลยล่ะ
พลอยที่เข้าใจเจตนาอีกฝ่ายก็พยักหน้า
“เดี๋ยวหนูจะจัดการให้ค่ะ แต่พี่เขาค่อนข้างไม่เหมือนใครนะคะ บางทีอาจจะเล่นเกมอีกทีก็วันหน้า ไม่ก็สัปดาห์หน้าเลย พี่แกยิ่งไม่ชอบเกมออนไลน์อยู่ด้วย” อสูรลวงตาพยักหน้าไม่เป็นไร อย่างน้อยถ้ามีความหวังเธอก็อยากรู้ว่าซอว์ที่ว่าเนี่ย มันมีความลับสำคัญอะไรมากรึเปล่า?
อสูรลวงตาโบกมือ
“แยกย้ายกันเถอะ…หลังกินข้าวเสร็จค่อยกลับมาเล่นใหม่”
“ครับ!!! / ค่ะ!!! ”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ค่าเทอมยังไม่มีจ่ายเลย

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

ยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ค่าเทอมยังไม่มีจ่ายเลย

คล้ายกับเรื่องยื้อยุทธ (Zombie) ออนไลน์ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้