ความตึงเครียดลับๆ ระหว่างเรา

ชัคเดินเข้ามาในห้องทำงานด้วยท่าทางที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเงียบสงบ เขาปรายตามาทางผมกับชัยครู่หนึ่งก่อนจะพิงโต๊ะทำงานอย่างไม่เป็นทางการนัก เขากอดอกไว้... แม้ท่าทางจะดูผ่อนคลายแต่ความตึงเครียดที่หัวไหล่ก็บ่งบอกได้ว่าข้างในเขากำลังกดดันแค่ไหน

“ผมไม่คาดคิดเลยว่าคุณอรอุษาจะมีพฤติกรรมแบบนั้น” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำแต่กังวาน “วันนี้ผมได้เห็นแล้วว่ามันเป็นยังไง... เวลาที่ใครสักคนต้องปิดบังตัวตนที่แท้จริงเพียงเพื่อให้ตัวเองรู้สึกปลอดภัย”

สายตาของเขาเลื่อนไปมองที่ชัย และน้ำเสียงก็เปลี่ยนไป อ่อนโยนลงแต่แฝงไว้ด้วยความรู้สึกผิด

“ผมจินตนาการไม่ออกเลยว่าคุณต้องเจอคำพูดแบบไหนบ้างหลังจากที่คุณเปิดเผยตัวตนออกมา คุณก็แค่ต้องการให้คนเห็นในสิ่งที่คุณเป็นจริงๆ... แต่กลับต้องมาเจอกับการตัดสินและความเงียบใส่ แม้กระทั่งจากคนที่ควรจะปกป้องคุณ”

ชัยยังคงก้มหน้ามองพื้น นิ้วมือของเขากำหมัดแน่นอยู่บนตัก กรามขบเข้าหากันจนเป็นสัน ริมฝีปากสั่นระริกราวกับพยายามสะกดกลั้นอารมณ์

เสียงของชัคอ่อนลงกว่าเดิมจนเกือบจะสั่นพร่า

“คุณไม่ควรต้องมาเจออะไรแบบนั้น ไม่ใช่จากคนแปลกหน้า ไม่ใช่จากเธอ และไม่ใช่จากผม”

“ผมควรจะอยู่เคียงข้างคุณให้มากกว่านี้” เขาเสริมด้วยเสียงที่เบาลง เหมือนการสารภาพผิดที่เขากดทับไว้มานานหลายปี “ตอนนั้น... วันที่คุณบอกความจริงกับผม ผมกลับเลือกที่จะเงียบ ผมแกล้งทำเป็นว่ามันไม่ใช่เรื่องของผม แต่มันใช่... มันเป็นเรื่องของผมมาตลอด”

ชัยสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะการหายใจที่ยากลำบาก จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างระมัดระวัง

เขามองสบตาชัคโดยตรง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมานั้นดูเปราะบางแต่ก็หนักแน่นและจริงใจอย่างที่สุด

“ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาคุณจะไม่ได้อยู่ตรงนั้น...” เขาซิบ “แต่ผมอยากให้คุณรู้ว่า... ผมยังอยู่ตรงนี้เพื่อคุณเสมอ และจะเป็นแบบนั้นตลอดไป”

ไม่มีความโกรธเคืองในน้ำเสียงของเขา ไม่มีคำตัดพ้อ มีเพียงการหยิบยื่นการให้อภัยอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีเงื่อนไข มันเหมือนสะพานที่ถูกสร้างขึ้นจากทุกสิ่งที่เคยค้างคาใจ

จากนั้น ก่อนที่ชัคจะได้ตอบโต้อะไร ชัยก็เสริมขึ้นอีกหนึ่งอย่างด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลแต่เปี่ยมด้วยพลัง

“ผมรอฟังคุณพูดคำนี้มานานมากแล้วครับ และผมดีใจที่คุณพูดมันออกมาเสียที”

สายตาของเขาประสานกับชัคอยู่อีกครู่หนึ่ง ราวกับจะบอกว่า ‘คุณยังสำคัญกับผมเสมอ’

จากนั้นเขาก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันหลังเดินจากไป ฝีเท้าของเขาแผ่วเบาและเชื่องช้า ราวกับกำลังเดินผ่านความทรงจำเก่าๆ เขาชะงักที่ประตูครู่หนึ่งก่อนจะแง้มมันทิ้งไว้เพียงเล็กน้อย

ผมรู้สึกแน่นที่หน้าอกไปหมด

ผมลุกขึ้นเดินไปหาชัคโดยไม่ทันได้คิด ตอนแรกเขาไม่ได้มองผม สายตายังคงทอดมองไปยังที่ที่ชัยเคยยืนอยู่ แต่พอผมเดินไปถึงเขาก็หันมา สายตาเราประสานกัน

ผมเอื้อมมือไปสวมกอดเขาไว้แน่นๆ เป็นกอดที่ให้ความรู้สึกมั่นคงและดึงเขากลับมาสู่ความเป็นจริง

เราทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอยู่พักใหญ่ กลิ่นอายของสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นยังคงอบอวลอยู่ในอากาศ จากนั้นผมก็กระซิบเบาๆ เบาเสียจนเกือบจะไม่ได้ยินว่า:

“ขอบคุณนะชัคกี้ของผม... ที่อยู่ตรงนั้น เพื่อเขา... และเพื่อผม”

เขาโอบกอดผมแน่นขึ้นอีกนิด และผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจของเขาที่สะดุดอยู่ใกล้ๆ ใบหู

เมื่อเราผละออกจากกัน ผมเงยหน้ามองเขาแล้วพูดพร้อมรอยยิ้มบางๆ

“ผมภูมิใจในตัวคุณนะครับ สิ่งที่คุณพูดกับชัย... มันงดงามมากจริงๆ”

เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่กลับโน้มตัวลงมาประทับจูบเบาๆ ที่ลำคอของผม ผมกระพริบตาด้วยความประหลาดใจ มือยังคงวางอยู่ที่แขนของเขา

“ทำไมเมื่อกี้คุณถึงจับมือผมล่ะครับ?” ผมถามเบาๆ

เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่หนักแน่น

“เพราะผมอยากให้คุณรู้ว่า: เข้มแข็งไว้นะ ผมอยู่ตรงนี้กับคุณ... เสมอ”

ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วอก ผมเอาหน้าผากพิงกับเขาครู่หนึ่ง

“ขอบคุณที่ปกป้องพวกเรานะ... ชัคกี้ของผม” ผมกระซิบอีกครั้ง

ริมฝีปากของเขาโค้งเป็นรอยยิ้มที่หาดูได้ยาก

“จากนี้ไป ผมจะทำแบบนั้นเสมอ”

ผมกอดเขาเป็นครั้งสุดท้ายสั้นๆ แล้วถอยออกมา

“ผมควรกลับไปทำงานแล้วล่ะครับ” ผมพึมพำเบาๆ

เขาพยักหน้าโดยไม่พูดอะไร แต่มองตามผมไปจนสุดสายตา

เมื่อผมกลับมาที่โต๊ะ ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามจัดระเบียบอารมณ์ที่ยังคงปั่นป่วนอยู่ข้างใน

อมรากับนนรออยู่ที่นั่นแล้ว ท่าทางเหมือนพี่น้องนักเม้าท์ที่แทบจะเก็บความลับไม่อยู่

เราโน้มตัวเข้าหากันที่โต๊ะ อมราส่งสายตาที่รู้กันมาให้ผม

“สรุปคือ... บอสช่วยพูดปกป้องชัยจริงๆ เหรอ?”

ผมพยักหน้า “จริงครับ เขาทำแบบนั้นจริงๆ”

เธอประหลาดใจจนต้องส่ายหน้า “ว้าว... นายคิดว่าพวกเขาจะกลับมาดีกันได้จริงๆ ไหม?”

“ผมหวังว่าเป็นอย่างนั้นนะ” ผมบอกพร้อมยิ้มเล็กๆ

นนทำจมูกย่น “โอเค แต่ถามจริง... คุณอรอุษานี่เป็นอะไร? เธอพิลึกมากเลยนะ”

“พิลึกสุดๆ เลยล่ะ” ผมตอบทันควัน

“ผมไม่ชอบเธอเลย และบอกตามตรงนะ จากนี้ไปผมจะอยู่ให้ห่างจากเธอที่สุด”

ผมโน้มตัวเข้าไปหาพวกเขาอีกนิดแล้วลดเสียงลง

“แล้วตอนที่เธอเริ่มพูดจาแย่ๆ ใส่ผมกับพี่พิม... บอสก็สั่งให้เธอหยุดพูด บอกว่าห้ามพูดจาแบบนั้นกับพนักงานของเขา”

อมราอุทานออกมาเบาๆ “เหรอ? จริงดิ? ฉันไม่เคยคิดเลยว่าบอสจะเป็นแบบนี้”

นนหัวเราะ “แล้วเห็นตอนที่เธอนั่งตรงหัวโต๊ะเหมือนเป็นเจ้าของที่เองป่ะ? บอสดูงงมาก ผมสาบานได้เลยว่าอีกแค่สองวิเขาคงจะถามเธอแล้วว่า ‘หลงทางเหรอครับ?’ ”

ผมยิ้มกว้าง “อื้ม ผมสังเกตเห็นอยู่”

และในขณะที่เรากำลังจะเม้าท์กันต่อ... เสียงไอเบาๆ ก็ดังมาจากข้างหลัง

เราค่อยๆ หันไปมองพร้อมกัน...

ชัคยืนอยู่ข้างหลังพวกเรา เขากอดอกและมีสีหน้าจริงจัง สายตาเฉียบคมราวกับกำลังประเมินพวกเราอยู่เงียบๆ

“ถ้าต้องการคุยเรื่องส่วนตัว ให้ไปคุยที่อื่น และไม่ใช่ในเวลางาน” เขาพูดเสียงดุ

“ถ้าผมเห็นพวกคุณแอบคุยกันแทนที่จะทำงานอีกล่ะก็ ทั้งสามคนเตรียมตัวอยู่โอทีกับผมได้เลย และเชื่อผมเถอะ คุณจะไม่มีเวลาเหลือให้คุยกันแม้แต่วินาทีเดียว”

สายตาของเขาไล่มองพวกเราทีละคนเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่พูดอะไรอีก

ผมถอนหายใจออกมาแล้วหันไปหาอมรากับนน

“เรากลับไปทำงานกันเถอะครับ ก่อนที่เขาจะมาจับได้อีก ผมไม่อยากโดนกักตัวอยู่โอทีกับเขาจริงๆ นะ”

“ฉันก็เหมือนกัน” อมรารีบพึมพำ

“เห็นด้วย” นนเสริม แล้วทั้งสองคนก็รีบกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง

เมื่ออยู่คนเดียว ผมก็นั่งลงพยายามจดจ่อกับงานอีกครั้ง แต่ความคิดของผมยังคงวนเวียนอยู่กับชัค... กับสายตาที่เขามองพวกเรา

เข้มงวดงั้นเหรอ? ก็ใช่... แต่ก็น่าจะเรียกว่า ‘ปกป้อง’ มากกว่าหรือเปล่านะ?

ไม่กี่นาทีต่อมา โทรศัพท์ของผมก็สั่น มีข้อความใหม่เข้ามา

ชัค: มาที่รถ เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า ผมไม่รอนะ