ในลานกว้างหน้าตึกคณะดุริยางคศาสตร์เสียงหัวเราะสดใสของ “มนัญญา” หรือ ‘มายด์’ นักศึกษาปี 3 ชวนให้บรรยากาศรอบข้างดูมีชีวิตชีวา หญิงสาวมีใบหน้าจิ้มลิ้มดวงตากลมโตเป็ประกาย และมีลักยิ้มบุ๋มข้างแก้มยามเธอส่งยิ้ม มายด์นั่งอยู่บนม้านั่งไม้เตี้ยๆ เคียงข้างกับ ‘วิน’ แฟนหนุ่มรุ่นพี่ปี 4 จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ ผู้มีลุคเซอร์ๆ อาร์ตๆ ตามสไตล์เด็กถาปัตย์ วินกำลังหยอกล้อดึงแก้มใสของมายด์ด้วยความเอ็นดู พลันสายตาของหญิงสาวกลับสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งของคินที่กำลังเดินผ่านเข้ามา
มายด์ชะงักไปทันทีเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าคมคายของเพื่อนสนิทที่บัดนี้หมองคล้ำดวงตาเหม่อลอย และมีรอยช้ำสีกุหลาบเข้มที่มุมปากแววตาของคินเต็มไปด้วยความบอบช้ำราวกับคนหัวใจสลาย เห็นแผ่นหลังหนาที่สั่นเทาเดินห่างออกไป
"พี่วินคะ... แป๊บนึงนะ มายด์ขอตัวไปหาไอ้คินก่อน สีหน้ามันไม่ดีเลย"
มายด์รีบปล่อยมือจากวินลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความร้อนรนและเป็ห่วงเพื่อนสนิทจับใจ
"อ้าว มายด์... เดี๋ยวสิ"
วินเอ่ยปากรั้งแต่ไม่ทันเสียแล้ว ร่างบางของแฟนสาววิ่งถลันออกไปหาเพื่อนสนิทอย่างไม่เหลียวหลัง วินมองตามแผ่นหลังของมายด์พลางขบกรามแน่นความไม่พอใจและสายตาขุ่นมัวถูกเก็บซ่อนไว้ในใจลึกๆ
‘เพื่อน... มันจำเป็ต้องห่วงกันออกนอกหน้าขนาดนี้เลยเหรอวะ’
++++++++++
ที่ซุ้มไม้เลื้อยอันเงียบสงบหลังคณะมายด์ทรุดตัวลงนั่งข้างคินมือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาของเพื่อนเอาไว้แน่นเพื่อส่งผ่านความรู้สึก
"คิน...เกิดอะไรขึ้น ทำไมปากแกแตกแบบนี้ แล้วทำไมทำหน้าเหมือนจะร้องไห้มีอะไรบอกฉันได้ไหม"
คินที่พยายามกลั้นความอ่อนแอมานานเมื่อเจอความอบอุ่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความอาทรของมายด์เพื่อนสนิท เขาจึงพรั่งพรูความเ็ป ปรับทุกข์เื่ที่จับได้ว่าน้ำหนึ่งนอกใจคบซ้อนกับรุ่นพี่วิศวะ และเื่ที่เขาอารมณ์ชั่ววูบจนไปชกต่อยแตกหักกับภูผาหนำซ้ำยังเกิดเื่ชกต่อยกับทิวาขึ้นมาอีก
"เราแม่ง...โง่มากเลยมายด์... ไอ้ภูมันเตือนราแล้ว แต่เราไม่เชื่อมัน เราไปด่าไปต่อยมันเพราะหลงยัยนั่นจนหูหนวกตาบอด" คินก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ ตัวสั่นเทิ้มเสียใจและสมเพชตัวเอง
มายด์มองภาพนั้นด้วยความรู้สึกบีบหัวใจ เธอขยับเข้าไปใกล้ ยกมือขึ้นลูบหลังปลอบประโลมเบา ๆ "ไม่เป็ไรนะคิน แกไม่ได้โง่หรอก แกแค่รักเขามากเกินไป...ต่อจากนี้แกยังมีฉันนะ มายด์จะอยู่ข้างคินเอง"
คินเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือ แววตาแตกสลายสบเข้ากับดวงตากลมโตที่ฉายแววห่วงใยอย่างจริงใจของมายด์ในวินาทีนั้นเอง หัวใจที่ปริร้าวของคินกลับกระตุกไหวอย่างประหลาด ความอบอุ่นจากฝ่ามือเล็กๆที่กุมมือเขาอยู่ กลิ่นกายสะอาดอ่อนๆของเธอ มันช่างแตกต่างจากความหวือหวาแต่เคลือบยาพิษของน้ำหนึ่งอย่างสิ้นเชิงคินเริ่มมองเพื่อนสนิทคนนี้ด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป... เป็ความหวั่นไหวที่มากกว่าคำว่าเพื่อนโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว
++++++++++
ลึกๆ แล้ว มายด์เป็คนที่มีจิตใจเข้มแข็งมาก เธอเป็ลูกสาวคนเดียวของ ‘ธนัท’ หนุ่มใหญ่วัย 48 ปีผู้บริหารระดับสูงที่เพิ่งสูญเสียภรรยาคู่ชีวิตหรือแม่ของมายด์ไปเมื่อสามเดือนก่อนคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยอบอุ่นกลับกลายเป็ความเงียบเหงาและโศกเศร้า ธนัทจมดิ่งอยู่กับน้ำตาและความคิดถึงจนร่างกายซูบผอม
ในเย็นวันนั้นหลังจากกลับถึงบ้านมายด์เดินเข้าไปสวมกอดบิดาจากทางด้านหลัง พยายามทำตัวร่าเริงเพื่อทำลายความเงียบ
"คุณพ่อขา... วันนี้มายด์ซื้อแกงส้มของโปรดคุณแม่มาด้วยนะทานข้าวกันค่ะ" มายด์ส่งยิ้มหวาน ปัดเป่าความเศร้าในดวงตาของบิดา ธนัทลูบมือลูกสาวแ่เบา
"พ่อไม่ค่อยหิวเลยลูก...มองไปทางไหนในบ้าน ก็เห็นแต่ภาพของแม่เขา"
"คุณพ่อ..." มายด์ขยับมานั่งคุกเข่าตรงหน้าบิดากุมมือหนาที่เริ่มมีรอยเหี่ยวย่นตามวัย
"คุณแม่มองลงมาจากบนฟ้าคงไม่สบายใจแน่ ๆ ถ้าเห็นคุณพ่อเป็แบบนี้มายด์ว่าคุณพ่อลองหาเวลาไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัดดูไหมคะ? ไปรับลมหนาวทางภาคเหนือดูบ้าง เปลี่ยนบรรยากาศ เผื่อหัวใจของคุณพ่อจะคลายความเศร้าลงได้บ้างนะคะ"
ธนัทมองลึกลงไปในดวงตาของลูกสาวเขาเห็นความรักและความเป็ห่วงอันยิ่งใหญ่ หนุ่มใหญ่ถอนหายใจยาวก่อนจะพยักหน้ารับคำแนะนำของลูกสาวเงียบๆ โดยไม่รู้เลยว่า ทริปภาคเหนือครั้งนี้กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล
++++++++++
ตัดกลับมาที่ร้านอาหารใกล้มหาวิทยาลัย...วินกำลังนั่งดื่มเบียร์อยู่กับกลุ่มเพื่อนสนิทในคณะสถาปัตย์ใบหน้าของเขาบึ้งตึงและกระแทกแก้วเหล้าลงกับโต๊ะอย่างแรงเมื่อนึกถึงภาพสายตาของมายด์ที่มองคินในตอนกลางวัน
"เป็เชี่ยอะไรวะไอ้วิน ทำหน้าเหมือนหมาโดนรถทับ" ‘โต้ง’เพื่อนสนิทในกลุ่มเอ่ยปากทัก
"กูกำลังเซ็งเื่มายด์กับไอ้คินดนตรีปี 3 สองคนนั้นมันสนิทกันเกินไปวันนี้มายด์ทิ้งกูวิ่งไปจับมือถือแขนปลอบใจมันหน้าตาเฉย กูมองสายตาไอ้คินกูก็ดูออกละมันไม่ได้คิดกับมายด์แค่เพื่อนแน่ๆ" วินสบถอย่างหัวเสีย
โต้งหัวเราะร่วนในลำคอ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้แล้วยกยิ้มเ้าเล่ห์
"เอ้า...ในเมื่อแฟนมึงใจไปอยู่กับคนอื่น มึงจะทนอยู่ทำไมวะไอ้วิน หาใหม่ดิ แนะนำให้เลย... ‘น้ำหนึ่ง’ เด็กบริหารปี 1 คนนี้สวย แซ่บ ระดับตัวท็อป ผิวขาว ผมบลอนด์ลอน หุ่นนี่อย่างเอ็กซ์ คบซ้อนรถไฟชนกันเป็ว่าเล่น มึงก็อยู่ในระดับคนหน้าตาดี เป็ถึงรุ่นพี่สถาปัตย์ทรงนี้ยัยนั่นชอบแน่"
คำพูดของโต้งทำให้วินชะงักไปทันที ภาพของน้ำหนึ่ง สาวสวยแต่งตัวเซ็กซี่ทันสมัยที่เขาเคยเดินสวนและเห็นผ่านตาบ่อยๆ ในมหาวิทยาลัยแวบเข้ามาในหัวสมองของวินเริ่มประมวลผลถึงความสวยเอวบางร่างน้อยและจริตจะก้านอันยั่วยวนของเธอ วินสบตากับเพื่อนพร้อมดวงตาที่เริ่มเบิกกว้างวาวโรจน์ด้วยความสนใจความเป็ชายในกายตื่นตัวขึ้นมาทันที
"น้ำหนึ่ง บริหารปี 1 งั้นเหรอ..."
วินพึมพำกับตัวเองเขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวหมดเก็บชื่อและใบหน้าอันเย้ายวนของน้ำหนึ่งกลับไปคิดวางแผนในใจ ค่ำคืนนี้วงจรความรักและความแค้นครั้งใหม่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่มีใครคาดคิด
++++++++++
144
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
