“พี่นี่ไม่ระวังตัวเลยนะ”
ยุนพูดพลางมองหญิงสาวที่เริ่มถอดเสื้อคลุมออก
“ทำไม?เริ่มสนใจพี่ขึ้นมาบ้างแล้วหรือไง?”
จูเลียพูดเชิงหยอกล้อ
“ทำไมพี่ถึงคิดว่าผมไม่สนใจพี่ล่ะครับ”
เขาถามด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“ก็..... จะว่าไงดีพี่ก็เข้าหาแบบเห็นได้ชัดอยู่นะ แต่....ไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาตอบกลับอะไรเลยนี่?”
จูเลียละจากจอโทรศัพท์มาอธิบาย
แต่เธอก็ไม่ได้คิดว่าเขาจะชอบผู้ชายหรืออะไรแบบนั้นหรอกนะเพราะเขาในตอนโตเมื่อชีวิตที่แล้วนั้นยึดติดกับเธอแบบสุด ๆแต่ก็แปลกใจที่เขาในตอนนี้กลับต่างกันถึงขนาดนี้อยู่เหมือนกัน?รสนิยมตอนเด็กกับตอนโตไม่เหมือนกันหรือเปล่านะ?
จูเลียคิด
“ผม.....กำลังอดทนอยู่ต่างหาก”
ยุนพึมพำเบา ๆ
“ห๊ะ!! อะไรนะ?”
จูเลียถามเพราะไม่ได้ยิมว่าเขาพูดว่าอะไร
“พี่ไม่รู้อะไรเลยต่างหาก!!”
เขาพูดพลางเท้าเข่าข้างหนึ่งลงบนเตียง
“ไม่รู้? พี่ไม่รู้อะไรงั้นเหรอ?”
จูเลียยังคงถามต่อ
พี่ไม่รู้เลยว่าผมต้องอดทนไปมากแค่ไหนและทุกครั้งที่พี่เป็นแบบนั้น มันทำให้ผมแทบจะบ้าตายทำไมถึงได้เล่นกับความรู้สึกคนเก่งขนาดนี้นะ?
พี่ไม่รู้เลยว่าผมอยากจะทำอะไรกับพี่บ้างไม่รู้เลยว่าผมอยากจะเห็นใบหน้านั้นร้องไห้ขอร้องผมขนาดไหน?อ่า....ผมเริ่มคลั่งมากขึ้นทุกวัน ๆ ที่อยู่ด้วยกันเลยแฮะ
ถ้าพี่รู้ว่าผมมีความคิดแบบนี้อยู่ล่ะก็พี่จะจากผมไปรึเปล่านะ? ไม่สิ!! พี่จะไม่มีวันได้รู้!!เพราะผมจะแสดงเป็นหมาน้อยเชื่อง ๆ ที่แสจะใสซื่อและเชื่อฟังพี่เป็นอย่างดีให้พี่ตายใจเอง
ยุนคิด
“ไม่มีอะไรหรอกครับ”
เขายิ้มออกมาอย่างอ่อนโยนและตัดสิ้นใจที่จะกลับห้องของตัวเอง
“ไม่เอาแบบนี้สิ!!มาทำให้อยากรู้แล้วจะจากไปแบบนี้อีกแล้วอะนะ”
จูเลียคว้าคอเสื้อของชายหนุ่มที่กำลังจะลุกขึ้นออกไปพร้อมกับดึงลงมาจุ๊บที่ปากของเขาเบาๆ
“พี่!?”
ชายหนุ่มตกใจเล็กน้อยกับการกระทำของเธอ
“ทำไมล่ะ? พี่ไม่รู้อะไรงั้นเหรอ?พูดให้จบสิ!!”
หญิงสาวแสยะยิ้มพลางจดจ้องเขา
“เฮ้อ.....”
ยุนเอามือปิดหน้าตัวเองก่อนจะเงยหน้ามองเพดานแล้วถอนหายใจยาวเพื่อสงบจิตใจตัวเอง
อ่า.....จะบ้าตายอดทน ท่องไว้ อท!! ทน!!
“เห็นไหม?ขนาดทำแบบนี้แล้วก็ยังไม่เห็นจะมีปฏิกิริยาอะไรเลยเห็นไหม? พี่พูดผิดซะที่ไหน”
จูเลียพูดพลางปล่อยมือจากคอเสื้อของชายหนุ่ม
เสียงเส้นด้ายที่ยึดความอดทนในหัวของยุนขาดผึ่งทันทีที่หญิงสาวพูดจบ
“อื้อ!!”
เขาจับท้ายทอยของหญิงสาวและบรรจงจูบเธออย่างกระหาย
“อือ..... ยุ....นอื้อ.... เดี๋ย...ว!!อือ.... ยุ....น......หายใจ......ไม่.....อ.อ..ก..”
เธอพยายามทุบออกของชายตรงหน้าและผลักเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล
ชายหนุ่มใช้มืออีกข้างจับข้อมือบางๆ ของหญิงสาวที่กำลังผลักไสเขาเอาไว้และยังคงดื่มด่ำกับของหวานตรงหน้าเขาลืมตามองหญิงสาวที่กำลังดิ้นรนแล้วปลายตามองไปยังข้อเท้าของเธอที่ยังคงพันผ้าเอาไว้
“หายใจหน่อยครับพี่”
เขาถอนริมฝีปากออกขณะที่หญิงสาวตรงหน้าแทบจะขาดใจเขาละจากริมฝีปากของหญิงสาวแล้วเลื่อนมือที่จับท้ายทอยเธอลงมาที่ใบหน้าและลำคอพลางใช้ปลายนิ้วโป้งแตะริมฝีปากของหญิงสาวให้เปิดออกพร้อมกับบอกให้เธอหายใจ ก่อนจะปล่อยมืออีกข้างที่จับกุมข้อมือของหญิงสาวไว้
ร่างกายที่บอบบางนั่นและขาที่บาดเจ็บนั่นมันกวนใจฉันเหลือเกิน
ยุนดึงสติของตัวเองกลับมาหลังจากที่เห็นข้อเท้าของเธอ
“ความอดทนของผมก็มีขีดจำกัดนะ”
ยุนบอกพลางมองที่ริมฝีปากของหญิงสาวที่ดูนุ่มนิ่มนั้นกำลังเผยออกและสัมผัสไปกับปลายนิ้วโป้งของเขา
“................”
จูเลียหายใจหอบเธอทั้งตกใจ อึ้งและสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น
อะไรเนี่ย!! ทำไมถึงได้กะทันหันและรุนแรงขนาดนี้ล่ะ?นึกว่าตลอดเวลา 2 เดือนที่ผ่านมาเขาจะไม่สนใจกันแล้วซะอีกแต่ไม่ใช่หรอกเหรอ?
เธอคิดพลางมองชายตรงหน้า
“อย่าทดสอบความอดทนของผมอีกนะครับเพราะครั้งต่อไปผมจะไม่ยอมหยุดแค่นี้แน่!!”
ยุนพูดขู่ด้วยใบหน้าที่จริงจัง
“เอ่อ......อือ......เข้าใจแล้ว”
จูเลียตอบรับอย่างว่าง่าย
“งั้นก็เปลี่ยนไปใส่ชุดสบายๆ แล้วเรียกผมนะครับ เดี๋ยวผมยืดกล้ามเนื้อให้”
ยุนบอกก่อนจะเดินไปหยิบชุดมาให้จูเลียอย่างชำนาญและเดินอกจากห้องไป
เฮ้อ.....เกือบไปแล้วเมื่อกี้มันอันตรายมากเลยนะ!!
แต่สีหน้าของเธอเมื่อกี้มัน.......น่ารักมากเลย!! ไม่อยากให้ใครได้เห็นมุมนั้นของเธอจริง ๆ
ยุนทรุดตัวนั่งลงหน้าประตู
“เอ่อ.....ผมจะมาแจ้งว่าวันนี้เราจะกลับไปทำหน้าที่เดิมกันแล้วนะครับ”
ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำบอก
“อ๋อเพราะพี่จูเลียถอดเฝือกแล้วสินะ”
ยุนพูด
“ครับ”
เขาตอบ
“ขอบคุณมากนะครับตลอดช่วงเวลา 2 เดือนที่ผ่านมา”
ยุนโน้มตัวให้เขาเพื่อแสดงความขอบคุณ
“เช่นกันครับ”
เขาโน้มตัวให้ยุนเพื่อแสดงความขอบคุณเช่นกัน
“ฝากลาคุณจูเลียให้ด้วยนะครับพวกเราคงต้องขอตัวก่อน”
ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำบอกลาก่อนจะเดินจากไป
หลังจากนั้นยุนก็บอกจูเลียและยืดกล้ามเนื้อให้เธอเขาปฏิบัติตัวกับเธอเหมือนเดิมทุกอย่างจนจูเลียรู้สึกว่าเหตุการณ์ก่อนน้านี้นั้นเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ปิ๊งป่อง
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้นระหว่างที่ยุนกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัวและจูเลียกำลังจัดโต๊ะอยู่
“เดี๋ยวพี่ไปเปิดเอง”
จูเลียบอกยุนเพราหลังจากที่ยุนยืดกล้ามเนื้อให้ เธอก็สามารถเดินไปไหนมาไหนเองได้แล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่ได้สมบูรณ์ดีก็เถอะ
“ไง”
เสียงชายหนุ่มทักทายเมื่อประตูห้องถูกเปิดออก
“............!!............”
จูเลียที่กำลังยิ้มอย่างอารมณ์ดีอยู่ก็หยุดยิ้มทันทีที่เห็นคนตรงหน้าแล้วความทรงจำที่เคยทรมานเธอก็หลั่งไหลเข้ามาอีกครั้ง
...............................................................................................................................
ย้อนกลับไปในความทรงจำหลังจากที่ประสบอุบัติเหตุได้ไม่กี่วัน
“คุณรู้อะไรไหมจูเลีย?ตอนนั้นที่ผมเห็นคุณนอนอยู่ที่ข้างล่างนั่นด้วยร่างกายที่เต็มไปด้วยเลือดนั้นมันทำให้ผมอยากจะบีบคอผู้หญิงคนนั้นให้ตายคามือไปเดี๋ยวนั้นเลยด้วยซ้ำ”
เสียงชายหนุ่มที่คุ้นเคยพูดอยู่ข้างเตียงคนไข้ซึ่งเขามาหาเธอแทบทุกวัน
404
