******
***
บุรุษรักหมา... พี่จอห์นวิค !!!
ท่ามกลางไอร้อนจากเตาถ่านหน้าปากซอย สามหนุ่มสภาพดูไม่ได้นั่งยองๆอยู่ข้างถังขยะ สายตาของทั้งสามจับจ้องไปที่น่องไก่ติดสะโพกที่กำลังเหลืองกรอบส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลาย
แม่ค้ากล้ามโตใช้มือเปล่าจับขึ้นมาชนิดไร้ความร้อนสะสม
กลิ่นหอมโชยจนเสียงท้องร้องยามบ่ายสามดังพลัน
" ข้าหิวแล้ว เมื่อเช้ากินไก่ป้าแต๊นไม่อิ้มเลย " เ้าอ้วน สภาพพุงล้นเสื้อยืดขาดๆครางออกมา เสียงท้องร้องของมันดังยิ่งกว่าเสียงไซเรนรถตำรวจเสียอีก
" ข้าหิวแล้ว... สมชายซื้อให้หน่อย "
ขณะใบหน้าสมชายระเหี่ยใจ
" เออ... อดทนอีกนิด มีแค่เงินร้อยเหรียญสุดท้ายเนี่ย พวกเราต้องแบ่งกันใช้ให้ถึงสิ้นเดือน หรือหางานทำกันก่อน " สมชาย ชายหนุ่มหน้าดุเหมือนโจรปล้นป่าแต่จิตใจอ่อนโยนประหนึ่งคนไทยปกติ ตอบกลับพลางพยายามนับเหรียญในมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ
" เฮอะ... "
" ชีวิตอนาถแท้... ทนๆได้หรือเปล่า "
" ไม่เอา... เค้าจะกินอ้า... จะกินไก่อ้า " พุงเด้งตู๊บตับจากเ้าอ้วนกระทบประหนึ่งเสียงกลองชัดๆ
สมชายถอนหายใจยาว
" รู้แบบนี้เป็เตมีย์ใบ้ซะก็ดี อย่างน้อยมีงานทำ " ขณะมือขวาลูบหน้า
เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พวกเขาเพิ่งสร้างวีรกรรมระดับตำนานด้วยการเอารองเท้าคอมแบทฟาดเข้าเต็มดั้งของ เจ๊สี่ เมียน้อยผู้จัดการจอมโขกสับ ผลคือตกงานยกก๊วน เงินเดือนงวดสุดท้ายโดนยึดแลกกับการไม่ถูกส่งตัวเข้าคุก
ขณะกำลังสิ้นหวังในชีวิต น้ำเสียงสดใสพร่าออกมา
" พวกนายนี่นะ ไม่ได้เื่เหมือนเคย หัดเอาฉันเป็ตัวอย่างซะบ้าง อู้ยขาขาวมาก อกก็ตู้ม... สนใจไหมศิลปะมันช่วยบรรเทาความหิวได้นะ ดูนี่ดิ " เ้าผอม หนุ่มร่างสลิมผู้มีงานอดิเรกคือการสะสมนิตยสารลับเฉพาะ เสนอไอเดียพลางเปิดหน้ากลางโชว์นางแบบในชุดบิกินี่จนเืกำเดาไหลซึม
" ศิลปะบ้านเอง เหรอ... จะโดนจับข้อหาอนาจารในที่สาธารณะก่อนซิไม่ว่า " สมชายคำรามพร้อมกับฟาดกบาลจากสันมือสับศรีษะเ้าผอมจนหน้าคะมำลงไปคลุกกับหน้ากระดาษอาบมัน
" พวกเราไม่มีเงินไปประกันตัวใครหรอกนะ "
ขณะที่สมชายกำลังประสาทเสียกับนิตยสารสายหื่นถูกๆ เ้าอ้วนที่หิวจนหน้ามืดก็เริ่มออกอาการประหลาด มันนั่งยองๆอยู่ข้างถังขยะ ตาขวางปัดป่ายมือไปมาเหมือนคนโดนของ
" สมชาย... ข้าไม่ไหวแล้ว... กลิ่นไก่มันเรียกชื่อข้า... มันบอกว่า กินฉันสิอ้วน กินฉันสิ... อ๊ากกก " เ้าอ้วนพึมพำ น้ำลายไหลยืดเป็สายยาว
" ตั้งสติก่อนเฟ้ย... อย่าไปทำบาปทำกรรมกับแม่ค้าเขาเลย ดูกล้ามเธอสิ ต่อยมาทีเปลี่ยนเซิร์ฟเวอร์เลยนะเอ้ย " สมชายรีบคว้าคอเสื้อเพื่อนเขย่าเรียกสติ เพื่อไม่ต้องเข้าลานปะา
" งั้นข้าขอเสนอแผนบี " เ้าอ้วนหันขวับมาตาเป็ประกายแบบคนสิ้นคิด
" วิ่งราวไก่ซะก็สิ้นเื่ จากประสบการณ์เธอคงตามไม่ทัน เดี๋ยวข้าวิ่งนำเอง พวกนายเป็คนคอยกันทางไว้ พอถึงซอยตันเราค่อยแบ่งน่องไก่กันคนละชิ้น... อู้ย แค่นึกก็ฟินแล้ว "
สมชายหน้ามืด
" หาเื่ติดคุกยกแก๊งหรือไง... แค่วิ่งไปสามก้าวตำรวจก็รวบตัวได้แล้ว ดูโน่น... กล้ามแขนน้องๆยางรถสิบล้อเลยนะ ไม่จำเป็ต้องวิ่งจับ แค่โยนรถเข็นขว้างใส่ไม่ง่ายกว่าหรือ "
เ้าผอมซึ่งกลับมาปกติดึงคอตั้งตรง
" มติเป็เอกฉันท์ "
" เดี๋ยววว... เ้าผอมเมื่อกี้นายว่าแค่ศิลปะก็อิ่มไง "
" สมชาย นายนี่แยกไม่ออกเลยนะ เื่นั้นนะ... จิตใจก็ส่วนจิตใจ ร่างกายก็ส่วนร่างกายซิคร๊าบบบ หิวกายก็ต้องกิน "
" ค้านครับ... ผมค้าน " สมชายค้านเต็มประดา
" ตูยังไม่อยากเข้าคุก "
แต่ดูเหมือนคำเตือนจะเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา จู่ๆ เ้าอ้วนหิวจนประสาทกลับ มันคว้าเอาวัตถุสีดำเงาวับบางอย่างที่วางอยู่บนม้านั่งข้างๆขึ้นมางับเต็มแรงด้วยความเข้าใจผิดว่าเป็ไก่ย่างถ่านโค้ก
ก๊อบ
" โอ๊ยยย แข็งฉิบหาย ไก่ร้านนี้ทอดนานไปเปล่า " เ้าอ้วนร้องลั่นพร้อมกับสะบัดสิ่งที่อยู่ในปากทิ้ง แต่เสียดายเลยกินทั้งอย่างนั้น
สมชายเอ๊ะใจถึงกับผงะ
" เฮ้ย... นั่นมันรองเท้าหนังคัทชู ของใครฟะ... อย่าเพิ่งมาหิวจนเพี้ยนนะ " สมชายตาเหลือก มองดูรองเท้าหนังราคาแพงที่ตอนนี้มีรอยเขี้ยวเ้าอ้วนฝังอยู่จมมิด
เ้าผอมะโประหนึ่งหนูติดจรวด
" น่าอร่อย แบ่งให้ฉันบ้างซิ "
" ไม่ "
สมชายมองทั้งคู่หยิ่งฟันคล้ายสัตว์ห่วงอาหาร ก็อดคิดไม่ได้ มันไปเอาของใครมา
กระทั่งใบหูได้ยินเฉลย
" โจร โจรขโมยรองเท้า... ช่วยด้วยครับ ใครก็ได้ช่วยด้วย รองเท้าหนังคู่โปรดผมหายไปข้างนึง " เสียงชายหนุ่มใส่สูทหน้าหล่อคนหนึ่งะโลั่นมาจากป้ายรถเมล์ไม่ไกลนัก เขายืนกระต่ายขาเดียวแบบน่าสงสาร
สมชายลากถังขยะบังสหายกำลังยื้อแย่งร้องเท้า ปกปิดหลักฐานทันที ขณะเป่าปากชนิดไร้พิรุธ
ฟู้ววว
ในจิตอดบ่นไม่ได้
' ถ้าชีวิตมันจะเฮงซวยขนาดนี้... ถ้ามีระบบเทพๆ เหมือนในนิยายโผล่มาช่วยพวกเราซักนิดก็คงดีนะ... อย่างน้อยขอแค่เงินซื้อไก่ปิ้งซักไม้ก็ยังดี "
สิ้นเสียงตัดพ้อที่แสนสิ้นหวัง ทันใดนั้นเอง...
วิ้งงงง
จู่ๆ อากาศเบื้องหน้าของทั้งสามก็บิดเบี้ยว กลายเป็หน้าต่างโปร่งแสงสีชมพูมุ้งมิ้งขัดกับสภาพถังขยะรอบข้างอย่างรุนแรง พร้อมเสียงดนตรีประกอบที่สดใสประหนึ่งเปิดตัวสาวน้อยเวทมนตร์
[ ยินดีด้วยคะ คุณคือผู้ถูกเลือกโดยระบบครองโลก ]
" เฮ้ย สมชาย... นายเห็นเหมือนที่ข้าเห็นไหม หรือว่าไก่เมื่อกี้มันมีสารหลอนประสาท ว่าอยู่ทำไมเปลี้ยวๆ " เ้าอ้วนตาค้าง ปล่อยรองเท้าหนังเปื้อนน้ำลายหลุดจากปากดัง... ตุบ
" ไม่ใช่เ้าของเก่าลืมทำความสะอาดหรือไง " สมชายอุตสาห์หันตบมมุก
เ้าผอมฉงน
" มะ...ไม่ใช่แค่แกหรอก ฉันก็เห็น ขาวมาก เอ้ย.... ชมพูมาก " เ้าผอมอุทาน แผ่นพับนิตยสารสายหื่นร่วงกราว
สมชายสบถ
" สรุปนายแค่อยากมีส่วนร่วมแค่นั้นไม่ใช่เหรอ เ้าผอม "
[ ภารกิจเริ่มต้น สร้างรากฐานการครองโลก ]
[ ภารกิจแรก จงสร้างสื่อบันเทิงเปลี่ยนโลกใบนี้ เพื่อวางอธิพลครองโลกในอนาคต ]
[ เงินทุนสนับสนุน 100,000 เหรียญ (โอนเข้าบัญชีกลางเรียบร้อย) ]
ตึ๊ง...
เสียงแจ้งเตือนเงินเข้าในโทรศัพท์มือถือรุ่น NoKia อันทนทานระดับนิวเคลียร์เครื่องเก่าหน้าจอแตกของสมชายดังขึ้น
เขารีบกดดูแล้วก็ต้องอ้าปากค้าง หลังเห็นตัวเลขศูนย์เรียงกันเป็ตับจนเขาตาลาย
" หนึ่งแสนเหรียญ... มาได้อย่างไร หรือโอนผิด " สมชายสั่นไปทั้งตัว
จู่ๆ ใบหน้าชะงัก
" แต่ผมยังไม่ได้ตกลงเลยนะ "
ขณะเ้าผอมตาเป็ประกายวาววับ ความเ้าเล่ห์พุ่งปรี๊ด
" เงินตั้งแสนเหรียญ ถ้าเราถอนออกมาแล้วชิ่งหนีไปกบดานที่ชายแดน ปล่อยให้ระบบสีชมพูนี่เน่าตายไปคนเดียว พวกเราก็นั่งกินนอนกินไปทั้งชาติแล้ว แถมได้หนังสือโป๊เล่มล่าสุดอีก ตกลงตามนี้เลยคร๊าบ ไม่ต้องถามใคร... ลุย "
ใบหน้าหื่นๆโชว์หล่าเลย
เ้าอ้วนเพิ่งชำแหละร้องเท้าถึงกับลูบพุงเด้งๆ
" เออ... ข้าเห็นด้วย ไก่ พิซซ่า " เ้าอ้วนเสริมพลางพยายามจะลุกขึ้นวิ่ง
แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่ขาพุงพลุ้ยจะก้าวพ้นขอบถังขยะ บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงฉับพลัน กลิ่นดินปืนและกลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยมาเตะจมูก พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำเนี๊ยบที่เดินเข้ามาเงียบๆ ประหนึ่งมัจจุราช
หมับ
มือหนาแข็งแรงดั่งคีมเหล็กวางลงบนบ่าของเ้าอ้วน อีกข้างหนึ่งโอบกอดคอเ้าอ้วนไว้อย่าง สนิทสนม จนหน้าเ้าอ้วนจมลงไปกับแผงอกอุ่นๆ
" หือ " เ้าผอมหันไปมองตามเสียง แล้วก็ต้องหยุดกึกจนฉี่แทบราด
ชายคนนั้นไม่ได้มามือเปล่า ในมือข้างที่ว่างอยู่เขากำลังควงปืนพกเก็บเสียงเล่นอย่างชำนาญ และที่น่าสยองกว่านั้นคือ... ที่คอของเ้าผอมตอนนี้ มีสายรัดประหลาดที่มีไฟสีแดงกระพริบ ติ๊ด... ติ๊ด... พร้อมก้อนวัตถุสีเทาที่ดูยังไงก็คือะเิ C4 ของแท๊แน่นอน
สมชายที่กำลังส่ายศีรษะพลันชะงักกึก สายตาเหลือบไปเห็นหน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาใหม่เป็แถบตัวอักษรวิ่ง
[ หมายเหตุ เพื่อความปลอดภัยและป้องกันการคอร์รัปชัน ระบบได้ส่งบอดี้การ์ดระดับพระกาฬมาดูแลพวกท่าน... ]
[ รายชื่อ จอห์น•วิค ]
[ หมายเหตุ 2 จริงๆ ระบบจะส่ง แรมโบ้ มา แต่รายนั้นติดงานยิงถล่มกองทัพอยู่ชายแดน เลยได้มือสังหารรักหมามาแทน หวังว่าคงชอบ ]
" ชอบบ้านป้าแกสิ " สมชายสบถในใจ หน้าซีดเป็ไก่ต้ม
เขามองภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกบอกไม่ถูก และแล้วก็เห็น พี่ จอห์น•วิค ตัวเป็ๆในชุดสูทสุดเท่ กำลังกอดคอเ้าอ้วนที่พุงกระเพื่อมด้วยความกลัว ส่วนมืออีกข้างก็กระตุกสายะเิที่คอเ้าผอมเล่นเหมือนจูงหมา
จอห์น•วิค ไม่พูดอะไรมาก เขาแค่ปรายตามองสมชายด้วยแววตาที่เย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง ก่อนจะขยับปากพูดประโยคที่ทำให้น้ำลายในปากสามเกลอกลายเป็ขมปี๋
" ได้เวลาทำงานแล้ว... ไอ้หนู "
***
******
3K
