ตำนานเทพอสูรจอมราชัน NC18+

ตอนที่67 "ท่านพี่เมียคิดถึงท่านมากรู้ไหม? เจ้าคะ" NC18+

"พอเถอะท่านพี่..ข้าเสียว..หยุ~หยุดก่อน..ใจข้าจะขาด..อุ๊ยยยยส์~"

ชายชุดดำไม่สนใจฟังคำของนางอีกต่อไป เขาสอดแขนใต้ต้นขาหญิงสาวที่ใส่กระโปรงดำยาว แล้วยกขึ้นมาพาดไว้ที่ต้นแขน ที่แข็งแรงของเขา มือขวาปลดกางเกง แล้วจับแก่นกายสอดเข้าไปในช่องเสียวชูรักสุดลำ

"อ๊าาาส์..ท่านพี่เมียคิดถึงท่านมากรู้ไหม? เจ้าคะ..ซิ๊ดดดดดส์~.."

หญิงสาวครวญครางกระเส่า ชายชุดดำเร่งเร้าร่างกายดื่มด่ำ ตักตวงความสุขจากเรือนร่างของนาง แบบกระหายหนักหน่วงเวลา แห่งความหฤหรรษ์ ของทั้งสองเกือบหนึ่งจิบชา สุดท้ายก็กระตุกกอดกันกลม เจ้าเฟิงก็ถูกบิ้วอารมณ์จนนางไม่อาจสะกดกลั้น ความรู้สึกของตนเองได้อีกต่อไปครางเบาๆ ออกมาแบบสุขสม

"ซิ๊ดดดส์..อ้ารรส์~"คนชุดดำทั้งสองผงะออกจากกันด้วยความตกใจว่ามีใครแอบซ่อนอยู่บริเวณนี้ที่เขาทำม่านบาเรียครอบไว้ ความลับของพวกเขาแตกเสียแล้ว

"ใคร!!? "

ควับ!! ตูม!

ชายชุดดำหันมาตวัดมือส่งกระแสพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเทพอสูรขั้นห้า ระเบิดต้นเสียงที่อยู่ด้านล่างอย่างกระวนกระวาย ต้องการฆ่าปิดปากคนที่แอบรู้ความลับของพวกเขา

ควับ!!

ชายชุดดำรีบสวมกางเกงแล้วกระโดดไป จุดที่เขาได้ยินเสียงอย่างรวดเร็ว แค่เพียงช่วงเวลาอึดใจ ที่พุ่งกราดออกสุดกำลัง แต่ที่อยู่ตรงหน้าเขามันกลับว่างเปล่า ทำให้ชายชุดดำต้องเค้นเสียงกัดฟันกรอดออกมาอย่างร้อนรน

"กรอด!! ..พลังเงากายอสูรของพวกมันยังตกค้างหลงเหลืออยู่ที่นี่แสดงว่าพวกเราไม่ได้หูฝาดมันเปิดม่านมิติหนีไปแล้ว..."

หญิงสาวชุดดำที่กระโดดตามมา หลังจากแต่งตัวแบบลวกๆ ด้วยความร้อนใจนางกังวล ที่มีคนแอบเห็นการกระทำที่บัดสีของตน

"นี่เป็นไปได้อย่างไรในช่วงเวลาแค่พริบตา มันหลบหนีไปจากพลังจิตแก่นแท้ของท่าน แสดงว่ามันต้องเป็นผู้มีกายอสูรระดับสูง พวกเราไม่น่าทำเรื่องแบบนี้เลย แล้วจะทำเยี่ยงไรดีท่านพี่..." นางพูดด้วยความร้อนใจเขย่าตัวของเขา

"น้องหญิงเจ้าก็อย่าตีโพยตีพายไปเลย ข้าสร้างม่านบาเรียปกคลุมที่นี่ไว้แล้ว ถ้ากายอสูรของมันไม่ถึงระดับเทพอสูรขั้นหก มันไม่อาจออกจากม่านบาเรียแห่งนี้ แม้แต่สามีของเจ้าก็ไม่อาจทำได้

แต่ข้าแปลกใจว่ามันเป็นใคร? ทำไมถึงหลบหนีไปได้รวดเร็ว เหมือนกับคนที่มีกายอสูรระดับสูงมากกว่าพวกเรา แต่ก็ทำไม? อีกนั่นแหละถ้าเป็นแบบนั้นมันก็ไม่น่าจะหนีหายไปไหน

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ข้าไม่เข้าใจหรือมันอาจจะใช้ของวิเศษ หรือคาถาซ่อนตัวถ้าเช่นนั้นเราก็ดักรอมันอยู่ที่นี่เถอะ...."

คนชุดดำพูดด้วยความกังวลใจ เขาไม่อาจจะคาดเดาอะไรได้เลยจริงๆ มันเป็นเพียงเรื่องราว เหตุการณ์ที่เขาสันนิษฐานคาดคะเนคิดเอาเองเท่านั้น

"น้องหญิงเจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก่อนนะแอบดูซิว่ามันเป็นใครถ้าพบเห็นมันแล้วสื่อสารไปบอก พี่จะรีบกลับมาจัดการมัน พี่จะต้องไปหาคนของพี่ที่ใช้ไปจัดการกับองค์ชายสิบสี่ ให้แย่งชิงไข่อสูรสัตว์เลี้ยงบรรพกาล มีเหตุการณ์ผันแปรหรือไม่..พี่จะรีบกลับมา..."

เขาบอกหญิงสาวแล้วทะยานออกจากม่านบาเรีย ไปจุดนัดหมาย

"ท่านพี่ต้องรีบกลับมาเก็บม่านบาเรียของท่าน ก่อนตะวันตกดินไม่เช่นนั้นเรื่องราวของเราต้องถูกพบเห็น ก่อนแผนการใหญ่เราสำเร็จ..." นางตะโกนไล่หลังชู้รักไป อย่างกังวลแล้วใช้คาถาซ่อนตัวอยู่แถวนั้นรอดูเหตุการณ์ความเคลื่อนไหวในม่านบาเรียเงียบๆ

ควับ!!

"มันเป็นไปได้เยี่ยงไร..." ชายชุดดำเดินทางมาถึงบริเวณที่นัดพบ แล้วออกค้นหาจนพบซากศพ ของบริวารทั้งสามที่นอนตาย อย่างอเนจอนาถพวกมันมีกายอสูรขั้นเทพอสูรระดับ สองระดับสาม ซึ่งมันคัดตัวมาอย่างดีถึงสามคน กลับมาถูกโจมตีตายอย่างง่ายดาย มันช่างน่าเหลือเชื่อเสียเหลือเกิน ที่คนในอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด

จะเด็ดชีพพวกมันได้ทีเดียวถึงสามคน ขนาดเทพอสูรระดับห้าขึ้นไป ก็ยังต่อสู้กับมันทั้งสามคนได้ยากลำบาก ถ้าพวกมันลงมือพร้อมกัน เขารีบเก็บซากศพและทำลายหลักฐานรอบบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว แล้วทะยานกลับมาหาหญิงสาวชุดดำอีกครั้ง

ควับ!! ตูบ!!

"เป็นยังไงท่านพี่องค์ชายสิบสี่ตายแล้วหรือไม่..." หญิงสาวถามชายชู้รักด้วยความกังวลใจเมื่อเขาปรากฏกายขึ้นยืนเงียบสงัดเหมือนกำลังใช้ความคิดอย่างหนักกับเหตุการณ์ที่ผันแปรไปแบบเหลือเชื่อ จนคนชุดดำต้องกัดฟันกรอดออกมาอย่างเดือดดาล เพราะสูญเสียกลุ่มกําลังอาณาจักรของเขาไปแบบเกินความคาดหมาย

"กรอด..องค์ชายสิบสี่ฆ่าพวกเขาหมดแล้ว..."ชายชุดดำลืมตัวละเมอออกมาอย่างเหลือเชื่อ เขาพูดด้วยเสียงแผ่วเบาแต่มันทำให้หัวใจของหญิงสาวสั่นสะท้าน เหมือนอกของหญิงสาวจะระเบิด แผนการของนางถูกเปิดเผย มีคนแอบได้ยินและรู้เรื่องในการก่อกบฏ และเรื่องที่นางคิดทำร้ายองค์ชายสิบสี่ คนของชูรักกลับมาตายอย่าอเนจอนาถให้นางต้องยืนตัวชา

"ไม่น่าจะใช่เด็กคนนั้น มันไม่มีปัญญาทำแบบนี้หรอก คนที่ลงมือโหดร้ายชั่วช้าอำมหิตมากๆ ไม่เพียงแต่เข่นฆ่ากลับกัดกินเนื้อเลือด ขนาดถุงนิมิตบอลดวงจิตแก่นแท้ของพวกเขา มันยังไม่นำกลับไปด้วย คนผู้นี้ต้องมีกายอสูรระดับสูงมากๆ ถึงไม่สนใจบอลดวงจิตแก่นแท้ที่มีคุณค่าหายาก แบบพวกเขาทั้งสาม..."

ชายชุดดำใช้ความคิดไปต่างๆนาๆอีกครั้งอย่างละเอียด

"ไม่ได้แล้ว..พวกเราต้องออกจากที่นี่พี่ต้องกลับไปเตรียมตัว จัดการกับอาณาจักรอสูรวารีน้ำจืด ก่อนที่เรื่องนี้จะถึงหูจักรพรรดิอสูรวารี ไม่เช่นนั้นพี่คงจะต้องถูกล้างผลาญจนไม่เหลือซากแน่ ในฐานก่อการกบฏต่อจอมจักรพรรดิอสูรวารีผู้ครอบครองเขตแดนอาณาจักรแห่งนี้ พวกเราต้องตัดไฟก่อนต้นลมดำเนินการกับองค์กษัตริย์อสูรวารีน้ำจืด ผลักดันให้เชื้อสายของเราขึ้นเป็นรัชทายาทแล้วครองอาณาจักรแห่งนี้เสียก่อน เราชักช้าไม่ได้แล้วน้องหญิง..."

เขาพูดจบก็เก็บม่านบาเรีย

"น้องหญิงพี่ต้องไปแล้วเจ้ารักษาตัวด้วย เราค่อยส่งสารลับติดต่อกันเจ้าก็กลับไปเตรียมตัวดำเนินการตอนนี้เราไม่อาจชักช้า ต้องจัดการโดยรีบด่วนไม่สามารถปราณีใครได้อีกต่อไป ไม่เช่นนั้นเราต้อง ตายอย่างอนาถแน่..."

เขาพูดจบพร้อมกลับก้มลงหอมหน้าผากหญิงสาวอีกครั้ง แล้วหันกายทะยานจากไปอย่างรวดเร็ว หญิงชุดดำมองดูเขาจนหายลับตาไปนางค่อยๆ หันกาย แล้วทะยานไปอีกทางหนึ่งเช่นกัน ความเงียบสงบคืนมาอีกครั้ง

///////////////

"ซิ๊ดดดส์..อ้ารรส์~"

ขณะที่องค์หญิงเจ้าเฟิงครางฮือออกมาด้วยความเสียวซ่านสุดๆ ไม่อาจอดกลั้นอารมณ์ความรู้สึกได้การเผลอครางของนางครั้งนี้ถ้าไม่มีมือของกริชเพชรเอื้อมจับแขนนางแล้วดึงหายเข้าไปในกล่องนิลกาฬ

เชื่อว่าพลังการโจมตีของคนชุดดำจะต้องทำให้พวกเขาทั้งสอง แหลกละเอียดตายคาที่อย่างไม่ต้องสงสัย ทำให้องค์หญิงเจ้าเฟิง ทั้งเขินและหวาดเสียวปะปนกันไป กับการที่รอดจากความตายอย่างหวุดหวิด

"ขอบใจนะองค์ชายสิบสี่.."นางละเมอขึ้นเบาๆ ขณะที่เขานั่งลงบนเตียง แล้วหงายท้องสลบไปอีกครั้ง เพราะชายหนุ่ม เร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้เฮือกสุดท้าย ดึงองค์หญิงเข้ามาในกล่องดำได้อย่างเฉียดฉิว

"น้องจิงโจวข้าขอโทษเจ้านะ..ที่เกือบทำให้เจ้าต้องตาย เพราะความสะเพร่าของพี่หญิงคนนี้..เฮ่อ.."

หญิงสาวขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆ ชายหนุ่มใช้มือปลดกระดุมถอดเสื้อที่เปรอะเปื้อนเลือดของเขาออก

พร้อมกับฉีกขากางเกงที่กริชเพชรใส่จนกลายเป็นกางเกงขาสั้นจู๋ตัวหนึ่ง เพราะมันเปื้อนเลือดและฉีกขาดจนถึงหน้าขา หญิงสาวตกตะลึงกับความ

แกร่งของกล้ามเนื้อชายหนุ่ม มันปลุกเร้าอารมณ์ของนางขึ้นอีกครั้ง หวนคำนึงคิดถึงสองคนที่นางแอบดูพร้อมกับ ชำเลืองตามองชายหนุ่มตอนนี้ เขาหลับสนิทหญิงสาวจึงเรียกเหรียญดอร์ในถุงนิมิตชั้นเยี่ยมของนาง ออกมาวางไว้บนมือ เปิดโหมดย้อนดูภาพของคนทั้งสองที่นางแอบถ่ายไว้ด้วยจิตใจเต้นระทึก

...................................................................................................................................................................................