ฟ้าลืมดาว_End

        จุฑาธชขับรถยนต์คันหรูเลี้ยวจอดสนิท ที่หน้าบ้านนราเกรียงไกร ชายหนุ่มเปิดประตูรถ ก้าวเดินตรงเข้าไปข้างในบ้านอย่างเร็วไว

        “ป้านวลอยู่ไหน??” จุฑาธชร้องถามคนงาน ที่กำลังปัดกวาดเช็ดถูกทำความสะอาดบ้านอยู่ห้องโถง

        “อยู่ห้องครัวค่ะ” คนงานหญิงคนหนึ่งหันมาตอบคำถาม ด้วยสีหน้าท่าทางงงๆ สงสัย กับท่าทีรีบร้อน ของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายอีกคนของบ้านนี้

        “ป้านวลรู้ไหมว่าดาวย้ายไปอยู่ที่ไหน??”

        จุฑาธชเข้ามาในห้องครัว ซึ่งนวลฉวีกำลังควบคุมคนงานหญิง ทำความสะอาดห้องครัวอยู่ ก็ต้องสะดุ้งตกใจ เพราะไม่ทันคาดคิดว่า จุฑาธชจะเข้ามา และแถมยังมาถามเรื่องการย้ายที่อยู่ของฉันทพิชญา เอากับตนเองอย่างนี้

        “อุ้ย!! คุณธช ป้าตกใจหมดเลยค่ะ” นวลฉวีอุทานพร้อมกับยกมือขึ้นทาบอก

        “ว่าไงล่ะครับป้า ป้าพอรู้ไหมว่าดาวย้ายออกไปอยู่ที่ไหน??” จุฑาธชไม่สนใจเรื่องตกใจไม่ตกใจ ที่เขาสนใจคือคำตอบที่เขาจะได้รับต่างหาก จึงเซ้าซี้เร่งเร้านวลฉวีอีกรอบ

        “เอ่อ!! คือ.. ป้าไม่รู้หรอกค่ะ ว่าหนูดาวไปอยู่ที่ไหน ป้าไม่ได้ถามน่ะค่ะ ทำไมคุณธชไม่ถามคุณราชดูล่ะคะ? ท่านอาจจะรู้ก็เป็นได้นะคะ”

        หากว่าเอกราชไม่สั่งห้าม ไม่ให้พูดเรื่องที่อยู่ของฉันทพิชญาไว้ก่อนหน้านี้ นวลฉวีก็คงตอบไปตามความจริงไปแล้ว

        ซึ่งทำไมนวลฉวีจะไม่รู้เรื่องระหว่าง จุฑาธชกับฉันทพิชญาล่ะ นวลฉวีรู้ดีเลยทีเดียวล่ะ ก็ชายหนุ่มผู้ยืนอยู่ตรงหน้านี้ เล่นมาขอกุญแจสำรองห้องนอนของฉันทพิชญากับเธอนี่แหละ ไม่บอกเหตุผลด้วยว่าจะเอาไปทำไม และจากตอนนั้นถึงตอนนี้ ชายหนุ่มก็ยังไม่ได้ให้คืนกลับมาเลย

        หนำซ้ำที่เห็นจะจะตา ก็ตอนที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องนอนของ ฉันทพิชญา ออกมาตั้งแต่ไก่โห่ทุกเช้านั้นด้วย นวลฉวีจึงไม่มีข้อสงสัยใดๆ ในใจอีก แต่ก็อดสงสารหนูดาวของเธอไม่ได้ ไหนจะมาโดนรังแกทั้งร่างกายและจิตใจอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน หนูดาวของเธอจากไปอย่างนี้น่ะดีแล้ว อะไรๆ มันอาจจะได้ดีขึ้นมาบ้าง ไม่ตึงเครียดอึมครึมเหมือนที่แล้วๆ มา

        “ผมถามแล้วคุณพ่อไม่ตอบ” จุฑาธชพูดอย่างหงุดหงิด และเกิดความกลัดกลุ้มร้อนรนใจขึ้นมา

        “แล้วคุณธชจะอยากรู้ไปทำไมล่ะคะ คุณธชไม่รักไม่ชอบหนูดาวไม่ใช่หรือคะ ก็ปล่อยหนูดาวเธอไปซะเถอะคะ”

        นวลฉวีพูดแค่นั้น แต่ในใจนั้นอยากจะพูดออกมามากกว่านั้นอีก แต่ก็ต้องห้ามไว้ เพราะยังไงชายหนุ่มตรงหน้าก็ได้ชื่อว่าเป็นเจ้านายคนหนึ่ง ของเธออีกคนเหมือนกัน จึงต้องนอบน้อมให้เกียรติ

        “ป้าก็รู้นี่ว่าดาวเป็นเมียผม จะให้ผมปล่อยไปได้ยังไง!!” จุฑาธชพูดอย่างไม่คิดจะรับฟัง กับเหตุและผลที่นวลฉวีพูดมานั้นเลยสักนิด

        “แต่คุณธชก็ไม่ได้รักหนูดาวนี่คะ” นวลฉวีเถียงกลับบ้าง เพื่อเป็นการปกป้องคนที่เธอรักและเอ็นดู

        “ใครบอกว่า!!....” จุฑาธชพูดออกมาได้แค่นี้ ก็ต้องหยุดคำพูดค้าง อย่างตกใจในความรู้สึกของตนเอง

        ‘นี่เราจะพูดว่าอะไรออกมา บอกว่ารักอย่างนั้นเหรอ ไม่นะ ไม่ใช่แน่ๆ ที่เราเป็นอยู่อย่างนี้ ก็เป็นเพราะว่ายังคงหลงและยังไม่อิ่มต่างหากล่ะ’

        ยัง! ยัง! ความมีทิฐิในตัวชายหนุ่มยังมีอยู่มาก จึงยังไม่ยอมรับอะไรง่ายๆ

        “ป้าไม่รู้ แล้วมีใครรู้บ้างไหมล่ะ??” จุฑาธชตั้งสติได้ไม่คิดจะพูดต่อ เสพูดไปอีกทาง

        “ไม่มีใครรู้หรอกค่ะ”

        นวลฉวีพูดอย่างรัวเร็วโดยไม่ต้องคิดไตร่ตรองเลย และนั้นทำให้จุฑาธชหงุดหงิดใจมากขึ้นไปอีก ที่ไม่ได้คำตอบที่เขาต้องการ จังหันหลังเดินจ้ำๆ ออกไปจากห้องครัวนั้นอย่างเร็วไว

        “เฮ่ออ!!.... คุณธชนะคุณธช ผู้ร้ายปากแข็งจริงๆ จะมีทิฐิอะไรนักหนาก็ไม่รู้นะ ระวังเถอะวันหนึ่งหากรู้จิตใจตัวเองแล้ว วันนั้นจะเป็นวันที่สายเกินไป แล้วจะเสียใจเอาภายหลัง”

        นวลฉวีมองตามหลังแกร่งบึกบึนนั้นไป ส่ายหน้าไปมา พร้อมกับบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ 

๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕๑๕