ตอนที่ 28 มาร้าย
“อีกอย่าง สถานการณ์ของเราสองคนในตอนนี้ จะมีชีวิตอยู่รอดถึงพรุ่งนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ หากข้าบอกว่าปัญหาของข้าในตอนนี้คืออยากหนีออกจากที่นี่และกลับบ้าน เ้าแก้ปัญหาให้ข้าได้หรือไม่”
‘หากเ้าแก้ได้จะตกต่ำมาอยู่ที่นี่เหรอ?’ ฉินปู้เข่อก้มหน้าทำความสะอาดาแของเขา และกลืนครึ่งประโยคที่เหลือกลับเข้าท้อง
“หากข้าบอกว่าข้าแก้ปัญหาได้จริง ๆ ล่ะ” หมี่เฉินอี่ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
เืที่าแได้หยุดไหลลงแล้ว เรี่ยวแรงเขาก็เริ่มกลับคืนมาบ้าง
ฉินปู้เข่อหัวเราะออกมาอีกครั้ง นางตบบ่าเขาและปลอบโยนเขาว่า “พี่ชาย ไม่ต้องฝืนทำเป็เข้มแข็งหรอก ข้าเข้าคุกบ่อยไม่ต้องเก็บคำที่ข้าพูดไปใส่ใจหรอก”
“ตอนนี้าแของเ้าเรียบร้อยดี หากแต่เพียงชั่วคราวเท่านั้น ข้าแนะนำว่าหลังจากเ้ากลับไปให้พักผ่อนอีกสักสองสามวัน รับงานน้อยลงหน่อย เงินน่ะหาได้น้อยกว่าเดิมได้ แต่ชีวิตมีเพียงชีวิตเดียวนะ ต้องดูแลให้ดี…”
“อ๊าก” ทันใดนั้นก็มีเสียงโหยหวนอย่างเ็ปดังมาจากนอกคุก
“เอ๋ ข้างนอกมีคนตีกัน คนชุดดำสองฝ่ายกำลังสู้กันอยู่” ฉินปู้เข่อเขย่งเท้าชะโงกมองออกไปตรงหน้าต่าง “พวกเขาสู้กันเองเหรอ”
หมี่เฉินอี่กอดอก ก้มหน้าก้มตาไม่พูดจา
ชายชุดดำกลุ่มหนึ่งที่ด้านนอกถูกกำราบได้อย่างรวดเร็ว ชายชุดดำสี่ห้าคนที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตดินถือกระบี่เย็นเยียบที่เต็มไปคราบเืเดินเข้ามาในคุก
ฉินปู้เข่อใมาก พวกเขาสู้กันเองเสร็จแล้วจะฆ่าคนในคุกเพื่อปิดปากเหรอ
“รีบนอนแกล้งตายเร็ว” นางเหวี่ยงแขนไปที่หน้าอกของหมี่เฉินอี่และกดอีกฝ่ายลงกับพื้น
ไม่นานประตูคุกก็ถูกเปิดออก ชายชุดดำคนหนึ่งวางกระบี่ยาวลงและคุกเข่าข้างเดียวกับพื้น ประสานมือพร้อมกล่าว “ข้าน้อยมาช้า จนนายท่านต้องพบอันตราย ข้าน้อยขอตัดแขนตนหนึ่งข้าง หวังว่านายท่านจะให้อภัย”
พูดจบก็หยิบกระบี่ยาวในมือฟันมือซ้ายตนเองขาด
หมี่เฉินอี่นอนหงายอยู่บนพื้น แขนของฉินปู้เข่อยังวางอยู่บนหน้าอก
เขากระแอม “แม่นางโปรดเอาแขนออกด้วย”
ฉินปู้เข่อเลื่อนแขนออกช้า ๆ กดหัวลงกับฟางเพื่อแกล้งตาย
ที่แท้ชายชุดดำที่มาทีหลังนั้นมาเพื่อช่วย ‘หลานหลิงหวาง’ คนนี้
หรือว่า ‘หลานหลิงหวาง’ จะเป็หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าสักกลุ่ม
ดูจากเหตุการณ์เมื่อกี้ลูกน้อง ‘หลานหลิงหวาง’ พลังรบแกร่งกล้า ตัวเขาเองก็มีฝีมือในการสั่งสอนลูกน้อง อำมหิตเืเย็น
นางรู้สึกว่าโอกาสที่ตนจะถูกฆ่าปิดปากสูงขึ้นอย่างมาก
“แม่นาง?!” หรือจะใจนสลบไปแล้ว หมี่เฉินอี่เอ่ยเรียกเสียงเบาอีกครั้ง
“พี่ชาย เราสองคนไม่มีความแค้นต่อกัน ข้าแค่โดนศัตรูลักพาตัวมาเท่านั้น ข้าไม่เคยคิดจะมาดูพวกเ้าปฏิบัติภารกิจเลยนะ…”
“ข้ารู้กฎของอาชีพพวกเ้า เ้าสบายใจได้ เื่คืนนี้ข้าไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น และไม่เคยพบเ้าที่นี่ด้วย…อย่าฆ่าข้าปิดปากเลยนะ...”
ฉินปู้เข่อนอนหมอบกับพื้นอยากจะร้องไห้ ทว่าไม่มีน้ำตา นางพยายามร้องขอชีวิต
เทียบกับชีวิตน้อย ๆ ของนางแล้ว ถึงเวลาขี้ขลาดก็ต้องยอม
“แค่ก ๆ แม่นางบอกว่าอยากกลับบ้านมิใช่รึ ข้าจะไปส่ง” ดูเหมือนนางจะเข้าใจกลไกการทำงานของกลุ่มนักฆ่าดี
ฉินปู้เข่อเงยหน้าด้วยท่าทางหวาดกลัว “ข้าหมายถึงกลับบ้านจริง ๆ ของข้า ไม่ใช่กลับบ้านเก่า”
นางพูดพลางทำท่าปาดคอ
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ…” มี่เฉินอี่อดหัวเราะไม่ได้ เขาเอื้อมมือไปจิ้มหน้าผากฉินปู้เข่อ “แม่นางอายุไม่มาก แต่รู้จักศัพท์เยอะดีนี่ ในเมื่อเ้าช่วยข้าไว้ ข้าย่อมไม่เนรคุณ”
ฉินปู้เข่อที่ยังรู้สึกหวาดกลัวอยู่ กลืนน้ำลายและเอ่ย “ไม่ฆ่าข้าจริง ๆ เหรอ”
“อืม” ประตูคุกเปิดออก ชายชุดดำสามสี่คนเดินเข้ามาพยุงหมี่เฉินอี่ออกไป
คบไฟด้านนอกส่องทั้งสวนลานนี้จนสว่างไสว เมื่อมองดูดี ๆ ฉินปู้เข่อก็พบว่าชายชุดดำกลุ่มนี้มีขอบแดงตรงแขนเสื้อ คิดว่าน่าจะเป็สัญลักษณ์ของกลุ่ม
นางก้มหน้าด้วยความระมัดระวัง สายตาจ้องเขม็งไปที่ปลายเท้าตนเอง กลัวเหลือเกินว่าหากเห็นอะไรมากกว่านี้จะโดน ‘หลานหลิงหวาง’ คนนี้สั่งให้ควักลูกตาออกมา
1K
