โหราตระกูลแค่นามสกุลก็รู้สึกจะทะแม่งๆ แล้วใช่ไหม? อลินตาเป็นักเล่นหุ้นที่ส่วนมากจะได้มากกว่าเสีย เพราะอะไรน่ะเหรอ? ก็คุณเธอเลี้ยงทั้งโหงพราย พรายกระซิบ กุมารทองไหนจะรักยมอะไรอีกเยอะแยะเต็มไปหมดทั้งหมดทั้งมวลก็จะคอยกระซิบกระซาบเื่ตัวเลขหุ้นที่จะขึ้นลงเพื่อเป็แนวทางให้เ้านายของตัวเองวิเคราะห์หุ้นได้อีกชั้นหนึ่งและถ้าได้เงินจากหุ้นบรรดาผีน้อยเ่าั้ก็ได้รับส่วนบุญชนิดท่วมท้นกันเลยทีเดียวเชียวล่ะ
แน่นอนถ้าไม่เจ๋งทางด้านคุณไสยจริงเธอเลี้ยงของพวกนี้ไม่ได้แน่ๆฉากหน้าของอลินตาเป็นักเล่นหุ้นสาวสวยสุดแสนจะมั่นใจในตัวเอง เป็ที่หมายปองของบรรดาหนุ่มน้อยหนุ่มใหญ่แต่ทว่าเื้ั ก็อย่างที่พอจะระแคะระคาย เธอคือหมอผีขี้งกและก่อนจะพูดเื่ปราบผี ต้องพูดเื่ผลตอบแทนที่เธอจะต้องได้เสียก่อนนั่นไงล่ะเพราะอย่างนี้จะไม่ให้ิ และเป๋า แอบตั้งฉายาเธอว่าหมอผีขี้งกได้ยังไงกัน
สองหนุ่มมาถึงหน้าประตูคอนโดนหรูจากนั้นก็ไขกุญแจเข้าไปอย่างง่ายดาย เพราะพวกเขามีกุญแจสำรองจากเ้าของห้องคนละดอกนั่นสำแดงให้เห็นถึงความไว้เนื้อเชื่อใจอย่างมากถึงขนาดให้กุญแจสำรองไว้กับสองหนุ่มทั้งสอง
เมื่อเข้ามาในห้องทั้งสองก็พบหญิงสาวผิวขาว ผมยาวที่ถูกมวยเก็บบนศีรษะ เธออยู่ในชุดนอนสีชมพูอ่อนๆคลุมด้วยเสื้อคลุมสีขาวตัวโคล่งอีกชั้น กำลังนั่งอยู่บนโซฟานุ่มขนาดใหญ่พร้อมทั้งแปะแผ่นมาร์กหน้าไว้บนใบหน้าเธอนั่งเอนตัวไปบนที่พิงพนักเพื่อให้มาร์กไม่ไหลหล่นไปไหนเมื่อสองหนุ่มเดินเข้ามาในห้อง แล้วพบว่าเ้านายของตัวเองกำลังมาร์กหน้าอยู่ก็พากันเดินไปนั่งตรงเก้าอี้โซฟาซึ่งอยู่ตรงกันข้ามก่อนทักทาย
“โอ้โห..คุณอลินของเราวันนี้นึกยังไงลุกขึ้นมามาร์กหน้าเสริมสวยแต่เช้า”อลินตายังคงนั่งท่าเดิมแต่ขมุบขมิบปากพูดแทรกแผ่นมาร์กหน้าออกมา
“ไม่มีอะไร ฝันกลางดึกนิดหน่อย แล้วนอนไม่หลับ กลัวขอบตาจะดำเลยต้องมาร์กหน้าไว้ก่อนวันนี้ฉันต้องออกงาน่ค่ำด้วย”ิลุกขึ้นไปหยิบน้ำจากตู้เย็นมาส่งให้เป๋าและของตัวเองด้วยคนละขวดเป๋าที่นั่งไขว่ห้างจริตเกินหญิงมองอลินตาผู้เป็เ้านายอย่างสังเกตก่อนจะจีบปากถาม
“มันต้องเป็ฝันนั่นแน่เลยใช่ไหมคะ? ไม่งั้นคงไม่ตื่นแล้วหลับไม่ลงอีกอ่ะค่ะ”อลินตายังคงนั่งท่าเดิม แต่ปากก็ตอบโต้กับทั้งสองคน
“อืม.. นิดหน่อย ฉันอาจจะต้องหาคำตอบของฝันนั่นอย่างจริงๆ จังๆ สักที”สองหนุ่มได้ยินก็พยักหน้ารับรู้ และเพียงสักพักเท่านั้นอลินตาก็เรียกชื่อสองหนุ่มด้วยชื่อเต็ม ซึ่งเป็ชื่อเต็มที่เธอเป็คนตั้งฉายานี้ให้เองกับตัว
“เออนี่ ิเต๋อ เป๋าตุงคืนนี้งานยากไม่ใช่เล่นเตรียมตัวกันให้พร้อมนะ..”สาวสองนามว่าเป๋าตุงกลอกตามองบนเบ้ปากเล็กๆ ขัดใจกับชื่อตัวเองส่วนิเต๋อแอบทำหน้าเซ็งด้วยเช่นกันที่ชื่อเขาถูกดัดแปลงซะเหมือนหนังกำลังภายในของจีนไปเสียได้แต่ทั้งสองก็ต้องเรียกสติเพื่อกลบความหมั่นไส้เ้านายตัวเองออกไปแล้วกลับมาคุยเื่งาน
“วันนี้มีงานที่ไหนบ้างคะคุณอลิน?” เป๋าตุงถามขึ้นพร้อมยกแท็ปเล็ทนั่งเอียงข้างอย่างมีจริตอลินตายังคงนั่งที่เดิมเหมือนไม่ได้ซีเรียสอะไรกับงานที่รออยู่ตรงหน้าทั้งที่ปากบอกลูกน้องว่าเป็งานยากสำหรับคืนนี้เมื่อเป๋าตุงถามขึ้น อลินตาก็เริ่มอธิบายงาน
“งานแรก คืนนี้สองทุ่มตรง ที่โรงแรมอำมาฤทธิ์ ของคุณจอร์นจะมีการประมูลหีบเหล็กโบราณเห็นว่าเป็หีบที่อยู่่กรุงศรีอยุธยาได้ล่ะมั้งเป็มรดกตกทอดของตระกูลคุณจอร์น” เมื่ออลินตาพูดมาถึงตรงนี้เป๋าตุงก็อุทานวี้ดว้ายประหนึ่งโดนผีเปรตเข้าสิงกระนั้น
“อร๊ายยย... แล้วคุณอลินทำไมไม่บอกเป๋าล่วงหน้าคะ นี่ยังไม่ได้สปาตัวสปาหน้าอะไรกับเค้าเลยความสวยของเป๋าจะต้องดร็อปไปถึงสี่สิบห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยนะคะ โถวววว..”ิเต๋อที่นั่งข้างๆ ก็ส่ายหน้าเอือมระอากับเป๋าตุงและไม่อินไปกับความสวยความงามของเพื่อนรักเท่าไหร่ชายหนุ่มหน้าตี๋สไตล์เกาหลีหันมาทางเ้านายสาวนามว่าอลินตา ก่อนถามเป็งานเป็การ
“เกี่ยวกับงานใช่ไหมครับ?” อลินตานั่งนิ่งเช่นเดิมเพราะกลัวแผ่นมาร์กหน้าจะหลุด แต่ปากก็ตอบ
“ใช่ หีบนั่นคุณจอร์นจะประมูลช่วยเรา แต่เมื่อประมูลได้แล้วปัญหามันอยู่ที่ว่าในหีบมีอะไรกันแน่ คนที่ได้แต่ละคน ล้วนตายโหงทั้งหมด!และทั้งหมดที่ตายไปนั้นสืบไปสืบมาก็คนในตระกูลเดียวกับคุณจอร์นทั้งสิ้น!!”คราวนี้สองหนุ่มหน้าเหวอไปทันที เป๋าตุงรีบละล่ำละลักถาม
“แล้วของแบบนั้น คุณอลินยังจะประมูลเอาเข้าบ้านอีกเหรอคะ...?” อลินตาได้ยินคำถามของลูกน้องสาวสอง ก็ค่อยๆ หัวเราะในลำคอยาวนานก่อนจะเปลี่ยนเป็หัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจในประโยคคำถามของเป๋าตุงยิ่งนัก
“หึ.. หึ.. หึ.. หึ.. ฮ่าๆๆๆๆๆ” ิเต๋อและเป๋าตุงขยับร่างเข้าหากันสายตาระแวงเพราะเ้านายของพวกเขามักจะทำอะไรแปลกๆพิสดารเสมอๆ เคยแม้กระทั่งเรียกผีหัวขาดหิ้วแต่หัวออกมาหาทั้งสองคนตัวเป็ๆก็เคยทำมาแล้ว ซึ่งเหตุการณ์ในครั้งนั้น เป๋าตุงถึงกับเข่าอ่อนฉี่ราดส่วนิเต๋อนั้นสลบไปเฝ้าพระอินทร์กันเลยทีเดียวพอฟื้นขึ้นมาก็ถึงกับเป็ไข้เป็หนาวไปเกือบอาทิตย์สองคนหันหน้ามองกันเป๋าตุงกระซิบถามิเต๋ออย่างเบาเสียงที่สุด
“หมอผีโดนผีเข้าหรือเปล่าไอ้ิ..?”
อลินตาหัวเราะต่อเนื่องยาวนานราวกับเครื่องสีข้าวที่ทำงานด้วยความทนทาน ิ และ เป๋าได้แต่นั่งนิ่งเพราะไม่รู้ว่าเ้านายสาวของตัวเองเส้นตื้นด้วยเื่อันใดจนกระทั่งเครื่องสีข้าวน้ำมันหมด.. อลินตาก็ทะลึ่งตัวพรวดลุกนั่งหลังตรงแต่ถึงอย่างนั้นแผ่นมาร์กหน้าสีขาวที่แปะอยู่บนใบหน้ากลับไม่หลุดร่อนลงมาเสียด้วยเมื่อลุกนั่งได้ก็ชี้มือบอกเป๋า
“ขออุปกรณ์ให้ฉันหน่อย..” แน่ล่ะ หลายคนคงคิดล่ะสิว่าหมอดูเบอร์นี้อุปกรณ์ที่พูดถึงนี่ก็คือพวกสายสิญจน์ ผ้ายันต์กันผี หรือพวกพระเครื่องอะไรทำนองนี้แต่เปล่าเลย เมื่อได้ยินคำสั่งจากเ้านาย เป๋าก็ลุกขึ้นเดินไปหยิบ ‘เครื่องคิดเลข’ขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็ก มาส่งให้อลินตาผู้เป็เ้านายเมื่ออลินตาได้เครื่องคิดเลขแล้วก็นั่งไขว่ห้างหลังตรงพร้อมกรีดนิ้วเรียวสวยกดไปที่เครื่องคิดเลขมือเป็ระวิงสักพักก็พูดขึ้นกับสองลูกน้อง
“พวกนายไม่รู้อะไรล่ะสิ..” เป๋ากับิรู้ทันทีว่าอลินตาจะพูดอะไรเป๋าหยิบก้านสำลีคัตตัลบัตในกระเป๋าถือส่วนตัวมาแหย่หูตัวเอง ส่วนิก็นั่งขีดๆเขี่ยๆ เพื่อรอที่จะจดรายละเอียดงานจากอลินตา
“หีบนั่นจากสายตาคร่าวๆ ของฉัน ตีราคาได้หลายล้านซึ่งมันก็ดีกว่าที่เราจะออกเงินประมูลทั้งหมดฝ่ายเดียวเพราะคุณจอร์นเขาก็รับปากแล้วว่าจะช่วยออกครึ่งหนึ่งเพื่อให้เราชนะการประมูลซึ่งนั่นหมายความว่าฉันจะได้หีบโบราณล้ำค่านั้นแน่นอนในราคาที่ลดลงถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์” อลินตาพูดคล่องปรื๋อ ิกับเป๋ามองหน้ากันเพราะรู้ดีว่าสิ่งที่สำคัญกว่าผีในหีบคือมูลค่าที่มากับหีบมากกว่าทางด้านอลินตาเมื่อเห็นว่าลูกน้องทั้งสองของตัวเองกำลังตั้งใจฟังก็อธิบายต่อ
“ส่วนเื่หีบ คุณจอร์นเขาตั้งใจว่าถ้าหาความจริงได้เมื่อไหร่เขาก็จะยกหีบให้ฉันแต่เพียงผู้เดียวแต่ที่น่าหนักใจก็คือหีบใบนั้นไม่เคยไปจากตระกูลของคุณจอร์นได้เลยซึ่งคุณจอร์นเคยเอาไปถวายวัดมาแล้วแต่ปรากฏว่ามันหวนกลับมาอยู่ที่บ้านของคุณจอร์นเช่นเคยราวกับไม่เคยขยับจากไปไหนได้เลยไม่ว่าจะเอาไปทิ้งไว้ไกลแสนไกลแค่ไหน มันก็จะกลับมาหาตระกูลของคุณจอร์นทุกครั้งไป”คราวนี้เป๋าและิเริ่มให้ความใส่ใจในงานมากขึ้นเสียแล้ว เพราะรู้สึกว่างานนี้ไม่ได้ง่ายอย่างที่อลินตาว่าไว้จริงๆ
5K
