Chapter 12
อย่าหวังจะขังเราได้
“เอาจริงดิ นี่แกกะจะใช้ชีวิตเป็ผู้เล่นซัมมอนเนอร์แบบกึ่งมืออาชีพไปตลอดระยะเวลา4 เดือนนี้เลยเหรอ?”
เสียงนั้นไม่ใช่ใครอื่นนอกเสียงจากไอ้ทิต เพื่อนรักของนายโจ๊กซึ่งยามนี้ติดต่อมาหาจากประเทศญี่ปุ่นหลังจากที่เ้าหมอนี่ได้ยินข่าวเื่ที่โจ๊กได้เข้าไปซื้อเด็คใหม่เป็ของตัวเองและเริ่มต้นเข้าไปทำเควสในอาเคเดียเพื่อเป็ซัมมอนเนอร์มือสมัครเล่นในวันนี้แน่นอนว่าโจ๊กรู้ได้ทันทีว่าคนที่เล่าให้เ้าเพื่อนตัวแสบของเขาฟังนั้นไม่ใช่อื่นหรอกนอกเสียจากเจ๊ฝนเ้าของร้านบัตเตอร์ฟลายคนนั้น
“ก็ทำไงได้ฉันต้องหาเงินมาใช้สำหรับตลอดสี่เดือนนี้เพื่อรอบริษัทที่จะไปทำงานด้วยนี่หว่า”โจ๊กพูดอย่างอ่อนใจ“แล้วจะให้ฉันกลับไปที่บ้านระหว่างรอนี้ล่ะก็ฝันไปเลยว่าจะได้กลับมาที่กรุงเทพฯอีกพ่อฉันน่ะไม่มีทางปล่อยให้ออกจากบ้านอีกแน่ๆ”
“เออ ก็จริงว่ะป๋าแกเขาอยากให้แกกลับไปอยู่ที่บ้านใจจะขาดแล้วนี่เนอะ”
นายอาทิตย์ยิ้มออกมาเจื่อนสนิทกับใบหน้าที่โผล่ออกมาผ่านระบบเฟสไทม์ซึ่งท้องฟ้าของทั้งสองประเทศที่ฉาบอยู่ด้านหลังของทั้งสองหนุ่มนั้นก็เข้าสู่ห่วงรัตติกาลไปแล้วทั้งคู่
“แล้วเป็ยังไงบ้างล่ะวันแรกของการเข้าไปเล่นจริงๆจังๆ ในโลกอาเคเดีย?”
“ก็...พอใช้ได้ล่ะนะ”
โจ๊กตอบแบบขอไปทีซึ่งเขาเองก็ไม่อยากจะบอกเลยว่ามันดีกว่าที่คาดไว้เสียอีกและด้วยความที่คบกันมานานอาทิตย์จึงรู้ดีว่าไอ้คำที่ว่า “พอใช้ได้”ของเพื่อนซี้คนนี้มันหมายถึงอะไร เขาจึงเลือกที่จะยิ้มออกมาอย่างโล่งใจ
“ได้เห็นแกสนุกไปกับมันแบบนี้แล้วฉันก็โล่งใจนะไอ้โจ๊ก”อาทิตย์พูดเสียงใส“ลองแกลงมือทำอะไรซักอย่างแล้วล่ะก็ฉันมั่นใจว่ามันจะต้องออกมาได้ดีมากแน่ๆยังไงถ้ามีอะไรอยากจะให้ฉันช่วยก็บอกได้เสมอเลยนะเพื่อน”
“เอองั้นถ้าพ่อฉันไปถามอะไรแกเกี่ยวกับเื่งานของฉันก็บอกไปว่าตอนนี้ฉันทำฟรีแลนซ์เพื่อรอให้สนพ. เข้าไปทำงานในอีกสี่เดือนข้างหน้าก็พออย่าบ้าจี้ไปบอกพี่แกล่ะว่าฉันมานั่งเล่นการ์ดเกมอยู่อย่างนี้น่ะ”
อาทิตย์หัวเราะออกมาเสียงดังลั่นเลยทีเดียวกับคำขอนี้
“ก็นั่นสินะขืนป๋ารู้ว่าแกเอาเวลาที่ต้องมาหางานแบบนี้มานั่งเล่น AOS ล่ะก็ แกคงบึ่งรถมาจากสุพรรณเพื่อลากแกกลับบ้านแน่ๆเลยว่ะไอ้โจ๊ก”
“ขอบใจมากสำหรับกำลังใจและการตอกย้ำนะเพื่อน”
โจ๊กพูดอย่างอ่อนใจขณะที่จ้องมองเ้าเพื่อนตัวแสบที่หัวเราะชอบใจไม่ยอมเลิกเสียที กระทั่งจู่ๆสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปก่อนที่จะชี้นิ้วเข้ามาถาม
“ฉันเองก็ได้คุยกับน้องรินอยู่บ้างน่ะนะเธอเล่าให้ฉันฟังว่าแกสามารถเอาชนะบอตระดับยากสุดของเด็คแชมป์จากสิงคโปรได้เชียวเหรอวะเพื่อน?”
“ก็แค่ฟลุ๊คน่ะ” โจ๊กไหวไหล่วืด“บังเอิญเด็คที่เจ๊ฝนเธอจัดไว้มันเข้าทางพอดีด้วยมากกว่านั่นล่ะ”
“ฉันว่าไม่ล่ะมั้งฉันก็เลยลองเล่นไอ้เด็คนักรบนั่นมาก่อน ถึงมันจะสมดุลดีก็เถอะแต่ที่แกชนะได้นั่นน่ะเด็คของแชมป์จากสิงคโปรเชียวนะเว้ย” ว่าแล้วก็ยิ้มแฉ่ง “นายไม่อยากลองเอาดีทางนี้ไปเลยหรือไงฉันว่าถ้าเป็นายล่ะก็ลองเอาจริงเสียหน่อยดีไม่ดีแค่ปีเดียวอาจจะได้สอบเป็โปรเพลยเยอร์เข้าไปแข่งขันในทัวร์นาเม้นท์ใหญ่ๆได้เลยนะ”
“ฝันกลางวันน่ะไอ้ทิต” โจ๊กแย้งทันที“คนที่เพิ่งจะจับการ์ดแค่วันสองวันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันล่ะ อีกอย่างฉันว่าแค่ฉันพยายามทำเควสหาเงินในโลกอาเคเดียให้รอดตายไปให้ได้ 4 เดือนนี่มันก็เต็มกลืน ฉันไม่ได้มองไว้ไกลขนาดนั้นหรอกได้งานทำเมื่อไรฉันก็คงจะไม่ค่อยมีเวลามาเล่น AOS แล้วล่ะ”
อาทิตย์ไม่ได้แย้งอะไรกลับมาอย่างน้อยๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าเ้าเพื่อนรักคนนี้ของเขาไม่ได้พูดว่า “จะเลิกเล่น”ไปเลยเสียเมื่อไรโดยเฉพาะอย่างยิ่งได้เห็นสีหน้าของหมอนี่ในวันนี้ที่ดูสดชื่นมีชีวิตชีวากว่าเมื่อวานมากแล้วเขาก็พอจะเดาออกได้ว่า โจ๊กนั้นสนุกกับการผจญภัยในโลก AOS แค่ไหน
“เอาเถอะถ้าแกโอเคไปกับมันก็ดีแล้วล่ะเพื่อนฉันล่ะอยากจะรีบโดดงานกลับไปที่ไทยเป็บ้าเพื่อนรักของฉันอุตสาห์ยอมสละเวลาอันล้ำค่ามาเล่น AOS ทั้งทีขนาดนี้”
ได้ยินแล้วโจ๊กก็หัวเราะขำออกมาทันที
“ลองแกทำแบบนั้นบริษัททัวร์คงถีบแกออกมาเป็คนตกงานเหมือนฉันแน่ๆ ไอ้บ้า”
“ยากเฟ้ยฉันน่ะเป็ลูกหม้อของบริษัทตอนนี้แล้วจะบอกให้ ลูกทัวร์ของฉันแต่ล่ะคนย้อนกลับมาใช้บริการฉันตั้งไม่รู้กี่หนแล้วนะเว้ย”
“เดี๋ยวนี้แกมีแม่ยกเป็คุณป้าที่เป็ลูกทัวร์ของแกเหรอวะเนี่ย?”
“ไม่ใช่เฟ้ย!”อาทิตย์แย้งเสียงสูง “เดี๋ยวแกได้เห็นพวกสาวๆ ที่เป็ลูกทัวร์ฉันแกจะอึ้งมีแต่น่ารักๆ ทั้งนั้น ....อ๋อ ลืมไปคุณพ่อพระแบบนายจักรินทร์เขาไม่มองผู้หญิงเลยนี่เนอะแกรู้บ้างรึเปล่าวะว่าขนาดบาตรหลวงที่เมืองนอกเขายังแต่งงานได้เลยนะเว้ยแต่แกนี่ไม่แม้แต่จะชายตามอง ....ถามจริงๆ เถอะ แกไม่ใช่พวกรักร่วมเพศแน่นะ?”
“ไอ้ทิต.....เดี๋ยวจะโดนถีบ”
เ้าคนกวนหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างชอบอกชอบใจก่อนที่จะก้มลงมองนาฬิกาข้อมือของตัวเอง ก่อนจะถอนใจออกมาบางเบา
“เฮ้ยงั้นฉันต้องไปแล้วว่ะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าด้วย งั้นไว้คุยกันใหม่นะเพื่อน”
ว่าแล้วก็ตั้งท่าจะวางสายไปแต่โจ๊กกับนึกถึงเื่สำคัญบางอย่างขึ้นมาได้เขาจึงรั้งเอาไว้ก่อน
“เดี๋ยวก่อนไอ้ทิตฉันมีอะไรอยากจะถามนิดนึง”
“อะไรวะ?” ฝั่งตรงข้ามเลิกคิ้วขึ้น
“ใน AOS เนี่ย มันมีมั้ยวะ ไอ้การ์ด ฮาล์ฟที่มันไม่ยอมเชื่อฟังคำสั่งของเ้านายน่ะ?”
“หะ?”
ได้ยินคำถามแล้วก็นิ่งไปพักหนึ่งคล้ายจะครุ่นคิดก่อนที่อาทิตย์จะพยักหน้าขึ้นมา
“ฉันก็เคยได้ยินมาบ้างนะว่าถ้าเป็การ์ดที่ระดับสูงมากๆขนาดพวก อัลติเมตแรร์ เนี่ยมันจะควบคุมฮาล์ฟระดับนั้นได้ยากกว่าปกติถ้าเกิดว่าแรงค์ซัมมอนเนอร์ของเราต่ำเกินไปบางทีฮาล์ฟก็จะไม่ค่อยเชื่อฟังหรือเคลื่อนไหวได้ไม่ตามคำสั่งของเราเท่าไรนักน่ะฉันเองก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกันว่ะ ชีวิตนี้ก็ไม่เคยจับการ์ดระดับนั้นเสียด้วยใบนึงราคามันก็เหยียบแสนอัพทั้งนั้น”
โจ๊กพยักหน้ารับเนือยๆพอจะหาเหตุผลให้กับตัวเองได้บ้างแม้จะยังไม่ชัดเจนแต่มันก็พอจะมีเค้าอยู่ไม่น้อยทีเดียวซึ่งนั่นก็ทำให้อาทิตย์ต้องหรี่ตามองเพื่อนเราของเขา
“ถามทำไมวะ อย่าบอกนะว่าแกไปได้การ์ดระดับนั้นมาใช้น่ะ?”
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก” โจ๊กโบกมือหย็อยๆ“แกไปนอนเถอะ ฉันก็ถามไปอย่างนั้นเอง”
ฟังแล้วก็งงๆแต่ชายหนุ่มทั้งสองก็โบกมือลากันไปพอเป็พิธีก่อนจะวางสายกันไปโจ๊กได้แต่ถอดทอนใจอยู่อย่างนั้น ขณะที่มือก็หันไปหยิบการ์ดเ้ากรรมที่ว่านั่นออกมาจากไอดีสล็อตของเขาที่วางอยู่บนโต๊ะรับแขกตัวเตี้ยๆตรงหน้า การ์ดัขาวสโนว์เบลที่ตอนนี้ดูจะเป็ตัวปัญหาในตอนนี้
เขาเองก็อยากจะเล่าให้ไอ้ทิตเพื่อนรักฟังจริงๆเกี่ยวกับเ้าการ์ดตัวนี้ แต่ขืนเล่าไปล่ะก็เขาเชื่อเลยว่านิสัยอย่างหมอนั่นจะต้องยอมโดดงานเพื่อมาช่วยแก้ปัญหาใหญ่นี้ให้เขาแน่ๆซึ่งเขาก็ไม่ได้เดือดร้อนอะไรขนาดนั้นอีกไม่กี่อาทิตย์เ้าหมอนั่นจะก็กลับมาถึงไทยแล้วไว้ถึงตอนนั้นค่อยเล่าให้ฟังก็ได้
คิดๆ แล้วเ้าตัวก็ถอนใจเฮือกใหญ่....
“หลังจากนี้อย่าเพิ่งเรียกยัยนี่ออกมาซักพักดีกว่าแฮะ”
“เอ้า!?นายมาถึงร้านฉันตอนไหนเนี่ย?”
เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากผ่านความยุ่งเหยิงที่ฉากจบไม่รู้ว่าจะดีหรือร้ายไปได้นั้นโจ๊กก็ได้แวะเข้าไปในร้านบัตเตอร์ฟลายั้แ่แปดโมงเช้าเรียกได้เลยว่าเข้าไปในเวลาทำงานของมนุษย์ทั่วไปจะทำกันเลยก็ได้แน่นอนว่าที่เขาต้องเร่งมาแต่เช้าก็เพื่อที่จะไปทำเควสที่อาเคเดียให้เสร็จก่อนจะหมดเวลาไป
กระทั่งตอน 10 โมงกว่าๆนั่นเองที่โจ๊กเดินลงมาจากห้องออนไลน์ชั้นสามเขาจึงได้เห็นเจ๊ฝนเข้ามาประจำการตรงเค้าท์เตอร์หน้าร้านอีกครั้งหลังจากตอนที่เขามาเมื่อ 8 โมงเช้านั้น มันยังเป็พนักงานผู้ชายที่ทำงานในกะดึกยืนคุมหน้าร้านอยู่เลยคุณเ้าของร้านจึงดูจะมีสีหน้าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย
“พอดีว่าผมมาทำเควสให้เสร็จก่อนเวลาน่ะครับก็เลยมาั้แ่เช้าก่อนเจ๊ฝนจะเข้าร้าน”
“อ๋อ....” เธอว่าพลางหาวหวอดๆ “ก็ดีแล้วนี่อย่างน้อยก็อย่าให้เควสที่ลงทะเบียนไว้เสียเปล่าๆรู้มั้ย ไม่งั้นมันจะเสียเงินฟรีถึงจะไม่กี่ร้อยแต่สำหรับคนที่จะเริ่มเป็มือโปรแล้วมันสำคัญทั้งนั้นล่ะ อ่ะไหนล่ะสรุปว่าเควสผ่านมั้ย?”
“ครับ”
โจ๊กยิ้มอย่างโล่งอกที่สุดเขายื่นเควสการ์ดที่สามารถทำจนสำเร็จทุกเควสได้ไปให้กับคุณเ้าของร้านทันทีโชคดีเหลือเกินว่าตอนที่เข้าไปในอาเคเดียนั้นมันยังเช้าก็เลยไม่มีคนเยอะเท่าไรซ้ำการบุกเข้าไปตะลุยในป่าเพื่อจัดการกับพวกหมู่ป่าหรือมอนสเตอร์ตั๊กแตนั์ก็เป็ไปอย่างราบรื่นด้วยคอมโบลูกัสองตัวกับยูเรียซ่าจึงทำให้เขาเล่นงานมอนสเตอร์พวกนั้นได้ไม่ยาก...(หรือจะบอกว่าถ้าผ่านนังคิงสไลม์มาได้พวกนี้ก็ไม่ใช่อะไรที่น่ากลัวแล้ว)
“ดีมาก!” เจ๊ฝนยิ้มกว้าง “อย่างน้อยนายก็มีความรับผิดชอบพอน่ะนะการขยันทำเควสอยู่ทุกวันน่ะมันก็เป็จุดเริ่มต้นที่ดีของโปรเพลยเยอร์ทุกคนเลยรู้มั้ยไหนดูซิ....”
ว่าแล้วเจ๊ฝนก็รับเอาเควสการ์ดทั้งสามใบนั้นมาพร้อมกับไอดีการ์ดของนายโจ๊กกระทั่งเธอนำไปแสกนเข้ากับคอมพิวเตอร์เพื่อตรวจสอบเท่านั้นเองรอยยิ้มพอใจก็ปรากฏขึ้นเธอทำการยิงบาร์โค๊ตเพื่อบันทึกข้อมูลลงไปในไอดีการ์ดของเขากระทั่งหันไปค้นหาซองการ์ดที่เป็นางวัลจำนวนสามซองนั่นมาให้โจ๊กทันที
“โอเค ยืนยันเควสสำเร็จแล้วนะส่วนนี้รางวัลของนาย บิกินเนอร์แพ็คสองซอง กับ เซสเชอร์ แพ็ค หนึ่งซองนะ....รับไปสิ”
เจ๊ฝนยื่นไอดีการ์ดกับซองการ์ดทั้งสามนั้นมาให้กับโจ๊กทันทีพร้อมกันนั้นเธอก็แถมกรรไกรมาให้ด้วยอีกต่างหาก เห็นรอยยิ้มกับแววตาที่จ้องเป๋งกลับมานั้นโจ๊กก็รู้ได้ทันทีว่าคุณเธออยากจะขอดูหน่อยว่าเขาเปิดได้อะไรดีๆในซองนั้นบ้างรึเปล่า
เห็นดังนั้นแล้วโจ๊กจึงถอนใจก่อนจะใช้กรรไกรตัดซองทั้งสามนั้นมาเปิดให้ดูมันต่อหน้านี้เลย
ซองบิกินเนอร์แพ็คทั้งสองซองนั้นก็ไม่ได้ของดีเดอะไรมองด้วยตาเปล่าแล้วก็เป็การ์ดจำพวกคลาสนักรบบ้าง ก็อบลิน บ้างโดยรวมแล้วไม่ใช่การ์ดที่จะใส่เด็คของเขาได้เลย ซึ่งน่าจะเอาไปขายทิ้งได้ทั้งหมดส่วนซองเซสเซอร์นั้นดูจะแปลกหน่อย เพราะการ์ด 5 ใบทั้งหมดที่เปิดขึ้นมาได้นั้น....มันเป็ไอเท็มที่มีการกำกับตรงหัวว่าเป็ “อาเคเดีย” เอาไว้ด้วย
“เจ๊ฝนครับแล้วการ์ดที่ได้จากซองนี้มันคืออะไรเหรอครับ?” โจ๊กถาม
“อ๋อ จากซองเซสเชอร์ใช่มั้ย?”ว่าแล้วเธอก็รับการ์ด 5 ใบนั้นมาดู“การ์ดพวกนี้จะเป็ไอเท็มที่เอาไว้ใช้ในโลกอาเคเดียได้เท่านั้นน่ะเป็การ์ดแบบที่หากโอนข้อมูลลงไปในอาเคเดียแล้วมันก็จะถือว่าหมดมูลค้าไปในทันทีเพราะไอเท็มพวกนี้มันโอนกลับเข้ามาในการ์ดไม่ได้แต่จะเอาไปขายกันต่อในอาเคเดียอีกทีก็ได้อยู่หรอกนะ ก็จะกลายเป็เื่สกุลเงิน G ไปแทนน่ะ”
ว่าแล้วเธอก็ลองคลี่การ์ดที่ว่านั่นขึ้นมาดูก่อนจะยิ้มกว้างเลยทีเดียว
“โอ้ นายดวงดีไม่เลวนะเนี่ย นี่ไงได้เสื้อคลุมหนังหมาป่า กับ สร้อยคอคิรินดอร์ ด้วย”
ว่าแล้วเธอก็ยื่นการ์ดสองใบนั้นให้โจ๊กเห็นมันเป็การ์ดที่มีรูปเสื้อคลุมสีดำแบบสวมฮูดได้ซึ่งตรงปกคอเสื้อนั้นจะมีขนฟูๆสีน้ำตาลเหมือนขนหมาป่าอยู่ด้วย ส่วนอีกอันหนึ่งก็เป็สร้อยคอที่ผลึกสีเขียวเม็ดโตวาววับให้เห็นทั้งคู่ถูกกำกับว่าเป็ไอเท็มระดับ C พร้อมกับอธิบายความสามารถของมันเอาไว้
“เสื้อคลุมนี้เอาไว้ใส่กันความหนาวในอาเคเดียได้อย่างดีเลยล่ะส่วนสร้อยคอนนั้นนายเอาไปให้ฮาล์ฟของนายใส่ก็ได้นะมันจะช่วยเพิ่มค่าสเตตัสความสามารถให้กับฮาล์ฟตัวนั้นๆ ได้”
“ฮาล์ฟนี่สามารถใส่เครื่องประดับได้ด้วยเหรอครับ?”โจ๊กเลิกคิ้วขึ้น
“อื้อ อีกระบบหนึ่งที่เด็ดๆ ของ AOS เลยนะก็คือการแต่งตัวหรือใส่เครื่องประดับให้กับฮาล์ฟของเรานี่ล่ะในอาเคเดียก็จะมีการดร็อบการ์ดพวกนี้มาให้อยู่บ้างหรือว่าจะมาเปิดจากซองพิเศษแบบนี้ด้านนอกก็ได้เครื่องประดับบางอันมันก็บวกสถานะดีๆ อย่างพวกกันพิษ กันคำสาป อะไรแบบเนี่ยแต่ว่าของพวกนี้ก็จะมีผลแค่ในอาเคเดียเท่านั้น ถ้าเป็การดูเอลมันจะไม่มีผลอะไรนอกจากเป็เครื่องประดับแฟชั่นเท่านั้นล่ะ แต่อย่าดูถูกไปนะพวกซัมมอนเนอร์น่ะหมดเงินไปกับของแฟชั่นแบบนี้เพื่อแต่งตัวให้กับตัวเองหรือไม่ก็ฮาล์ฟเยอะเชียวล่ะ”
ฟังแล้วก็พยักหน้ารับแบบทึ่งๆอันที่จริงเขาเองก็รู้สึกหนาวๆ อยู่เหมือนกันเวลาที่อยู่ในโลกอาเคเดียนั้นถ้าหากได้ไอ้เสื้อคลุมหนังนี้ไปสวมมันก็น่าจะช่วยให้รู้สึกดีขึ้นบ้าง
“อ๊ะ เดี๋ยวก่อนนะครับ” โจ๊กนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้“ถ้าอย่างนั้นไอ้พวกสกิลการ์ดแบบพิเศษที่ซัมมอนเนอร์เอาไปใช้ในอาเคเดียได้อย่างพวกสกิลขายของ สกิลสร้างของอะไรแบบเนี่ยก็สามารถเปิดซองพิเศษแบบนี้เจอได้เหมือนกันใช่มั้ยครับ?”
“ถูกต้อง!” เจ๊ฝนยิ้มร่า “นายเองก็คงจะไปเจอพวกร้านขายของในอาเคเดียมาแล้วสินะหลอนเลยล่ะสิที่เห็นพวกพ่อค้าหน้าตาเหมือนๆ กันหมดยืนเรียงกันเป็ตับแบบนั้นน่ะ”
“ก็...นิหน่อยน่ะครับ”
โจ๊กได้แต่ยิ้มเจื่อนพลันนึกไปถึงไอ้พวกพ่อค้าโคลนนิ่งในตลาดนั้นอยู่ชั่ววูบกระทั่งเขารับการ์ดใบที่เหลือคืนมาจากเจ๊ฝนแล้วก็ดูจะสนใจกับซองแบบพิเศษพวกนี้ทีเดียวเพราะเอาเข้าจริงๆ ของในอาเคเดียบางอย่างมันก็ดูจะมีราคาที่แพงมากจนจับต้องไม่ได้แต่อย่างน้อยๆ พอมีซองให้เปิดได้แบบนี้มันก็น่าจะมีโอกาสเปิดกว้างสำหรับเขามากขึ้น(แม้เขาจะเชื่อว่าไอ้ของที่ดีมากๆ มันคงหายากสุดๆ แน่)
“แล้วถ้าเกิดว่าเราโหลดข้อมูลของไอเท็มพวกนี้เข้าไปในอาเคเดียแล้วการ์ดพวกนี้ก็ไร้ค่าไปเลยสินะครับ?”
“ใช่” เจ๊ฝนพยักหน้ารับ “อ๋อแต่ตู้ซื้อขายอัตโนมัติที่ CF เขารับรีไซเคิ้ลการ์ดพวกนี้ใบละ 5 บาทอยู่นะถ้านายไม่ได้เป็พวกสายสะสมการ์ดล่ะก็เอาไปหยอดทิ้งที่นั่นได้เงินคืนมานิดหน่อยก็ยังดี หรือไม่บางใบไม่ได้คิดจะโหลดลงไปในไอดีของนายนายก็เอาไปขายกับซัมมอนเนอร์คนอื่นๆ ก็ได้มันเช็คง่ายอยู่แล้วว่าการ์ดใบไหนใช้งานไปรึยังน่ะ”
“อ๋อ เข้าใจแล้วครับ”
โจ๊กพยักหน้ารับพลางคิดในใจว่าของพวกนี้ยังดูแล้วไม่ค่อยมีค่าเท่าไรแต่น่าจะเอาไปใช้ประโยชน์ในอาเคเดียได้มากอย่างเช่นไอเท็มอีกสามชิ้นที่เขาได้รับมาก็จะมี ตะเกียงเ้าพายุ กระติกน้ำ แล้วก็น้ำยาเพิ่มมานาสองหน่วย 10 ขวด อีกด้วย
“เอาล่ะถ้าอย่างนั้นวันนี้จะเอาไงต่อดีพ่อหนุ่มหน้ามน จะกลับบ้านหรือว่าจะทำเควสต่อ?”
เจ๊ฝนถาม ด้วยรอยยิ้มกว้าง ซึ่งแน่นอนว่าสำหรับโจ๊กแล้วตอนนี้ซัมมอนเนอร์ก็คืองานของเขา
“งั้นผมขอรับเควสต่อเลยครับวันนี้จะได้เลื่อนเป็ระดับ D เสียที”
“เอ้า? ว่าไงไอ้หนุ่ม กลับมาอีกรอบเหรอ?”
ขณะเดียวกันเมื่อกลับเข้ามาที่อาเคเดียอีกครั้งโจ๊กก็แวะเข้ามาที่เควสเซ็นเตอร์เป็ที่แรกซึ่งตาลุงมาสเตอร์โทมัสก็ทักทายอย่างเป็มิตรทันทีเพราะว่าเมื่อเช้านี้นายโจ๊กก็ได้แวะมาส่งเควสไปแล้วรอบหนึ่งก่อนที่จะออฟไลน์ไปส่งเควสด้านนอกอีกทีซึ่งโจ๊กก็ยิ้มรับในคำทักทายนั้น
“พอดีว่าผมออกไปรับเควสด้านนอกมาอีกน่ะครับ”
“บ๊ะ! ขยันจริงวุ้ย ดูซิลูกค้ายังแทบจะไม่ค่อยเข้ามาในร้านของฉันแท้ๆเลยแต่วันเดียวแกหวดไปห้าหกเควสแล้ว” ว่าแล้วก็ยิ้มขำ “มันก็ได้อยู่หรอกนะ แต่ไหนๆตอนนี้แกก็พอจะมีเงินแล้วนี่ไอ้หนุ่ม อุดหนุนอาหารร้านฉันหน่อยซี่บอกซะก่อนนะว่าอาหารของที่จะช่วยเพิ่มสเตตัสความสามารถให้กับซัมมอนเนอร์ได้อย่างมากเลยนะทั้งเพิ่มอัตราการดร็อบไอเท็ม เพิ่มอัตราการเร่งค่ามานา อะไรแบบเนี่ย”
อันที่จริงเมื่อเช้านี้โจ๊กเองก็ซัดอาหารเช้ามามื้อใหญ่มาเต็มคราบ(อย่างที่ไม่ได้ทำมาหลายอาทิตย์) เขาจึงไม่ได้รู้สึกหิวนักทว่าน่าแปลกพอเข้ามาอยู่ในอาเคเดียเขากลับรู้สึกหิวนิดๆคาดว่าคงจะเป็ระบบของเกมที่ทำให้มีความรู้สึกตรงนี้ด้วย
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับมีเมนูอะไรแนะนำบ้างรึเปล่าครับ?”
“เมื่อเย็นวานมีซัมมอนเนอร์มาส่งเควสเนื้อหมูให้ร้านเราบานเลยว่ะเมนูเด็ดวันนี้ก็เลยเป็แฮมเบิร์กสเต็กกะทะร้อนกับข้าวพัดเนยแล้วก็ซุปครีมแบบพิเศษ ชุดละ 850G เท่านั้น สนใจมั้ยล่ะอาหารชุดนี้บวกค่าสถานะลดคูลดาวน์การใช้สกิลการ์ดลงตั้ง 40% แถมยังเพิ่มอัตราการดร็อบไอเท็มตั้ง10% เชียวนะ อาหารพวกนี้จะส่งผลนานถึงสี่ชั่วโมงเลยล่ะคุ้มนะเว้ยบอกซะก่อน”
โชคดีที่โจ๊กเอาไอเท็มที่เขาได้รับมาเมื่อวานไปขายที่ร้านในตลาดมาแล้วแทบไม่น่าเชื่อว่าหนังของมูนวูลฟ์พวกนั้นจะขายได้เป็ราคาที่ดีมากๆจนตอนนี้เขามีเงินติดตัวอยู่เกือบๆ สี่หมื่น G เข้าไปแล้ว เพราะฉะนั้นอะไรที่จะช่วยทำให้ทำเควสได้ง่ายและเร็วขึ้นเขาก็ยินดีที่จะจ่ายหรอก
“ถ้าอย่างนั้นก็ได้ครับขออาหารชุดที่ว่าชุดหนึ่งครับ”
“เยี่ยม”ตาลุงยิ้มร่าก่อนจะหันไปตรงช่องหน้าต่างเล็กๆ หลังเค้าท์เตอร์และะโออก“ชุดแฮมเบิร์ก 1 ที่เว้ย ด่วนหน่อยลูกค้าจะไปทำเควสต่อด้วย!”
สั่งการไปแล้วโทมัสจึงหันไปคว้าเอาแก้วไม้ทรงสูงนั้นรินรูทเบียร์แบบที่โจ๊กได้เคยดื่มไปเมื่อวานนี้ลงไปตรงหน้าพลางยิ้มแฉ่งกลับมาให้ทันที
“ส่วนอันนี้ฉันเลี้ยงให้ละกันถือว่าเป็ของแถมจากอาหารชุด”
“ขอบคุณครับ”
โจ๊กพยักหน้ารับกระทั่งทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ไม้ทรงกลมตัวสูงที่ตั้งอยู่หน้าเค้าท์เตอร์บาร์นั่นเองตาลุงมาสเตอร์คนนี้จึงชำเลืองมองไปรอบๆ และเริ่มชวนคุย
“ว่าแต่นี่แกไม่มีเพื่อนมาเล่นด้วยเลยเหรอไอ้หนุ่มเมื่อวานนี้ก็เห็นมาคนเดียวเหมือนกัน?”
“ไม่มีหรอกครับ” โจ๊กส่ายหน้า“ผมเองก็เพิ่งจะเข้ามาเล่น AOS ได้ไม่นาน ตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยมีเพื่อนเท่าไรหรอกครับ”
ได้ยินแล้วลุงโทมัสก็ถอนใจออกมาเฮือกหนึ่ง
“แบบนี้อีกหน่อยจะลำบากนะไอ้หนุ่ม”
“ทำไมเหรอครับ?” โจ๊กเลิกคิ้วขึ้น
“คือยิ่งเควสในระดับหลังๆน่ะระดับความยากมันก็จะเพิ่มขึ้นสูงมาก แล้วบางเควสมันก็จะกำหนดว่าสามารถทำได้ 3ถึง 4 คนขึ้นไปอะไรแบบเนี่ย ไอ้เควสแบบนั้นมันทำคนเดียวได้ก็จริงอยู่แต่ยิ่งมีเพื่อนเยอะมันก็ยิ่งช่วยให้เควสทำได้ง่ายและก็มีโอกาสสำเร็จมากกว่าล่ะนะ”
โจ๊กพยักหน้ารับอย่างเข้าใจดีเขาเองวานก็ลองสำรวจดูพวกผู้เล่นที่ไปมุงกันอยู่ตรงบอร์ดเควสนั้นแล้วก็รู้สึกได้ว่าหลายคนนั้นมาด้วยกันและรับเควสเดียวกันไปได้ซึ่งนั่นคงเป็อะไรที่โจ๊กต้องไปคิดเอาในภายหลังตอนนี้คงต้องเร่งไต่แรงค์ของตัวเองขึ้นไปให้ได้เสียก่อน อย่างน้อยๆเขาก็อยากจะขึ้นไปรับเควสที่อยู่ตรงบอร์ดนั้นให้ได้ก่อนเป็อันดับแรก
“อาหารมาแล้วค่ะ”
ไม่ทันไรก็มีพนักงานสาวเสิร์ฟคนหนึ่งเดินมาจากโรงครัวก่อนจะวางอาหารที่โจ๊กสั่งไว้เมื่อครู่นี้ลงตรงหน้าเขากลิ่นหอมฉุยของเนื้อหมูบดบนกระทะร้อนช่างสมจริงจนทำให้โจ๊กรู้สึกท้องร้องขึ้นมาได้เลยอันที่จริงเขาอยากจะทดลองกินอาหารในอาเคเดียดูั้แ่เมื่อวานแล้วด้วยซ้ำติดที่มันมีปัญหาที่ต้องไปจัดการเสียก่อนนี่สิ
“นี่ว่าแต่วันนี้จะรับเควสอะไรไปทำดีล่ะไอ้หนุ่ม?”
โทมัสชวนคุยขึ้นขณะที่เรียงการ์ดเควสต่างๆที่นายโจ๊กสามารถเลือกได้ในวันนี้
“วันนี้ลองลงใต้มั้ยล่ะ ไปทำเควสแถวๆถ้ำก็อบลินก็ดีนะตอนนี้มีคนอยากได้พวกของที่ดร็อบจากก็อบลินอยู่ในตลาดเยอะทีเดียวล่ะลองไปดูซะหน่อยมั้ย?”
“ก็ดีนะครับผมยังไม่เคยลงไปทางใต้ของเกาะเลยด้วย”
โจ๊กยิ้มรับขณะที่รับจำนวนการ์ดเควสที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่ทางใต้นั้นมาจากตาลุงโทมัสเควสส่วนใหญ่ที่มีเกี่ยวข้องกับมอนสเตอร์เผ่าก็อบลินทั้งนั้น ซึ่งดูๆไปแล้วก็มีจำนวนเยอะอยู่เหมือนกัน แต่เขาจะรับไปทำได้ทีละแค่ 5 เควสเท่านั้นโชคดีที่เควสที่เขารับมาจากเจ๊ฝนนั้นเป็มอนสเตอร์ที่อยู่ทางใต้ของเมืองพอดีอีกด้วย
“ก็อบลิ้นงั้นเหรอเป็ไปได้ไปทำเควสอย่างอื่นจะดีกว่ามั้ง เราไม่ค่อยชอบไอ้ลิงโง่พวกนั้นเลยเสียงดังน่ารำคาญยังไงก็ไม่รู้”
มีคำแย้งขัดขึ้นในขณะที่โจ๊กกำลังนั่งเลือกเควสอยู่กระทั่งดวงตาสีสนิมเหล็กหันมามองตามเสียงเท่านั้นเองเ้าตัวจึงถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นมาทันที
“น...นี่เธอ?”
“หือ? จะใอะไรของเ้านักหนาไม่ได้เจอกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงลืมหน้าของเราไปแล้วหรือไง?”
เสียงหวานทักกลับมาในขณะที่โจ๊กนั้นออกอาการเหงื่อตกเพราะยามนี้จากเก้าอี้ที่เคยว่างเปล่านั้น จู่ๆก็มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งเข้ามานั่งอยู่เคียงข้างพร้อมกันนั้นเธอก็ถือวิสาสะหยิบเอาชุดอาหารมื้อใหญ่ของโจ๊กเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆด้วยสีหน้าเบิกบานทันที
“อื้อ!!!” หญิงสาวร้องเสียงสูงก่อนจะยกมือทั้งสองขึ้นจับแก้ม“ไอ้นี่มันคืออะไรกันเนี่ย เนื้อฉ่ำๆ นี้มันยังไงกัน อร่อยสุดยอดไปเลย!”
“โอ้! ขอบคุณมากครับคุณหนูที่ชอบอาหารของร้านเราขนาดนี้”
ตาลุงโทมัสนั้นยิ้มกว้างรับคำชมนั้นเอาไว้ขณะที่โจ๊กนั้นถึงกับอึ้งจ้องมองร่างบางที่นั่งอยู่ข้างๆ พร้อมกับจิ้มสเต็กเนื้อบดนั้นเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆก่อนจะตักข้าวพัดเนยตามไปและยิ่งมีแววตาที่ส่องประกายยิ่งขึ้นไปอีก
“ฮั่นแน่! ไหนบอกว่าไม่มีเพื่อนไงไอ้หนุ่มแล้วคุณหนูน่ารักคนนี้เป็ใครกันวะ ...อ๋อ ไม่ใช่เพื่อนแต่เป็อย่างนี้ใช่มั้ยล่ะ?”
พูดแล้วก็ชูนิ้วก้อยขึ้นมาให้เห็นซึ่งโจ๊กรู้ดีว่านั่นมันหมายความว่าอะไร
แน่นอนตอนนี้เขาไม่มีเวลามาสนใจเื่นั้นเขาได้แต่อึ้งว่าแม่สาวคนนี้โผล่ออกมาอยู่ตรงหน้าของเขาได้ยังไงกันต่างหากจนถึงตอนนี้แม่สาวน้อยผู้มีเรือนผมสีขาวดุจหิมะนั้นก็ยังยิ้มแก้มปริสองมือใช้ช้อนส้อมได้อย่างชำนิชำนาญ จนแทบไม่อยากจะเชื่อว่าก่อนหน้านี้เธอเคยเป็“ั” มาก่อน!?
“นี่เธอออกมาได้ยังไงกันเนี่ยสโนว์เบล?”
โจ๊กรีบถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ลดเบาลงและขยับเข้าไปกระซิบใกล้ๆเพราะเกรงว่าคนอื่นจะได้ยินไปด้วย
“ทำไมล่ะเราจะออกมาตอนไหนก็ได้มันก็เื่ของเราไม่ใช่หรือไง?”
“แต่ว่าฉันยังไม่ได้ทันเรียกเธอออกมาเลยนี่?”
“เหอะ! ก็บอกแล้วไงว่าเราน่ะ ไม่ใช่ฮาล์ฟระดับงอกง่อยแบบตัวอื่นๆ ของเ้าหรอกนะ”
พูดแล้วเธอก็ฉีกยิ้มออกมาเป็เชิงเยาะพร้อมกับการเคี้ยวอาหารตุ้ยๆ ราวกับจะบอกย้อนกลับมาอย่างรู้ทันเลยว่าหากคิดที่จะสะกดเธอไว้ในการ์ดได้ตลอดแล้วล่ะก็ฝันไปเถอะซึ่งนั่นก็ทำให้โจ๊กต้องอ้าปากค้างขึ้นมาทันทีปัญหาแรกที่ยัยัตัวนี้ไม่เคยฟังคำสั่งของเขายังไม่ทันแก้ได้ปัญหาที่สองก็คือ....ยัยนี่จะออกมาจากการ์ดตอนไหนก็ได้อีกด้วย!
“นี่ๆ เราขอไอ้แบบนี้อีกชุดได้มั้ยมันอร่อยดีน่ะ แต่ว่าเก็บเงินที่หมอนี่นะ!”
พูดแล้วสโนว์เบลก็หันไปฉีกยิ้มกว้างกับมาสเตอร์โทมัสทันทีซึ่งตาลุงก็รีบพยักหน้ารัวเร็วกับออร์เดอร์นั้น
“ได้เลยครับคุณหนู ....เฮ้ยชุดสเต็กแฮมเบิร์กอีกหนึ่งที่ด่วนเลย” ว่าแล้วก็รีบหันไปะโสั่ง
“อ๊ะ เปลี่ยนใจแล้วขอเป็สองชุดเลยก็แล้วกัน”
“เฮ้ย ลูกค้าขอสองเว้ย จัดมาด่วนๆ!”
กิจการรุ่งเรืองขนาดนี้มีหรือตาลุงโทมัสจะไม่ยิ้มจนแก้มปริซึ่งการสั่งอาหารโดยไม่บอกกล่าวนั้นทำเอาโจ๊กถึงกับเลิกคิ้วขึ้นสูงก่อนจะรีบขยับเข้าไปใกล้ๆแม่ัสาวอีกครั้ง
“เดี๋ยวๆ ไม่ต้องสั่งเผื่อฉันก็ได้”
“ใครบอกเราสั่งเผื่อเ้าเราจะกินเองทั้งหมดต่างหาก”
“กินเองหมดเลย?” โจ๊กเบ้ปาก“ไปตายอดตายอยากมาจากไหนของเธอเนี่ย?”
“ก็ไม่รู้ล่ะเ้าสัญญาแล้วนี่ว่าจะเลี้ยงของกินให้เราเยอะๆ เลยเพราะฉะนั้นก็จงทำตามคำพูดของตนเองที่พูดเอาไว้ด้วยเข้าใจมั้ยโจ๊กเกอร์”
แค่ได้ยินก็ถึงกับออกอาการเบ้ปากกันเลยทีเดียวแม้จะยังอึ้งอยู่ว่ายัยฮาล์ฟตัวนี้ออกมาจากการ์ดเองได้ยังไงกันแต่ตอนนี้ปัญหาใหญ่ที่กำลังจะตามมาเห็นจะเป็ภัยอันตรายระดับชาติต่อกระเป๋าสตางค์ของเขาอย่างถึงที่สุดท่าทางไอ้เงินสี่หมื่น G ที่มีอยู่ในตอนนี้มันจะไม่พอใช้เสียแล้วกระมัง!
“....หน้าไหม้กันล่ะทีนี้”ว่าแล้วก็ถอนใจ
8K
