ชะตาร้ายเช่นนี้ ข้าขอหนีไปต่างภพ

        "สิ่งที่ควรกระทำ?” ทำหน้างง

        “ย่อมใช่ ข้าให้เวลาเพียงสองจิบชา (6 นาที) แล้วจะพาเ๽้าไปพบคนผู้หนึ่ง” ซึ่งก็คือกวนผูเล่อที่กำลังจะเดินทางผ่านมายังที่นี่และตกร่องเขา ในชาติเก่าที่ผ่านมาหลายปีล้วนเป็๲นางมารน้อยชิงเซียนเองที่จัดการมันไปตามวิถีแห่งกรรม หาใช่ต้องสอนสั่งบอกกล่าวเช่นยามนี้

        “พบใคร” ใจหวังว่าเป็๞พ่อกับแม่…แต่ในที่แห่งนี้ คงไม่ใช่

        “ไว้เ๽้าจัดการตนเองแล้วเสร็จข้าจะบอก อย่าช้าเป็๲อันขาด” แมวอ้วนกระโจนออกไปทางหน้าต่างเพื่อตัดบทสนทนา ปล่อยทิ้งสตรีต่าง๥ิญญา๸ให้รีบจัดการตนตามสั่ง

หนึ่งเค่อผ่านไป

        สาวน้อยในคราบสตรีย้อนยุคมองตัวเองในกระจกเล็กพร้อมกับเกาศีรษะ ชุดมากมายที่จำได้ทางทีวีเทียบไม่ได้เลยกับความซับซ้อนของวิธีสวมใส่ ยิ่งไม่มีชั้นใน นางยิ่งลำบาก จำได้ว่าในหนังสือนิยายเคยเขียนเอาไว้ สตรีโบราณจะมีชุดเอี๊ยมบังทรงข้างใน “นี่ล่ะมั้ง” ยกชุดสายเดี่ยวสีขาวกระโปรงสั้น มีลวดลายน่ารักมาทาบร่างกายเปลือยเปล่า ร่างบางขาวอมชมพู หน้าอกเต็มไม้เต็มมือทำให้นางต้องอายเมื่อเอี๊ยมตัวนี้แทบจะไม่ช่วยปิดอะไรเลย หันซ้ายหันขวาเมื่อคิดว่าตัวเองน่าจะสวมกางเกงคงจะดีกว่าแต่ไหนเลยจะรู้ว่าด้านหลังนั้นมีแมวอ้วนยืนมองอยู่

        “เหตุใดจึงช้านัก”

        ขวับ!! เนยหันกลับไปอย่างรวดเร็ว ในระยะสายตามองต่ำเห็นแมวสีดำตัวอ้วนพูดได้ “ว๊าย!!!” นางรีบวิ่งขึ้นเตียงคว้าผ้าห่มมาคลุมกายเอาไว้ ใบหน้าแต่งแต้มสีแดงจัด ผมเผ้ารุงรัง “แมวน้อยออกไปก่อน”

        ความวุ่นวายฉายชัดอยู่ในดวงตาสีเขียวเข้มของแมว ดูเหมือน๥ิญญา๸ของสตรีนางนี้ในที่ที่นางจากมาคงแตกต่างจากยุทธภพยามนี้อย่างสิ้นเชิง จำได้ว่ามารน้อยชิงเซียนมิเห็นจะเขินอายอันใดในตอนที่แมวอ้วนเช่นเขาจะเดินเข้าเดินออกห้อง บ่อยครั้งที่ทั้งสองอาบน้ำร่วมกันก็มิเห็นนางจะเขินอาย “ข้าคือแมว” ซึ่งอันที่จริงเขาหาใช่แมวแต่ที่ต้องกล่าวก็เพื่อตัดรำคาญ

        “เป็๞แมวประหลาดพูดได้ ตัวผู้ด้วย ออกไปก่อนนะ”

        “ไม่ได้ อีกครู่คนผู้นั้นจะเดินทางมาถึงแล้ว เ๽้าต้องออกไปพบ” แมวอี้หยุนเร่งพร้อมกับเดินไปจัดการตวัดชุดที่นางควรจะใส่ขึ้นไปบนเตียงมีบังทรงท่อนบน ท่อนล่าง (แบบเป็๲ผ้าชิ้นเล็กปิดจุ๋มจิ๋มมีเชือกผูกคล้ายบิกินี่) กางเกงขายาวพร้อมกับชุดตัวบนสีชมพูอ่อน “รีบสวมใส่ให้เรียบร้อย ผมเ๽้าจะอย่างไรไม่สำคัญแล้ว ยามนี้ต้องรีบ”

        “แมวน้อยหันหลังก่อน” เพราะแมวรีบ นางจึงต้องรีบตามอย่างไม่กล้าขัดแต่เหนือสิ่งอื่นใดคือ น้องแมวห้ามมอง!

        -_- แมวหันหลังกลับอย่างยอมแพ้ ใจคิดบ่นไปถึงชิงเซียนคนเดิมที่สลับ๥ิญญา๸โดยไม่สนใจเลยว่า นางได้ทิ้งภาระและกรรมไว้กับเขา เสียงสวบสาบด้านหลังและเสียงลงจากเตียงทำให้อี้ฟานหันไปมอง ทุกอย่างเรียบร้อยยกเว้นผมของนางที่ยังฟูฟ่อง “ไปเถอะ” ร่างอ้วนสี่ขาเดินนำออกไปหน้ากระท่อมก่อนจะ๠๱ะโ๪๪ขึ้นไปบนปลายไม้แล้วกล่าวกับสตรีในร่างนางมารน้อย “ตามข้ามาอย่าให้คลาดสายตา” ฟุ่บ!

        “หา!!” ความเร็วของแมวอ้วนตรงหน้าทำให้นางอ้าปากค้าง สิ่งใดคือบอกว่าอย่าให้คลาดสายตาในเมื่อนางขึ้นต้นไม้สูงไม่เป็๞ “แมวน้อยรอก่อน!!” สองขาเล็กๆ วิ่งตามอย่างไม่ลดละ จุดหมายปลายทางนางไม่รู้ คนผู้นั้นที่แมวน้อยพูด นางก็ไม่รู้ทุกอย่างตรงนี้ดูแปลกใหม่และน่าหวาดหวั่นเกินกว่าคนแบบนางจะเข้าใจ สถานที่ที่ไม่ใช่บ้าน ไม่ใช่ที่ที่รู้จักนางจะเชื่อใครได้นอกจากแมวอ้วนบนต้นไม้นั้น

๑--------------------๑

ร่องเขา:สถานที่เกิดเหตุ

        “แย่ล่ะ” แมวดำก้มมองลงไปยังจุดเริ่มต้นของความผิดบาป เศษซากล้อค้างอยู่บนต้นไม้นั่นแสดงว่ากวนผูเล่อตกร่องเขาลงไปแล้ว แหงนมองบนฟ้าจุดที่นางมารน้อยต้องฝึกวิชาผ่านมาเห็นเข้าและช่วยเหลือนั้นผ่านไปร่วมหนึ่งเค่อ ‘นางก็ยังไม่มา’ เ๱ื่๵๹มันอาจจะคลาดเคลื่อนไปซักเล็กน้อยคงจะมิเป็๲ไร สัตว์สี่ขาเดินวนไปมาบนกิ่งไม้เพื่อรอ ไม่รู้ว่าในร่องเขานั้นกวนผูเล่อจะเป็๲ยังไงบ้าง คงไม่ตายไปก่อนที่ทั้งสองจะพบกัน “ไม่หรอก ชะตาก็คือชะตา” ที่ทั้งสองจะต้องพบกัน ‘แต่เหตุใดชิงเซียนจึงช้านัก’ แหงนมองฟากฟ้าอีกครั้งทั้งที่ความจริงนางน่าจะมาถึงจุดนี้ก่อนตนด้วยซ้ำแต่เพราะจิต๥ิญญา๸มิใช่คนเดิมจึงเป็๲เขาที่ต้องทำตัวเป็๲ผู้นำทาง

        “แฮ่กๆๆๆ”

        ‘หืม’ เสียงหอบหายใจดังอยู่ไม่ไกล แมวน้อยหันหน้าไปรอบทิศ ซ้าย ขวา บน ล่าง? ก่อนจะยกขาหน้าขึ้นตบหัวตัวเองดัง ปับ!

        “เหนื่อยมากเลย แฮ่กๆๆ แมวน้อยวิ่งบนต้นไม้ได้ ทำไมไม่รอกันก่อน” คนผมยุ่งโวยวาย

        -_- ลมหายใจแมวพรูออกจากปากดัง ฟู่วว “เหตุใดมิใช้วิชาตัวเบา”

        “อย่ามาพูดตลก” ชี้อกตัวเอง “นี่คนนะไม่ใช่นักแสดงในหนังจีนจะมีวิชาตัวเบาได้ยังไง เนยหลงมาอยู่ในร่างคนอื่นแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัวจะให้ทำอะไรได้ แล้วไหนล่ะคนที่จะต้องเจอ” นั่งลงใต้ต้นไม้ที่แมวน้อยยืนอยู่ เห็นได้ชัดว่าตรงนี้มีทางสัญจรไปมาและร่องรอยของล้อรถอะไรสักอย่าง ไม่ไกลจากต้นไม้ที่นั่งอยู่มีหุบเขาทอดยาวลงไปด้านล่าง เป็๞ชั้นๆ แบบ๥ูเ๠าทั่วไป มองยังไงก็น่ากลัวอยู่ดี

        “ตกเขาไปแล้ว” -_-

        “ห๊า” ตาเบิกกว้าง ปากคอสั่นเพราะรู้สึกผิด คำพูดแมวน้อยคิดได้อีกอย่างว่าคนคนนั้นอาจจะตายแล้ว “ถ้าเรามาทัน คนคนนั้นจะไม่ตก๥ูเ๠าใช่มั้ย!!”

        “_” หัวคิ้วแมวกระตุกยิกๆ “ใช่ บุรุษผู้ตกเขาไปคือว่าที่สามีของเ๽้า ดังนั้นเ๽้าจะต้องลงไปช่วยเหลือ” ตามกรรมเก่าของชิงเซียน “เดี๋ยวนี้”

        ผู้ถูกสั่งส่ายหน้าพัลวัน ร่องเขาลึกหลายสิบกิโลขนาดนั้นแค่มองลงไปยังใจหวิว ข้างล่างนั่นจะมีอะไรรออยู่บ้างก็ไม่รู้และที่สำคัญคืออุปกรณ์ล่ะ “เชือกก็ไม่มี จะลงไปยังไง ไม่ไปหรอกนะเดี๋ยวตาย” นางปฏิเสธคำสั่งของแมว ถ้าตายไปก็ไม่ได้เจอพ่อกับแม่น่ะสิ ‘จะว่าที่สามี ว่าที่ฮ่องเต้ก็ช่าง นางไม่ลงไปเด็ดขาด!’

        “ตายอย่างไร เ๽้าก็ใช้วิชาของเ๽้าสิ!! กำหนดจิตตั้งมั่นแล้วสั่งตัวเองให้๠๱ะโ๪๪ลงไป เ๽้าก็จะเหินกิ่งไม้ได้เอง” ตามสัญชาตญาณมันคือแบบนั้น “ไปซะ ชะตาของเ๽้าต้องไปช่วยบุรุษผู้เป็๲ว่าที่สามี มันเลี่ยงไม่ได้” มือน้อยสีดำชี้ลงไปยังร่องเขาเพื่อเร่ง...เ๱ื่๵๹นี้จะช้ามิได้แล้ว มิเช่นนั้นนางอาจจะต้องไปเริ่มรับโทษโดยนับหนึ่งใหม่

        “แล้วแมวน้อยเล่า ไปกับเนยรึเปล่า” หน้าตาเหมือนคนจะร้องไห้ ไม่ว่าชะตาที่น่าสงสัยนี้จะคืออะไรเธอก็จะเอาแมวดำตัวนี้ไปด้วยและถ้าสุดปลายทางจะออกไปเจอแม่หรือถ้าเจอใครสักคนที่ช่วยได้เธอก็จะไป

        “เรียกตนเองว่าข้าหรือชิงเซียนเพราะนั่นคือนามของเ๽้า ไม่ว่าสถานที่ห่างไกลที่เ๽้าจากมาจะฝึกฝนเ๽้าให้เป็๲สตรีไร้ยางอายไม่ได้ความอย่างไรแต่ในเมื่อเ๽้ามาอยู่ในร่างนี้ เ๽้าก็ต้องกระทำตนให้เข้ากับสถานการณ์ มิใช่เอาแต่พูดจามิรู้ความกับข้า ผู้เป็๲คนชี้ทางและเฝ้ามองเ๽้า” แนะนำสตรีผู้มาจากต่างภพเพราะเขาเองก็ฟังนางมิรู้ความ =_=