นิโคลัสในสภาพอ่อนปวกเปียกนี้แม้แต่เด็กสิบขวบยังสามารถวิ่งเอามีดมาแทงเขาจนตายได้สบาย ๆ โดยไม่ต้องลำบากมากมาย
อีกทั้งผลกระทบยังไม่หมดเพียงเท่านี้ หากที่ว่าที่ผู้กล้าหนุ่มยังยกระดับพลังพร์ไปไม่ถึงจุดที่สมบูรณ์แบบหลังการใช้งานทุกครั้ง เขาอาจมีสภาพนกเขาไม่ขัน กระเจี๊ยวหดตัวไปหลายวัน
“รบกวนทีแซลลี่ มอบยาฟื้นฟูให้กับเขา”
“อ่าได้เลย สิบขวดพอไหม?”
นิโคลัสเป็ถึงความหวังและดางรุ่งของหมู่บ้านสวัสดิการของเขาย่อมไม่เหมือนนักผจญภัยอิสระไก่กาทั่วไป เวลาออกไปข้างนอกต้องพกน้ำยาประเภทฟื้นฟูและแก้พิษติดตัวไปด้วยอยู่แล้ว
แต่จอมเวทย์หนุ่มไม่ใช่พ่อพระ จะทำงานฟรี ๆ ไม่ได้ในเมื่อฝ่ายหญิงร้องขอความช่วยเหลือ การต่อสู้กับฝูงนิวออร์คมีความสุ่มเสี่ยง เมื่อคำนึงถึงมิตรภาพที่ผ่านมาอย่างน้อย ๆ ค่ารักษาพยาบาลนิดหน่อยก็ควรสมควรต้องจ่าย
“ขอบใจนะสหายแม่ม เกือบไม่รอดแล้วเชียว ใครจะไปรู้ล่ะว่าพวกมันจะเล่นหมาหมู่ขนาดนี้ไอ้ลิงตูดเขียวนี่!”
“ฉันบอกเธอแล้วชาช่าอย่าไปยั่วโมโหพวกมัน จะรอดแล้วเชียว แต่เธอกลับแอบขโมยเหล้าหมักที่จะใช้สำหรับบูชาเทพของพวกมันมา”
“เฮอะๆ จะตรัสรู้ไหมละ แต่ใครสนกัน มันเป็เพราะพวกโจรเฮงซวยต่างหาก ระยำเอ๊ย จะหนีไปไหนไม่หนีดันวิ่งเข้าไปหลบแถวรังของพวกนิวออร์ค!”
ผ่านพ้นสถานการณ์เฉียดตายมาหมาดๆ แต่แซลลี่กับชาช่าไม่ได้รู้สึกสลดหดหู่ พวกเธอเริ่มโต้คารมกันต่อเหมือนเช่นเคย
พอเด็กหนุ่มสอบถามเพิ่ม เลยทราบว่าสหายในกลุ่มอีกห้าคนที่เหลือได้แยกย้ายหลบหนีไปอีกทางนิวออร์คดันไม่ได้สนใจฝั่งนั้น เอาแต่วิ่งไล่ตามชาช่าแบบกัดไม่ปล่อย
ไคน์ปล่อยให้นิโคลัสนั่งพักฟื้นตัวเขาปลีกตัวออกมา เดินสำรวจไปรอบ ๆ พื้นที่ล่าสังหารขนาดหกสิบฟุต
ถึงแม้พวกเขาจะกวาดล้างนิวออร์คไปกว่า 20 ตัว แต่เนื่องจากในร่างของพวกมันไม่มีผลึกแก่นกลางในร่างกายเหมือนกับมอนสเตอร์ทั่วไปเขาจึงทำกำไรในส่วนตรงนี้ไม่ได้
ทว่าอวัยวะบางส่วนของนิวออร์คยังขายได้ราคาแพงอยู่ จอมเวทย์หนุ่มเลาะเขี้ยวและเล็บของพวกมันทีละตัวอย่างอารมณ์ดี
ชิ้นส่วนเหล่านี้สามารถนำไปบดเป็ส่วนผสมในการปรุงยาบางชนิดได้มีมนุษย์จำนวนหนึ่งชอบเปิบพิสดารภัตตาคารตามเมืองใหญ่มักรับซื้อกระปู๋ของนิวออร์คตัวผู้แล้วนำไปประกอบอาหารรสเด็ด
ขุนนางบางคน้าหัวใจกับลูกป๋องแป๋งของออร์คเพื่อเอาดองเป็ยาเพิ่มสมรรถนะทางเพศบางรายยังมีรสนิยมแปลก ๆ ชอบสะสมเต้านมของมอนสเตอร์สายพันธุ์ต่าง ๆ ที่มีโครงร่างภายนอกคล้ายคลึงกับมนุษย์
สรุปคือ ตราบใดที่ในท้องตลาดมีออเดอร์แบบนี้เข้ามา ไม่ต้องกลัวว่ามันจะขายไม่ออก
ไคน์ตั้งใจเฉือนท่อนกระปู๋นิวออร์คออกมาจนครบทุกตัว ก่อนจะบรรจุลงในถังไม้ที่เต็มไปด้วยน้ำแข็งซึ่งเสกขึ้นมาเขาจำได้ว่าคุณโจราจเคยบอกว่า้ารับซื้อพวกมัน อีกฝ่ายให้ราคาดีใช่เล่น
เด็กหนุ่มไม่ได้แตะต้องศพของนิวออร์คหญิง เขายอมยกให้แก่พวกแชลลี่ไป
“โชคดีอยู่นะนิวออร์คพวกนี้เป็แค่ระดับพลทหารปลายแถว ถ้ามีระดับนายทหาร แม่ทัพ หรือพวกชาแมนติดตามมาด้วยผลลัพธ์จะเป็ยังไงคงพูดยาก”
มีร่องรอยการวาดสัญลักษณ์ประหลาดด้วยสีจากยางไม้อยู่บนร่างกายของนิวออร์คบางตัวเขียนลงบนใบหน้า บางตัวเขียนบนหน้าอก ตามหน้าผาก แผ่นหลังหรือหัวไหล่
ไม่ว่าจะเขียนลงไปตรงส่วนไหน สัญลักษณ์เป็รูปเดียวกันหมด จากข้อมูลในหนังสือบ่งบอกว่าพวกมันคือตำแหน่งระดับล่าง
ไคน์จัดการพลิกร่างศพไปมาเพื่อศึกษารอยสัญลักษณ์อยู่สักพักจากนั้นจึงทำลายโดนการเผาศพทั้งหมดด้วยเวทไฟความร้อนสูง เขาทำแบบเดียวกับมอนสเตอร์ทุกตัวที่เคยฆ่าเป็การตัดไฟแต่ต้นลม
ในละแวกรัศมีกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตรนี้ นอกจากหมู่บ้านโฮปฮิลด์ห่างออกไปยังมีหมู่บ้านขนาดใหญ่อีกสองแห่ง กลิ่นคาวเืจากซากศพจะดึงดูดมอนสเตอร์ประเภทกินเนื้อหณือซากชนิดอื่นเข้ามาใกล้ย่อมไม่เป็ผลดีต่อความปลอดภัยของชาวบ้าน
“นิค สภาพของนายอย่าเพิ่งเดินไกลด้วยเท้าจะดีกว่า ฉันจะใช้เวทแบกนายกลับไปหมู่บ้านเอง”
“ก็คงอย่างนั้นแหละ”
จอมเวทย์หนุ่มร่ายเวท ‘Fly’ ใส่นิโคลัสแล้วบังคับให้ลอยตามมา
อันดับแรก พวกเขาทั้งหมดควรรีบออกจากที่เกิดเหตุ คิดในทางแง่ร้ายถ้านิวออร์คกลุ่มที่สองโผล่มา ตัวหลักคราวนี้คงจะเปลี่ยนเป็เขาแทน
เด็กหนุ่มไม่อยากปะทะกับพวกมันให้เสียเวลา สิ่งที่สำคัญกว่า คือการคาบข่าวสารไปแจ้งกับคุณนายแอนนาลัวร์
ระหว่างทาง ไคน์เอ่ยปากถามข้อมูลเกี่ยวกับกลุ่มโจรซึ่งน่าจะไม่ธรรมดาเพราะภารกิจของพวกนักผจญภัยคือกวาดล้างกองโจรจากต่างถิ่นซึ่งหลบหนีมากลบดานอยู่แถวนี้
“ชาช่า เล่าเื่โจรพวกนั้นให้ผมฟังหน่อย”
“ไม่มีปัญหา เื่มันเป็แบบนี้...”
พอฟังจบ ไคน์เหมือนจะมองภาพรวมของสถานการณ์ได้คร่าว ๆ แล้ว
ห่างออกไปจากตรงนี้ประมาณ 50-60 กิโลเมตรเป็แนวเทือกเขาสลับซับซ้อนแห่งหนึ่งพวกกลุ่มโจรหลายร้อยคนหลบหนีขึ้นไปกลบดานอยู่แถวนั้น เปลี่ยนเป็โจรูเาอย่างเต็มตัว
จากตำแหน่งที่เพิ่งเกิดการต่อสู้กับนิวออร์ค เมื่อเดินทะลุผ่านผืนป่าแห่งนี้ออกไปจะมองเห็นพื้นที่โล่งกว้างเป็ดินแดนแห้งแล้งขนาดเล็ก หากเดินทางต่อไปก็จะถึงบริเวณหุบเขา
บริเวณตีนเขา กลุ่มของแซลลี่กับกลุ่มนักผจญภัยคนอื่น ๆ ได้ปะทะกับกองโจรประมาณสามสิบกว่าคนเมื่อทราบว่าเริ่มตกเป็ฝ่ายเสียเปรียบ พวกมันจึงแยกย้ายกันหลบหนีเข้าไปในหุบเขา
ทางฝั่งพวกของแซลลี่ช่างโชคไม่ดี พวกเธอวิ่งตามจับหัวหน้ากลุ่มย่อยของพวกมันเลยผลัดหลงเข้าไปในถิ่นฐานที่อยู่อาศัยของพวกนิวออร์ค
ความจริงแล้ว นิวออร์คบางตนฟังภาษามนุษย์ง่าย ๆ พอรู้เื่ พวกออร์คตัดสินใจปล่อยพวกเธอไปเพราะกำลังใกล้ถึงเวลาทำพิธีบูชาเทพ
ชาช่าเป็พวกติดเหล้า เธอรักการดื่มเป็ชีวิตจิตใจถ้าไม่มีใครห้ามคงดื่มมันแทนน้ำเปล่าไปแล้ว ว่ากันว่านิวออร์คหมักเหล้าเก่งไม่แพ้พวกคนแคระเธอเลยอดใจไม่ไหว ขโมยมันออกมาหนึ่งถังแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา
พวกออร์คถือว่าพวกเธอดูิ่เทพปกปักรักษาของพวกมัน เลยจะจับเธอมาบูชายัญเพื่อระบายความโกรธเกรี้ยวของทวยเทพ
ฟังจบ นิโคลัสที่กำลังนอนตะแคงลอยตัวเหนือพื้นดินกว่าหนึ่งเมตรถึงอึ้งจนกลับพูดไม่ออกฝ่ายนั้นอุตส่าห์ยอมปล่อยผ่านไปแล้ว แต่ฝ่ายนี้กลับแกว่งเท้าหาเสี้ยนเอง
ไคน์กับนิโคลัสสบตากัน จอมเวทย์หนุ่มปล่อยให้แซลลี่กับชาช่าเป็ฝ่ายเดินนำหน้าไปเขาจงใจเดินให้ช้าลง ถอยไปอยู่ตำแหน่งด้านหลังสุด
เด็กหนุ่มสองคนเว้นระยะห่างประมาณสามเมตร ส่วนนักดาบหนุ่มซึ่งเริ่มฟื้นตัวก็ลุกขึ้นนั่งมาขัดสมาธิลอยตัวอยู่ข้างๆ พร้อมแสดงสีหน้าขึงขัง
โทบี้ชำเลืองมองว่าที่ผู้กล้าหนุ่ม
“ฟังนะนิค นายเคยบอกว่าพลังพร์ของนายขึ้นอยู่กับการสะสมจินตนาการนอกจากฉันแล้วก็ไม่มีใครทราบถึงเงื่อนไขการทำงานของมัน แต่เพราะสถานะของนายเลยจำเป็ต้องโกหกฉันรู้ว่ายาก แต่ถ้านายไม่ใจกล้าบ้าบิ่นแบบฉัน คงได้เพียงแอบมองโดยอย่าให้ใครจับได้แล้ว”
เด็กหนุ่มสนทนาผ่านเทเลพาธีกล่าวแนะนำเพื่อน
นิโคลัสเป็พวกรักความยุติธรรมและความถูกต้อง แต่ยูนีคสกิลของเขากลับตรงกันข้ามถ้านักดาบหนุ่มไม่พยายามเพิ่มเลเวลของสกิลนี้ให้เยอะ ๆ จนลดผลข้างเคียง ตอนเขาเดินทางไปที่เมืองหลวงมันอาจจะกลายเป็อุปสรรค ตกม้าตาย หรือล้มเหลวไม่เป็ท่า
“จะเสี่ยงเกินไปไหม? ฉันมีเคทอยู่แล้วนะ”
“โง่น่า นายก็แค่อย่าให้เธอรู้ ฉันไม่ได้ให้นายนอกใจ จะบอกให้นะ หมู่บ้านเราไม่เหมือนสมัยก่อนมีโอกาสมากมายอยู่รอบตัว แค่นายหมั่นสังเกต หาจังหวะให้เจอ แล้วคว้าโอกาสนั้นเอาไว้แบบนี้!”
ไคน์ใช้คางต่างแขน ทำสัญญาณชี้บอกทิศทาง กระตุ้นให้นิโคลัสรีบแหงนคอมองตรงไปข้างหน้า
ผ่านการชุลมุนมาหมาด ๆ เสื้อผ้าของแซลลี่ค่อนข้างหลุดลุ่ยผ้าคลุมบ่าหายไปแล้ว ถุงน่องมีรอยฉีกขาดจนเกือบกลายเป็ผ้าขี้ริ้วกระโปรงบานสั้นก็เช่นกัน พอโดนลมพัดทีไรมักจะมองเห็นกางเกงในสีชมพูลายหวานแหวว
เกราะเบาบนตัวชาช่าปรากฏร่องรอยขูดขีด บุบบู้บี้เต็มไปหมดกางเกงหนังขาสั้นสีดำซึ่งกระชับสัดส่วนอยู่เสมอ บัดนี้มีสภาพเสียหายไม่ค่อยต่างจากถุงน่อง
ชาช่าน่าจะยังไม่รู้ตัว หรือเธออาจไม่แคร์เลย มันฉีกขาดจนมองเห็นเนื้อแก้มก้นขาวๆ โผล่ออกมามากกว่าครึ่ง
โดยภาพรวมทั้งคู่เหมือนนัดกันไปตีลังกาคลุกฝุ่นจากยอดเขาแล้วกลิ้งลงมามีเศษใบไม้แห้งติดตามตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง เกือบจะเหมือนเป็ขอทานอยู่แล้ว
“เห็นหรือยัง! นี่เขาเรียกว่าคว้าโอกาสในเสี้ยววินาที เอ้า! รีบบันทึกภาพทั้งหมดลงในสมองเร็วเข้า!”
“อือ ๆๆ”
นิโคลัสจดจ้องตาเขม็ง รีบเร่งเก็บรายละเอียดลงในสมองเพื่อเก็บเอาไว้ใช้ในการจินตนาการเขาเช็ดเืกำเดาเป็พัก ๆ ลมหายใจดังครืดคราด
ทางด้านไคน์ เขากำลังวิเคราะห์สภาพบั้นท้ายของพวกแซลลี่พวกมันบอบช้ำเล็กน้อยจากการกระแทก เขาควรจะเสนอสูตรยาลดบวมให้แก่พวกเธอดีหรือเปล่า
แม้ว่าก้อนเนื้อไฟท้ายเ่าั้จะสั่นกระเพื่อมเบา ๆ ในระหว่างเดินจอมเวทย์หนุ่มยังสรุปความเสียหายออกมาได้
ก้นของชาช่าดูสภาพดีกว่า ราวกับทำมาจากหินแกร่ง สูตรยาลดบวมคงไม่จำเป็กับเธอสักเท่าไหร่มันน่าจะหายดีภายในไม่กี่วัน
แซลลี่เป็พวกไม้กระดานก็จริง แต่ก้นกลับตรงกันข้าม อวบอั๋นและกลมมนเกินร่างกายเล็กๆ นั่น เธอมีของดีให้โอ้อวดอยู่กับตัว แต่ดันมองข้าม ไม่ยอมโชว์อย่างเปิดเผย
ฮันเตอร์สาวร่างเล็กไม่ควรใช้กางเกงในแนวเด็กน้อยพวกนั้นหรอก สไตล์ที่เหมาะสมคือทีแบ็ค หรือ จีสตริง ต่างหากเล่า
“อย่าแสดงออกมากไป เก็บอาการไว้ นายเป็ผู้กล้านะ หืมเสียงสูดน้ำลายดังไปแล้ว”
“ช่วยไม่ได้ ฉันก็พยายามอยู่นี่ไง มันต้องใช้ระยะเวลา”
“นิค นายชอบก้นแบบไหนมากกว่ากัน คนซ้ายหรือคนขวา”
“คนซ้ายมากกว่านิดหน่อย แต่ทำไมฉันต้องเลือกด้วย?”
“แค่ถามเล่น ๆ ไปอย่างนั้นแหละ เฮ้ย! พวกเธอจะหันมาแล้ว! รีบแกล้งมองไปทางอื่นเร็ว!”
ดังนั้น ในระหว่างที่มุ่งหน้ากลับสู่หมู่บ้าน เด็กหนุ่มสองคนก็ไม่เคยเป็ฝ่ายเดินนำหน้าอีกเลยพวกเขาดูลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ด้านหลังตลอดเวลา
นิโคลัสพยายามบันทึกภาพใส่เซล์สมองอย่างจริงจังอยู่ตลอด ส่วนไคน์เองก็ไม่ได้มองอย่างเดียวเขาพลางคิดเื่อื่นไปด้วย
‘จากเหตุการณ์วันนี้ พวกนิวออร์คน่าจะอาศัยอยู่แถวูเาแต่การมาถึงของกลุ่มโจรเหมือนไปวุ่นวายกับบ้านของพวกมัน’
‘ถ้าเป็แบบนี้ต่อไป อาจมีพวกออร์คหรือมอนสเตอร์ชนิดอื่นถูกผลักดันลงมา ถ้าหากข้ามเขตมาได้จะเป็อันตรายต่อชาวบ้านและขบวนคาราวานสินค้าแน่ ๆ’
ไคน์ประเมินสถานการณ์ ไม่มีใครสักคนทราบเลยว่ามีมอนสเตอร์ที่เป็ภัยระดับกลางมาตั้งถิ่นฐานอยู่ในละแวกนี้โชคดีที่กลุ่มของแซลลี่บังเอิญไปเจอเข้า จึงสามารถเตรียมการเพื่อหาทางป้องกันและสร้างภารกิจได้แต่เนิ่นๆ”
....
ในตอนเย็น หนุ่มสาวทั้งสี่คนจึงกลับมาถึงหมู่บ้านโดยสวัสดิภาพ
บรรยากาศยังคงสงบสุขเหมือนที่ผ่านมา บริเวณทุ่งนา ชาวบ้านหลายคนมีรอยยิ้มบนใบหน้าตามเส้นทางที่พวกเขาเดินผ่านไป มักจะเห็นเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิงวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานและไร้กังวล
“นิค พระเ้า! ในที่สุดนายก็กลับมาสักที!”
เสียงะโอย่างดีใจของเคท ลัวร์ ลอยแว่วมาตามอากาศ ไคน์เห็นเพื่อนสาวสมัยเด็กกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ข้างซุ้มประตูรั้วทางเข้าหมู่บ้าน
เขาอดอิจฉาวาสนาของคนรูปหล่อไม่ได้
นิโคลัส้ารักษาหน้าตา เขาจึงได้ขอลงมาเดินเองตั้งนานแล้ว ฝ่ายชายเดินแซงพวกแซลลี่เข้าไปหาฝ่ายหญิง
“ทำไมถึงมาดักรอผมตรงนี้ละเคท ไม่อยู่ทานข้าวเย็นกับคุณป้าเหรอครับ?”
“แม่ฉันมีธุระด่วน เธอไม่อยู่บ้านนะ นิค นายหิวรึยัง? พวกเราไปแวะทานที่ร้านคุณเมอร์แกนกัน”
“ผมขอแวะกลับบ้านไปบอกแม่ก่อนนะ เธอคงรอผมอยู่”
“ได้... เอ๋? ทำไมนายดูโทรม ๆ กันล่ะ? เกิดเื่ไม่คาดฝันระหว่างทางรึเปล่า?”
317K
