แม้ว่าจะหลับแล้วตื่นอีกสักกี่ครั้งหยางซูฉีก็ยังพบว่าเธอยังคงอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยอยู่เช่นเดิม จวบจนอาการาเ็ที่แผ่นหลังของเธอเริ่มมีอาการดีขึ้น เธอก็ต้องขึ้นเกี้ยวเ้าสาวแต่งออกจากจวนตระกูลหยาง โดยมีเฉียนซื่อผู้เป็ฮูหยินรองยืนร้องให้ส่งเธอที่หน้าประตูจวนตระกูลหยาง
หยางซูฉีทบทวนทุกอย่างจนเธอเริ่มปลงตกและอดโทษตัวเองไม่ได้ว่าก่อนจะปฏิบัติภาระกิจเธอไม่น่าใช้เวลาว่างไปหมกมุ่นกับการอ่านนิยายออนไลน์เลย ดูเหมือนว่าตอนนี้เธอจะหลงอยู่ในโลกแห่งนิยายออนไลน์ที่เธอเคยอ่านไปเสียแล้ว
ในฐานะนักอ่านนิยายตัวยงอย่างเธอเคยอ่านนิยายแนวนี้มานักต่อนักแล้ว ทั้งย้อนเวลากลับไปเกิดใหม่ในยุคโบราณทั้งทะลุมิติไปเป็ตัวละครในซีรี่ย์ ในการ์ตูนหรือในโลกแห่งนิยาย แต่ส่วนใหญ่นิยายที่เธอเคยอ่านคนที่มีโอกาสได้ย้อนเวลาหรือทะลุมิติเหล่านี้มักจะได้ย้อนไปเป็ตัวเอกของเื่กันทั้งนั้น ไม่เป็พระเอกนางเอกก็มักจะเป็ตัวร้ายที่มีบทบาทมากพอสมควรในเนื้อหาของนิยาย มีแต่เธอนี่แหละที่ได้มีโอกาสฟื้นขึ้นมาในโลกแห่งนิยายกับเขาทั้งที แต่เธอกับกลายมาเป็ตัวประกอบเท่านั้นแถมเป็ตัวประกอบฝั่งตัวร้ายที่ถูกนางเอกจัดการไปเสียั้แ่ต้นเื่อีกด้วย
หยางซูฉีได้แต่กุมขมับด้วยความหงุดหงิดใจ ตอนนี้เธอได้กลายเป็หยางซูฉีคุณหนูรองของตระกูลหยางไปเสียแล้ว หยางซูฉีคนนี้เธอจดจำได้ดีว่าเป็ตัวละครจากนิยายออนไลน์เื่ล่าสุดที่เธออ่านก่อนจะออกไปปฏิบัติภาระกิจ ที่จริงแล้วตัวละครตัวนี้ไม่ได้มีบทบาทในนิยายมากมายนักแต่ที่เธอสามารถจดจำได้ก็เพราะว่าดันมีชื่อเดียวกันกับเธอ
จากนิยายที่เธอเคยอ่านหยางซูฉีแอบชอบคู่หมั้นของพี่สาวต่างแม่ของตัวเองซึ่งก็คือหยางซูเจินนางเอกของเื่ หยางซูฉีคนนี้เป็คนที่ไม่ฉลาดมากเท่าไหร่แค่ถูกจี้ม่านเถียนนางร้ายของเื่ยุยงให้สร้างเื่ให้ร้ายแก่หยางซูเจิน เธอก็ตกลงทำตามโดยไม่คิดไตร่ตรองให้รอบคอบ
เธอคิดแค่เพียงว่าการสร้างสถานการณ์ว่าหยางซูเจินหลับนอนกับชายหนุ่มผู้มีฐานะต่ำต้อยคนหนึ่งแล้วถูกคนอื่นจับได้หยางซูเจินจะได้ถูกกำจัดไปให้พ้นเส้นทางความรักของเธอ แต่ไม่เคยคิดสักนิดว่าแผนการของเธอจะเกิดความผิดพลาดด้วยความเฉลียวฉลาดของหยางซูเจิน จนทำให้เธอต้องถูกตลบหลังแล้วตกเป็เหยื่อในสถานการณ์ที่ตัวเองตั้งใจสร้างขึ้นมาแทน
ยามนี้หยางซูเจินเ้าหน้าที่หน่วยรบพิเศษหญิงที่เคยได้รับเหรียญรางวัลจากการฝึกและการปฏิบัติหน้าที่มามากมายกลับกำลังนั่งกุมขมับอยู่ในเกี้ยวเ้าสาวด้วยท่าทางกลุ้มใจ เธอกำลังคิดว่าเธอจะหาทางกลับไปยังโลกของเธอได้อย่างไรดี วิธีการกลับแน่นอนว่าเธอยังคิดหาวิธีไม่ได้แต่ที่เธอกำลังกังวลมากกว่าก็คือเธอยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้ตัวเธอในโลกแห่งนั้นได้ตายไปแล้วหรือยัง จากความทรงจำก่อนที่เธอจะหมดสติไป เธอจำได้ว่าหน้าอกของเธอถูกยิงด้วยคมะุของฝ่ายตรงข้ามเข้าเต็มเปา ตอนนี้เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างกายของเธอในโลกนั้นยังปกติดีอยู่เหมือนเดิมอีกหรือไม่
เมื่อเกี้ยวเ้าสาวถูกวางลง ก็มีคนมาประคองเธอเดินเข้าประตูบ้านหลังหนึ่ง ผ้าคลุมหน้าเ้าสาวทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัวในตอนนี้ได้ แต่จากประสาทััอันเฉียบไวของเธอทำให้เธอรู้ว่าตอนนี้ในบ้านหลังนี้มีคนอยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น
เสียงคนผู้หนึ่งกล่าวนำในพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน หยางซูฉีที่ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอและไร้เรี่ยวแรงจำใจต้องทำตามที่คนประคองชักนำทั้งคุกเข่าทั้งคารวะร่างกายของเธอไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะขัดขืนได้ จวบจนเธอถูกประคองเข้าห้องหอเมื่อผ้าคลุมหน้าของเธอถูกเปิดออกเธอจึงได้ทอดถอนใจออกมาเสียงดัง อย่างน้อยเธอก็สามารถหลุดพ้นจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้ได้เสียที
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองคนที่เปิดผ้าคลุมหน้าของเธออย่างเต็มสายตาเธอก็อดที่จะตกตะลึงไม่ได้เขาหน้าตาดีกว่าที่เธอคิดเยอะเลย ตามเนื้อเื่ของนิยายที่เธอเคยอ่านชายหนุ่มที่หยางซูฉีตั้งใจจะยัดเยียดให้หยางซูเจินคือหนุ่มชาวบ้านผู้ยากจนที่มักจะนำสัตว์ป่าไปขายให้พ่อครัวของจวนอยู่บ่อยครั้ง
หยางซูฉีตั้งใจจะจัดฉากให้หยางซูเจินและชายหนุ่มคนนี้อยู่ด้วยกันตลอดทั้งคืนในเรือนเก็บฟืนโดยใช้ยานอนหลับผสมน้ำให้คนทั้งคู่ดื่ม ตอนเช้าเธอก็ตกลงกับคนในโรงครัวเอาไว้ว่าให้เขาพาคนไปที่เรือนเก็บฟืนให้มากที่สุดเพื่อให้หยางซูเจินไม่อาจหลีกเลี่ยงความผิดฐานลักลอบมีความสัมพันธ์ฉันชู้สาวกับผู้ชายคนนี้ได้
แต่หยางซูเจินกับไหวตัวทันและวางยานอนหลับหยางซูฉีและชายหนุ่มคนนี้แล้วขังเอาไว้ในเรือนเก็บฟืนแทน ตอนเช้าเมื่อคนของโรงครัวมาเปิดประตูของเรือนเก็บฟืนจึงพบหยางซูฉีและชายหนุ่มคนนี้นอนอยู่ด้วยกัน ความผิดที่หยางซูฉีตั้งใจจะมอบให้หยางซูเจินจึงกลับกลายมาเป็ความผิดของหยางซูฉีแทน
ตามความคิดของหยางซูฉีในตอนที่อ่านนิยาย ผู้ชายคนนี้ทั้งน่าสมเพชและน่าเห็นใจ สองศรีพี่น้องใช้เขาเป็อาวุธทำร้ายกันและกันโดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด และไม่มีโอกาสได้ปฏิเสธอีกด้วย เคราะห์ดีที่หยางจิ่นเคยรู้จักเขามาก่อนและดูเหมือนว่าจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่เลวต่อกันแทนที่เขาจะถูกหยางจิ่นสั่งฆ่ากลับได้ลูกสาวของหยางจิ่นไปเป็ภรรยาเสียอย่างนั้น ในนิยายบรรยายถึงแต่ว่าหยางซูฉีรู้สึกสิ้นหวังอย่างไรที่ต้องแต่งงานกับเขา แต่ไม่ได้บรรยายถึงเขาคนนี้ที่มีชื่อว่ามู่ชิงหรงเลยสักนิดว่าเขายินดีที่ต้องแต่งงานกับหยางซูฉีหรือไม่
“หากเ้าง่วงก็นอนก่อนได้เลย ข้าต้องออกไปดื่มขอบคุณเพื่อนบ้านที่มาร่วมเป็แขกในงานมงคล” มู่ชิงหรงพูดด้วยใบหน้าเรียบสนิทหยางซูฉีเองก็ไม่อยากจะคัดค้านคำพูดของเขาหรอกแต่ตอนนี้ท้องของเธอกลับไม่ยอมช่วยเธอรักษาหน้าเอาเสียเลย
“แต่ฉันหิว มีอะไรที่ฉันพอจะกินได้บ้างไหม” พอหยางซูฉีถามออกไปอย่างนี้มู่ชิงหรงก็ทำสีหน้าประหลาดใจใส่เธอ
“รอสักครู่ข้าจะให้ฝูเอ๋อเอาของกินมาให้” พูดจบมู่ชิงหรงก็เดินออกจากห้องไปทันที หยางซูฉีมองตามแผ่นหลังของเขาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้าพลางคิดในใจว่า
‘หน้าตาก็นับว่าดีอยู่หรอกแต่กลับเป็คนเงียบขรึมและก็ถือตัวอยู่พอสมควร จากสายตาของเขาที่มองมายังตัวเธอคลับคล้ายว่าจะมีความดูถูกอยู่เลือนราง ซูฉีเอ๋ยซูฉี เห็นทีว่าชีวิตของเธอต่อจากนี้คงจะไม่ง่ายอย่างที่นิยายเคยบรรยายเอาไว้นั้นแหละ’
บทส่งท้ายของนิยายที่หยางซูฉีเคยอ่านก็คือคุณหนูรองหยางซูฉีทนรับความยากลำบากไม่ไหวสุดท้ายก็ล้มป่วยจนสิ้นชีวิตหลังจากแต่งงานออกไปเพียงไม่กี่เดือนสร้างความโศกเศร้าให้แก่หยางจิ่นและฮูหยินของเขาเป็อย่างมาก
2K
