วิ่ง?
นั่นคือความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวของลู่เซิ่ง
ก่อนหน้านี้เขาก็ทำเช่นนั้น
ซอมบี้ในชุดหมีเคลื่อนไหวช้ามาก ตามเขาไม่ทัน
ก่อนหน้านี้ ลู่เซิ่งวิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต จนกระทั่งสติเลือนราง และในที่สุดก็ตื่นขึ้น
แต่ครั้งนี้ ลู่เซิ่งเปลี่ยนใจ
“ไม่หนีแล้ว...”
ลู่เซิ่งฮึดสู้แล้วพับแขนเสื้อขึ้น
“ยังไงมันก็เป็แค่ความฝัน ถึงโดนกัดก็ไม่เป็ไร ตายในฝันอาจจะตื่นเร็วกว่าเดิมก็ได้...”
คิดได้ดังนั้น ลู่เซิ่งจึงตัดสินใจเดินหน้าเข้าใส่ซอมบี้ชุดหมีอย่างรวดเร็ว
“ถึงผลการเรียนที่โรงเรียนของฉันจะไม่ดีเท่าไร แต่ค่าพลังชีวิตของฉันก็ปาเข้าไป 0.8 อย่างน้อยพลังและความเร็วก็เกินมาตรฐานชายหนุ่มที่โตเต็มวัยในชาติก่อน จะกลัวซอมบี้กระจอกๆ อย่างแกไปทำไม?”
ตามมาตรฐานของสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้ ค่าพลังชีวิตของนักสู้ระดับหนึ่งคือ 1.5 พลังการต่อสู้ 150 ลู่เซิ่งในตอนนี้แทบจะนับได้ว่าเป็นักสู้ครึ่งตัวแล้ว
ถึงแม้ว่าคะแนนวิชาการต่อสู้สนามจริงของลู่เซิ่งจะแย่มาก รู้แค่เทคนิคการต่อสู้ขั้นพื้นฐานเพียงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อความฮึกเหิมของเขาในตอนนี้แม้แต่น้อย
“ก้าวย่างวายุเทพ!”
ลู่เซิ่งะโชื่อท่าที่เคยอ่านเจอในนิยายชาติก่อนออกมา จากนั้นก็วิ่งเหยาะๆ ไปข้างหน้า แล้วะโถีบเข้าไปที่หน้าอกของซอมบี้ร่างั์อย่างแรง
ซอมบี้ร่างั์เซถอยหลังไปหลายก้าว ร่างกายที่งุ่มง่ามของมันทรงตัวไม่อยู่ภายใต้แรงกระแทกอย่างรุนแรง ล้มลงไปกองกับพื้น
บนชุดหมีของมัน ปรากฏรอยเท้าขนาดสี่สิบเอ็ดครึ่งอย่างชัดเจน
“ดูเหมือน...ก็แค่นี้เอง”
เมื่อเตะไปแล้ว ลู่เซิ่งก็มั่นใจขึ้นมาทันที
เขาเห็นซอมบี้ร่างั์ในชุดหมีพยายามดิ้นรนลุกขึ้นยืนอีกครั้ง จึงรีบเข้าไปซ้ำ
ลู่เซิ่งใช้มือเปล่ากระหน่ำต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของซอมบี้ร่างั์อย่างแรงสองหมัด
รู้สึกเหมือนหมัดกำลังทุบลงบนเปลือกมะพร้าวที่ตากแห้งแล้ว ทำให้หลังมือของลู่เซิ่งเจ็บแปลบ
ลู่เซิ่งกัดฟันกรอด พร้อมกับมองหาเครื่องมือที่สามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้
ในไม่ช้า เขาก็พบหินขนาดเท่าผลแตงโมอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร
ลู่เซิ่งคว้าหินขึ้นมา เล็งไปที่ศีรษะของซอมบี้ร่างั์
“จุดอ่อนของซอมบี้ในหนังอยู่ที่หัว น่าจะไม่มีปัญหา...”
ลู่เซิ่งพึมพำกับตัวเอง พร้อมกับออกแรงอย่างสุดกำลัง
“กร๊อบ!”
เสียงกระดูกสันจมูกแตกหักดัง
หินขนาดเท่าผลแตงโมฝังเข้าไปในใบหน้าของซอมบี้ร่างั์ทั้งก้อน ร่างกายของซอมบี้ร่างั์กระตุกสองสามครั้ง จากนั้นก็แน่นิ่งไป
“จัดการได้แล้ว...”
ลู่เซิ่งตรวจสอบว่าซอมบี้ร่างั์ตายสนิทแล้ว จึงทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น หอบหายใจถี่
ต้องบอกว่าความฝันนี้สมจริงเสียจนน่าเหลือเชื่อ
ลู่เซิ่งััได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวของตัวเอง
“ยังไม่ตื่นอีกเหรอ...”
ลู่เซิ่งพึมพำออกมา ก่อนจะลุกขึ้นยืน
ในขณะนั้นเอง เขาก็เห็นซอมบี้ร่างั์ที่อยู่ตรงหน้าค่อยๆ ทรุดลงเหมือนทราย ในเวลาเพียงไม่กี่วินาที มันก็สลายกลายเป็ผุยผง
และมีเส้นควันสีดำจำนวนหนึ่งพุ่งออกมาจากร่างที่สลายไปของซอมบี้ร่างั์ พุ่งเข้ามาที่หน้าอกของลู่เซิ่งเหมือนลูกศร
“อ๊าก!”
ลู่เซิ่งใมาก ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็รู้สึกถึงกระแสความร้อนแผ่ซ่านออกมาจากหน้าอก พร้อมกับความทรงจำมากมายที่แตกละเอียดเหมือนภาพยนตร์ฉายเร็วผ่านเข้ามาในสมองของเขา
[-เรียนจบแล้วอยากทำอะไร?
-เข้าทีมป้องกันฐานทัพ
-ได้ยินว่าการฝึกของทีมป้องกันนั้นโหดมาก แถมยังอันตรายมากด้วย
-ไม่เป็ไร นี่คือความฝันของฉันมาตลอด (ยิ้ม)]
[-จากนี้ไปนายคือสมาชิกของทีมป้องกันฐานทัพหมายเลข 1359 รหัส YH48549
-รับทราบครับ ท่านหัวหน้า! ผมจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังแน่นอนครับ! (ตื่นเต้น)]
[-วิธีการหายใจ วิชาฝึกร่างกาย สองสิ่งนี้ที่ฉันสอนพวกนายไป ไม่ว่าจะกินข้าว เข้านอน หรือเข้าห้องน้ำจงฝึกมันซะ! ยิ่งมีพลังมากเท่าไร โอกาสรอดชีวิตเมื่อเจอสัตว์ประหลาดก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น
-รับทราบครับ ท่านหัวหน้า!]
[-ทีมที่สอง! ทีมที่สอง! ทีมที่สาม...บ้าเอ๊ย คนหายไปไหนหมด ตายกันหมดแล้วเหรอ?...หยุดนะ! นายเป็ใคร?
-รหัส YH48549 เรียนท่านหัวหน้า!
-นายมาทำอะไรตรงนี้? นายอยู่ทีมไหน?
-เรียนท่านหัวหน้า ทีมที่เจ็ดครับ
-ให้หัวหน้าทีมของนายมาพบฉัน! เดี๋ยวนี้!
-ระ...เรียนท่านหัวหน้า หัวหน้าทีมพวกเขา...ตายหมดแล้วครับ ทั้งทีมที่เจ็ดเหลือแค่ผมคนเดียวครับ (เงียบ)]
[ประตูกำแพงฐานทัพ...แตกแล้ว...สัตว์ประหลาด สัตว์ประหลาดเต็มไปหมด! ควันสีดำ]
[นั่นมัน...อะไร...]
ลู่เซิ่งค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเศร้าสร้อย
เขารู้สึกเหมือนได้ดูภาพยนตร์เื่ยาวเื่หนึ่ง
ตัวเอกคือเด็กหนุ่มร่างสูงสง่า
ครึ่งแรกของภาพยนตร์ดูน่าเบื่อและจืดชืด ส่วนใหญ่เป็ภาพการฝึกฝนอย่างหนักของเด็กหนุ่ม
ครึ่งหลังกลับหนักอึ้ง
การต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า
ทุกการต่อสู้ล้วนมาพร้อมกับเืเนื้อและความตาย
เพื่อนร่วมทีมของเด็กหนุ่มค่อยๆ ลดน้อยลง
ท้องฟ้าเป็สีเทาตลอดเวลา ความเศร้าและความเ็ปแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของความทรงจำ
สุดท้าย ภาพก็หยุดนิ่งอยู่ที่กำแพงเมืองที่พังทลาย สัตว์ประหลาดที่น่าสะพรึงกลัวจำนวนมหาศาลบนท้องฟ้า และควันสีดำกลุ่มใหญ่ที่กวาดเข้ามา
ความสิ้นหวังและความกดดันก่อนที่โลกจะถูกความมืดกลืนกินนั้น แม้แต่ลู่เซิ่งก็ยังอดรู้สึกะเืใจไม่ได้
“ก่อนตาย เ้าหมอนี่ต้องเจออะไรมาบ้าง?”
ลู่เซิ่งพึมพำออกมา
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าความทรงจำที่เขาเพิ่งได้รับมานั้น คือความทรงจำก่อนตายของซอมบี้ร่างั์ที่เขาฆ่าไป
และความทรงจำนี้ แทบไม่ต่างอะไรจากภาพยนตร์วันสิ้นโลกเลย
934
![คุณหนูโอเมก้ากับเบต้าคนสวน [โอเมก้าxเบต้า]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1753970660_9338693.webp)
