ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        คราแรกซ่งผิงคิดว่าเด็กผู้นี้มิคู่ควรกับเฉินเอ๋อร์ แต่ดูท่าแล้ว เขาคงตัดสินใจได้ถูกต้องที่เขาให้เฉินเอ๋อร์แต่งงานกับจิ่นเซวียน เขามิชอบคุณหนูสูงศักดิ์บอบบางพวกนั้น เฉินเอ๋อร์มีคนเช่นนี้คอยดูแล เขาก็วางใจแล้ว

        “เซวียนเซวียน มิว่าอย่างไรเจ้าก็เป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา จากนี้เจ้ามิต้องทำงานบ้านแล้ว ค่อยๆ ศึกษาวิชาแพทย์ของเจ้าเถิด” ซ่งผิงพูดคำเดียวก็ละเว้นงานบ้านของจิ่นเซวียนแล้ว เมื่อเฉียวซื่อได้ยินว่าจิ่นเซวียนมิต้องทำงาน นางก็โกรธขึ้นมา

        “สามี แม้เซวียนเซวียนจะเป็นผู้มีพระคุณของครอบครัวเรา แต่ท่านยกเว้นงานบ้านของนางเช่นนี้แล้วผู้ใดจะทำเล่าเจ้าคะ”

        “ตอนที่จิ่นเซวียนยังมิแต่งเข้ามาบ้านซ่ง พวกเรามิได้ทำกับข้าวกินกันเองหรือ？” ซ่งผิงปรายตามองเฉียวซื่ออย่างมิพอใจ เมื่อใดที่ภูมิหลังของซ่งจื่อเฉินถูกเปิดเผย อย่าว่าแต่เฉียวซื่อเลย แม้กระทั่งเขายังต้องคุกเข่าให้

        เซวียนเซวียนเป็นภรรยาของเฉินเอ๋อร์ นางก็คือเจ้านายของเขาด้วย เขาให้นางศึกษาวิชาแพทย์ เพื่อให้นางคอยเกื้อหนุนเฉินเอ๋อร์ในภายภาคหน้า

        “ท่านพ่อ ข้าเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแล้ว ข้าควรทำงานบ้านเสียหน่อยเจ้าค่ะ” หลายสายตาจ้องเขม็งมาที่นางเป็นตาเดียว หากนางมิพูดอะไรสักอย่าง คงโดนนินทาว่าอาศัยความเป็นสะใภ้คนโปรดทำตัวหยิ่งยโส

        “ท่านพ่อ เพื่อให้จิ่นเซวียนศึกษาวิชาแพทย์ได้อย่างเต็มที่ ท่านปู่ซิ่วไฉเลยมิใช้นางทำงานหนัก งานส่วนของนาง ข้าจะทำแทนเองเจ้าค่ะ” ซย่าตงชิงมิได้เหยียดหยามจิ่นเซวียน กลับกันนางพยายามเอาใจจิ่นเซวียนเสียด้วยซ้ำ

        “น้องสะใภ้ เจ้าเป็นหมอเทวดาน้อย สามารถรักษาอาการมีลูกยากได้หรือไม่？” พานซื่อถามเซวียนเซวียนอย่างเขินอาย นางอยากให้จิ่นเซวียนช่วยตรวจร่างกายของนาง เพราะกังวลว่าเหตุใดนางที่แต่งงานมาหลายปีแล้ว ยังมิมีลูกเสียที

        “พี่สะใภ้สาม ข้าเคยอ่านตำราเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่บ้าง รอข้าหาเวลาได้ ข้าจะตรวจร่างกายให้ท่านนะเจ้าคะ” นางยินดีช่วยคนที่มิมีเจตนาร้ายกับนาง

        “เซวียนเซวียน เจ้าช่วยดูหน้าของพี่สี่ทีเถิด เจ้าว่าพอช่วยได้หรือไม่？” ซ่งผิงเคยขอให้ท่านหมอตรวจปานแดงบนใบหน้าของซ่งเหมยแล้ว แต่ท่านหมอบอกว่าปานนี้ใหญ่เกินไป เขามิกล้าผ่าออก จิ่นเซวียนมีความสามารถถึงเพียงนี้ เขาเลยอยากให้นางลองตรวจดู

        “เป็นแค่สตรีอัปลักษณ์ รักษาไปก็มิได้แต่งออกหรอก” ซ่งเป่าจูพึมพำอย่างมิพอใจ นางอยากให้ซ่งเหมยเป็นสตรีอัปลักษณ์ตลอดไป ซ่งเหมยจะได้กลายเป็นสาวรับใช้ของนาง นางมิอยากให้จิ่นเซวียนรักษาซ่งเหมย 

        “เป่าจู อาเหมยคือพี่สาวของเจ้า เจ้ามิควรพูดกับนางเช่นนี้” ซ่งผิงมิพอใจในตัวลูกสาวผู้นี้มาก นางโดนภรรยาเลี้ยงจนเสียคน โตเช่นนี้แล้ว นางยังทำงานบ้านมิเป็นเลย แม้แต่เสื้อผ้ายังให้อาเหมยซักแทน นี่มิใช่พฤติกรรมที่คนในครอบครัวเดียวกันควรทำเลย

        ครอบครัวที่แท้จริงต้องคอยประคับประคองและยอมรับซึ่งกันและกัน

        “ท่านพ่อ ข้าพูดความจริงนะเจ้าคะ แม้ว่าหน้าจะหาย แต่นางก็ยังเป็นสตรีอัปลักษณ์อยู่ดี หึ นางหน้าตาแย่เช่นนี้ ผู้ใดจะกล้ามาสู่ขอ”

        ซ่งเป่าจูปากคอเราะร้าย นางเป็นคนประเภทเดียวกับซย่าจิ่นอวิ๋น

        “เป่าจู รักษาหน้ามิใช่เพื่อการแต่งงาน แต่เพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น และข้าคิดว่าเจ้ามิมีสิทธิ์ไปต่อว่าพี่สี่” ซ่งจื่อเฉินขัดซ่งเป่าจูอย่างเย็นชา เขามิชอบนางจริงๆ

        “พี่ห้า ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ” ซ่งเป่าจูยังอยากพึ่งพาซ่งจื่อเฉินอยู่ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วแสร้งทำทียอมรับผิด

        นางรู้ว่าพี่ห้าเก่งกาจยิ่งนัก เวลานี้เขาแข็งแรงดีแล้ว เขาต้องเข้าร่วมการสอบขุนนางแน่ มิแน่ฤดูใบไม้ผลิปีหน้า พี่ห้าอาจจะได้เป็นขุนนางจอหงวนคนใหม่

        “ท่านพ่อ ภรรยาของข้ายังมิคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในหมู่บ้าน ข้าขอพานางไปเดินเล่นก่อนนะขอรับ” ซ่งจื่อเฉินอารมณ์ดีเป็นพิเศษจึงคิดจะพาจิ่นเซวียนออกไปเดินเล่น

        “ข้าขอไปเปลี่ยนอาภรณ์ก่อน พวกเราค่อยออกไปนะ” จิ่นเซวียนมิอยากใส่ชุดแต่งงานออกไปเดินเล่นในหมู่บ้าน และนางอยากล้างชาดบนใบหน้าออกก่อน

        “ข้าจะกลับไปเปลี่ยนอาภรณ์ด้วย” ซ่งจื่อเฉินพูดพลางจับมือจิ่นเซวียนกลับเรือนต่อหน้าทุกคน

        “น้องห้ารักเซวียนเซวียนจริงๆ สามี ท่านควรเรียนรู้เอาไว้บ้างนะเจ้าคะ” เฉินซื่อเห็นจิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินรักกันมาก นางก็รู้สึกอิจฉา กิ่งทองใบหยกเดินคู่กันนี่ ช่างน่าอิจฉาตาร้อนเสียจริง

        “พวกเจ้าจำไว้ จากนี้อย่าพูดเรื่องในอดีตของโจวซู่ซินกับเฉินเอ๋อร์ต่อหน้าเซวียนเซวียนอีก เข้าใจหรือไม่” ซ่งผิงกวาดสายตาดุดันมองทุกคน และห้ามมิให้พวกเขาพูดจาไร้สาระ

        “พวกเราจะจำไว้” ทุกคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน

        เรือนหอ！

        จิ่นเซวียนหยิบชุดผ้าโปร่งปักลายพระจันทร์สีขาวฟ้าออกมารอเปลี่ยน

        “ภรรยา เจ้ามิได้จะล้างหน้าหรือ？ข้าจะไปตักน้ำให้เอง” หลังจากซ่งจื่อเฉินกลับมาเดินได้ เขาก็อยากเดินอีกครู่หนึ่ง เลยรีบเดินไปตักน้ำทันทีที่ได้ยินว่าจิ่นเซวียนจะล้างหน้า

        “สามี ท่านหยิบอาภรณ์ไปเปลี่ยนหลังฉากกั้นเถิด ข้าล้างหน้าเสร็จก็จะเปลี่ยนเช่นกัน” จิ่นเซวียนยังมิเปิดใจพอจะมีอะไรกับซ่งจื่อเฉิน

        นางเพิ่งอายุสิบสี่ ค่อยคุยกันจากนี้อีกสักสองปี

        “ได้！” ซ่งจื่อเฉินกลัวจิ่นเซวียนจะหวาดกลัว เขาเลยฟังที่จิ่นเซวียนบอก เขาหยิบชุดคลุมสีขาวฟ้าพระจันทร์ตัวใหม่ไปเปลี่ยนข้างหลัง

        “ท่าน......เหตุใดถึงท่านออกมา.......” จิ่นเซวียนล้างหน้าเสร็จ นางเพิ่งถอดชุดออก ซ่งจื่อเฉินก็เดินออกมา จิ่นเซวียนเห็นเขาเลยเหลือบมองด้วยความโกรธ

        “เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน มิเป็นไรหรอก” ซ่งจื่อเฉินอารมณ์ดี เมื่อเห็นจิ่นเซวียนหน้าแดง

        ตอนที่ภรรยาตัวน้อยของเขาโกรธ ช่างน่ารักยิ่งนัก

        “หันหลังไป” จิ่นเซวียนตะโกนเสียงดัง ซ่งจื่อเฉินจึงจำใจหันหลัง และรอจิ่นเซวียนเปลี่ยนชุดให้เรียบร้อย

        “ภรรยา เรียบร้อยหรือยัง？” เสียงทุ้มน่าดึงดูดดังเข้าหูจิ่นเซวียน นางตอบพลางเปลี่ยนเสื้อไปด้วย “เรียบร้อยแล้ว ท่านเอาน้ำล้างหน้าไปเทได้เลย”

        “ภรรยาแต่งหน้าไปก่อน ข้าจะไปเทน้ำ” ซ่งจื่อเฉินชอบที่จิ่นเซวียนสั่งให้เขาทำงาน เขารีบยกกะละมังไม้เดินออกไปอย่างคล่องแคล่ว

        เฉียวซื่อกับซ่งเป่าจูนั่งนินทาจิ่นเซวียนอยู่กลางลานบ้าน เมื่อซ่งเป่าจูนึกถึงจิ่นเซวียน นางก็อารมณ์เสียขึ้นมา เดิมทีนางอยากเอาใจจิ่นเซวียน แต่จิ่นเซวียนมิให้ปิ่นทองกับนาง นางเลยขุ่นเคืองใจ

        “ท่านแม่ ซย่าจิ่นเซวียนคงมิใช่นางมารหรอกนะเจ้าคะ นางหาน้ำยาวิเศษเช่นนั้นมาจากที่ใดกัน พี่ห้าไปหาท่านหมอมาตั้งหลายคน รวมถึงท่านหมอที่มีชื่อเสียง ต่างบอกกันว่ามิมีหนทางรักษา ข้ามิเชื่อว่าซย่าจิ่นเซวียนจะมีความสามารถเช่นนี้”

        “เป่าจู เจ้าอย่าพูดซี้ซั้ว หากพ่อของเจ้าได้ยินเข้า เขามิให้อภัยเจ้าแน่” เฉียวซื่อยังอยากใช้ซ่งจื่อเฉินเพื่อให้นางได้รับการชื่นชมจากผู้อื่นอยู่ นางจึงมิอยากล่วงเกินซ่งจื่อเฉินเวลานี้

        “ข้ามิพูดแล้วก็ได้เจ้าค่ะ” ซ่งเป่าจูปรายตามองไปทางเรือนโม่อวิ้นเซวียนอย่างกลุ้มใจ

        “ท่านแม่ ข้าชอบปิ่นทองอันนั้นยิ่งนัก ท่านช่วยหาทางแย่งมาให้ข้าหน่อยนะเจ้าคะ”

        “ของของนาง ไปชิงมามันน่าอาย！” เฉียวซื่อเองก็อยากแย่งมาให้ลูกสาว แต่จิ่นเซวียนมิได้รังแกง่ายเหมือนพานซื่อ หากเกิดเรื่องใหญ่โตขึ้นมา นางจะเสียหน้า

        “วันมงคลเช่นนี้ พวกท่านกลับสวมชุดสีขาว” ซ่งเป่าจูตะโกนอย่างมิพอใจ เมื่อเห็นจิ่นเซวียนกับซ่งจื่อเฉินเดินมา

        “จื่อเฉินเอ๋ย ภรรยาของเจ้ามิรู้ความ เจ้ายังปล่อยให้นางก่อเรื่องอีก วันมงคลเช่นนี้ควรสวมอาภรณ์สีสดใส” เฉียวซื่อคิดว่าจับผิดจิ่นเซวียนได้ นางเลยอ้าปากต่อว่าจิ่นเซวียนทันที

        “ข้ามิคิดว่ามีที่ใดมิเหมาะสม สีขาวแสดงถึงความบริสุทธิ์ บางแคว้นที่ห่างไกล เจ้าสาวยังสวมชุดแต่งงานสีขาวได้เลยเจ้าค่ะ” เฉียวซื่อยุ่งไปเสียทุกเรื่อง จิ่นเซวียนรังเกียจนางยิ่งนัก นางจงใจวางท่าทั้งที่มิใช่แม่สามีแท้ๆ เสียด้วยซ้ำ