“หยุดก่อนเ้าเด็กน้อยเ้าก่อเื่ไว้แล้วนั้นเ้าจะไปไหนกัน”
“หึ เข้าพวกคนเลว เ้าห้ามข้าไม่ได้หรอก” เด็กสาวกล่าว
“ถ้าเ้าคิดว่าไปได้เ้าก็ลองดู ผนึกแปดทิศ”หลังจากขงฉู่กล่าวจบก็เรียกพัดพิชัยาออกมาทันที ตัวของพัดเป็อาวุธระดับเซียนหายากระดับ เก้า เป็ตัวขนนกสีขาวทำจากขนของวิหกหลงลืมด้ามจับเป็ทองประดับหยกสีขาวหลังจากเค้าเรียกพัดมาก็ใช้ผนึกแปดทิศเป็วิชาเฉพาะตัวของต้าเซียนฉู่และในประวัติที่ผ่านมาไม่มีใครเคยหนีออกจากผนึกของเขาได้
“คิดว่าของแค่นี้จะหยุดข้าได้หรอ” เด็กสาวรีบบินไปบนอากาศเพื่อที่จะออกจากผนึก
“ผนึกแปดทิศ ไม่ไป๋เอ๋อ ลงมาเ้าพลาดแล้ว ข้างบนนั้นมันอันตรายที่สุด”หลังจากเจียนซาได้สติก็รีบกล่าวห้ามนางไว้ทันทีแต่ว่าก็ไม่ทันเสียแล้วไม่ทันขาดคำ ตูม ไป๋เอ๋อพุ่งเข้ากับม้านพลังที่มองไม่เห็นกระแสไฟฟ้าที่ไม่รู้มาจากไหนไหลเข้าร้างของนางเกิดความเ็ปจนสุดแสนสาหัตและสะหลบไป นางตกลงมาอย่างเร็ว แต่ก็ได้ฮาซาที่รีบเข้าไปรับนางทันทีไม่นั้นนางคงจะเจ็บตัวมากกว่านี้แน่
“นี้มัน เขตอาคมของต้าเซียนฉู่ เป็ไปได้อย่างไรเป็ท่านไม่จริงแล้วท่านมาทำอะไรบนโลกมนุษย์กัน” เจียนซาถึงกับใเพราะต้าเซียนฉู่เคยเลี้ยงนางตอนนางยังเด็กเมื่ออยู่บน์นางจึงให้ขนนกของนางไว้ปกป้องเขา ซึ่งเหมาะกับวิชาของต้าเซียนฉู่ด้วย ด้วยการที่นางต้องครองบันลังเพื่อจะดูแลเหล่าสัตว์เทพจำพวกวิหกนางจึงต้องจากพ่อบุญธรรมของนางมาแต่นางจำได้แน่นอนว่าเป็วิชาของพ่อบุญธรรมของนาง
หลังจากไป่เอ๋อตกลงมาขงฉู่ก็ปลดผนึกทันที่หลังจากปลดผนึกแล้วเจียนซากำลังจะกล่าวอะไรแต่ก็เห็นขงฉู่ทำการส่ายหน้าเพื่อหยุดนางไว้ไม่ให้พูด
“ท่านประมุข เ้าสำนัก พวกท่านพากพวกเขาไปพักก่อน ส่วนนี้ยันต์ เป็ยันต์ผนึกพลังพวกท่านเอาไปติดไว้ที่พวกเขาแล้วใส่โซ่ตรวนเอาไว้ก่อนแล้วค่อยมาคุยกัน ไปได้แล้วนายพลหมิ่ง เราจะพานายน้อยไปพัก” “อือ ข้าว่าก็ดีเหมือนกัน” นายพลหมิ่งตอบ หลังจากขงฉู่กล่าวจบก็พานายพลหมิ่งที่อุ้มเหมาเจียบินกลับห้องพักทันทีส่วนเจียนซาและเสียวผิ๊งก็ได้แค่มองเขาบินจากไป
“ทราบแล้วเราจะดูแลส่วนนี้เอง เด็กๆมาพาตัวพวกเขาไป” หลี่จางจิ่งเรียกเหล่าศิษย์สายในมาพาตัวพวกเขาไป
หลังจากนั้นเป็เวลาห้าวันเต็ม“นายน้อยเหมา นายน้อย ท่านขงฉู่ นายพลหมิ่ง นายน้อยพวกท่านได้สติแล้ว”เป็เสียงของแม่นางเสี่ยวผิ๊ง
หลังจากที่เหมาเจียได้สติเต็มทีก็รีบกว่าออกมา“หญิงเอ๋อ เ้าอยู่ไหน” ทุกคนที่ได้ยินคำพูดถึงกับทำหน้ามึน งง
“นายน้อย แม่นางที่ท่านกล่าวถึงเป็ใครหรือ ใช่ท่านกล่าวถึงใครนายน้อย”ขงฉู่และเสี่ยวผิ๊งกล่าวถามด้วยความสงใส
“ก็แม่นางที่อยู่กับป้าเจียนซา ท่านเห็นนางหรือไม่”เหมาเจียกล่าว
“ใช่ข้าเห็นเด็กสาวคนที่ท่านกล่าวถึงและเด็กคนนั้นก็ไม่ได้ชื่อว่าหญิงเอ๋อดั่งท่านกล่าวมาก่อนหน้านี้”ขงฉู่กล่าวตอบพร้อมกับความสงใส
“แล้วแม่นางคนนั้นเป็ใครหรือขงฉู่”เหมาเจียถามด้วยความที่ใจร้อยแต่ยังไงเขาก็จำได้แน่ว่าเด็นคนที่เค้าเห็นต้องเป็หญิงเอ๋อเป็แน่
“อือ เด็กสาวคนนั้นชื่อไป่เอ๋อ”ขงฉู่ตอบ “แล้วเด็กคนนั้นตอนนี้อยู่ไหน” เหมาเจียถามทันที
“นางอยู่ตำหนักใหญ่ พ่อข้าดูแล อือ ท่านประมุขดูแลพวกเค้าอยู่นายน้อยท่านพักผ่อนก่อนเถอะ” เสียวผิ๊งกล่าว
“ไม่ข้าจะไปทันที ท่านอาจารย์พาข้าไปได้หรือไม่” เหมาเจียไม่รอคำตอบจากเสียวผิ๊งเลยแม้แต่น้อยเค้าลุกไปทันทีส่วนเสียวผิ๊งและคนอื่นๆได้แต่นำและตามเหมาเจียไปตำนักใหญ่โดยไม่รู้เช่นกันว่าทำไมต้องรีบไปขนาดนั้น และไม่รู้เช่นกันว่าเกี่ยวอะไรกับคนที่เหมาเจียพูดถึง
ณ. ตำหนักใหญ่*
“ท่านขง”จางจิ๊งกำลังจะกล่าว
“ท่านให้ทุกคนออกไปก่อนข้าจะเข้าไปกับนายน้อยแค่สองคน”ขงฉู่กล่าว
“จะดีหรือขงฉู่ให้ข้าเข้าไปด้วยหรือไม่” นายพลหมิ่งกล่าว“ไม่ต้องเดียวข้าจะพานายน้อยเข้าไปกันเองไปกันเถอะนายน้อย” ขงฉู่ตอบเสร็จก็พาเหมาเจียเข้าไปทันที
ระหว่างท่านขงฉู่ก็พยามที่จะถามถึงท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจของเหมาเจีย แต่เห็นท่าทีแล้วเขาสู้ไม่ถามดีกว่าเดียวก็จะรู้เองหลังจากไปถึงข้างในแล้ว
“เป็อย่างไรบ้างพวกเ้าสบายดีหรือไม่”ขงฉู่กล่าวถามเจียนซาและมองไปที่นางอย่าเอ็นดู
“สบายก็บ้าแล้ว พวกเ้าปล่อยข้านะไม่นั้น ถ้าข้าหลุดไปได้ข้าจะเอาคืนพวกเ้าแน่เ้าพวกคนเลว”ไป๋เอ๋อกล่าวโวยวายด้วยความโกรธอย่างสุดขีด
“ได้ ขงฉู่ทำลายโซ่ตรวน และผนึกของพวกเค้าสะ”เหมาเจียกล่าว
“จะดีหรือนายน้อย”ขงฉู่ถึงกับต้องถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“ใช่ข้า้าให้ทำลาย”เหมาเจียกล่าวย้ำอีกที
“เ้าพวกคนเลวข้าจะเอาคืนพวกเ้าเป็ร้อยเท่าพันเท่า”ไป๋เอ๋อกล่าว
“ทำลาย”หลังจากขงฉู่กล่าว โซ่ตรวน และผนึกก็ถูกทำลายทันทีไป๋เอ๋อก็ได้โอกาสกำลังจะโจมตี
“หยุดนะเด็กคนนี้นิ อยากให้ย่ากับปู่เ้าตายนักหรือไง” หลังจากที่เจียนซากล่าวว่านาง ไป่เอ๋อก็หยุดทันทีและมองที่เจียนซา
“ท่านย่าจะห้ามข้าทำไม ในเมื่อพวกมันทำกับท่านแบบนี้” ไป๋เอ๋อกล่าวพร้อมสีหน้าไม่พอใจอย่างสุดๆ
“เ้าเด็กคนนี้นิ ฟังข้าบ้างทำอะไรไม่ยั้งคิดอย่างมันต่างราวฟ้ากับเหวกับวิขาสายน้ำแข็งที่เ้าบำเพ็ญอยู่ข้าขอคาราวะพ่อบุญธรรม ” หลังจากที่เจียนซากล่าวว่าไป่เอ๋อก็หันมาเคารพขงฉู่ทันที และฮาซาก็ทำตามทันทีเพราะเข้ารู้ว่าคนที่เจียนซารักที่สุดคือพ่อบุญธรรมของนางที่ค่อยเลี้ยงนางมาโดยที่เค้าก็ยังไม่คิดว่าจะได้เจอด้วยซ้ำ
“ท่านย่าท่านทำอะไรไปคำนับทำไม ท่านย่า! ท่านปู่พวกนั้นเขาทำท่านย่าเจ็บนะ”ไป่เอ๋อและเหมาเจียถึงกับ งง กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและไป่เอ๋ออารมณ์ก็เย็นลงบ้างแล้ว
“เ้าหยุดได้แล้วไป่เอ๋อ กับคนที่อยู่ต่อหน้าเ้าไม่ใช่แค่ต้องเจ็บเลย ถึงแม้จะชีวิตของข้าข้าก็ให้ได้ เ้าก็ควรคำนับเขาเช่นกันว่าแต่ท่านพ่อบุญธรรมท่านทำไมถึงมาอยู่ที่นี้ได้ข้าก็ไม่คิดว่าจะเจอท่านในที่แห่งนี้ ” หลังจากที่เจียนซาบอกกับไป่เอ๋อและก็หันถามขงฉู่กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และไป่เอ๋อก็คำนับขงฉู่และหลังจากที่นางเย็นลงบ้างแล้วนางก็หันไปดูเหมาเจียจิตใจก็เกิดความคิดถึงเหมือนกับนาง้าจะเจอกับเขาเป็เวลานานโดยตอนนี้ไป๋เอ๋อก็เริ่มเงียบและทำตัวไม่ถูกแล้วเช่นกัน
“ เ้าอย่าได้กล่าวมากกว่านี้เลยเจียนซาข้ามาทำธุระของเบื่องบน เ้าใจเย็นลงแล้วยังเ้าเด็กน้อย” ขงฉู่กล่าวบอกเจียนซาทันทีและหันไปถามไป่เอ๋อ
“หือ!” ไป่เอ๋อถึงจะไม่พอใจแต่ก็ต้องระงับอารมณ์เอาไว้
“ฮา ฮา ฮา ไม่แปลก ไม่แปลกว่าแต่นายน้อยท่านได้อาจารย์คือท่านพ่อบุญธรรมของข้านั้นถือว่ามีบุญนักแล้วที่ท่านปราบข้าได้ก็ด้วยวิชาของพ่อข้าใช่หรือไม่” เจียนซากับเข้าใจผิดไป“ไม่หรอกเจียนซานั้นเป็วิชาของนายน้อยซึ่งแม้แต่วิชาของข้าเมื่อเจอวิชานั้นข้าก็อาจจะสู้ไม่ได้เฉกเช่นเ้า” ขงฉู่กล่าวแก้ความเข้าใจผิดของเจียนซาทันทีทุกคนที่ได้ยินถึงพูดไม่ออก ใไปตามๆกัน ว่าด้วยขงฉู่นั้นเป็ถึงเซียนกลับสู้เด็กคนนี้ไม่ได้
“เอาละเจียนซา เื่ในครานี้ที่เ้าที่ได้กระทำกรรมต่อนายน้อยข้าก็จะมาบอกกับเ้าว่าชีวิตของเ้าไม่ได้ขึ้นอยู่กับข้าแต่ขึ้นอยู่กลับเขาสุดแล้วแต่ ถ้าเขาให้เ้าตาย เ้าก็ต้องตาย”ขงฉู่กล่าวไปพลางมองเหมาเจียและเจียนซา และกลับมามองเหมาเจียอีกครั้งทั้งที่ในใจก็อยากช่วยพูดแต่ก็พูดไม่ได้เพราะเขาเป็คนที่คอยทำหน้าที่ดูแลเหมาเจียอยู่ จะให้ทำนอกเหนือจากหน้าที่ไม่ได้ยิ่งเป็การช่วยคนที่ทำร้ายเหมาเจียยิ่งเป็ไปไม่ได้เข้าไปใหญ่
“ได้ข้าจะอภัยให้ท่าน ท่านยายนก” เหมาเจียกล่าว
“ข้าขอบพระคุณในความกรุณาของนายน้อยด้วย/ข้าขอขอบพระคุณนายน้อย” ขงฉู่และเจียนซากล่าว
แต่ในใจของขงฉู่ถึงกับโล่งอกไปเลยที่เดียว
“ข้าขอขอบใจในน้ำใจของเ้ามาก สำหรับการอภัยให้ท่านย่าของข้า” แม่นางไป่เอ๋อกล่าว
“ขงฉู่ไม่มีเื่อันใดแล้วใช่หรือไม่งั้นก็กลับกันเถอะ และก็ขงฉู่ช่วยปล่อยพวกเขากลับได้แล้ว”เหมาเจียก็ไม่ได้อยากทำให้แม่นางไป่เอ๋อไม่สบายใจหรือเกิดการลำบากใจถ้าเค้าจะกล่าวถึงภรรยาของเขาในอดีตชาติที่นางเป็แม่นางหญิงเอ๋อของเขา หลังจากนั้นขงฉู่ก็ปลดผนึกเก็บกลับมา
“เดียวก่อนนายน้อย ข้ายังติดค้างท่านอยู่หนึ่งเื่” เจียนซากล่าวจบทุกก็หันมามองที่เจียนซา
“เื่อันใดอีกละเจียนซา” ขงฉู่กล่าว ด้วยอารมณ์ออกจะไม่พึงพอใจอะไรกับคำพูดของเจียนซาที่จะกล่าวออกมา
“นายแห่งข้า ท่านนกต้องกล่าวขอโทษท่านอีกครั้งด้วยและด้วยที่ข้าไม่สามารถมารับใช้ท่านได้ ท่านได้โปรด นำพาแม่นางไป่เอ๋อไปดูแลท่านเถอะข้าจะดีใจอย่างยิ่งถ้าท่านจะดูแลหลานข้าเป็อย่างดี” เจียนซารู้สึกถูกใจในเหมาเจียเข้าแล้วถึงกับจะยกไป่เอ๋อให้เหมาเจียทันทีอีกทั้งจะไม่ต้องติดค้างใจเื่ที่นางไม่ได้ดูแลเหมาเจียอีกด้วย
"ท่านย่า! ทำไม่ท่านพูดเช่นนี้ ข้าไม่อยากอยู่กับเขาข้าไม่ยอม ยังไงข้าก็ไม่ยอม" ไป่เอ๋อถึงกับใในคำพูดของเจียนซาอย่างยิ่ง
“เ้าเด็กคนนี้จะให้ข้าตายต่อหน้าเ้าใช่ไหมเ้าถึวจะฟังคำพูดของข้า”
“แต่ว่าข้า!” “ไม่ต้องพูดมีแต่ทำตามที่ข้าพูดก็พอ” "......ค่ะท่านย่า” เจียนซาแสดงอารมณ์เสียที่แม่นางไป่เอ๋อที่ว่ากันว่าเอาแต่ใจก็ถึงต้องหยุดทันที
467
