.......เขาหัวซาน ดวงตะวันคล้อยต่ำ มู่เซียน ยังไม่หายแตกตื่นตะลึงลาน เสียงะโด้วยความเ็ป ดังเข้ามา มันหันไปมองต้นเสียงนั้น สายตามัน ต้องเบิกโพ่ลง ร้องออกมาไม่เป็ภาษา
" เฮ้ย..." สองเท้าถีบพื้นพาตัวออกไป
ฉึก!.. ทวนยาวสีดำ พุ่งลอยวืด ปักใส่ต้นเสาที่มันยืนอยู่ปลายด้ามทวน สั่นระริกไม่หยุดยัง คนผู้นี้พลังข้อมือกล้าแข็งนัก ดีที่มันมี ปฎติกิริยาว่องไว มิเช่นนั้นทวนคงทะลุร่างมันไปแล้ว
มู่เซียน บิดตัวม้วนขนานกับพื้นดิน สองรอบ พาร่างหาย เข้าไปในห้องโถง เท้าของมันยังไม่ทันแตะพื้น ประกายดาบไล่ตามติด
ดาบถึง คนถึง. มู่เซียน ไม่มีช่องที่จะตอบโต้
ดาบเล่มนี้ช่างมาเร็วเกินไป ทางเดียวที่จะทำได้คือ ล่าถอย มัน ตวัดกระบี่อีกครา แต่ไม่ได้ แทงใส่ตัวดาบเหมือนครั้งแรก กลับตวัดแทงใส่พี้นหิน หินที่แข็งแกร่งใหนเลยจะแทงทะลุไแค่ทำให้ กระบี่ในมือมันงอโค้ง
ฉับพลันกระบี่ในมือมันก็ดีดออก ส่งแรงสะท้อนดีดตัวมันออกนอกหน้าต่างข้างตึกไป(หนึ่งในเพลงเก้ากระบี่เดียวด้าย....)เท้าััพื้นมันก็บิดตัวกลับมา เงยหน้ามองดูคนที่จะสังหารมัน
เป็ !ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่ ! จับจ้องมองมันแน่นิ่ง
มู่เซียน ตื่นเต้นจนมือไม้สั่นควบคุมไม่ได้ จนมันต้องบักกระบี่ไว้กับพื้นดิน สองมือไข้วหลังไว้มือซ้ายบีบนวดมือขวาที่สั่นเทา ฝืนยี้ม ตีหน้าสงบนิ่ง เผชิญหน้า ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่ แต่ในใจมันกั่นด่าฟ้าดินคำใหญ่
ถุย! ฟ้า ช่างอยุติธรรมนัก ศึกครั้งแรกของมันก็ต้องพบเจอ กับ มือดาบชันยอด.. สองดาบแรกนั้น ทำมันรู้ว่าเจอกับยอดฝีมือดาบคนหนึ่ง ใหนเลยจะไม่ตื่นเต้นจนมือไม้สั่น มันสูดหายใจคำหนึ่ง กล่าวกับ ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่
" ท่านคือ.. ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่ ! "
มู่เซียน กล่าวไป ชักนำพลังลมปราณเมฆม่วงที่แตกกระจายไปทั่วร่างให้ หมุนวน ก่อกำเนิด ความรู้สึกอุ่นร้อนใหลเวียนไปตามแขนขา กล้ามเนื้อที่ตึงเคลียดเริ่มคายต้วลง มือที่สั่นเทาไม่นานก็สงบนิ่งลง ที่แท้ลมปราณเมฆม่วง หามีความร้ายกาจอย่างใด กลับเป็ลมปราณ ที่ควบคุมสภาพร่างกายภายใน ทำให้ สภาพจิตใจ สงบเยือกเย็น
....... จิตสงบ ทุกสิ่งก็สงบ
.... ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่ ยืนมองทางหน้าต่าง ร่างสั่นเทิ้มด้วยความโกรธแค้น แต่ใบหน้ามันยังเรียบนิ่ง จ้องมองคนที่พึ่งจะสังหารบุตรชายคนเดียวของมัน โกรธนั้นโกรธอยู่ แต่มันไม่รู้มาก่อนว่าสำนักหัวซาน ยังมียอดฝีมือหลงเหลืออยู่ คนผู้นี้ยังเยาว์วัยนัก ท่าที่หลบดาบออกทางหน้าต่างของมัน เป็ท่าร่างที่ยอดเยี่ยม
ใต้คิ้วที่ดกยาวส่องประกายโกรธแค้นของเหลียงอิ่งยู่ จน มู่เซียนสำผัสได้ ต้องระบายความอึดอัด ด้วยการสนทนา
"เพลงดาบยอดเยี่ยมยิ่ง " มู่เซียน เห็นใบหน้าที่ปิดเบียวกระตุก เสียงกรามที่บด กรอดๆ ต้องกลืนน้ำลายย้อนกลับไป เอ่ยถาม
" เป็บุตรท่าน? " มู่เซียน เห็นมันพยักหน้าเล็กน้อย สบดวงตาที่คล้ายดวงไฟคู่หนึ่ง อดที่จะเลียริมฝีปาก กล่าว
" บุตรท่าน ! หากจะโทษคงต้องโทษตัวท่าน หากท่านไม่พามันมาที่นี้ มันคงไม่เจอะเจอ กระบี่เล่มนี้ " ดาบตัดหัวั เหลียงอิ่งยู่ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกวูบ ข่มร่างที่สั่นเทิ่ม แค่นเสียงว่า "กระบี่ยอดเยี่ยม !"
"กระบี่ไม่ยอดเยี่ยม " มู่เซียน ยิ้มกล่าวอีกว่า
"กระบี่ไม่มีชีวิต เร็วช้าอยู่ที่คน ดีเลวอยู่ที่คน ตาไวเท้าไว มือไว กระบี่ย่อมไว "
มันยี้มแย้มเพิ่มเติมว่า
" ประโยคนี้ ข้าพเ้าเคยได้ยิน ผู้าุโท่านหนึ่งกล่าวไว้ !"
แสงตะวันเริ่มอ่อนจาง มู่เซียนกวาดมองพี่น้องรวมกลุ่มสองต่อหนึ่งต่อสู้รับมือได้อย่างไม่เพลียงพล้ำ ใจมันเริ่งสงบนิ่ง สบตาที่โกรธแค้นตรงๆ ขยับเท้าไปครึ่งก้าว ชี้ปลายกระบี่ไปที่มัน กล่าวว่า
" เหล่าแยย เชิญ ! "
............. แสงตะวันเริ่มตีจาก แต่ยังพอมี สาดกระทบดาบและกระบี่ ที่ฟาดฟันทิ่มแทง ในลานฝึก ต่างตวาดร้อง ขอเพียงไม่ล้มลง คืออยู่รอด !
...ท่านไม่ตายเป็เราสิ้น..!....ชีวิตชาวบู้ลิ้ม เพียงแค่นี้หรือไร ?
มู่เซียนมอง ร่างหน้า ลอยตัวโถมลงมาจากกรอบหน้าต่าง แค่นเสียงตวาด ของร่างนั้น ดังก้องหู "ฆ่า ! " ดาบกว้างครึ่งเชี่ย ยาวสามเชี่ยครึ่ง ฟันจากบนมาล่าง คมดาบตัดอากาศดังเข้ารูหูมันอย่างชัดเจน ..
คว้บ ! เหลียงอิ่งยู่ เท้ายังไม่แตะพื้น ดาบใหญ่ถึงก่อน ขาดอีกครึ่งเซี่ย เป้าหมายของดาบขยับหายไปด้านข้าง ร่างหนา บิดเอวดีดปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ดาบที่จะฟันถึงพื้นพลิกข้างตามเป้าหมายไม่ห่างหาย
คว้บ !ๆ ๆ ๆ
มู่เซียน เม้นปากแน่น สลับเท้าเปลียนท่าร่างหลบวิถีดาบอันเกรี้ยวกราด มิใช่ว่ามันอวดโชว์เหนือ มันไม่เคยประมือ เป็หรือตายมาก่อน...เอาเข้าจริง จิตใจอดเต้นระทึกไม่ได้
........... ลังเลไม่มั่งคง มิใช่ความล้มเหลวหรือ ?
เหลียงอิ่งยู่ ไล่ตามติดเหมือนเงาตามตัว ขยับดาบไล่ฟันออกสามดาบ ฉับพลันบิดตัวหมุนกลับ แทงไสอกมันในพริบตา
มู่เซียนสลับเท้าออกด้านข้างหันกายมาประกายดาบที่ตามติดหลังหายวับไป กลับปรากฎดักรอเบื้องหน้า ร้องอุทานออกมาคำหนึ่ง สบัดกระบี่บัดดาบเคลื่อนออกข้างตัว ถอยกายออกห่างเมือ กระบี่ในมือม้วนกลับมา ร่างก็พุงเข้าหา เหลียงอิ่งยู่
คว้บ ๆๆๆ! ติ่งๆๆๆๆๆ กระบี่ในมือมันแทงออกไปถี่ยิ่บ เจ็ดแปดกระบี่ ไม่มีท่าร่างอันใด ทั่งไม่กังวลถึงช่องโห่ว .
มู่เซียนรับรู้แล้วว่าตนเอง เร็วกว่า แคล่วคล่องวองไว กว่า ดาบที่เหลียงอิ่งยู่ แทงออกไป หวังแทงให้ทะลุอก เสียด้ายที่ถูกกระบี่กระแทกดาบออกห่างเป้าหมาย คิดพลิกดาบวนกลับมา ปลายกระบี่ที่แหลมคมส่งประกายดอกดวงสี่เงินพุงเข้าหาลำคอ คิดจะยกดาบเข้าปะทะใหนเลยจะทำได้ จำต้องดีดกายออกห่าง ร่างยังไม่ตกถึงพื้น ประกายกระบี่ยังไม่ห่างจากลำคอมัน เท้าแตะพื้น ตวาดก้อง ตวัดดาบหมายกระแทกปลายกระบี่ไห้พ้นห่าง
พลัน!
ลมหายใจฉงักวูบ ลมปราณแตกซ่าน ปวดนึบที่หัวใจ ขาหมดแรงล้มฮวบ เบิ่งดวงตาที่แค้นเคืองไม่ยินยอม คิดกล่าววาจา กลับทำได้แต่อ้าปากค้างไว้. ดาบตัดหัวั ตายอย่างคับแค้นจริงๆ
มู่เซียน เสือกกระบี่แทงอกมันล้มลง ต้อง ส่ายหน้า อย่างไม่เข้าใจ
.....หึ ! ชาวยุทธภพ ชังไร้สาระจริงๆ ....
....เสียงร้องที่เ็ปสินสุดลง วิกาลที่มืดมิดเริ่มมาเยือน .
มู่เซียน นั้งมองดูถังลิ่วชิว ช่วยปฐมพยาบาลให้พี่น้องสองสามคน เห็นมันคล้าย น้าสาว ที่มีเมตตารักเอ็นดู ศิษย์ทุกคน อดคิดที่จะนึกถึงนาง เมือนึกถึงคนที่ตายไป อดเคร้าหมองกลับชีวิตที่รันทดของนางไม่ได้ คิดลุกไปในครัว
ศิษย์ผู้หนึ่งวิ่งเข้าหาถังลิวชิวเอ่ยไม่กี่คำ หน้าพลันแปรเปลียนเป็เคร่งเครียดทันใด ลุกเดินเข้ามาหามันกล่าวเบาๆ
" คนของหอกระบี่ จัดกำลัง มาหาพวกเรา "
"หอกระบี่มิใช่สำนักหัวซานหรือ"
"สามปีก่อน ! พี่ใหญ่หลินหู แทงตามันบอดไปห้าคน "
มู่เซียนทำปากจิกจั้ก นึกสาบแช่ง เ้าคนที่ลุ่มหลงสตรีจนลืมพี่น้อง ปากกล่าว่า
"ท่านมีแผนใด? " ถังลิวชิว ตอบ โดยไม่คิด
"หนี! แผนนี้ใช้ได้ผลทุกครั้งไป "
มู่เซียนได้ฟังลุกพรวดในทั้นที่ กล่าวอย่างร้อนลน
" ยังจะรออันได้ "
จันทราดวงใหญ่ สำผัสแสงจากดวงตะวันสาด เส้นทางลงเขา คล้ายชี้นำ ให้ ถังลิวชิวที่นำหน้า ศิษย์น้อง สามสิบกว่าคน ตามติดเร่งเท้าให้เร็วขึ้น หลุดพ้นป่าทึบ เข้าสู่ป่าไฝ่ ตีนเขาหัวซานแล้ว เสียงหายใจฟืดฟาด.อย่างเหนือยล้า ทำให้ถังลิวชิวสั่งหย่ดลง
" ทุกคนพักก่อน เสี่ยวเถ่า !ดูแลาแขอพวกมันด้วย ต้าย๋ง ..ตังถู๋ ถอยกลับไป เฝ้าดูไว้ รอสันญานเรา "
มู่เซียนทรุดนั้งกับพื้น ควักถุงน้ำดื่มดับกระหาย เกือบหนึ่งชั่วยามที่ต้องวิ่งๆเดินๆ เหนือยล้าจำต้องปรับลมหายใจ อดที่ถามไม่ได้
" คนของหอกระยี่คงไม่ตามมาแล้วกระมัง ? " "หวังเป็เช่นนั้น
" ถังลิวชิวนั้งข้างตัวมัน มองศิษย์น้องหลายคนที่เยาว์วัย กล่าวเบาว่า
" เด็กกำพร้าเช่นพวกมัน เมือออกจากสำนักมาจะรอดชีวิตเท่าใด ? "
"หากที้งไว้ในสำนักผู้ใดทราบ จะเหลือเท่าใด ? "
มู่เซียนแย้งออกมา ถังลิวชิวทอดถอนใจ ผู้คนในยุทธจักรดุจจอกแหน่ วันนี้เราฆ่าท่าน วันหน้าท่าสังหารเรา.. มีผู้คนมากมายดับสลายก่อนเวลาอันควร ทั้งสองจมปรักในความคิด เสียงฝีท้าเข้ามาถึงรีบลุกขึ้น
"ศิษย์พี่ มีสิบกว่าคนไล่ตามมา "
"เช่นนั้นรีบไป " มู่เซียนคว้าห่อผ้าสะพายไหล่ "
ไม่ทัน ! "
ถังลิวชิว ส่ายหน้า หันไปกล่าวกับต้าหย๋ง ตั่งถู๋
" พวกเ้าพาคนเจ็บและเด็กน้อย ไปรอเราที่ หมู่บ้านข้างหน้า "
จากนั้นหันมากล่าวกับคนที่เหลือ สิบกว่าคน "เหล่าตี่ทั้งหลาย เพือปกป้องพี่น้อง คงต้องเสี่ยงอีกซักครั้ง ! " มันมองหน้าพี่น้องกล่าวว่า "
หลบเข้าข้างทาง จับคู่ช่วยเหลือ ระหว่างกัน รอสันญานเรา !
" ความขัดแย่ง ่ชิงอำนาจ ระหว่างหอกระบี่กับหอคัมภีร์ ของสำนักหัวซานสุดที่ผู้คนจะวิจารณ์
ใครถูกใครผิด .. ......ถูกผิดไม่ใช้เื่สำศัญ
....หมัดผู้ใดหนักกว่า จะเป็ผู้กำหนด
แสงจันทร์สว่างทำให้มู่เซียน มองเห็นเงาร่างคนกลุ่มหนึ่งไล่ตามเข้ามา ในป่าไฝ่ เสียงถอนใจข้างกายมันจึงกล่าวเบาๆ
"ใช่่หรือไม่ " ถังลิวชิว พยักหน้า "ท่านพร้อม "
พลัน !ตวาดก้อง
" ฆ่า !"
มู่เซียน ดีดตัวพุงเข้าหา บุรุษแรกวิ่งมาถึง ในมือพลิกแทงอกไปหนึ่งกระบี่ ร่างนั้นล้มฮวบ มันไม่คิดจะเหลือบแล ขยับเท้าสบัดมือแทงออกไปอีกสามกระบี่ ยามนั้นศิษย์สำนักหัวซานก็โถมมาสมทบ ฉากฆ่าฟันได้เกิดขึ้นอีกครั้ง ! ..เสียงด่าท่อ เสียงร้องด้วยความเ็ป โกรธแค้น ธารเืที่คาวคลุ้ง..ไหลเป็ทางยาว....
5K
