บทที่ 16 งานแต่งงาน
เพี๊ยะ!
หลัวเซิงยกมือขึ้น ตบเข้าที่ใบหน้าของตู้ิอวี่อย่างแรง
ทันใดนั้น ตู้ิอวี่ก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นด้วยความอ่อนแรง
เขากุมใบหน้าตัวเองเอาไว้ บนใบหน้าปรากฏรอยนิ้วมือสีแดงสด
ตู้ิอวี่คำรามลั่น “หลัวเซิง! แกมันไอ้ขยะ กล้าดียังไงมาตบหน้า…”
“ผมเตือนคุณนะ ก่อนพูดอะไรคิดให้ดี ๆ!”
คำพูดของหลัวเซิงเต็มไปด้วยความเ็า ทำให้ตู้ิอวี่รู้สึกเหมือนตกลงไปในเหวน้ำแข็งจนสั่นไปทั้งตัว
ลู่เจียวเจียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็ใจนหน้าซีดเผือด
หลัวเซิงเห็นปฏิกิริยาของทั้งสองคนก็หัวเราะเยาะ “แบบนี้สิถึงจะเรียกว่าเชื่อฟัง!”
“จำเอาไว้ ต่อไปนี้ หนี้ของผม พวกคุณไม่มีสิทธิเบี้ยว!”
“ตอนนี้พวกคุณคิดให้ดี ๆ ซะ ว่าจะก้มหัวลงหรือไม่!”
ทันทีที่พูดจบ รังสีสังหารก็แผ่ออกมาจากตัวหลัวเซิง ทำเอาตู้ิอวี่และลู่เจียวเจียวที่กำลังหวาดกลัวอยู่แล้ว เกือบจะฉี่ราด
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของพวกเขา นั่นคือหลัวเซิงสามารถฆ่าพวกเขาได้ทุกเมื่อ!
พวกเขายังไม่อยากตาย!
ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ!
ตู้ิอวี่ไม่ลังเลอีกต่อไป เขาก้มหัวลงต่อหน้าหลัวเซิงอย่างแรง เขากลัวจริง ๆ!
เพี๊ยะ!
เสียงตบดังสนั่นอีกครั้งที่ใบหน้าของตู้ิอวี่
“กินข้าวหรือเปล่า! หนัก ๆ หน่อย!”
……
จนกระทั่งกลับถึงบ้าน เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ สายตาที่ลู่ชิงเมิ่งมองหลัวเซิงยังคงมีความหวาดกลัวอยู่
หลัวเซิงรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ จึงเอ่ยถามขึ้นว่า "เป็อะไรรึเปล่า ชิงเมิ่ง? คุณกลัวผมเหรอ?”
“ไม่ ไม่ใช่”
ถึงแม้ลู่ชิงเมิ่งจะพูดแบบนั้น แต่น้ำเสียงของเธอยังคงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
หลัวเซิงกลับหัวเราะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขาโอบกอดลู่ชิงเมิ่งเอาไว้ “ไม่ต้องกังวลไปหรอกชิงเมิ่ง เมื่อกี้ผมแค่แกล้งคนพวกนั้นเล่นเฉย ๆ กับคุณ ผมไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่นอน”
เมื่อลู่ชิงเมิ่งมองไปที่ใบหน้าของหลัวเซิง เธอรู้สึกได้ว่าเขาที่เธอคุ้นเคยกลับมาแล้ว จึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก เมื่อครู่เธอหวาดกลัวจริง ๆ
ถ้าหากหลัวเซิงลงมืออย่างไม่ปรานี สิ่งที่เธอเป็ห่วงไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็ลูกสาวของพวกเขามากกว่า
“ชิงเมิ่ง ผมมีเื่อยากจะบอกคุณมาตลอด”
“เื่อะไรเหรอ?”
ลู่ชิงเมิ่งขมวดคิ้วด้วยความสงสัย
“ผมอยากจะจดทะเบียนสมรสกับคุณ ผมจำได้ว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ก็จะเป็วันครบรอบวันที่เราเจอกันครั้งแรก”
“ผมยังอยากจะจัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ให้กับคุณ เพื่อชดเชยความเสียใจในอดีตของคุณ”
“หลัวเซิง อย่ามาล้อเล่นแบบนี้สิ”
ลู่ชิงเมิ่งส่ายหัว เธอไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดของหลัวเซิงเลย เพราะด้วยฐานะของหลัวเซิง จะมีเงินมากพอจัดงานแต่งงานได้ยังไง?
“ชิงเมิ่ง”
หลัวเซิงจับมือลู่ชิงเมิ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความจริงจัง “ผมไม่ได้ล้อคุณเล่นนะ คืนนั้นเมื่อหลายปีก่อน ผมเคยบอกคุณแล้วไง ว่าผมจะแต่งงานกับคุณ”
“ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมต้องทำตามสัญญาแล้ว”
เห็นได้ชัดว่าลู่ชิงเมิ่งยังคงลังเล หลัวเซิงจึงรีบพูดขึ้น
“หรือว่าชิงเมิ่ง คุณไม่เต็มใจแต่งงานกับผม?”
แม้แต่ประมุขแห่งหลัวเซิงเหมินอย่างเขา ในดวงตากลับมีความผิดหวังฉายวาบขึ้น
“ไม่ ไม่ใช่ ฉันเต็มใจ แต่ว่า…”
ลู่ชิงเมิ่งรีบพูดขึ้นทันที
เมื่อได้ยินคำว่าเต็มใจจากปากของเธอ หลัวเซิงรู้สึกเหมือนหัวใจของเขากำลังจะละลาย แต่เขาก็ยังคงเอ่ยถามขึ้น
“แต่ว่าอะไร?”
“ขอเวลาฉันหน่อยได้ไหม? เื่มัน…เร็วเกินไป”
ลู่ชิงเมิ่งก้มหน้าลง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอาย
หลัวเซิงแสดงออกด้วยความจริงใจ เขาค่อย ๆ จับมือของลู่ชิงเมิ่งขึ้นมา หยิบแหวนที่เตรียมไว้แล้วออกมาจากอกเสื้อ แหวนวงนั้นประดับด้วยเพชรเม็ดโตเปล่งประกายระยิบระยับ
“ชิงเมิ่ง ผมปล่อยให้คุณรอมาหลายปีแล้ว ถูกคนอื่นดูถูกเหยียดหยามมานาน ดังนั้นเื่นี้มันไม่เร็วไปหรอก”
“คุณวางใจเถอะ ชีวิตนี้ผมจะปกป้องคุณและเหยาเหยาอย่างดีที่สุด”
“ผมจะประกาศให้โลกรู้เื่งานแต่งงานของเรา ถึงตอนนั้นคุณเตรียมตัวเป็เ้าสาวที่สวยที่สุดก็พอ!”
ลู่ชิงเมิ่งยิ้มออกมา แต่ในรอยยิ้มนั้นกลับมีความขมขื่นเจือปน
เพชรในมือของเธอ ในสายตาของเธอ มันเป็เพียงแค่ของเล่นที่หลัวเซิงซื้อมาเอาใจเธอเท่านั้น เพราะด้วยฐานะของเขา จะซื้อของมีค่าแบบนี้ได้ยังไง
เธอคิดว่าคำพูดเหล่านี้เป็แค่คำหวานของหลัวเซิง ด้วยฐานะของเขา จะไปจัดงานแต่งงานแบบนั้นได้ยังไง แต่ถึงแม้จะเป็งานเล็ก ๆ
ตราบใดที่เป็หลัวเซิง แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว
เธอพยักหน้า รอคอยอย่างยากลำบากมาหลายปี ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง
ไม่นานพวกเขาก็ตกลงวันกันเรียบร้อยแล้ว เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น หลัวเซิงพาลู่ชิงเมิ่งไปที่สำนักงานเขต เมื่อมองดูสมุดทะเบียนสมรสสีแดงสดในมือ ประมุขแห่งหลัวเซิงเหมินอย่างเขากลับดีใจเหมือนเด็ก ๆ
หลังจากนั้น เขาก็เริ่มเตรียมงานแต่งงานอย่างไม่หยุดหย่อน
เขาพยายามอย่างหนักมาหลายปี เพียงเพื่อขึ้นเป็บุคคลที่อยู่จุดสูงสุดของโลก เพื่อให้ลู่ชิงเมิ่งได้เป็ผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก และในที่สุดวันนี้ก็มาถึง!
ในเมื่อเป็งานแต่งงาน แน่นอนว่าต้องแจ้งพ่อแม่ของลู่ชิงเมิ่ง แต่เมื่อหลัวเซิงบอกเื่นี้กับลู่ชิงเมิ่ง เธอกลับปฏิเสธทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ทำไมไม่บอกพวกเขา?”
หลัวเซิงไม่เข้าใจ
ลู่ชิงเมิ่งส่ายหัว “พวกเขาคิดว่าฉันเป็ตัวปัญหาของบ้าน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยมองฉันดี ๆ เลย ตอนนี้ถ้าหากพวกเขารู้ว่าฉันจะแต่งงานกับคุณ ฉันกลัวว่าพวกเขาจะทำลายทุกอย่าง”
“ดังนั้นไม่ต้องบอกพวกเขาก็ได้ รอให้ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ค่อยบอกพวกเขาอีกที”
นี่…คือการตัดหน้าก่อนแล้วค่อยบอกทีหลังเหรอเนี่ย?
แต่ในเมื่อลู่ชิงเมิ่งพูดแบบนี้แล้ว หลัวเซิงก็คงไม่ขัด
“ก็ได้ ผมฟังคุณทุกอย่าง”
หลัวเซิงพยักหน้า “แล้วคนพวกนั้นล่ะ จะเชิญไหม?”
เห็นได้ชัดว่าหลัวเซิงหมายถึงญาติ ๆ อย่างลู่กั๋วฟู่และจางกุ้ยเฟิน
เมื่อได้ยินคำพูดของหลัวเซิง ลู่ชิงเมิ่งก็ชะงัก เธอก็เป็ผู้หญิงคนหนึ่ง ในวันแต่งงานของตัวเอง ใครบ้างไม่อยากได้รับพรจากผู้ใหญ่
แต่พอคิดดูแล้ว พวกเขารู้ดีว่าคนพวกนั้นไม่มีทางมาแน่นอน
“เชิญเถอะ!”
ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดลู่ชิงเมิ่งก็พยักหน้า พวกเขาจะมาหรือไม่มา นั่นเป็เื่ของพวกเขา แต่ต้องเชิญอย่างแน่นอน
“ตกลง!”
หลังจากตกลงรายละเอียดกันเรียบร้อยแล้ว หลัวเซิงก็สั่งให้โจวสุ่ยหนิวไปจัดการ
ส่วนตัวเขาเองกำลังเตรียมเซอร์ไพรส์สุดพิเศษ เซอร์ไพรส์ที่จะทำให้ทุกคนตะลึงในวันนั้น!
ผ่านไปเพียงวันเดียว โจวสุ่ยหนิวก็โทรมา
ปรากฏว่าโจวสุ่ยหนิวไปเจอของล้ำค่าเข้า นั่นคือต่างหูคู่หนึ่งชื่อว่า ‘น้ำตาแห่งท้องทะเล’ เป็สมบัติล้ำค่าที่หาได้ยาก ถ้าหลัวเซิงมอบให้ลู่ชิงเมิ่งในงานแต่งงาน รับรองว่าจะทำให้ทุกคนตะลึงอย่างแน่นอน
ตอนนี้ต่างหูคู่นี้อยู่ในงานประมูลชื่อดังแห่งหนึ่งในเจียงหนาน และเป็สมบัติประจำพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่ของที่นำมาประมูล แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังดึงดูดผู้คนมากมายให้ไปเยี่ยมชม เพียงเพื่อดูความงามของสมบัติชิ้นนี้
เมื่อไม่นานมานี้ มันเคยสร้างความฮือฮาไปทั่วเจียงหนาน
ถ้าหลัวเซิง้า แน่นอนว่าต้องได้มันมา
แม้ว่าสิ่งนี้จะล้ำค่าและหาซื้อได้ยากแค่ไหน แต่เพียงเอ่ยชื่อหลัวเซิง ไม่ว่าใครก็ต้องให้เกียรติ นี่คืออำนาจของประมุขแห่งหลัวเซิงเหมิน!
เมื่อได้ยินข่าวนี้ แม้ว่าหลัวเซิงจะไม่ค่อยรู้เื่พวกนี้ แต่ในเมื่อเป็คำพูดที่ออกมาจากปากของโจวสุ่ยหนิว เขาก็เชื่อมั่น
“งั้นนายก็จัดการให้ฉันที!”
1K
