“ ฮวาเออร์ลูก ลูกแม่ตื่นเถอะนะ ฮือๆๆลูกแม่ ตื่นมาพูดกับแม่หน่อยสิลูก” เสียงร่ำไห้ของนาง หยางอันฉีที่ร้องไห้ราวจะขาดใจตาย หลังลูกสาวเพียงคนเดียว เกิดอาการกำเริด เนื่องจากตอนที่หยาง หลันฮวาเกิดนั้นนางอันฉีได้รับพิษ ฮวาเออร์ที่อยู่ในท้องจึงได้รับพิษมาด้วย จึงทำให้ร่างกายของหลันฮวานั้นไม่แข็งแรง และป่วยบ่อยๆ
“น้องหญิงทำใจเถอะนะ ฮวาเออร์คงเสียใจหากนางรับรู้ว่ามารดาของตนต้องโศกเศร้าขนาดนี้” เสียงของ หยางจางิ่กล่าวทั้งน้ำตา
“ท่านพ่อ ท่านแม่ น้องน้อยเป็อะไรไปขอรับทำไมน้องน้อยไม่ตื่นมาเล่นกับข้าขอรับ” หยาง หวังิ่กล่าวออกมา หลังเห็นท่านแม่ร้องไห้กอดน้องน้อย ท่านพ่อมองน้องน้อยกับท่านแม่พร้อมร้องไห้
“น้องรองเ้ามาเล่นกับพี่ใหญ่ก่อนดีกว่านะ เดี่ยวน้องน้อยก็ตื่นมาเล่นกับเ้าแล้ว” หยาง หวังจิ้ง กล่าวกับน้องรองอย่างหยาง หวังิ่อย่างรู้ความ
“ท่านพี่ทำไมชีวิตของพวกเราถึงเป็อย่างนี้เ้าค่ะ ทำไมเื่อย่างนี้ถึงเกิดกับครอบครัวเราเ้าค่ะ” นางอันฉีกล่าวออกมาอย่างน้อยใจในชีวิต
ครอบครัวหยางนั้นเมื่อก่อนทำการค้าขายสมุนไพรอยู่ที่แคว้นอัคคี ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่กิจการขนาดใหญ่ เป็แค่กิจการขนาดกลางๆแต่ด้วยทำการค้าที่สุจริต จึงสร้างความไม่พอใจให้กับเ้าของกิจการขนาดใหญ่ เพราะว่าคนเข้ามาชื้อและขายสมุนไพรจำนวนมาก จึงทำให้มีคนคิดร้ายกับครอบครัวตระกูลหยาง ด้วยการให้จ้างบ่าวไพร่ที่พึงมาสมัครงานวางยาในอาหารจึงทำให้ ทั้งจางิ่ กับอันฉีต้องพิษทำให้ไม่สามารถใช้พลังได้อีก ดีที่ลูกชายทั้งสองคนออกไปเดินตลาดจึงไม่โดนพิษไปด้วย แต่ที่โชคร้ายคือหยางหลันฮวาที่อยู่ในท้องกับโดนพิษไปด้วย หลังจากทั้งสองคนโดนพิษแล้วก็มีชายชุดดำบุกเข้ามาทำร้าย จึงทำให้ทั้งสองรีบหนีไปทางตลาดเพื่อที่จะไปรับลูกชายทั้งสองหนีไปด้วย ทั้งสี่คนจึงรีบหนีออกจากแคว้นอัคคีทันที
โดยทั้งสี่คนและอีกหนึ่งในท้องของนางอันฉีนั้น หลบหนีไปแคว้นปิงที่อยู่ห่างจากแคว้นอัคคีเป็อย่างมาก เพราะทั้งสองแคว้นนั้นอยู่ตรงข้ามกัน ทั้งสี่คนนั้นต่างใช้เวลาในการเดินทางนานนับสามเดือน เพราะทั้งอันฉีและจางิ่นั้นไม่สามารถใช้พลังได้การเดินทางจึงเป็ไปอย่างลำบาก และใช้ทรัพย์สินที่อยู่ในแหวนมิติจนเงินเหลืออยู่น้อย
เมื่อทั้งสี่คนเดินทางมาถึงแคว้นปิงจึงทำการชื้อที่ดิน ด้วยแคว้นปิงนั้นเป็แคว้นที่มีฤดูหนาวที่ยาวนาน มีพายุหิมะที่ตกลงมาอย่างหนัก ซึ่งแคว้นปิงนั้นมีฤดูหนาวถึงแปดเดือน และอีกสี่เดือนนั้นเป็เดือนที่สามารถเพาะปลูกได้ แคว้นปิงจึงมีคนมาอาศัยอยู่ไม่ถึงหนึ่งแสนคน ซึ่งต่างจากแคว้นอื่นที่มีคนอาศัยอยู่มากนับล้านคน การชื้อที่ดินนั้นสามารถชื้อได้ในราคาที่ถูกมาก
ทั้งสี่คนเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านที่ชื่อว่า บ้านป่าหมอกซึ่งเป็หมู่บ้านที่อยู่ด้านหลังสุดของแคว้น ผู้คนอาศัยอยู่ไม่ถึงร้อยคนส่วนมากจะมีแต่คนที่ไม่มีพลังซะส่วนใหญ่
นางอันฉี กับ จางิ่ นั้นสร้างบ้านหลังเล็กๆอยู่กัน แต่ต่อมานั้นนางอันฉีได้คลอดลูกออกมาก็คือ หยางหลันฮวา ด้วยที่มารดานั้นโดนพิษจึงทำให้ร่างกายของหลันฮวาอ่อนแอเป็อย่างมาก แต่ที่นางอันฉีกับจางิ่ไม่เป็อะไรนั้นเพราะว่าทั้งสองคนมีพลัง แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองตนก็ไม่สามารถใช้พลังอีกได้ เนื่องจากไม่มีผู้ปรุงยา อย่างยาสมานลมปราณ
ยาสมานลมปราณนั้นเป็ยาที่สามารถรักษาพลังได้นั้นเอง แต่สี่แคว้นนั้นไม่มีผู้ปรุงยาชนิดนี้ขึ้นมาได้นั้นเอง
การเป็อยู่ของทั้งสี่คนนั้นเป็ไปอย่างยากลำบาก เนื่องจากต้องใช้เงินในการกินอยู่ และใช้ในการรักษาบุตรสาว จึงทำให้เงินที่อยู่ในแหวนมิติที่ติดตัวมาเหลืออยู่ไม่มากนั้นเอง ด้วยเป็แคว้นที่ไม่ใหญ่จึงหางานได้ยาก
ระหว่างที่ทั้งครอบตระกูลหยางกำลังโศกเศร้าอยู่นั้นก็มีเสียงเสียงหนึ่งเอ่ยออกมา
“ โอ๊ย”