สวัสดีค่ะ ฤดูใบไม้ผลิปีนี้ ยังเฉกเช่นเดิมต้นหญ้าเขียวชอุ่มอุ้มน้ำ สายลมพัดผ่านไปตามทาง ต้นไม้น้อยใหญ่ผลิบาน สิ่งเหล่านี้มิได้แปรเปลี่ยนไปจากปีก่อนๆ
ตอนนี้ เป็่เวลาที่ดวงตะวันสีส้ม ที่สาดแสงในยามเช้า เหลือเพียงครึ่งซีกในยามสนธยา ค่อยๆลับเลือนหายไปที่เส้นขอบฟ้า
ฉึก…สวบ…ฉึก…สวบ…ฉึก…สวบ…ฉึก…สวบ
เสียงของพลั่วเหล็กกล้า กระทบกับผืนดิน สะท้อนกึกก้องในความมืดสลัว ณ สนามเพลาะแนวหน้าแห่งนี้ ที่ทอดยาวไปไกลตามทุ่งราบโล่ง ไร้แมกไม้น้อยใหญ่นี้
เด็กสาวคนหนึ่ง กำลังเดินอย่างขมักเขม้นอยู่ สายตาสาดส่องไปยังไปสุดปลายขอบฟ้านั่น มือสองข้างจับปืนไว้แน่น ที่ตรงนั้น…มีกลุ่มหมอกสีแดงสดเหมือนเื ขนาดใหญ่ปกคลุมอยู่ไกลๆ
ตึก…ตึก…ตึก…เสียงฝีเท้าเบาๆ ค่อยๆก้าวไปข้างหน้าอย่างช้าๆ
เด็กสาวคนนี้ เธอใส่ชุดเข้ารูปสีขาวแขนยาว คอตั้ง กระดุมสีทองเรียงเป็แนวตั้ง ผูก โบว์ผ้าสีดำขาวชิ้นเล็กไว้ใต้คอหอย อินทรธนูที่บ่า มีแผงบ่าทหารสีดำขลิบทองติดอยู่บนไหล่ทั้งสองข้าง พร้อมพู่ไหมเส้นละเอียดสีทองระย้า ห้อยทิ้งตัวลงมาคลุมหัวไหล่ กระโปรงสั้นสีขาว สลับดำจับจีบรอบตัว มีเสื้อคลุม และผ้าคลุมไหล่ผืนยาว สีดำเข้มขลิบทอง แต้มด้วยสีขาวเล็กน้อยแบบเบี่ยงข้าง ชายผ้าคลุมจะขลิบด้วยแถบสีทองกว้าง ที่ค่อนข้างจะดูดีกว่าทหารทั่วๆ ไปจะไม่มี
“พรุ่งนี้แล้วสินะคะ…”
เธอพึมพำขึ้นมา ในขณะที่สายลมพัดผมสีเหลืองสั้น เรียวสลวยไปถึงคอ ด้านในผมมีสีฟ้าอ่อนเหมือนน้ำทะเลยามเช้า พร้อมผมทรงซาลาเปาคู่ ห้อยด้วยถักเปียวงกลมห้องลงมา ดวงตากลมโตสีเขียวนกแก้ว ประดับด้วยสีฟ้าเล็กน้อย และที่สำคัญ คือ หูของแมวทราย ที่ยื่นออกมาจากบนศีรษะนุ่มฟู่ และหางที่ดูน่ารักน่าชัง ผู้คนเรียกเธอว่า…
“ร้อยโทเมอร์เทิล เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
สวบ สวบ สวบ เสียงฝีเท้าดังขึ้น มือไม้โบกไปมา ซึ่งเป็ของเด็กสาว ผมสีฟ้าอ่อนคล้ายละมุนเหมือนดอกฟอร์เก็ตมีน็อตจางๆ ด้านในมีสีชมพูอ่อนๆ มีไซด์โพนี่เทลขนาดใหญ่ยาวเลยไปถึงขาดูนุ่มฟูดุจแพนเค้ก นัยตากลมโต สีเขียวทะเลโฟม และเป็เ้าของรอยยิ้มที่ดูเหมือนเด็กที่พร้อมจะแกล้งคนอื่นตลอด พร้อมด้วยหางงูเหลือมทีเข้มอันใหญ่ เหมือนไส้กรอกฉ่ำน้ำอ้วนพี
“ร้อยโทเมอร์เทิล(Myrtle)จัง ขอรายงานค่ะ”
“มีอะไรงั้นเหรอคะ? สหายไนเจลล่า(Nigella)”
“ตอนนี้ สนามเพลาะที่หนึ่ง เตรียมการเรียบร้อยแล้วค่าาาาาา” เธอยืนตรงสูงประมาณหัวไหล่ของฉันพร้อมทำท่าวันทยาหัตถ์ที่ดูขี้เล่น พร้อมรอยยิ้มน่ารักใสๆ
“อืม อีกสักพัก น่าจะถึงเวลาพักแล้ว ไปบอกทุกคนให้เตรียมตัวเก็บของได้เลย”
“เนี๊ยะฟุฮ่า ฮ่า”
หลังพูดจบเธอก็ะโเบาๆกลับไปยังสนามเพลาะ ส่งเสียง ข้าวเย็น…ข้าวเย็น…อย่างดีใจ
ที่นี่ ดินแดนเซาน์ดอ็อฟอ๊ายเอิ่ร์น(Sound of iron) ของเรา ไม่ค่อยถือตัวกับมารยาทสักเท่าไหร่พวกเราค่อนข้างเป็กันเองมากค่ะ
เนื่องมาจากหลากหลายเผ่าพันธุ์ของสัตว์กินเนื้อ บ้างก็เป็มีหูแมว บ้างก็มีหางงู บ้างก็มีขนนกที่ศีรษะ เป็ของสัตว์กินเนื้อทั้งนั้นเลยค่ะ ดังนั้นแล้วการอยู่ร่วมกัน วัฒนธรรมที่ต่างกัน มันเลยหลอมรวมกันให้กลายเป็แบบนี้
สำหรับเื่ของยศ ก็แค่ตำแหน่งไว้สั่งการ วางแผน มีเงินเดือนสูง และใช้อุปกรณ์ดีๆได้มากขึ้น แต่ก็…ถูกปั่นหัว ปีนเกลียว และบางคนยังไม่ทำตามอีกด้วยจนเป็เื่ปกติเลยค่ะ
“ฟู่ว…” เสียงเป่าลมเบาๆที่ รอง1 พ่นออกมา
อากาศเริ่มเย็นลง มือฉันสั่นเล็กน้อย หางสะบัดไปมาอย่างช้าๆ หูเองก็สั่นเหมือนกัน
“ตรวจตราอีกสักนิดละกันค่ะ”
ร้อยโทเมอร์เทิล มองไปยังท้องฟ้า พร้อมกับค่อยๆเดินกลับไปยังเมืองเก่าๆที่ตั้งอยู่หลังสนามเพลาะที่สาม
ตึก ตึก ตึก
ตัวฉันได้จากบ้านเกิดมา ได้ไปฝึกฝน ทั้งทักษะการยิงปืน การใช้อาวุธต่างๆนานา การวางแผน การการประถมพยาบาล จากค่ายทหารในเมืองหลวง
บัดนี้ ได้มาประจำการที่เมืองเล็กๆทางตอนใต้ เมืองนี้ไม่อะไรเลยซักนิดเดียว ไม่มีจริงๆนะคะ เป็แค่เมืองทรงสี่เหลี่ยม ที่มีปราสาทพร้อมกำแพงเก่าๆสองชั้น จากสมัยเมื่อพันปีก่อนเห็นจะได้ ตั้งอยู่ด้านหน้าของเมือง
เคยมีชาวบ้านราวๆสามพันคนเท่านั้นเอง ไม่มีตึกทาวเวอร์สูงเด่นดั่งในเมืองใหญ่ๆ ไม่มีอพาร์ทเม้นท์หรูหรา ไม่มีห้างให้เดินเล่นซะด้วยซ้ำไปค่ะ แถมเมืองแบบนี้ กำแพงเก่าแก่ ปราสาททรุดโทรมแบบนี้ ยังมีกระจาย อยู่เป็ล้านๆแห่งเลยด้วย
ถึงจะอย่างนั้น แต่ฉันก็รู้สึกผูกพันกับชาวบ้านที่อพยพออกไป ทั้งคุณป้าร้านขายขนมปังฉ่ำเนยร้อนๆ ทั้งคุณลุงร้านเนื้อย่างใจดีแถมให้ตลอด และร้านเหล้าที่มีมวยฟรีจากคนเมาให้ดูทุกคืน มันช่างเป็่เวลาที่ดีจริงๆค่ะ
แป๊ววววววววววววววววววววววววววววว!
“...เสียงนั่นมัน”
เสียงแตรสัญญาณดังกึงก้องในความเงียบ ดังมาจากทาปราสาทเก่านั่น จากนั้นเสียงก็ถูกกลืนหายไปกับความมืด
สัญญาณนี้ หมายถึง เวลาอาหารแสนอร่อยค่ะ
ทหารในสนามเพลาะหยิบหลั่วพาดบ่า เนื้อตัวเต็มไปด้วยเศษดินเศษฝุ่น เหลื่อไหลไคลย้อยลงมา และแววตาที่ขุ่นมัว ก็กลับมาสดใสอีกครั้ง
“ข้าวมาแล้วโว้ย วู้วววว”
“วันนี้จะมีอะไรกินบ้างว่ะ”
“อยากอาบน้ำจังเลยค่ะ”
“โอ้ยย เล็บหักหมดแล้วเพิ่งทาสีใหม่เองนะ”
เสียงคุยจ้อแจ้โพล่งออกมาจากสนามเพลาะทั้งสาม เหล่าทหารน้อยใหญ่ ค่อยๆเดินกลับไปยังที่ปราสาทเก่าหน้าตัวเมือง
“เอาละ…ตรวจตราอีกสักรอบแล้วกลับดีกว่า” ร้อยโทเมอร์เทิล พูดขึ้นมาพร้อมรอยยิ้ม และเดินต่อไป
——————————
กลิ่นหอมๆ ของขนมปังบริออซ ที่หอมเนย เหลืองอร่าม ฟุ้งไปทั่วโถงทางเดิน
กลิ่นหอมๆ ของขนมปังกระเทียม ที่ชุ่มไปด้วยเครื่องเทศคู่สมุนไพรหลากชนิด
กลิ่นหอมๆ ของชิโอะปัง ที่โรยเกลือบนแป้งร้อนๆ พร้อมไส้เหนียวนุ่มชุ่มเนยกำลังดี
กลิ่นหอมๆ ของขนมปังธัญพืชจานร้อน จนเกรียมกรอบ ก็พร้อมเสิร์ฟให้ได้ลิ้มลอง
ฉัน ยืนอยู่หน้าห้องโถงกลางขนาดใหญ่ ห้องโถงนี้ได้ถูกปรับปรุงให้เป็ที่รับประทานอาหารค่ะ มีโต๊ะยาว ที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีน้ำเงินเข้มลายสโคล์*สีทอง กำแพงโทรมๆสีเทาอ่อน ประดับด้วยผ้าแขวนเก่าๆหลากสี สลับกับเชิงเทียนที่ไม่ได้จุดไฟ
ถ้าถามว่าเพราะอะไรถึงไม่จุดละก็ เพราะเราติดตั้งระบบไฟไปแล้วใน่ปรับปรุงที่นี่ ไฟพาแนลไลท์ขนาดมหึมาติดลอยอยู่บนเพดานค่ะ
——————————
*ลายสโคล์(Scroll Pattern) คือ ลวดลายขดหรือลายเคลือเถา เช่น เถาองุ่นหรือไม้เลื้อย วนกันเป็เถาวัลย์
ทหารทุกหน่วยเหล่า มาต่อคิวกันทานอาหารเย็นที่แสนจะพิเศษในวันนี้ มื้อนี้มันพิเศษจริงๆ พิเศษมากๆเลยล่ะคะ…
“อืม…เอาขนมปังกระเทียม สลัดผักถ้วยเล็กๆน่ารักๆ ซุปครีมเห็ดสักถ้วย แล้วก็สเต๊กเนื้อทีโบนกับสันใน…อย่างละแปดชิ้นละกันค่ะ”
ร้อยโทเมอร์เทิล ยิ้มอย่างสุขใจในขณะรออาหาร วันนี้ขอพิเศษหน่อยนะคะ
“จะนั่งไหนดีนะ...อืม…เอาตรงมุมสุดละกัน”
ฉัน เดินไปนั่งลงที่เก้าอี้ในมุมสุดของห้อง หันไปมองผู้คนที่กำลังทานอาหารกัน บาคนก็ยิ้มแย้มสุขใจ บางคนก็โหวกเหวกโวยวายเสียงดังไปทั่ว บางคนก็คุยกัน และ…บางคนก็นั่งมองอาหารที่ตักมาเงียบๆ…นั่นสินะคะ ไม่น่าแปลกใจเท่าไหร่หรอกค่ะ
“อาหารวันนี้ น่าทานจังเลยนะคะ”
สมกับเป็ดินแดนของเราเซาน์ดอ็อฟอ๊ายเอิ่ร์นจริงๆค่ะ ทั้งๆที่เป็ดินแดนแห่งกลไกและฟันเฟือง แต่กลับผลิตอาหารดีๆ ได้จำนวณมากขนาดนี้ สมคำสอนที่ว่า อาหารที่ดีคือรากฐานของสติปัญญา ท้องที่อิ่มคือรากฐานของชัยชนะ จริงๆค่ะ
“เน่ เน่ ร้อยโทเมอร์เทิลจัง ขอพวกเราขอนั่งกินด้วยได้ไหมคะ?”
เสียงนั่น มาจากฝั่งตรงข้ามของโต๊ะมีสาวน้อย ผมสีชมพูทอฟฟี่ ผมด้านในสีเหลืองจางๆ ถักเปียสองข้างยาวมาถึงบ่า ดวงตาสีฟ้าเหมือน้ำแข็ง ตัวสูงพอๆ กับสหายไนเจลล่า แต่่บนนี่…โอ้โห! เลยล่ะคะ มีหูของเฟอร์เร็ตเท้าดำนุ่มๆ ไม่ฟูมากนัก และหางสั้นพอสมควรสีขาว ดำตรงปลาย ท่าทางร่าเริง และอยู่ด้วยแล้วสบายใจ
ถือถาดอาหาร ที่ขนมปังปิ้งราดชีสเยิ้มๆ สเต๊กทีโบน หกชิ้น แล้วก็ไข่ดาว เอ่อ…สองโหลเลยอย่างนั่นเหรอคะนั่น แถมยังมี ไส้กรอกราดมัสตาร์ด และซอสมะเขือเทศ กองพูนเหมือนูเานั่นอีก จะไม่กินผักหน่อยเหรอค่ะสหายแซฟฟรอน ขา
“เชิญค่ะ แซฟฟรอน(Saffron) เลนทิล(Lentil)”
“เย้ เดี๋ยวไปเอาปีกไก่แซ่บก่อนน้าาาาา”
ยังจะเอาเพิ่มอีกเหรอค่ะ
“โอ้ส ร้อยโทเมอร์เทิล”
เสียงดังเข้มนั่น มาจากสาวน้อยผมสีแดงเข้มสั้นทรงบิกซี่(Bixie Cut)* และด้านในสีม่วงอ่อนอมชมพู ตาสีแดงพริก มีหูเสือชีตาห์ และหางยาวสีเหลือง แต้มด้วยจุดดำ รูปร่างสูงสมส่วม ขาเรียวยาว
เธอโค้งคำนับขอบคุณ เหมือนยากูซ่าตอนเจอบอส เธอเป็คนตรงๆ พูดจาเสียงดัง
ในจานอาหาร มีขนมปังธัญพืช อะโวคาโดสี่ลูก มะเขือเทศราชินี…สองผล ไข่ต้มอีกหกลูก และปลาแซลมอนรมควัน…หนึ่งตัวครึ่ง ข่าวลือที่ว่าน้ำหนักขึ้นน่าจะจริงสินะคะ ขนาดวันพิเศษแบบนี้ยังกินน้อยเลย วันนี้วันพิเศษทั้งที น่าจะหยวนๆกันบ้างนะ
“ทานน้อยจังนะคะ วันนี้”
“มื้อไหนๆ ก็กินน้อยอยู่แล้วละน่า”
“มื้อนี้มันพิเศษนะ ทานให้เยอะขึ้นก็ได้นะคะ”
“ไม่ก็คือไม่ ฉันจะไม่เอนอ่อนให้ไขมันส่วนเกินหรอกนะเฟ้ย”
——————————
บิกซี่(Bixie Cut) คือ ผมซอยสั้นกระชับ ทรงผสมระหว่างผมบ๊อบ และพิกซี่ มีเลเยอร์นุ่มๆ ความยาวกำลังดี ไม่สั้นจนเกินไป
อืม…ตั้งใจ มุ่งมั่นลดน้ำหนักดีจริงๆค่ะ
และในขณะนั้นเอง
แต๊ก! แต๊ก! แต๊ก!
เสียงเดินของผู้หญิงคนหนึ่ง ได้เดินมาอย่างรวดเร็ว เธอผู้นี้ใส่ชุดคล้ายๆ กับฉัน แต่หรูหรา มีเครื่องประดับมากกว่า พร้อมผ้าคลุมใหญ่สีดำทองประดับด้วยเส้นสีทอง เธอคนนี้ มีผมสีดำยาว ผมด้านในสีเหลืองมะนาว ดูสดชื่น มีหูแมวป่าคาราคัล พร้อมพู่สีดำยาวออกมาจากหู หางทีน้ำตาลอมแดงเล็กน้อย และที่เด่นที่สุด ก็คือปอยผมงี่เง่าที่เด้งไปมาได้ เดินเข้ามาที่กลางห้องโถงด้านหน้าสุด
ภายในโถง เกิดความเงียบสนิดขึ้น ราวป่าช้า ทุกคนที่อยู่ที่นี้ ต่างรู้ดี ว่าคนๆนี้เป็ใคร
ตึก ตึก ตึก…เดินมาหยุดอยู่ตรงกลางด้านหน้านั่น
ผู้หญิงคนนี้ ได้ยกเหยือกเบียร์ขึ้นแล้วเอ่ยวาจาว่า…
“พี่น้องของข้า... คืนนี้ โถงแห่งนี้อาจจะดูเงียบเหงาไปบ้าง แต่ก็มีของกินดีๆ ถึงจะไม่มีพลุงานฉลอง แต่ก็มีเสียงเพลงเบาๆ
จงจำไว้ว่า วันพรุ่งนี้ พวกเราไม่ได้สู้เพียงลำพัง อาวุธข้างกายเ้า คือสิ่งที่จะนำพาชัยชนะ พี่น้องข้างกายจะยืนหยัดเคียงข้างกัน
วันนี้เราขุดดินเพื่อสร้างค่าย พรุ่งนี้เราจะขุดหลุมศพ ให้แก่ผู้ที่กล้ามาขัดขวางทางเรา กินมื้อนี้ให้อิ่มหน่ำสำราญ พักผ่อนให้เพียงพอ ข้าขอสัญญาแก่พี่น้องทุกคน
เราจะกลับมานั่งกินข้าว พร้อมหน้ากันอีกครั้งหลังจากคว้าชัยชนะมาได้!”
“คัมปาย” ยกเหยือกเบียร์ขึ้นมา ชุไปยังฟากฟ้านั่น
คัมปาย คัมปาย เสียงพูด เสียงชนแก้วดังไปทั่วทหารทั้งหลายต่างนั่งคุย และกินอาหารกัน มีเสียงชนแก้วดัง เคร้ง! เคร้ง! เป็ระยะๆ
“พันตรีอาเซเลียมาให้กำลังใจก่อนออกศึกสินะคะ”
“สมกับเป็พันตรีจริงๆแฮะ” สหายเลนทิลพูดขึ้นพร้อมกอดอก พยักหน้าเล็กน้อย
“กลับมาแล้ว กลับมาแล้ว จะกินให้พุงกางไปเลย”
สหายแซฟฟรอน กลับมานั่งแล้ว ว่าแต่ปีกไก่แซ่บนั่น…ไปเอามาหมดฟาร์มไก่เลยเหรอค่ะนั่น ได้เหลือให้คนอื่นบ้างไหมคะ?
“เอาละ…งั้นมาทานกันเถอะค่ะ” ร้อยโทเมอร์เทิลพูดจบก็เอ่ยคำหนึ่งขึ้นมา
“แด่เชื้อเพลิงแห่งชีวิต”
ทั้งสามคน พูดพร้อมกัน พลางเอากำปั้นของตัวเองมาชนกัน โค้งคำนับลงเล็กน้อย นี่เป็การแสดงความเคารพต่ออาหาร แสดงความเคารพต่อชีวิตที่เสียสละมาเพื่อให้เราคงอยู่
อ้ามมมมม…
“อืมมมม…อร่อยยยยยยยยยยยยยย”
รสชาติเข้มข้นของไส้กรอกอวบอ้วน ที่ฟันได้กระทบตัดมันเป็สองท่อนดัง กร๊อบ มอสซาเรลลาชีสสีทองอร่ามไหลเยิ้มพร้อมไออุ่นเบาๆ ค่อยๆร่วงหล่นช้าๆดั่งน้ำผึ้งไหล เคลือบไส้กรอกด้านล่างที่พูนจานอย่างนุ่มนวล
"สเต๊กนี่…เนื้อนุ่มละมุนลิ้นมากเลยค่ะ”
ร้อยโทเมอร์เทิลเอ่ยปาก แล้วหยิบสเต๊กสันในเข้าปากอีกคำ เนื้อััของมันนุ่มราวกับปุยเมฆที่ทอดยาวไปไกล ไม่ว่าจะกัดสักกี่ครั้ง ััก็ยังเป็เมฆเช่นเดิม ควันสีเทาจางๆของเนื้อสันในย่างแผ่ซ่านไปทั่วจานซอสพริกไทยดำแสนเข้มข้น ส่งกลิ่นเผ็ดร้อนชวนสั่นสะท้าน มันช่าง งดงามหมดจดในคำเดียว
“กร๊วม งั่ม งั่ม ระ…รสชาตินี่มัน”
วินาทีที่ปากได้ัักับแซลมอนรมควันนั้นความแข็งกระด้างดุจก้อนหินได้ััฟันอย่างแยบยล อีกทั้งยังแห้งแล้งเหมือนทะเลทรายซาฮาร่า รสชาติเค็มจนไตต้องร้องไห้ อีกทั้งกลิ่นคาวที่ไม่นาพิสมัยนี่ อ่า…อ่า…มันช่าง
“เหี้ยไรเนี่ยยยยย ใครจะไปแดกลงวะ!”
อะ…อ้าว ไม่อร่อยหรอกเหรอ ว่าแต่มันเค็มขนาดไหนกันคะนั่น
“แม่งเอ๊ย! หมาไม่แดรก ใครมันทำออกมาว่ะ”
สหายเลนทิล ลุกออกไปด้วยด้วยท่าทางโมโห เดินไปเปลี่ยนเมนู เอ…จะเอาเมนูอะไรมากันแน่นะ เมนูลดน้ำหนักน่ะไม่ค่อยจะมีหรอกนะ
“เมอร์เทิลจัง” เสียงเคี้ยว หยั่ม หยั่ม เต็มปากพลางจิ้มไส้กรอกแท่งต่อไป
“มีอะไรเหรอคะ สหายแซฟฟรอน”
“สมเป็ก่อนทำศึกใหญ่จริงๆนะคะ”
“อืม…นั่นสินะคะ”
“เน่ เน่ หยั่ม หยั่ม เมอร์เทิลจัง ขอสักกรึบได้ไหมคะ?” สหายแซฟฟรอน ทำท่าเหมือนยกแก้วขึ้นมา อยากจะดื่มสิ่งๆนั้นสินะคะ
“...เอาแค่พอหอมปากหอมคอนะคะ”
“เยี่ยมไปเลย เมอร์เทิลจัง”
เธอลุกอย่างเริงร่าแล้วเดินไปยังห้องเก็บเหล้าไวน์ที่อยู่ข้างๆ
“ร้อยโท เอาเนื้อมาฝากเฟ้ย”
สหายเลนทิล เดินเข้ามาพร้อมกับจานใบใหญ่ บนจานนั้นมีเนื้อโทมาฮอว์กร้อนๆ ที่ฉ่ำเนยอยู่ เออ…สิบสองชิ้น ไหนบอกลดความอ้วนไงละคะ
“งั้น…ขอสักชิ้นล่ะกันค่ะ”
“เอาเลย เอาเลย นี่รีบไปตักมาเลยนะเนี่ย คนเยอะเป็บ้าเลยล่ะ”
อ้ามมมม…อืม ฟันที่กระทบกับเนื้อแน่นนุ่มในที่ชุ่มช่ำเนย กลิ่นหอมของไขกระดูกที่ซึมออกมาตลบอบอวนไปทั่ว ไขมันสีขาวดั่งไข่มุกละลายจากไฟ ไหลไปตามกระดูกดุจสายน้ำ รสเข้มข้นจนไม่อาจอธิบายได้ของเนื้อติดกระดูกนี้ มันช่างน่าเสียดาย หากมิได้ลิ้มลองมัน
“เออ ใช่ ร้อยโท หยั่ม หยั่ม แผนการพรุ่งนี้ยัง เหมือนเดิมปะ?”
“ค่ะ…พวกเราได้เป็แนวหน้าใน่แรกค่ะ”
“แล้ว หยั่ม หยั่ม ชาวบ้านในเมืองนี้ ออกไปหมดยัง?”
“ค่ะ…ไปหมดตามคำสั่งแล้วแหละค่ะ ถึงจะไม่อยากทิ้งเมืองนี้ไป แต่คำสั่งก็คือคำสั่งค่ะ”
สหายเลนทิล นิ่งเงียบไปชั่วครู่ มือที่ถือเนื้อโทมาฮอว์กลดลงเล็กน้อย
“กังวลงั้นเหรอค่ะ สหายเลนทิล”
“กะ…ก็ไม่ได้กลัวอะไรหรอก…แค่…แค่ได้ยินมาว่าพวกมัน จะมาเยอะกว่าที่แล้วๆมา ก็เลย…”
เสียงของสหายเลนทิล แ่ลง แสดงความกังวลอย่างเห็นได้ชัดเลย ฉันก็เข้าใจ พรุ่งนี้น่ะมันต่างกับที่ผ่านๆมาจริงๆค่ะ
“ไม่เป็ไรหรอกค่ะ ทุกคนที่นี่ก็กังวลกันทั้งนั้นล่ะ เราผ่านศึกแบบนี้มาแล้วหลายครั้งแล้วนะคะ เลนทิล”
สหายเลนทิล มีสีหน้าที่ดีขึ้น ยิ้มมุมปากเล็กน้อย และเริ่มทานอาหารต่ออย่างเอร็ดอร่อย
ตึง เสียงลังขนาดใหญ่สองใบซ้อนกัน กระทบกับโต๊ะดังสนั่น ในนั้นมีขวดแมกนัม(Magnum)* ที่น่าจะใส่เหล้ารัมสีเข้มๆอยู่ ส่วนจำนวนก็เออ…สองโหลเลยเรอะ เดี๋ยวนะคะ เดี๋ยวๆ นี้เอามาดื่มหรือเอามาอาบกันแน่คะ
“วันนี้ขอสองค่ะ” สหายแซฟฟรอน ชูสองนิ้ว
“สองโหลเลยเรอะ!”
เธอยิ้มอะแฮ่มออกมา
อืม…สหายแซฟฟรอน มาแบบนี้เลยเหรอค่ะ แบบนี้มันไม่ใช่พอหอมปากหอมคอแล้ว นี่มันดื่มเอาถ้วยชัดๆค่ะ แต่ก็…จะดื่มเยอะก่อนทำศึกจริง ก็คงจะไม่ดี แต่จะให้ไม่ดื่มเลยก็คงไม่ได้ เอาเป็ว่าช่างมันละกันค่ะ
——————————
*ขวดแมกนัม(Magnum) คือขวดบรรจุเหล้าหรือไวน์ ที่มีขนาดใหญ่ มีความจุ 1.5 ลิตร
“ไม่มีแก้วเรอะ ยัยจิ๋ว”
“กระดกเลยค่ะ สหาย”
พูดจบก็ยกกระดก อึก อึก ทั้งขวดเลย สหายแซฟฟรอน นี่สุดยอดในหลายๆความหมายเลยแฮะ
“ร้อยโท ไม่เอาหน่อยเรอะ”
“เอิ่ม…ไม่เป็ไรค่ะ”
“อึก…อึก…ฮ้าาาาาาาาาา…เน่ เน่ เมอร์เทิลจางงง ว่าจะถามั้แ่ตอนศึกครั้งก่อนแล้ว งั่ม งั่ม ทำไมเรา งั่ม งั่ม ต้องอยู่ปกป้องเมืองนี้ด้วยอะ”
สหายแซฟฟรอน ถามอย่างสงสัย ในมือมีส้อมพร้อมไส้กรอกเสียบอยู่
“เมืองนี้ มีไว้แบ่งกองทัพศัตรูน่ะคะ”
“หมายความว่ายังไงเหรอ? งั่ม งั่ม”
“ด้านหลังของเมืองนี้ห่างออกไปราวๆ ห้าพันกิโลเมตร มีนิคมอุตสาหกรรมขนาดมหึมาอยู่ เป็สถานที่สำคัญในการผลิตชิ้นส่วนเครื่องยนต์ ดังนั้นเราจึงมีด่านหน้าเล็กใหญ่เต็มไปหมด โดยการปรับปรุงเมืองเก่าๆแบบนี้ เพื่อให้กองทัพของ พวกมัน กระจายกำลังกันค่ะ”
“ใช่แล้วแหละยัยจิ๋ว และยังช่วยให้เราส่งกำลังเสริมไปเมืองข้างๆได้ด้วย”
สหายเลนทิล ตอบเสริมขึ้นมา ในขณะที่ถือขวดแมกนัมในมือ
“อ่อ ใช่ ใช่ พวกมันชอบเดินไปตามกลุ่มคนใช่ไหมล่ะ งั่ม งั่ม ดังนั้นตอนที่มันมากลุ่มใหญ่ๆ พอเห็นพวกเรากระจายเยอะๆ มันก็กระจายตัวตามสินะ เมอร์เทิลจัง”
“ก็ ประมาณนั้นล่ะค่ะ แต่ตอนนี้พวกเราได้ส่งอุปกรณ์ รถถัง หุ่นยนต์กล และทหารบางส่วน ไปช่วยที่ เมืองเรดโบลเดอร์ฮิลล์(Red Boulder hill) และเมืองไวท์คลิฟเฟอร์(White Cliffer) อุปกรณ์การรบเลยไม่ค่อยจะมีเท่าไหร่ค่ะ”
“อืม…งั่ม งั่ม แสดงว่าตอนนี้เราเหลือกำลังพลน้อย รถถังก็ไม่มี ปืนก็ไม่เหลือเท่าไหร่…แล้วเราทิ้งป้อมนี้ได้ไหมอะ? เมอร์เทิลจางงงงงงงง”
“หนีทัพโดนยิงนะโว้ย ยัยจิ๋ว”
สหายเลนทิล เอาส้อมจิ้มเนื้อชี้หน้าสหายแซฟฟรอน บ่งบอกว่า อย่านะ อย่าหนีนะ อย่างนั้นเลยล่ะ
“ไม่ได้ค่ะ ตอนนี้มีการอพยพครั้งใหญ่ของประชาชนในแถบนี้ พวกเราต้องยื้อให้ได้นานที่สุดน่ะคะ”
สหายแซฟฟรอน เคี๊ยวตุ่ยๆ เงยหน้ามองเพดานแล้วคิดขึ้นได้ว่า
“อ๋อ งั่ม งั่ม หมายถึงพวกที่มาบุกเมือง นี้ๆ สินะ”
“ใช่ค่ะ…”
“ก็ พวกมันนั่นแหละ”
“สู้ตายเพื่อประชาชนค่ะ โอ้”
สหายแซฟฟรอน ชูมือ สองข้างขึ้นมาทำท่าฮึกเฮิม น่ารักจริงๆแฮะ อึก อึก อึก เอิ่ม…นี่ขวดที่เท่าไหร่แล้วคะเนี่ย?
สหายเลนทิล เองก็ดูเหมือนจะดีขึ้นแล้วด้วย
ฉันยิ้ม และทานอาหารต่อ จ้องมองรอบๆ ในระหว่างที่เสียงคนกำลังคุยกัน จ่อแจ เสียงหัวเราะอย่างเริงร่า เสียงเคี้ยวอย่างออกรส เสียงชนแก้วดังก้อง
ตัวฉัน…ฉันเองก็คิดเหมือนกันนะ พรุ่งนี้อาจจะไม่มาถึงแล้ว ของกินดีๆเหล่านี้ไม่ต่างกับรางวัลก่อนจากลา เพื่อนที่นั่งข้างกาย อาจจะหายไปก็ได้
งั่ม…งั่ม…ศัตรูของเรา พวกมันจะมาในวันพรุ่งนี้ พวกมัน…มาจากความผิดพลาดที่ไม่อาจหวนคืนของคนรุ่นก่อน ความอยากรู้อยากเห็น…ที่นำพาภัยพิบัติครั้งใหญ่ที่สุดในดาวดวงนี้มา…
ซากศพ ที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่หยุดหย่อน
ซากศพ ที่จะกัดกินทุกชีวิต
ซากศพ ที่มีคมเขี้ยวแหลมคม
ซากศพ ที่ไม่รู้จักความตาย
ซากศพ ที่จะทลายทุกสิ่ง ให้เหลือแต่เพียงพวกมัน
ทั้งหมอกสีแดงเื ทั้งพวกกลายพันธุ์พวกมันเซาน์ดอ็อฟไซเลินซ(Sound of Silence) กำลังคลืบคลานเข้ามาทุกหนทุกแห่ง ดั่งฝันร้ายในความมืด
2K
