ความเงียบหลังพายุอารมณ์สงบลงนั้นหนักอึ้งและน่าอึดอัดยิ่งกว่าความเงียบใดๆ เอลาร่านอนนิ่งอยู่บนเตียงที่ยับยู่ยี่ กลิ่นอายของบาปและความปรารถนาที่เพิ่งเกิดขึ้นยังคงอบอวลอยู่ทั่วห้อง กลิ่นเืของคาอินผสมกับกลิ่นกายของเธอ กลายเป็เครื่องยืนยันอันน่าละอายถึงสิ่งที่พวกเขาเพิ่งทำลงไป เธอข้ามเส้นที่ไม่ควรข้าม...และไม่มีวันที่จะย้อนกลับไปได้อีกแล้ว
แต่ก่อนที่ความรู้สึกผิดจะทันได้กัดกินหัวใจเธอจนหมดสิ้น...
"พวกเขามาแล้ว"
เสียงของคาอินที่ดังขึ้นนั้นเฉียบขาดและเย็นเยียบราวกับคมมีด มันดึงเธอออกจากภวังค์แห่งความสับสนในทันที ความปรารถนาที่เคยลุกโชนอยู่ในดวงตาของเขาเมื่อครู่ได้มอดดับลงสนิท เหลือเพียงแววตาของนักล่าที่ตื่นตัวเต็มพิกัด
"ใครมา?" เธอถามเสียงแ่ พยายามรวบรวมผ้าห่มขึ้นมาปิดบังร่างกายที่เปลือยเปล่าของตัวเอง
"อาคมป้องกันรอบคฤหาสน์ถูกทำลาย...มีผู้บุกรุกจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่" เขาพูดพลางลุกจากเตียงและเริ่มสวมเสื้อผ้าด้วยความรวดเร็วและเงียบกริบราวกับเงา "พลังงานแบบนี้...ข้ารู้จักดี"
เขามองมาที่เธอ...สายตาของเขาไม่ได้มองเธอในฐานะ "หลานสาว" หรือ "ผู้หญิง" ที่เพิ่งร่วมเตียงด้วยกันอีกต่อไป แต่มองลึกเข้าไปถึงสายเืที่ไหลเวียนอยู่ในกายเธอ
"พวกเอลฟ์...พวกเขาตามหาเ้าจนเจอแล้ว"
หัวใจของเอลาร่ากระตุกวูบ ความกลัวที่แตกต่างจากความกลัวเมื่อครู่แล่นจับขั้วหัวใจ นี่ไม่ใช่ความกลัวในบาปที่ก่อ แต่เป็ความกลัวในอันตรายที่จับต้องได้ พวกเอลฟ์...เผ่าพันธุ์ของแม่...มาเพื่อพาเธอกลับไปอย่างนั้นหรือ?
"เร็วเข้า! แต่งตัวซะ!" คาอินสั่งเสียงเฉียบขาด เขาโยนชุดของเธอที่กองอยู่บนพื้นมาให้ "เราไม่มีเวลาแล้ว"
เอลาร่ารีบลุกขึ้นแต่งตัวอย่างลนลาน มือไม้ของเธอยังสั่นเทาจากเหตุการณ์ก่อนหน้าและความตื่นตระหนกในปัจจุบัน เธอรู้สึกได้ถึงสายตาของคาอินที่มองมาเป็ระยะๆ ไม่ใช่สายตาหื่นกระหาย แต่เป็สายตาที่กำลังประเมินสถานการณ์อย่างเคร่งเครียด
"พวกมันมากันกี่คน?" เธอถามขณะที่พยายามติดกระดุมเสื้อที่สั่นระริก
"อย่างน้อยสิบ...และมีคนหนึ่งที่พลังแข็งแกร่งเป็พิเศษ น่าจะเป็หัวหน้าที่นำทัพมา" เขาตอบโดยที่สายตายังคงจ้องออกไปนอกหน้าต่าง "พวกมันไม่ได้มาเพื่อเจรจาแน่ การทำลายอาคมป้องกันคือการประกาศา"
เมื่อแต่งตัวเสร็จ คาอินก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ เขายื่นมือออกมา...ในมือของเขามีมีดสั้นเล่มงามที่สลักลวดลายโบราณเอาไว้
"เอานี่ไป"
"แต่หนูใช้ไม่เป็..."
"ไม่ต้องใช้เป็" เขาสวนกลับทันที "แค่ถือมันไว้ ถ้ามีใครเข้าใกล้ตัวเ้าในระยะประชิด...แทงมัน ไม่ต้องลังเล เข้าใจไหม?"
แววตาของเขาจริงจังจนน่ากลัว เอลาร่าพยักหน้ารับและรับมีดมาถือไว้ในมือ ความเย็นของโลหะช่วยทำให้เธอรู้สึกมีสติขึ้นมาบ้าง
ทันใดนั้น คาอินก็ชะงักไปเล็กน้อย เขายื่นมือออกมาเช็ดบางอย่างที่ข้างแก้มของเธออย่างแ่เบาจนเธอสะดุ้ง
"ผมของเ้า" เขากล่าวเรียบๆ "มันติดอยู่"
มันเป็เส้นผมสีดำขลับของเขาที่ติดอยู่บนแก้มของเธอจากการคลุกเคล้ากันเมื่อครู่ การกระทำที่ดูธรรมดาและไม่ได้ตั้งใจนี้กลับทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปชั่วขณะ มันเป็โมเมนต์เล็กๆ ที่ย้ำเตือนถึงความใกล้ชิดทางกายที่เพิ่งเกิดขึ้น เป็ความโรแมนติกที่ผิดที่ผิดทางท่ามกลางอันตรายที่กำลังจะมาถึง เอลาร่ารู้สึกว่าใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
คาอินเองก็ดูเหมือนจะรู้ตัว เขารีบชักมือกลับและกระแอมเบาๆ "ไปกันได้แล้ว"
เขาเดินนำไปที่ประตู แต่แทนที่จะเปิดออกไปตรงๆ เขากลับวางมือลงบนผนังข้างประตู "คฤหาสน์นี้มีทางลับมากกว่าที่เ้าคิด ตามข้ามา...และอย่าส่งเสียง"
ผนังส่วนนั้นเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบกริบ เผยให้เห็นทางเดินแคบๆ ที่มืดสนิทและมีลมเย็นๆ พัดออกมา คาอินก้าวเข้าไปโดยไม่ลังเล เอลาร่ากลืนน้ำลายและรีบก้าวตามเข้าไปทันที ผนังเลื่อนปิดกลับตามเดิม ทิ้งให้ห้องนอนที่เต็มไปด้วยร่องรอยแห่งบาปและความทรงจำร้อนแรงไว้เื้ั
ทางเดินนั้นมืดและเย็นเฉียบ มีเพียงแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องเล็กๆ บนเพดานเป็ระยะๆ เท่านั้นที่พอจะให้มองเห็นทางได้บ้าง คาอินเดินนำหน้าไปอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับภูตผี การเคลื่อนไหวของเขาราบรื่นและไร้เสียงโดยสิ้นเชิง ผิดกับเธอที่พยายามอย่างที่สุดแล้วแต่ก็ยังคงมีเสียงฝีเท้าดังเล็ดลอดออกมาให้ได้ยิน
"ย่องให้เหมือนแมว ไม่ใช่กระทืบเท้าเหมือนช้าง" เขาตำหนิเสียงลอดไรฟันโดยไม่หันกลับมามอง
"ก็หนูมองไม่เห็นนี่!" เธอเถียงกลับเสียงกระซิบ
ทันใดนั้น เขาก็หยุดเดินกะทันหันจนเธอที่เดินตามมาเกือบจะชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างของเขา
"มีอะไร?" เธอถาม
"ชู่ว์..." เขาทำสัญญาณให้เธอเงียบ ก่อนจะค่อยๆ โน้มตัวลงมองผ่านช่องเล็กๆ ที่ผนังด้านหนึ่ง เอลาร่าค่อยๆ ขยับเข้าไปมองตาม
ภาพที่เห็นทำให้เธอแทบหยุดหายใจ...
เบื้องล่างคือห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ บัดนี้มันไม่ได้ว่างเปล่าอีกต่อไป แต่กลับเต็มไปด้วยร่างของกลุ่มบุรุษในชุดเกราะหนังสีเขียวเข้ม พวกเขามีเรือนผมสีเงินหรือสีทองสว่าง ใบหูยาวแหลม และดวงตาที่ส่องประกายในความมืด...พวกเอลฟ์!
พวกเขากำลังรื้อค้นข้าวของในห้องโถงอย่างถือวิสาสะ แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือชายที่ยืนอยู่ตรงกลาง...เขาสวมชุดเกราะที่ดูหรูหรากว่าคนอื่น มีเรือนผมสีเงินยาวสลวยและดวงตาสีมรกตที่เ็าและหยิ่งผยอง เขากำลังยืนมองภาพวาดของอิซาเบลล่าที่แขวนอยู่บนผนังด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก
"หาเธอให้พบ" ชายคนนั้นออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจ "ข้ารู้สึกได้ถึงกลิ่นอายของนาง...นางยังอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ และมีกลิ่นอายของพวกแวมไพร์ชั้นต่ำปะปนอยู่ด้วย...ช่างน่ารังเกียจสิ้นดี"
"ขอรับ ท่านลอเรียน!" เหล่าเอลฟ์รับคำและเริ่มแยกย้ายกันไปค้นตามห้องต่างๆ
คาอินดึงเอลาร่าถอยกลับมาจากช่องมองอย่างรวดเร็ว
"ลอเรียน..." เขาทวนชื่อนั้นเสียงเย็น "องครักษ์ส่วนตัวของสภาสูง...ดูเหมือนว่าพวกเขาจะไม่ได้ส่งแค่ทหารกระจอกๆ มา"
"เขาจะหาเราเจอไหม?" เอลาร่าถามเสียงสั่น
"ในที่สุดก็ต้องเจอ" คาอินยอมรับ "ทางลับพวกนี้ซ่อนจากมนุษย์ได้ แต่ซ่อนจากเอลฟ์ที่มีััไวต่อพลังเวทมนตร์ได้ไม่นานนัก เราแค่ซื้อเวลาเท่านั้น"
เขาเริ่มเดินนำต่อไป "เป้าหมายของเราคือห้องใต้ดิน ที่นั่นมีอุโมงค์เก่าที่เชื่อมต่อไปยังป่านอกเขตอาคม...นั่นคือทางรอดเดียวของเรา"
พวกเขาเดินลัดเลาะไปตามทางลับที่ซับซ้อนราวกับเขาวงกต เสียงรื้อค้นและเสียงฝีเท้าของพวกเอลฟ์ดังใกล้เข้ามาเป็ระยะๆ ทำให้เอลาร่าใจหายวาบทุกครั้ง เธอเผลอกำมีดในมือแน่นขึ้นจนข้อนิ้วขาวซีด
ในขณะที่กำลังจะเลี้ยวตรงหัวมุมทางเดินแคบๆ แห่งหนึ่ง คาอินก็หยุดชะงักและคว้าแขนเธอให้หลบเข้ามาชิดผนังทันที ร่างของเธอปะทะเข้ากับร่างของเขาอย่างจัง ความอบอุ่น (หรือความเย็นในแบบของเขา) แผ่ซ่านผ่านเสื้อผ้าเข้ามา เธอได้กลิ่นกายอันเป็เอกลักษณ์ของเขาอีกครั้ง...กลิ่นที่เพิ่งจะฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของเธอเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้
"มีคนกำลังมาทางนี้" เขากระซิบชิดใบหูของเธอ ลมหายใจของเขาเป่ารดต้นคอจนเธอขนลุกซู่
เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ...จนกระทั่งมาหยุดอยู่ตรงผนังด้านที่พวกเขาซ่อนตัวอยู่พอดี!
เอลาร่ากลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอรู้สึกได้ถึงกล้ามเนื้อทุกมัดของคาอินที่เกร็งตัวขึ้น พร้อมที่จะจู่โจมได้ทุกวินาที
เวลาผ่านไปชั่วอึดใจที่ยาวนานราวกับนิรันดร์...ก่อนที่เสียงฝีเท้านั้นจะเดินจากไป
ทั้งสองคนถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างโล่งอกโดยไม่ได้นัดหมาย และในวินาทีนั้นเองที่พวกเขารู้สึกตัวว่ายังคงยืนเบียดชิดกันอยู่ในท่าที่ล่อแหลมอย่างยิ่ง เอลาร่ารีบผละตัวออกมาทันทีราวกับถูกของร้อน
"ขอ...ขอโทษ" เธอพูดตะกุกตะกัก
คาอินไม่พูดอะไร แต่เธอก็เห็นว่าใบหูของเขาขึ้นสีแดงจางๆ ในความมืดสลัวนั้น
สถานการณ์ที่บีบคั้นและอันตรายถึงชีวิต กลับไม่อาจลบร่องรอยของความสัมพันธ์ทางกายที่เพิ่งเกิดขึ้นได้ มันยังคงแทรกซึมเข้ามาในทุกการัั ทุกการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจ สร้างความประหม่าและความรู้สึกแปลกใหม่ที่ทั้งสองไม่เคยรู้สึกมาก่อน
แต่แล้ว...คาอินก็ขมวดคิ้วและจ้องมองไปที่ปลายทางเดินเบื้องหน้า
"แย่แล้ว..." เขาสบถออกมาเบาๆ
"มีอะไรอีก?"
"ทางเดินข้างหน้า...มันเชื่อมกับห้องเก็บไวน์ ซึ่งอยู่ติดกับห้องใต้ดินพอดี" เขาอธิบาย "แต่ข้ารู้สึกได้ถึงพลังเวทมนตร์ที่เข้มข้น...พวกมันไปดักรอเราอยู่ที่นั่นแล้ว"
เอลาร่าหน้าซีดเผือด "แล้ว...แล้วเราจะทำยังไง?"
คาอินนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะหันมามองเธอด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยวอย่างน่าประหลาด
"เราไม่มีทางเลือกอื่น...นอกจากต้องบุกทะลวงออกไป" เขากล่าว "ข้าจะรับมือลอเรียนเอง ส่วนเ้า...หน้าที่ของเ้าคือวิ่ง...วิ่งไปที่อุโมงค์ทางออกสุดทางเดินห้องใต้ดิน ไม่ต้องหันกลับมามอง ไม่ต้องรอข้า วิ่งไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"
"แต่ท่าน...จะสู้คนเดียวเหรอ?"
"ข้าเอาตัวรอดได้" เขายืนยัน "แต่ข้าจะสู้ได้ไม่เต็มที่ถ้าต้องคอยพะวงเื่เ้า...ทำตามที่ข้าสั่ง นั่นคือการช่วยข้าที่ดีที่สุดแล้ว"
เขามองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "สัญญากับข้าสิ เอลาร่า...ว่าจะไม่ทำอะไรโง่ๆ"
แววตาของเขาในตอนนี้...มันไม่ใช่แววตาของผู้คุมหรือผู้สั่งการอีกต่อไป แต่เป็แววตาของคนที่กำลัง...เป็ห่วงเธออย่างแท้จริง
ก่อนที่เธอจะทันได้ตอบอะไร เสียงพังทลายอย่างรุนแรงก็ดังขึ้นจากปลายทางเดิน! ผนังที่ปิดกั้นทางไปสู่ห้องเก็บไวน์พังทลายลงมา เผยให้เห็นร่างของลอเรียนที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝุ่นควัน ดวงตาสีมรกตของเขาจับจ้องมาที่พวกเขาทั้งสองด้วยความเกรี้ยวกราด
"เจอตัวแล้ว...หนูสกปรกทั้งสอง" เขายิ้มเยาะ "หมดเวลาเล่นซ่อนหาแล้ว"
คาอินผลักเอลาร่าไปข้างหลังทันทีและแยกเขี้ยวคำรามออกมา เผชิญหน้ากับศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุด
"หน้าที่ของเ้าคือวิ่ง...ไปสิ!" เขาะโสั่งเธอเป็ครั้งสุดท้าย
แต่เอลาร่ากลับไม่ได้วิ่ง...เธอยืนนิ่งอยู่ที่เดิม กำมีดในมือแน่น...ในหัวของเธอมีแต่ภาพตอนที่เธอแทงเขา...ภาพตอนที่เขากำลังจะตาย...ภาพตอนที่เธอเกือบจะเสียเขาไป...
เธอไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเป็ครั้งที่สอง...ไม่ยอมเด็ดขาด!
"ไม่!" เธอะโกลับไป ดวงตาของเธอเริ่มทอประกายแสงสีเงินจางๆ ออกมาโดยไม่รู้ตัว "ครั้งนี้...หนูจะสู้เคียงข้างท่าน!"
1K
