แม้ว่าเด็กชายจะเป็ศิษย์ที่ดูเก่งกาจเปี่ยมไปด้วยพร์ดูมีอนาคตมากที่สุดในบรรดาศิษย์สายนอกในปีนี้
กล่าวอย่างไม่เกินจริงเลยว่าเป็พร์ที่ยากพานพบในรอบร้อยปี!
แต่ก็มีพฤติกรรมแปลกๆบ้างพูดคนเดียว บ้างโวยวายคนเดียวอยู่บ่อยครั้ง โดยเฉพาะตอนที่ฝึกยุทธและอ่านตำรา อาการพูดพึมพำคนเดียวจะมีมากเป็พิเศษ
ในความเป็จริงแล้วนั้นเด็กชายกำลังพูดคุยและฝึกวิชาพร้อมกับระบบหรือเทพแห่งความโกงของเขานั้นเอง
ั้แ่เด็กชายถูกช่วยเหลือที่ก้นเหวในครานั้นเหมือนดั่งการให้ชีวิตใหม่ การฝึกวิชาและการใช้ชีวิตรอดดำเนินมาได้โดยราบรื่นปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกสิ่งที่ว่ามานั้นเป็เพราะระบบโดยแท้!
เขาจึงยึดถือระบบเป็ผู้มีพระคุณ ดั่งอาจารย์ดุจมิตรสหาย กระทั่งมองเป็เทพแห่งความโกงประจำตัว!
ดังคำว่า เพียงองค์เทพเทวาสถิตชีวิตรุ่งเรือง!
เขาในตอนนี้เหมือนดังพยัคฆ์เหินเวหาัติดปีกก็ไม่ปานไม่ว่าคิดทำการสิ่งใดก็จะมีระบบหรือเทพแห่งความโกงของเขาอยู่ในห้วงคะนึงเสมอแต่ใช่ว่าจิ่งหลินจะหวังพึ่งพาระบบเพียงอย่างเดียว เพราะหากขาดความอุสาหะหมั่นเพียรที่ควรมีก็อย่าหวังที่จะประสบผลสำเร็จในเส้นทางการฝึกปราณ!
เมื่อเด็กชายเห็นว่าตนสามารถดูดซับความรู้จากตำราสมุนไพริญญาขั้นต้นได้ง่ายดุจพลิกฝ่ามือ
ความรู้สึกนี้เองก็ทำเอาเขาเองก็อดตื่นเต้นประหลาดใจได้มากเลยทีเดียว!
“ระบบ ท่านนี้ช่างน่าอัศจรรย์อย่างแท้จริง!”
หลังจากที่เซี่ยจิ่งหลินได้พินิจและหลอมรวมความรู้ที่ได้จากตำราสมุนไพริญญาขั้นต้นแล้วนั้น
เนื่องจากยังมีความจุของจิติญญาเพียงพอตลอดสองถึงสามเดือนที่ผ่านมา ตัวเขาก็ไม่รอช้าที่จะดูดซับข้อมูลความรู้ของตำราสมุนไพริญญาขั้นกลางด้วยตัวของเขาเอง!
“ในตอนนี้ข้าทำความเข้าใจเหล่าตำราสมุนไพริญญาขั้นต้นและขั้นกลางได้อย่างถ่องแท้แล้ว”
“ตัวข้าในตอนนี้สามารถนึกทุกอย่างในตำราออกมาได้เป็ภาพอย่างชัดเจน โดยมิต้องเค้นสมองอะไรเลยเสียด้วยซ้ำทุกภาพทุกรายละเอียดเ่าั้ต่างผุดขึ้นมาดั่งสายนทีที่ไหลเชี่ยว!
เช่นนี้แล้วเมื่อใดที่ข้า้าใช้ความรู้เหล่านี้ข้าก็สามารถนำมันออกมาใช้ได้อย่างทันท่วงที!”
“เวลาล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ คงมิมีใครคาดคิดหรอกว่าเด็กที่อายุเพียงสิบเอ็ดขวบปีเช่นข้าจะสามารถมีความรู้แตกฉานในด้านพืชสมุนไพริญญากว่าห้าหมื่นชนิดได้!”
เด็กชายอดทอดถอนใจไม่ได้
ตำราสมุนไพริญญาขั้นกลางนั้นมิใช่สิ่งที่ตำราขั้นต้นจะมาเปรียบเทียบด้วยได้แม้เพียงเพียงเสี้ยวเพราะข้อมูลและองค์ความรู้อันมหาศาลที่มีอยู่ในตำราสมุนไพริญญาขั้นกลางนั้น..มากกว่าตำราสมุนไพรขั้นต้นถึงสิบเท่า!
ด้วยการดูดซับความรู้อันมหาศาลนี้เองความจุจิติญญาของเซี่ยจิ่งหลินจึงใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
“ระบบ แสดงขีดจำกัดของข้าที!”
[แสดงขีดจำกัดของโฮสต์]
{พลังกาย : 2,450/3,000
พลังจิต : 700/1,000
พลังปราณ : 0/1
ความจุจิติญญา : 980/1,000 }
ผ่านมากว่าสี่เดือนแล้วที่เซี่ยจิ่งหลินฝึกตนในตำหนักโอสถและตำหนักสรรพวุธนับว่าเป็ก้าวแรกที่ดีสำรับเขาที่เลือกฝึกตนในสำนักสรรพาวุธเหอหยาง
นอกจากความรู้เื่สมุนไพรวิญาณนับหมื่นชนิด ความรู้เื่แร่ธาตุต่างๆที่ใช้ในการกลั่นหลอมอาวุธชนิดต่างๆจิ่งหลินก็ล้วนแตกฉานเช่นกัน!
เป็เื่ที่ไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน!
หรือนี่จะเป็จุดกำเนิดของยอดอัจฉริยะแห่งศาสตร์ทั้งสอง!
ล้มล้างความเข้าใจของผู้คนอย่างสิ้นเชิง!
“ด้วยความรู้ ความเข้าใจของข้าในตอนนี้คงเพียงพอที่จะเริ่มปรุงยาด้วยตนเองได้เสียที”
“และเพื่อรีดเค้นความแข็งแกร่งของพลังกายให้ถึงจุดสูงสุด..”
“ข้าจะปรุงโอสถน้ำหลอมกลั่นกายา!”
เมื่อเซี่ยจิ่งหลินพินิจได้ดังนั้นเขาจึงเริ่มเตรียมสมุนไพรที่ใช้ในการปรุงโอสถน้ำหลอมกลั่นกายา
“หลอมแก่นกายดุจดั่งกระทุ้งแร่เหล็ก”
“ร่างกายข้ามาถึงจุดที่เพียงการกระทุ้งตนเองด้วยการฝึกตนไม่เพียงพอแล้ว”
“รอข้าก่อนเถอะเ้าเฒ่าสารเลวโฉดชั่วทั้งหลาย!”
เด็กชายยังคงไม่ลืมความแค้นที่มีมากมายเหลือคณาจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครานั้นภายนอกเขาทำตัวปกติราวเด็กทั่วไปแต่ผู้อื่นหารู้ไม่ว่าเขายังคงเก็บงำความเศร้าโศกและไฟแค้นอันไม่มีที่สิ้นสุดไว้ภายใน
เื้ัทิวเขาอันวิไลไพศาล หากลองพินิจเ้าจะเห็นจุดอาสันอันตราย
เื้ัพงไพรอันวิจิตรพิสดารหากลองพินิจเ้าจะเห็นรอยเท้าของสัตว์ร้าย
เื้ัเจดีย์สูงทรงสง่างดงาม หากลองพินิจเ้าจ้าจะเห็นรอยแตกร้าวผุพัง
เื้ัผืนวารีสะสะอาดดุจหยกหากลองพินิจเ้าจะเห็นสรรพชีวินแหวกว่ายดิ้นรน
เื้ัเ้าที่สดใสมีชีวิตชีวานี้เล่าหากลองพินิจเ้าจะได้พบเห็นสิ่งใด...
สายตาของเด็กชายเพ่งมองแผ่นป้ายคำกลอนที่ตรงอยู่ตรงเสาต้นหนึ่งในห้องตำรามันเป็แผ่นป้ายคำกลอนที่ค่อนข้างจะตรงกับตัวเขายิ่งนัก ไม่รู้ท่านผู้าุโท่านใดเขียนทิ้งเอาไว้
เขามักอ่านกลอนบทนี้เสมอเพื่อเป็การเตือนใจตนเองและบางทีนี้อาจจะเป็สถานที่เดียวที่เด็กชายสามารถปลดปล่อยความในใจผ่านการอ่านกลอนบทนี้
เขาคิดแก้แค้นอยู่ตลอดเวลาแต่เหนือสิ่งอื่นใดเขายกระดับความแข็งแกร่งของตนเสียก่อน
“ก่อนหน้านั้น หวังว่าข้าจะแข็งแกร่งเพียงพอที่จะตามหาเฟยเอ๋อร์พบในเร็ววัน”
จิ่งหลินยังคงไม่ลืมเป้าหมายของตน เพื่อทำตามเป้าหมายให้สำเร็จเขาต้องแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!
“สมุนไพรหลักที่ใช้ในการทำโอสถน้ำหลอมกลั่นกายานั้นโดยทั่วไปเป็สมุนไพรที่หาได้ง่ายตามป่าที่อยู่ในเขตร้อนชื้น..”
“สำหรับสมุนไพริญญาที่เป็วัตถุดิบหลักนั้นมีเพียงสองชนิดเท่านั้น คือเกศรของดอกชานเชียนเนี๋ยวและเมือกของต้นกระบองเพชริญญาขั้นต้น”
“แต่หากข้าทำตามตำราทั่วไป ผลลัพธ์ที่ได้คงไม่มากเท่าใดนัก”
“และจากความรู้ที่ข้าได้รับจากตำราสมุนไพริญญาขั้นกลาง..”
“หากข้าเพิ่มสัดส่วนของสมุนไพรที่สรรพคุณทางยามีฤทธิ์ร้อนแรง และสามารถปรับสมดุลของสมุนไพรอื่นๆให้มีความเป็กลางและดึงประสิทธิภาพสูงสุดของสมุนไพรเ่าั้ออกมาได้ล่ะก็..”
“และข้าก็มีมันอยู่แล้วด้วย! หญ้าิญญาเถ้าอัคคี!”
คิดได้ดังนั้น จึงจัดหาสมุนไพรหลายสิบชนิดในคลังยาขั้นต้นของตำหนักโอสถรวมถึงโอ่งลายครามใบหนึ่ง
ภาพที่เด็กคนหนึ่งแบกโอ่งไว้บนบ่าไม่ใช่ภาพที่แปลกตาเท่าใดนักเพราะที่ตำหนักโอสถเป็ศูนย์รวมของการปรุงยาด้วยวิธีการอันพิสดารมากมายอยู่แล้ว
เซี่ยจิ่งหลินกำลังแบกโอ่งใบใหญ่ขนาดครึ่งจั้งพร้อมทั้งสมุนไพรชนิดต่างๆมุ่งหน้าขึ้นทางทิศเหนือของหุบเขาตะวันตก
เขาไม่้าให้ผู้อื่นรู้ว่าตนมีสมุนไพริญญาอันหาได้ยากอย่างหญ้าิญญาเถ้าอัคคี
“ต้องรอบคอบ ระวังตัวไว้ก่อนดีกว่า ดังคำโบราณว่าเข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า(1)”
(1) เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้าหมายถึง ทำการให้รอบคอบ อย่าประมาท
24K
