เช้าวันหนึ่ง ในสถานที่แห่งหนึ่ง หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยบ้านที่ถูกสร้างด้วยอิฐหิน ซึ่งตอนนี้กลายเป็ซากพังทลายหมดแล้ว มันไม่ได้สงบ เพราะในหมู่นี้มีกลุ่มผู้รอดชีวิตสองกลุ่มเผชิญหน้ากัน พวกเขารักษาตำแหน่งอยู่คนละฟากในหมู่บ้าน ต่างฝ่ายต่างหลบในที่กันบัง กลุ่มหนึ่งอยู่ทางเหนือมีอาวุธปืนเล็กยาวครบมือสี่คน อีกกลุ่มทางใต้ของหมู่บ้านเป็กลุ่มที่มีผสมระหว่างปืนเล็กยาวแค่สองคน แต่มีพลดาบอีกแปดคน
ต่างฝ่ายต่างไม่อยากจะใช้วิธีการยิงกด เพราะะุนั้นหายากโดยเฉพาะในกลุ่มน้อย ๆ แบบนี้
แต่ในเมืองก็ไม่ได้เงียบเลย
“คอนแท็ค! พลปืนยาว สิบนาฬิกา! บ้านพังชั้นสอง!” กลุ่มที่มีพลดาบเยอะอยู่ฝั่งใต้ของซากหมู่บ้าน อีกกลุ่มอยู่ฝั่งเหนือ เสียงะโนี้มากจากปีกขวาของกลุ่มที่มีพลดาบ ซึ่งชายแปดคนที่เป็พลดาบจะสวมหมวกและชุดเกราะของยุคเก่าเกือบเต็มตัวเพื่อป้องกันะุให้ได้มากที่สุด และพลปืนอีกสองคนจะใส่เพราะน้อยกว่าไม่ค่อยมีการปะทะซึ่งหน้าเหมือนพลดาบ พวกเขาจะใส่เกราะและหมวกที่ใหม่กว่า แต่ยังคงรูปทรงเก่า ๆ ไว้ และไม่มีลายพรางด้วยซ้ำ
“อเล็ก ลินคอน จอชชัว เข้าตีปีกซ้าย! รอสัญญาณจนกว่าจะยิงกด” หัวหน้าทีมที่ถือปืนสั่ง เขาไม่มีทางเลือกมากเพราะว่าตนมีพลปืนน้อยกว่า แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะสู้ไม่ได้ เพราะพลดาบที่ชำนาญจะชนะพลปืนได้
“ผมล่ะ” พลดาบอีกคนหนึ่งถาม เขาอยู่ตรงกลางกับพลปืนสองคน พลดาบอีกสี่คนอยู่ปืนขวาคอยดูตำแหน่งศัตรู
“จะรีบอะไรนักหนา เดี๋ยวก็ตายหรอก นายเป็ตัวโปรด ปล่อยให้ตายเร็วขนาดนี้ไม่ได้หรอก” พลดาบถึงกับช็อก มันเหมือนกับว่าหัวหน้าทีมส่งปีกซ้ายไปตาย
พลปืนทั้งสองรวมหัวหน้าทีมโผล่หัวขึ้น “ยิงกด! ปีกซ้ายเคลื่อนที่เข้าหาตำแหน่งศัตรู!” เสียงปืนดังขึ้นปีครั้ง เป็การยิงกดจากฝั่งของกลุ่มที่มีพลดาบเยอะกว่า พลดาบทั้งสามคนที่ปีกซ้ายเคลื่อนที่ผ่านบ้านที่พังทลายเข้าหาตำแหน่งศัตรูอย่างเร่งรีบโดยมีปืนเล็กยาวของฝั่งตัวเองยิงกดช่วยไว้ ซึ่งปืนพวกเขาเป็เพียงแค่ปืนเล็กยาวแบบนระบบลูกเลื่อนเก่า ๆ เท่านั้น
“ฉันล้อเล่น… งานนายน่ะหนักกว่าคนอื่นเลย เอาไป” หัวหน้าทีมหยุดยิงและให้ขวดโพชั่นสีเหลืองกับชายหนุ่มพลดาบที่เหลืออยู่ตรงกลาง
“จ่า! นี่มัน…” ชายหนุ่มมองโพชั่นและหยิบดื่มจนหมด
“ลีโอ! เคลื่อนพลด้านหน้า!! ล่อะุเข้าหาตัวซะ”
“รับทราบ!” ะโไม่ใช่ด้วยความกล้าหาญหรือความรับผิดชอบ แต่มากจากความทรหดและเสียงปืนที่กดดันเขาให้วิ่งออกไป
“ปีกขวา! ตามลีโอไป!!”
ลีโอ… เป็ชายหนุ่มเพียงแค่ยี่สิบปีเท่านั้น ปัจจุบันผ่านาจบมาแล้วสองปี และแน่นอน… เขายังเป็ลูกชาวนาปกติเมื่อหกปีที่แล้ว จนเกิดาระหว่างมิติกับมนุษย์และผู้บุกรุกดำเนินไปถึงสี่ปีจนโลกและมวลมนุษย์ราบเป็หน้ากลอง ภายหลังาจบลงเมื่อสองปีที่แล้ว ทุกคนที่เขารู้จักได้ตายหรือไม่ก็หายไป จนกระทั่งกลุ่มนักรบกลุ่มหนึ่งรับเขาเข้ามาเป็พลดาบและฝึกเขา ใช้เวลาร่วมกันกับเขาอยู่สองปีเต็ม เลี้ยงดูให้ลีโอเติบโตเป็พลดาบที่ไว้ใจได้
ปัง!! ะุของศัตรูพุ่งเข้ามา แต่ลีโอก็ใช้ดาบของเขาปัดออก แล้วนำทีมวิ่งเข้าสู่ตำแหน่งศัตรู นั่นเองทำให้ปีกซ้ายไร้การสนใจ เมื่อศัตรูรู้ว่าลีโอมีของติดตัว พวกเขาก็หันมารุมยิงลีโอ ศัตรูทั้งสามคนเปิดเผยตำแหน่งของตัวเองเพราะโผล่หัวออกมายิงลีโอ พลดาบปีกซ้ายเข้าตีพลปืนที่ชั้นสอง ชายคนหนึ่งะโดึงขาเขาลงมา แต่ศัตรูควักปืนพกขึ้นมายิงได้สองนัด นัดแรกฆ่าพลดาบไปหนึ่งนายซึ่งโดนที่หน้า อีกนัดหนึ่งถูกเข้าชุดเกราะของอีกคน ทะลุและลดความเสียหายไม่ถึงตาย แต่หมดสภาพ ทั้งสองคนที่ยังไม่ได้รุมแทงศัตรูจนหมดสภาพการต่อสู้ ก่อนที่พลดาบที่โดนยิงทะลุจะล้มลงไปนอนาเ็
ทั้งสองหยุดและช่วยกันถอดเกราะเพื่อประถมพยาบาล
พลปืนศัตรูคนที่สี่โผล่หัวออกมายิงลีโอ เท่านี้ก็ทำให้ตำแหน่งศัตรูทุกคนถูกเปิดเผย
“คอนแท็ค พลปืนยาว สิบห้านาฬิกา!” ลีโอรายงานจากข้างหน้า
ะุปืนระดมยิงใส่ลีโออย่างไม่หยุดยั้ง เขาปัดมันด้วยดาบเกือบทั้งหมด มีนัดหนึ่งที่ลีโอไปโดนพวกเดียวกันเองที่ขา เขาจึงล้มลงและโดนยิงซ้ำตายคาที่ทันทีในขณะที่ลีโอเดินหน้าต่อ พลปืนของศัตรูถูกยิงหมดสภาพไปหนึ่งคน เท่านี้ก็เหลือเพียงสองคนเท่านั้น
พวกเขาดันไปข้างหน้าจนกระทั่งพลปืนทั้งสองถอนตัวจากตำแหน่งของตัวเอง พลดาบจึงวิ่งไล่พวกเขาไปทันที แต่ลีโอได้ยินหนึ่งในพวกมันกำลังวิ่งหนีออกไป พร้อมกับพูดอะไรบางอย่าง
“ตำแหน่งแซลมอนถอนตัวแล้ว กำลังถอยเข้าแนวแคทฟิช หมีน้ำตาล หมีน้ำตาล”
แค่นี้ก็ทำให้ลีโอรู้ได้แล้วว่าพวกศัตรูไม่ได้มีเพียงแค่สี่คน พวกเขามีวิทยุสื่อสารกัน เขารีบวิ่งออกมาจากแนวรบะโบอกกับหัวหน้าทีมจากไกล ๆ
“จ่า!! พวกมันมีวิทยุ เรียกรหัสอะไรกันซักอย่าง!!” เสียงดังชัดเจน
“เวรกรรม… หยุดการจู่โจมหน้า!!” จ่าะโกลับไป ลีโอจึงะโไปต่อ “หยุดการจู่โจมหน้า!!! ศัตรูมีกำลังเสริม!!!” แล้วการบุกก็จบลง พวกเขาทั้งหมดไปรวมกันที่ตำแหน่งที่ปีกซ้ายพักอยู่ ซึ่งมีคนตายคนหนึ่งและคนาเ็หนักอีกคน อีกคนไม่เป็อะไร ระหว่างนั้นก็มีพวกเขาหนึ่งคนไปเฝ้าดูทางทิศเหนือของหมู่บ้าน คอยดูสถานะการณ์ตามแนวป่าจากไกล ๆ
“อเล็ก… นายต้องได้กลับบ้าน” หัวหน้าทีมปลอบใจชายที่าเ็สาหัส ทุกคนมองไปที่อเล็กอย่างหดหู่และเวทนา เืของเขายังไม่หยุดไหลเลย แม้จะข้ามแค่ไหนก็ตาม ปืนสั้นที่ยิงดูก็รู้ว่าเป็ลูก .50 คาลิเบอร์ เขากำลังจะตายอย่างแน่นอน
ทุกคนช่วยปฐมพยาบาลเขาอย่างหนักหน่วงพร้อมกับเสียงครวญครางของเ้าตัว ทุกคนเอาใส่ทั้งมอร์ฟีน ผ้าปิดแผล ซับเืที่ไหลโชกออกมาไปเรื่อย ๆ
“แม่… แม่ครับ… ช่วยผมด้วย ผมไม่อยากตาย…”
“นายจะไม่เป็ไรอเล็ก” “กลั้นใจไว้อเล็ก…” “อเล็ก…”
“จ่า… ช่วยผมด้วย แม่ครับช่วยผมด้วย” เขาเริ่มพูดไม่รู้เื่ มือของหัวหน้าทีมกำมือของเขาไว้แน่น
“ขอโทษนะอเล็ก…”
ไม่นานนัก อเล็กก็เสียเืจนตาย ในซากของหมู่บ้านเล็ก ๆ
“แม่งเอ้ย!!!”
“ไอ้พวกนั้นมันเป็ใครวะ!!! แม่งเอ้ย!!”
ลีโอมองดูสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างหดหู่ เสียใจกับเพื่อนอีกคนที่จากไปในสนามรบ คิดกับตัวเองว่าซักวันตำแหน่งตรงหน้าคงกลายเป็ตัวเขาเอง แต่เมื่อมองดูดาบของตัวเองก็พบว่ามันแตกไปแล้วจากการปัดะุ เขาจึงดาบของอเล็กมาใช้แทน ในโลกล่มสลายนี้ หยิบของจากคนตายเป็เื่ที่ปกติที่สุด
“ขอโทษนะสหาย เชิญผักผ่อนให้สบาย เล่มนี้นายไม่ใช้แล้ว ฉันขอละกันนะ”
แต่ระหว่างที่ทุกคนกำลังไว้ทุกให้กับสหายร่วมรบ ชายที่ไปตรวจดูทางเหนือได้กลับมาพร้อมกับข่าวร้าย
“ทุกคนเงียบไว้… จ่า ศัตรูกำลังเคลื่อนพลเข้ามาที่เมือง มีพวกเขาที่ยิงเราอยู่ด้วย เป็พวกเดียวกันกับที่เราปะทะเมื่อกี้แน่ ๆ มีรถตีนตะคาบหุ้มเกราะติดปืนกลหนัก แล้วก็พลปืนยาวอีกหลายคนเป็ขบวน”
“กี่คน” จ่าปล่อยมืออเล็กและหันมาสนใจสถานะการณ์ปัจจุบันทันที
“6 คน กับพลดาบ 10 คน พลโล่ 10 คน” เสียงของคนรายงานสั่นกลัวอย่างตื่นตระหนก
“กลับไปทางใต้กันเถอะ…” จ่ากล่าวอย่างใจเย็น
“ไม่ได้ครับ ผมเห็นพลปืนม้าล้อมเมืองไว้แล้ว ก่อนที่ก่อนที่ผมจะมาเลย…”
“งั้นต้องเจรจา…” เสียงของเขาเองก็เริ่มสั่นเมื่อรู้ว่าตัวเองถูกล้อมเอาไว้
“จ่า…” ลีโอเองก็สงสัยในการตัดสินใจ “เราเพิ่งฆ่าคนของพวกเขาไปสองคนนะ จ่าจะหวังพึ่งมนุษยธรรมตอนนี้เหรอ? ผมว่าไม่มีทางได้หรอก ทันทีที่พวกเขาเห็นเรา พวกเขาคงยิงเราทิ้งแน่ ๆ ถ้าไม่ยิงทิ้งก็จับพวกเราไปเป็ทาส ทำงานให้กับพวกมัน”
“ตายทั้งเป็จะดีกว่าตายรึเปล่า?” เขาถามลีโออย่างสิ้นหวัง
แล้วสหายที่เสียไปแล้วล่ะจ่า… พวกเขา…”
“ลีโอ… โศกนาฏกรรมเกิดขึ้นทุกเวลา คนตายไปแล้ว แต่เราต้องอยู่ต่อ”
มุมมองของลีโอ
ด้วยเหตุนั้นพวกเราทิ้งอาวุธและถอดชุดเกราะของตัวเองออก ยกมือขึ้น ะโยอมแพ้ทันทีที่ยานพหนะหุ้มเกราะเข้ามาในหมู่บ้าน เรากับคนของเรายกมือออกมา กะว่าจะเจรจา
ภาพตัด ผมอยู่กับกลุ่มนี้มาสองปี ดันมันล่มเอาตอนนี้ซะได้ เพราะว่าการตัดสินใจโง่ ๆ ร่วมกันมาบุกหมู่บ้านนี้ คิดว่าจะมีอะไรเหลือให้เก็บใช้ แต่ดันมีแต่พวกกองกำลังติดอาวุธที่ไหนก็ไม่รู้ตั้งตำแหน่งแนวป้องกันเอาไว้อยู่ เพื่อนก็ดันมาตายวันเดียวตั้งสามคน
พวกทหารฝ่ายตรงข้ามรีบเข้ามาหาพวกเรา จับกดพื้นแล้วใส่กุญแจมือเหล็กกล้าหนัก ๆ พวกเขาให้พวกเราเดินไปด้วยโดยมีโซ่หนัก ๆ ล่ามเอาไว้ ไปประมาณยี่สิบกิโลเมตร แน่นอนว่าสภาพดูไม่ได้ แทบจะตาย ที่จริง… หนึ่งในพวกเราสลบลงกับพื้น พวกเขาก็เลยยิงทิ้งตรงนั้น แล้วพวกเราก็เดินไปต่อ
จนไปถึงในหุบเขาที่หนึ่งนี่แหละ ที่แท้มันคือเหมือง… เหมืองขุดแร่ที่มีชายถือปืนและดาบหลายนายคุมเอาไว้ มีคนทำงานที่ใส่โซ่ที่ข้อเท้า ผูกจำกัดระยะไว้กับเสาไม้แข็ง ๆ ที่วางไปทั่วพื้น พวกคนทำงานเ่าั้ มีเป็พัน ๆ คน ตามตัวเต็มไปด้วยรอยแผลจากการเฆี่ยนและรอยช้ำจากการตี สภาพร่างกายผอมโซจนเห็นกระดูก เสื้อผ้าก็ไม่ม่ใส่ เปลือยเปล่า แต่แววตาไม่มีใครละอายใจ มีแต่คนที่จิติญญาศูนย์หายไปแล้ว มีคนหนึ่งที่ล้มลงต่อหน้าผม พวกเขายิงชายคนนั้นทิ้งทันที
ชีวิตหน้าใหม่ โศกนาฏกรรมของผม คือการเป็ทาสเหมืองแร่
3K
