ระบบซ่อน ใต้ดาวที่ตก พลังไร้ค่าของผมโคตร โกง

    ตอนที่ 7 — กิลด์ที่ไม่ต้อนรับ

    ป้ายของกิลด์นักผจญภัย Karven เขียนไว้ชัดเจน
    “ยินดีต้อนรับทุกคนระดับ Iron ขึ้นไป”

    ฉันหยุดอ่านคำว่า “Iron ขึ้นไป” อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้าวเข้าไป

    — ✦ —

    เ๽้าหน้าที่รับลงทะเบียนชื่อทาเลน
    อายุราวสามสิบ สีหน้าของเขาไม่ใช่แค่เบื่อ แต่เป็๲ความเบื่อที่ผ่านการเจอ “คนแปลก” มามากพอจนไม่อยากแปลกใจอีก

    “แสดงตรา”
    เขาพูดโดยไม่เงยหน้า

    ซาอัลยื่นข้อมือ แสดงตรา Bronze
    ทาเลนพยักหน้า แล้วเริ่มจดข้อมูลทันที

    “คนต่อไป”

    มิวาลังเลเล็กน้อย ก่อนดึงผ้าพันออก
    เผยให้เห็นตราที่ถูกขีดฆ่า

    ปลายปากกาของทาเลนหยุดนิ่ง

    “ถูกขับออกจากกิลด์?”

    “ใช่”

    “กิลด์ไหน”

    “Arcane Circle”

    ครั้งนี้เขาวางปากกาลงจริงๆ
    ถอนหายใจสั้นๆ

    “ขอโทษ กฎมาตรฐาน — ไม่รับสมาชิกที่ถูกขับออกจากกิลด์ระดับสูง”

    มิวาพยักหน้า เหมือนคาดไว้แล้ว๻ั้๹แ๻่แรก

    “คนต่อไป”

    ฉันวางข้อมือบนโต๊ะ
    ถอดถุงมือออกช้าๆ

    ข้อมือเปล่า

    ทาเลนมองมัน สีหน้าไม่เปลี่ยน
    แต่แววตาเขา “คิด”

    “ระดับศูนย์”
    เขาพูดเรียบๆ ไม่ใช่คำถาม

    “ใช่”

    “กิลด์ไม่รับ”

    “รู้” ฉันตอบ “แค่อยากรู้ว่ารับงานจ้างไหม ไม่ได้มาสมัครสมาชิก”

    ครั้งนี้เขาเงยหน้าขึ้นจริงๆ
    สายตาประเมินอย่างเปิดเผย

    “มีงานอิสระ” เขาว่า “แต่ต้องผ่านการทดสอบก่อน ไม่ว่าระดับอะไร”

    “โอเค”
    ฉันพยักหน้า
    “ทดสอบอะไร”

    — ✦ —

    งานทดสอบคือ
    กำจัดหมูป่าขนาดใหญ่ที่ลงมากินนาข้าวชาวบ้าน

    งานระดับ Iron
    ที่กิลด์ไม่รับ—เพราะค่าจ้างมันต่ำเกินไป

    ฉันรับทันที
    ไม่ต่อราคา

    ซาอัลกับมิวาเดินตามมาเองโดยไม่มีใครเรียก
    คนหนึ่งเพราะเบื่อ
    อีกคนเพราะไม่มีที่ไป

    —

    หมูป่าตัวนั้นอยู่ระดับ Bronze
    หนักประมาณสามร้อยกิโล

    และอยู่ในสภาพ

    “พร้อมฆ่า”

    —

    เสียงหายใจของมันดังเป็๞ไอร้อน
    ดินใต้เท้าถูกขุดกระจาย
    รอยเขี้ยวบนต้นไม้…สูงกว่าหัวฉัน

    —

    มันไม่ใช่สัตว์ธรรมดาอีกแล้ว

    —

    มัน “เห็นเรา” ก่อนที่เราจะเข้าระยะ

    —

    "ถอยหลังไป" ฉันพูดเบาๆ

    ซาอัลไม่เถียง
    มิวาถอยทันที

    —

    วินาทีถัดมา

    มันพุ่ง

    —

    เร็วเกินน้ำหนักของมันควรจะเป็๞

    —

    พื้นดิน๹ะเ๢ิ๨เป็๞ฝุ่น
    แรงกระแทกทำให้อากาศสั่น

    ฉันหลบข้างในจังหวะสุดท้าย
    ลมจากร่างมันเฉียดหน้าไปเหมือนมีด

    —

    [ กระจกมืด ] ทำงานทันที

    —

    ภาพซ้อนทับขึ้นมาในสายตา

    โครงสร้างกล้ามเนื้อ
    ทิศทางแรง
    จุดรับน้ำหนัก

    —

    “เขี้ยวซ้ายบิ่นเล็กน้อย”
    “ขาหน้าขวาช้ากว่าปกติ 0.2 วินาที”
    “พฤติกรรม: บุกตรง—ไม่เปลี่ยนทิศกลางทาง”

    —

    สิบวินาที

    ฉันรู้ทุกอย่างที่ต้องรู้

    —

    มันหมุนตัว

    พุ่งอีกครั้ง

    —

    คราวนี้ฉัน “ไม่หลบ”

    —

    ฉันก้าวเข้าไป

    สวนทาง

    —

    ซาอัลสบถลั่น
    มิวาหายใจสะดุด

    —

    ระยะห่างหายไปในพริบตา

    —

    ฉันเบี่ยงตัวเฉียง
    ปล่อยให้เขี้ยวเฉียดผ่านไหล่

    แล้ว—

    —

    แทง

    —

    มีดปักเข้าที่ “ใต้ขากรรไกร”
    ลึกที่สุดเท่าที่แรงฉันจะส่งได้

    —

    แต่

    ไม่พอ

    —

    มันคำราม
    หัวสะบัด

    —

    แรงกระแทกส่งฉันลอย
    พื้นดินกระแทกแผ่นหลังจนลมหายใจหายไปชั่วคราว

    —

    เ๣ื๵๪อุ่นไหลลงแขน

    ไม่ใช่ของมัน

    ของฉัน

    —

    "ระวัง!" มิวา๻ะโ๠๲

    —

    หมูป่าหันมาทางฉันอีกครั้ง

    ช้าลงเล็กน้อย

    แต่ยังเร็วพอจะฆ่า

    —

    [ กระจกมืด ] สั่น

    —

    “จุดตาย: ซ้ำตำแหน่งเดิม”
    “ต้องลึกกว่าเดิม”
    “เวลา: 1 จังหวะ”

    —

    มันพุ่ง

    ครั้งที่สาม

    —

    ฉันลุกไม่ทัน

    —

    งั้นก็ไม่ลุก

    —

    ฉันรอ

    —

    เสียงพื้นแตกใกล้เข้ามา
    เงาของมันกลืนแสงทั้งหมด

    —

    “ตอนนี้”

    —

    ฉันกลิ้งหลบในวินาทีสุดท้าย
    มือคว้าด้ามมีด

    —

    แล้ว “ดันเข้าไปทั้งตัว”

    —

    แรงทั้งหมดที่มี
    ส่งผ่านไหล่ หลัง และน้ำหนักร่าง

    —

    มีดทะลุเข้าไปลึกกว่าเดิม

    ลึกจนสุดด้าม

    —

    เสียงอะไรบางอย่าง “ขาด”

    —

    หมูป่าหยุด

    —

    ไม่ใช่ชะลอ

    หยุด

    —

    ร่างมันสั่น
    ขาหน้าทรุด

    —

    จากสัตว์ล่า

    กลายเป็๲ซากเนื้อหนักสามร้อยกิโล

    —

    มันล้มลงตรงหน้า

    —

    ฝุ่นค่อยๆ จาง

    —

    ความเงียบกลับมา

    —

    ฉันยังคุกเข่าอยู่

    มือยังจับมีด

    เ๣ื๵๪ยังไหล

    —

    ซาอัลเดินเข้ามา
    มองซาก แล้วมองฉัน

    "สิบห้านาที?"

    —

    ฉันถอนมีดออกช้าๆ

    —

    "ประมาณนั้น"

    —

    มิวามองฉันเหมือนอยากพูดอะไร
    แต่สุดท้ายไม่พูด

    —

    [ กระจกมืด ] ดับลง

    —

    เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

    —

    แต่ฉันรู้

    —

    มัน “เลือกจะเงียบ”

    —

    และครั้งนี้

    ฉันเริ่มไม่แน่ใจว่า

    ใครกันแน่ที่กำลังควบคุมใคร

    —

    — ✦ —

    เมื่อกลับมาที่กิลด์
    ทาเลนมองฉันไม่เหมือนเดิม

    ไม่ใช่ความสงสัย
    แต่เป็๲การ “ยอมรับโดยไม่พูดออกมา”

    “ผ่าน” เขาพูดสั้นๆ
    “จะรับงานต่อเมื่อไหร่”

    ฉันยังไม่ทันตอบ—

    เสียงฝีเท้าหนักดังลงมาจากชั้นสอง

    จังหวะช้า
    มั่นคง
    ไม่เร่งรีบ

    ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงราวบันได
    ชุดสีดำ ผมสีน้ำตาลเข้ม
    ดวงตาที่ไม่ใช่แค่มอง—แต่ “ทะลุ”

    เขามองฉัน

    ไม่ใช่สายตาของคนอยากรู้
    แต่เป็๞สายตาของคนที่ รู้ไปแล้วบางส่วน

    "น่าสนใจ" ชายคนนั้นพูด เสียงเบาแต่ดังในหู"คนระดับศูนย์ที่ฆ่า Shadowfang และหมูป่า Bronze ได้ในสองวัน"เขาลงมาจากบันได ช้า ไม่รีบ"ชื่อฉันคือ เรน"เขายื่นมือให้"และฉันมีข้อเสนอที่อยากให้แกฟัง"

    — จบตอนที่ 7 —

    เรน — "นักสืบเงา"

    อายุ24 ปี
    นิสัยเย็นชา ไม่แสดงความรู้สึก พูดตรงมากจนดูโหดร้าย
    สกิล[ความจริงเปลือย] — เห็นได้ว่าคนกำลังโกหกหรือซ่อนอะไร
    อดีตเคยเป็นสายลับของกษัตริย์ก่อนที่จะรู้ความจริงบางอย่าง
    บทบาทพิเศษ ???