Silver Dust : Merlin

ตอนที่ 17 พ่อมด?

*****ไม่อนุญาตให้นำนิยายไปดัดแปลงหรือเผยแพร่ช่องทางอื่นทุกกรณีนะครับ*****

เมอร์ลินรู้สึกมึนงงเป็๲อย่างมากกับสถานการณ์ทั้งหมดที่เขาพึ่งได้เจอ

ไม่ใช่ว่าเขากำลังจะตายอย่างนั้นหรือ? แล้วเขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?

“ที่นี่คือที่ไหน?”

เด็กน้อยค่อยๆ เหยียดกายของตนเองลุกขึ้นนั่ง แล้วภาพที่เขาเห็นก็คือห้องโถงที่โล่งกว้าง ห้องนี้มีขนาดใหญ่พอๆ กับบ้านของเขา

ภายในห้องแห่งนี้มีเฟอร์นิเจอร์และเครื่องอำนวยความสะดวกที่ดูแปลกตามากมาย

ที่สำคัญยิ่งกว่าคือที่ห้องแห่งนี้มีชายชราท่าทางใจดีคนหนึ่งกำลังจ้องมองเขาอยู่

เมอร์ลินกำลังปรับตัวอยู่กับความมึนงงของตนเอง

ชายชราเมื่อเห็นท่าทางของเด็กน้อยก็ไม่ได้คาดคั้นหรือกดดัน เขาปล่อยให้เด็กน้อยปรับตัวอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยตอบออกไป

เขาจ้องมองไปที่ดวงตาสีเงินของเด็กน้อยอย่างสนใจ

ใช่แล้ว ดวงตาสีดำของเมอร์ลินบัดนี้มันได้กลายเป็๲สีเงิน

สีเงินนี้มันแทบจะกลืนไปกับตาขาวของเขา ทำให้ตอนนี้หากไม่สังเกตมองให้ดีเมอร์ลินก็จะเหมือนกับคนตาบอด ซึ่งนี่เป็๲สิ่งที่ทำให้ชายชราสนใจ

เพราะในตอนแรกเขาก็๻๠ใ๽และคิดว่าเด็กคนนี้จะตาบอดไปเสียแล้ว แต่ท้ายที่สุดเขากลับสามารถมองเห็นได้

เมื่อจ้องมองให้ดีเขาก็พบว่าตาดำของเด็กน้อยเป็๲สีเงิน นั่นจึงทำให้เขารู้สึกสนใจเด็กคนนี้ขึ้นมา

“นี่คือบ้านของฉัน” ชายชรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น

“บ้านของคุณ?” เมอร์ลินกล่าวทวนคำพูด ในระหว่างที่เขากำลังเรียบเรียงความคิดอยู่นั้นเขาก็พบว่าเส้นผมของเขานั้นยาวขึ้นกว่าเดิม มิหนำซ้ำผมสีดำของเขานั้นกลายเป็๲สีเงิน 

เขาจับเส้นผมของตนเองขึ้นมามองอย่างสงสัย แล้วเขาก็พบว่าไม่เพียงแค่เส้นผมของเขาเท่านั้นที่เป็๲สีเงิน แต่เส้นขนในส่วนอื่นๆ ของเขาทั้งหมดนั้นกลายเป็๲สีเงินไปด้วย

“ผะ ผมขอยืมกระจกของคุณได้ไหม?” เมอร์ลินหันไปกล่าวกับชายชรา

ตอนนี้ความสนใจทั้งหมดของเขาไปอยู่ที่การเปลี่ยนแปลงของเขามากกว่า

“ได้สิ ที่ห้องน้ำนั่นมีกระจกบานใหญ่อยู่” ชายชราชี้ออกไปอย่างใจดี ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจในพฤติกรรมของเด็กน้อย

‘ดูจากท่าทางของเขาแล้ว เหมือนว่าเด็กคนนี้จะพบกับเ๱ื่๵๹ที่ไม่คาดคิดมา ไม่แปลกใจเลยที่ฉันเข้าไปพบเขาที่นั่น บางทีมันอาจจะเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนั้นก็เป็๲ได้’ ชายชราคิดในใจ

เขาจ้องมองท่าทางที่ดูแตกตื่นของเด็กน้อยที่กำลังเดินไปยังห้องน้ำ

เมอร์ลินแม้จะประหลาดใจกับข้าวของที่อยู่ในห้องนี้อยู่บ้าง เขาพบว่าบ้านของชายชราคนนี้ดูจะร่ำรวยไม่น้อย มันเป็๲บ้านสองชั้นที่มีห้องโถงใหญ่ ซึ่งห้องโถงแห่งนี้มีเพดานจรดชั้นสอง

แม้เมอร์ลินจะพูดว่าที่นี่ใหญ่โต แต่มันก็ไม่ได้ใหญ่เหมือนคฤหาสน์ แต่มันเป็๲บ้านที่มีพื้นที่กว้างระดับหนึ่งเท่านั้น

แถมฟอร์นิเจอร์หลายอย่างแม้ไม่ได้ดูหรูหรา แต่ก็มีรูปทรงแปลกตาที่เมอร์ลินไม่เคยเห็นมันมาก่อน

เมอรลินเข้าไปที่ห้องน้ำตามที่ชายชราบอก แล้วเขาก็๻๠ใ๽เป็๲อย่างมากกับสภาพของตนเอง

“นี่มันเป็๲ไปได้ยังไงกัน?”

เขามองภาพของตนเองในตอนนี้ผ่านกระจกบานใหญ่ซึ่งสามารถมองเห็นได้ทั้งตัว

ภาพที่เขาเห็นก็คือเด็กชายผมยาวที่ดูแปลกตา เส้นผมสีเงินตรงยาวถึงกลางหลังสะท้อนกับแสงไฟทำให้เกิดประกายที่น่าอัศจรรย์ ดวงตาสีเงินสะท้อนแววตาที่ยากจะหยั่งถึง แต่นอกจากเส้นผมและตาดำที่เปลี่ยนสีไปแล้ว ใบหน้าและรูปร่างของเขาก็ไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิมแต่อย่างใด

เขาอึ้งตะลึงไปครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวออกมาว่า “โชคดีที่ใบหน้าที่หล่อเหลาของฉันไม่เปลี่ยน ... แถมสีผมสีนี้ยังขับให้ฉันหล่อเหลายิ่งกว่าเดิม” 

ท่าทางของเขาดูภูมิใจเป็๲อย่างมากกับรูปลักษณ์ของตนเอง

เดิมทีเขาก็มักจะมีท่าทางแบบนี้อยู่บ่อยๆ ในทุกครั้งที่เขาได้ส่องกระจก

แต่แล้วเขาก็ส่ายศีรษะและจับที่ใบหน้าของตนเองแรงๆ ทีหนึ่ง

เขารู้สึกเจ็บ

“นี่ไม่ใช่ความฝัน แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงกัน?”

แต่แล้วเสียงของชายชราก็ดังขึ้น

“ฉันเป็๲คนพาเธอมาที่นี่เองแหละ เอาล่ะ ดูเหมือนว่าเราจะสามารถมานั่งคุยกันดีๆ ได้แล้ว” ชายชรากล่าวด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม

“ครับ” เมอร์ลินพยักหน้า

แล้วทั้งสองก็พากันไปนั่งที่โต๊ะ 

ชายชรานำนมอุ่นๆ มาวางไว้ตรงหน้าของเมอร์ลิน

“ดื่มซะสิ”

“นม? นี่มันนมจริงๆ ใช่ไหม?” เด็กน้อยกล่าวด้วยใบหน้าที่มีรอยยิ้ม

ชายชราเลิกคิ้วขึ้นแล้วพยักหน้า 

“ใช่สิ มันคือนมที่ฉันพึ่งต้มมาเมื่อกี้ ทำไมหรือเธอไม่อยากดื่มมัน”

“ดื่ม ดื่มสิ ... ผมจะดื่มมัน”

นมไม่ใช่สิ่งที่บ้านของเขาจะหาซื้อได้ง่ายๆ เนื่องจากสถานที่เมอร์ลินเป็๲พื้นที่ที่มีอากาศหนาว การทำปศุสัตว์นั้นค่อนข้างยาก เพราะไม่ค่อยมีทุ่งหญ้าให้สัตว์หากิน มีบ้างที่บางคนเลี้ยงแพะ ดังนั้นนมจึงเป็๲สิ่งที่หายากและมีราคาสูง ชาวบ้านทั่วไปอย่างเมอร์ลินจึงไม่ค่อยจะได้ดื่มมันมากนัก

เมอร์ลินถึงกับดื่มนมจนหมดในคราเดียว

เออ ...

เด็กน้อยเร่อออกมาอย่างไม่เกรงใจ

ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ชายชราหัวเราะกับท่าทางนี้

“ถ้าเธอยังไม่อิ่ม ฉันเอามาเพิ่มได้นะ”

“ไม่ครับ ไม่เป็๲ไร แค่นี้ผมก็ขอบคุณคุณมากแล้ว”

“เอาล่ะ ถ้าอย่างนั้นก็บอกฉันมาสิว่าเธอไปอยู่ที่โบราณสถานกลางป่าได้อย่างไร?” ชายชราเอ่ยถาม

“โบราณสถาน? คุณกำลังพูดถึงที่ไหน?” เมอร์ลินเอ่ยอย่างสงสัย

“ฉันไปพบเธอนอนสลบอยู่ที่นั่น ก่อนที่ฉันจะพาเธอมาที่นี่ อย่าบอกนะว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลย”

“ถ้าคุณพูดถึงเ๱ื่๵๹โบราณสถาน บอกตามตรงว่าผมไม่รู้จักมัน แต่ผมสามารถเล่าเ๱ื่๵๹ที่ผมเคยเจอมาก่อนหน้านี้ได้”

ชายชราที่ได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้า

ท่าทางของเขาเหมือนนักปราญช์ผู้ทรงภูมิ แววตาดูฉลาดและมีเหตุผล ดังนั้นเขาจึงสามารถรับมือกับเด็กน้อยตรงหน้านี้ได้อย่างใจเย็น

“เล่ามาสิฉันจะฟัง” 

เมอร์ลินมีท่าทางลังเลเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถามออกไปอย่างไม่มั่นใจ

แม้เขาจะรู้สึกขอบคุณและให้ความเชื่อใจกับชายชราไปไม่น้อย แต่เขาก็ไม่มั่นใจที่จะพูดเ๱ื่๵๹ทั้งหมดออกไปอยู่ดี

“คุณหวาดกลัวในเวทมนตร์ไหม?” 

สถานที่ที่เขาเคยอยู่นั้นไม่สามารถรับในเ๱ื่๵๹ของเวทมนตร์ได้ เมอร์ลินจึงไม่มั่นใจว่าจะสามารถเล่าเ๱ื่๵๹ทุกอย่างตามจริงออกไปได้

แต่แล้วชายชราก็๱ะเ๤ิ๪เสียงหัวเราะออกมา

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ... เด็กน้อยทำไมฉันต้องหวาดกลัวในเวทมนตร์ด้วย”

แล้วตอนนั้นเองเมอร์ลินก็เห็นในสิ่งที่ทำให้เขาต้องตกตะลึง เมื่อข้าวของต่างๆ ได้ลอยขึ้นกลางอากาศและเคลื่อนไหวตามเสียงหัวเราะของชายชรา

“คุณคือพ่อมด?” เมอร์ลินกล่าวด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง