น้ำมนต์ไม่มีทางเลือกอื่นเพราะตอนนี้เพื่อนทั้งห้องกำลังรอเธอไปหาที่นั่งเพื่อจะเริ่มเรียนในคาบแรก น้ำมนต์เดินตรงไปและหยุดอยู่ตรงหน้าปอร์โต้ เธอมองเขาด้วยอาการหายใจฝืด ปอร์โต้ยิ้มและใช้สายตามองเปรยๆ ประหนึ่งว่าให้น้ำมนต์รีบนั่งลงซะดีๆ น้ำมนต์ถอนหายใจเสียงดังเฮือก ก่อนจะหย่นก้นลงไปนั่งที่โต้อย่างเบาเเรง ปอร์โต้ไม่รอช้าเขารีบสอดมือมากอดคอทันทีที่น้ำมนต์นั่งลงข้างๆ
"ยินดีต้อนรับสู่โรงเรียนของเรานะ..ยัยตัวเเสบ!! รู้แล้วใช่ไหมว่าหลังจากนี้เธอต้องโดนอะไรบ้าง!!ฉันจะเอาคืนให้สาสมเลย"
"เอ่อ..ครูคะ!" น้ำมนต์แกะมือปอร์โต้ออก เธอดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้พร้อมกับยกมือเรียกอาจารย์ผู้สอน
"ว่าไงจ๊ะน้ำมนต์ เธอติดตรงไหนหรอจ้ะ?"
"เอ่อคือ..หนูอยากเปลี่ยนที่นั่งน่ะค่ะ"
"เปลี่ยนสิ..เธอเปลี่ยนมานั่งข้างเราไหมเดี๋ยวเราติวหนังสือให้" เพื่อนชายที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันมาชักชวนเธอให้ไปนั่งด้วย เพราะเขาแอบมองน้ำมนต์ ั้แ่เธอเดินก้าวเข้ามาในห้องแล้ว
"ดี..เอาสิ..งั้นเดี๋ยวเรา…."
"เเต่ฉันว่าทำแบบนั้นไม่ดีหรอก นายนั่งที่เดิมกับคนเดิมของนายนั่นแหละดีแล้ว ใช่ไหมครับอาจารย์ เพื่อนใหม่มาวันเเรกจะต้องทำความรู้จักกับเพื่อนทุกคนในห้องก็จริง เเต่นี่มานั่งกับผมยังไม่ถึงนาทีคิดจะเปลี่ยนที่ แบบนี้เธอรังเกียจเพื่อนในห้องนี่นา จริงไหมครับอาจารย์ แล้วนายอ่ะ..เอาเกรดตัวเองให้รอดก่อนไหม..แล้วค่อยคิดจะมาติวให้คนอื่น!เป็อาจารย์สอนพิเศษรึไง ฮึ?ยุ่งไม่เข้าเื่!!"
"เอ่อ..ครูเห็นด้วยกับปอร์โต้นะ น้ำมนต์…จริงๆเธอโชคดีมากนะที่ได้นั่งข้างๆปอร์โต้น่ะ เขาเรียนเก่งมากๆเลย ดีไม่ดีเขาอาจจะช่วยเหลือเื่การเรียนของเธอได้นะ อีกอย่างมันก็ไม่มีที่ว่างอื่นแล้ว"
"เเต่ครูคะ…"
"นักเรียนในห้องนี้ไม่มีคนเอาเเต่ใจ เธออย่าเป็คนแรกที่ทำนิสัยไม่ดีแบบนั้นเลยนะยัยเด็กใหม่ นั่งลง!!" ปอร์โต้ลุกขึ้นเอามือล้วงกระเป๋า เขาหันไปพูดเหน็บเธออีกครั้ง ก่อนจะใช้มืออีกข้าง ดึงตัวน้ำมนต์ให้นั่งลง วินาทีนั้นทำให้น้ำมนต์รู้สึกคิดผิดทันทีที่ย้ายมาเรียนที่นี่ ความจริงเเล้วเธออยากจะขอย้ายห้องตอนนี้เลยด้วยซ้ำ น้ำมนต์จำใจต้องนั่งลงเพื่อเริ่มเรียนต่อ ในตอนนั้นปอร์โต้ก็รีบยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆและกระซิบอะไรบางอย่างจนทำให้น้ำมนต์ต้องรีบผลักหน้าเขาออกทันที
"คิดว่าจะหนีพ้นหรอ บอกไว้ก่อนนะว่าที่นี่ ฉันใหญ่สุด!!"
"ถอยออกไปเลย นายอ่ะ!!"
"คิดจะมีเื่กับคนอย่างฉันน่ะ…เธอคิดผิดเเล้ว..ยัยน้ำมนต์ไล่ผีเอ้ย!!" น้ำมนต์รู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธออยากจะเดินออกจากห้องไปแล้วไม่กลับมาที่นี่อีก เเต่เธอก็ทำไม่ได้..น้ำมนต์แอบคิดอยู่ในใจว่าเธอจะไม่ยอมให้ปอร์โต้แกล้งเธออยู่ฝ่ายเดียวเเน่ๆ เวลาการเรียนใน่เช้าของน้ำมนต์ผ่านไปด้วยความยากลำบากเพราะนอกจากเธอจะเรียนไม่รู้เื่แล้ว เธอยังโดนคนข้างๆจ้องตาเขม็งอีก…เธอพยายามเก็บความเซ็งเอาไว้ภายในจนกระทั่งคาบเช้าได้หมดไป
"วันนี้พอเเค่นี้ก่อน..อย่าลืมทำการบ้านมาส่งครูด้วยนะจ้ะ"
"เฮ้อ!..ผ่านไปซักที" น้ำมนต์รอบถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอเก็บของใส่กระเป๋าในขณะที่เพื่อนๆคนอื่นกำลังทยอยเดินออกจากห้องไป บอสตันรีบวิ่งมาดูหน้าน้ำมนต์ใกล้ๆ
"นี่น่ะหรอ น้ำมนต์เด็กใหม่ น่ารักไม่เบาเลยนะเนี้ย เอวบางร่างเล็ก สเป็คเลย เราชื่อบอสตันนะเป็เพื่อนสนิทปอร์โต้และเร็วๆนี้เราสองคนก็อาจจะ….."
"ฉันหิวละ ไปกินข้าวกันบอส"
"เดี๋ยวดิ! แกไม่เห็นหรอว่าฉันกำลังเเนะนำตัวให้น้ำมนต์รู้จักคนหล่อๆอย่างฉันอยู่..แกนี่มันขวางได้โล่จริงๆ"
"ตามใจ..อยากคุยอะไรก็ตามสบาย ส่วนเธอมานี่!!" ปอร์โต้หยิบกระเป๋าของตัวเองพร้อมกับเอื้อมมือไปดึงคอเสื้อน้ำมนต์ให้ลุกตามเขาไป ทำเอาบอสตันที่กำลังจะพูดต่อ..ถึงกับเหวอไปเลย
"ว๊ายเดี๋ยว!..นี่นายจะพาฉันไปไหนเนี้ย!!"
"อ้าว! ไอ้โต้..แกลากน้ำมนต์ไปแบบนี้จะให้ฉันแนะนำตัวกับใครวะ!..รอด้วยเห้ย!!" บอสตันวิ่งตามสองคนนั่นไป เพียงเพราะเขาสนใจในตัวน้ำมนต์และอยากจะทำความรู้จักเธอให้มากขึ้น…เเต่ดูเหมือนว่าปอร์โต้นั้นจะไม่ค่อยปล่อยน้ำมนต์มารู้จักกับบอสตันเลย..ปอร์โต้ดึงคอเสื้อน้ำมนต์ให้เดินไปกับเขาเรื่อยๆจนน้ำมนต์เองก็ไม่รู้ว่าจุดหมายปลายทางมันจะไปหยุดที่ตรงไหน…
"นี่นาย..ปล่อยคอเสื้อฉันได้แล้ว จะเดินไปไหนเนี้ย!!"
"ลืมไปแล้วหรอว่าเธอทำอะไรไว้…ไม่คิดจะรับผิดชอบหน่อยรึไง…หรือว่าแม่เธอไม่ได้สอน.."
"นี่อย่ามาลามปามถึงเเม่ฉันนะ แม่ฉันสอนดีกว่าพ่อนายอีกย่ะ! โอ้ย!!" ปอร์โต้เหวี่ยงตัวน้ำมนต์อัดเข้ากับต้นไม้แถวๆนั้นพร้อมกับเอามือป้องไม่ให้เธอหนีไปได้ เขาก้มหน้าลงมามองใบหน้าของน้ำมนต์อย่างใกล้มาก แทบจะไม่ถึงคืบเลยด้วยซ้ำ
"น่ะ..นี่..นี่นาย..จะ..จะ..ทำอะไรน่ะ หยุดนะ!!"
"เอ้า..เมื่อกี้ยังปากดีอยู่เลย..ทำไมตอนนี้รู้สึกกลัวฉันล่ะ..ไม่สมกับการตั้งตัวเป็คู่อริฉันเลยนะ…พูดจาตะกุกตะกักทำไม…กลัวอะไร..หรือกลัวว่าจะโดนฉัน….จูบ!เหมือนวันนั้น" ปอร์โต้ทำท่าได้ใจที่เห็นว่าน้ำมนต์เกิดความเลิ่กลั่ก เขาโน้มตัวเข้าไปกระซิบคำว่าจูบข้างๆหูของเธอ..วินาทีนั้นทำเอาน้ำมนต์ขนลุกซู่หวนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอีก เธอหน้าแดง ใจเต้นเเรงขึ้นมาโดยอัตโนมัติจนปอร์โต้รู้สึกได้…
"นี่เธอ…ทำไมใจเต้นรัวขนาดนี้..หรือว่าเธอชอบฉัน?."
"จะบ้ารึไง!! ปล่อยเลย!!นายเลิกยุ่งวุ่นวายกับฉันสักที เื่ครั้งก่อนฉันก็ขอโทษไปแล้วไง นายจะเอาอะไรจากฉันอีก!!" น้ำมนต์ผลักตัวปอร์โต้ออกเเล้วยืนเท้าสะเอวยิงคำดุๆกราดใส่ปอร์โต้จนเขาอดขำออกมาไม่ได้เพราะเวลาที่น้ำมนต์โมโหนั้นเหมือนกับตุ๊กตาไขลานที่มีชีวิตเลย เธอยิงกราดคำพูดจนเกือบหายใจไม่ทันทำเอาปอร์โต้แทบจะกลั้นขำไม่อยู่ น้ำมนต์พูดจบประโยคแล้วทำท่าจะอาศัย่นั้นวิ่งหนีไป เเต่ทว่า…
"เดี๋ยว!!...นี่คิดว่าจะมาด่าๆๆ แล้วก็หนีเหมือนครั้งก่อนหรอ.. เฮอะๆ..ครั้งนี้มันไม่ง่ายเหมือนครั้งนั้นหรอกนะ"
"นี่นายจะไม่จบใช่ไหม..ได้..เดี๋ยวฉันจะเอาเื่วันนี้ไปบอกพ่อนาย…คอยดูซิว่านายจะโดย…อุ่บ!!จุ๊บ..!!! ไอ้บ้า!! นี่นายมาจูบฉันทำไม!!"
"ก็เธอมันตัวเเสบ ถ้าเธอเอาเื่นี่ไปฟ้องพ่อฉัน ฉันก็จะจูบเธออีก เอาให้ปากเปื่อยกันไปข้างนึงเลย อ่อ..แล้วไม่ต้องคิดจะย้ายโรงเรียนหนีนะ เวลานี้เธอได้ชื่อว่าเป็คู่อริฉันเเล้ว…ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน เธอก็ไม่รอด..หิวข้าวละ..ไปดีกว่า เจอกันอีกที่บ่ายนะ..ยัยน้ำมนต์ไล่ผี!..บาย!!!" ปอร์โต้ยิ้มเเฉ่งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ก่อนจะหมุนตัวเดินจากน้ำมนต์ไป วินาทีที่หันหลังปอร์โต้ได้เเอบเอานิ้วมือมาลูบริมฝีปากตัวเองและอมยิ้มเบาๆราวกับว่าเขารู้สึกอะไรบางอย่างกับรอยจูบนั้นเข้าให้แล้ว….
17
