"วันนี้ลื้อต้องไปโรงเรียนไม่ใช่เหรอ?" คุณฟู่มองวินเทอร์ที่กำลังยืนชมวิวอยู่ตรงริมระเบียงด้วยความจนด้วยเกล้า
เพราะว่าในมือทั้งสองข้างของวินเทอร์นั้นถือแก้วไว้ในมือข้างหนึ่ง และมืออีกข้างก็ถือขวดวิสกี้เอาไว้
ตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่วินเทอร์จะไม่ตื่นขึ้นมานั่งจิบเหล้า ฟังเพลงคลอพร้อมยืนชมวิวในตอนเช้า เหมือนกับว่านี่เป็กิจวัตรประจำวันของเขาไป
"เพลาๆเื่เหล้าเบียร์หน่อยก็ดีนะอาวินเอ้ย" คุณฟู่พูดขึ้นมาด้วยความเป็ห่วง เขาไม่เคยเจอเด็กที่ไหนเป็แบบวินเทอร์มาก่อนเลย
เด็กบ้าอะไรเนี่ยตื่นเช้ามาก็จิบเหล้า นั่งฟังเพลงพลางชมวิว เขามีแต่ตื่นมาชงกาแฟดื่ม แต่นี่ชงเหล้าดื่ม หัวจะปวดกับไอลูกรักคนนี้จริงๆ
"ฮ่าๆ ่นี้ผมขอหน่อยนะเตี่ย เดี๋ยวผมก็จะเลิกแล้ว" วินเทอร์เดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน และทิ้งตัวลงบนโซฟา
ที่เขากระหายเหล้ามากขนาดนี้ คงเพราะอยากดื่มเพื่อฉลองให้กับชีวิตใหม่ ในชีวิตที่แล้ว ด้วยปัญหาสุขภาพทำให้เขาไม่สามารถดื่มเหล้าอะไรพวกนี้ได้หนำใจเลย มันเลยเป็ความรู้สึกเก็บกดจนมาะเิออกในชีวิตนี้
แต่อีกไม่นานเขาก็เลิกดื่มแล้วละ เพราะเครื่องดื่มที่เขาชอบมากที่สุดและดื่มบ่อยที่สุด ไม่ใช่เหล้า ไวน์ หรือกาแฟ แต่เป็น้ำชา เวลาว่างๆ หรือมีปัญหาอะไรเขาก็หยิบใบชาขึ้นมาชงดื่มเป็ประจำ มันช่วยทำให้เขารู้สึกผ่อนคลาย และได้ดื่มด่ำไปกับห้วงอารมณ์ของตัวเอง โดยเฉพาะชาต้าหงเผา เป็ชาที่เขาชอบมากที่สุดเลย แถมราคาของมันก็ยังแพงมากที่สุดอีกด้วย
"อาหมวยน้อยนี่ช้าจริงๆเลย นี่ก็ปาไปเจ็ดโมงเลี้ยวนะ เดี๋ยวพวกลื้อก็ไปสายกันหรอก" คุณฟู่มองนาฬิกาข้อมือ และบ่นขึ้นมาตามประสาคนแก่
"แค่ไปโรงเรียน ไม่เห็นจะต้องแต่งตัวอะไรนานขนาดนี้เลยนี่นา" วินเทอร์มองไปยังบันไดที่เชื่อมขึ้นไปยังชั้นสอง
ทันใดนั้นเอง ซัมเมอร์ที่แต่งกายด้วยกางเกงยีนขายาวสีดำ และเสื้อยืดสีขาวเดินลงมาพร้อมกับส้ม ที่แต่งกายแบบเดียวกัน ทั้งสองดูเหมือนพี่สาวน้องสาวที่มากันแบบเป็แพคคู่
เมื่อซัมเมอร์ที่กำลังเดินลงมา เห็นวินเทอร์ที่กำลังนั่งรออยู่ เธอก็ถามขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า "พี่วิน พี่ใส่ชุดนักเรียนทำไมคะ?"
"อ้าว! ไม่ใช่ว่าวันนี้ต้องไปโรงเรียนเหรอ?" วินเทอร์ยักคิ้วขึ้น
เขาสังเกตซัมเมอร์ดูดีๆ และเห็นได้ว่าวันนี้เธอก็ไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนนี่หว่า นี่เขาจำวันผิดอย่างงั้นเหรอ? แต่นั่นไม่สำคัญเท่าไหร่ เพราะว่าวันนี้ 'ภรรยาของผมน่ารักที่สุดในโลกเลย! σ (≧ ε ≦ σ) ♡'
จากนั้นสายตาของวินเทอร์ก็เลื่อนไปยังส้มที่ยืนอยู่ข้างๆซัมเมอร์ ตาของเขาแทบจะถลนออกมา เขาสะบัดหัวเพื่อไล่ความคิดอกุศลที่ไม่ดีในหัวออกไป และมองไปยังซัมเมอร์อีกครั้ง แต่ว่าครั้งนี้สายตาของเขาได้เลื่อนต่ำลงไป จากนั้นก็หยุดไม่ให้ตัวเองไม่มองไปทางส้มไม่ได้ เขากลืนน้ำลายลงคอดัง 'เอื้อก' และพึมพำออกมาเบาๆ ว่า
'B ซัมเมอร์ ฤดูร้อน E ออเรนจ์ ส้ม'
ซัมเมอร์ที่เห็นท่าทางของวินเทอร์ดูแปลกๆ เธอเลยพูดขึ้นมาว่า "พี่วิน พี่รีบไปเปลี่ยนชุดเลย ในการเรียนภาคฤดูร้อน ทางโรงเรียนให้ใส่ชุดไปรเวทไปได้ แต่ต้องแต่งกายให้สุภาพเรียบร้อย คนที่ใส่ชุดนักเรียนไปก็มีแต่คนที่ไปแก้ 0 เท่านั้นนะคะ"
"จ้ะ จ้ะๆ" วินเทอร์พยักหน้าตอบรับ พร้อมลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินไปเปลี่ยนชุดที่ห้องของเขาบนชั้นสอง แต่วินเทอร์ก็ไม่สามารถละสายตาออกไปจากส้มได้เลย
ส้มที่รู้ว่าวินเทอร์กำลังจับจ้องส่วนไหนของเธออยู่ ก็เอียงหน้าหลบด้วยความเขิน เธอไม่ได้เอามือขึ้นมาปิด แต่เอามือหลบไปไขว้หลังแทน พร้อมแอ่นหลังดันสู้ขึ้นมา กลัวว่าวินเทอร์จะเห็นเ้าส่วนนั้นของเธอไม่ชัด
วินเทอร์ใจหนึ่งก็อยากดู แต่ก็กลัวว่าซัมเมอร์จะจับได้ เขาจึงรีบหนีวิ่งขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว ได้แต่คิดในใจว่า 'ไม่ใช่ส้มแล้ว นี่มันแตงโมชัดๆ ชุดสูทที่ใส่ก่อนหน้านี้ซ่อนเอาไว้ซะมิดเลย เดี๋ยวต้องบอกให้พี่ส้มว่า จากนี้ไปไม่ต้องใส่ชุดสูทแล้วละ'
"พี่วิน! พี่ใส่เสื้อแขนยาวหน่อยก็ดีนะ ถ้าพี่ไปโรงเรียนสภาพนี้ คงได้แตกตื่นกันทั้งโรงเรียนแน่ๆ พวกเขาคงได้คิดว่าพี่เป็มาเฟียแน่ๆ" ซัมเมอร์ะโไล่หลังตามไป
วินเทอร์หยุดชะงักลงหน้าบันได เขายักไหล่ขึ้นมาและได้แต่คิดในใจว่า 'แล้วตอนนี้ตูไม่ใช่มาเฟียเหรอฟะ? สภาพอากาศประเทศช้าง่นี้ร้อนจะตายชัก ใส่เสื้อแขนยาวนี่คงได้เป็ลมตายกันพอดี!'
...
หลังจากวินเทอร์ได้เปลี่ยนชุดเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็ได้นั่งรถไปโรงเรียนพร้อมกับซัมเมอร์และเมฆา โดยมีพี่เสือเป็คนขับรถให้ ส่วนพี่ส้มก็ได้เดินทางไปจัดการธุระเื่ต่างๆให้วินเทอร์ ตามหน้าที่เลขาของเธอ
"พวกพี่นี่จริงๆเลย รู้ไหมว่าสภาพตอนนี้ของพวกเรา เหมือนลูกคุณหนูมาเฟียกับบอดี้การ์ดทั้งสามคนเลย!" ซัมเมอร์ได้บ่นขึ้นมา เมื่อเห็นการแต่งกายของทั้งสามหนุ่มสามมุม
ดูเหมือนว่าบนรถเธอจะดูปกติมากที่สุดแล้ว แต่ถึงจะปกติมากแค่ไหน ก็ต้องถูกชายทั้งสามคนทำให้เธอดูไม่ปกติอยู่ดี
วินเทอร์ที่ใส่เสื้อฮาวายสีฟ้า กางเกงขาสั้นรองเท้าแตะ และยังใส่แว่นกันแดดสีแดงอีก สภาพของเขาตอนนี้เหมือนคนที่จะไปเที่ยวทะเลมากกว่าไปโรงเรียนซะอีก นี่ก็สมกับเป็คุณปู่วินเทอร์อะนะ เขาไม่เข้าใจเทรนด์การแต่งกายของเด็กยุคนี้เลยจริงๆ เขาเพียงแค่หาชุดที่ใส่สบายๆ ไม่ร้อนและอึดอัดแค่นั้นก็พอแล้ว
ส่วนเมฆานี่สมกับเป็สายเืมาเฟียจริงๆ แม้ว่าจะไปโรงเรียน แต่การปกป้องนายของเขาต้องมาก่อน เมฆาได้ใส่ชุดสูทมาเต็มยศ แถมเขายังสะพายซองปืนไว้ใต้เสื้อสูทอีก การแต่งกายของเมฆาเหมือนกับว่าความร้อนของประเทศช้างจะทำอะไรเขาไม่ได้เลยสักนิด สุดท้ายก็ถูกซัมเมอร์ถอดออกเหลือแค่เพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวด้านใน
พี่เสือก็ไม่ต่างไปจากเมฆาไปเท่าไหร่ เขาก็สวมใส่ชุดสูทมาเหมือนกัน แถมเขายังเป็ชายร่างสูงใหญ่ เหมือนไอหนุ่มกล้ามปูอีก และยังมีใบหน้าที่ดูโเี้ สมชื่อเสือ แค่มองเห็นเขาผ่านๆก็รู้สึกกลัวหัวหดกันไปหมดแล้ว
พวกเขาทั้งสามคนยังมีรอยสักั้แ่ตรงหน้าอก ลากยาวไปทั่วทั้งแขนกันทุกคนเลยเนี่ยสิ แถมวินเทอร์ยังใส่เสื้อแขนสั้นอีก! ยังดีที่เมฆาและพี่เสือใส่เป็เสื้อแขนยาว ถึงจะปกปิดเอาไว้ได้แต่ก็ไม่ได้มิดชิดอะไรขนาดนั้น แต่ว่าเมฆาที่ถอดสูทคลุมออกไปเหลือแค่เสื้อเชิ้ตขาวแล้ว ถ้าเขาพับแขนเสื้อขึ้นก็จะเห็นรอยสักตรงแขนได้อย่างชัดเจนเลย
ลองให้พวกเขาทั้งสี่คนลงไปเดินพร้อมกันสิ ใครเห็นก็คิดว่าใช่ชัวร์ๆ ลูกคุณหนูมาเฟียที่มีบอดี้การ์ดเดินตามประกบอยู่ชัดๆ
พวกเขาทั้งสามได้มองหน้ากัน ตอนนี้ทุกคนคิดกันเป็เสียงเดียวกันว่า 'เหมือนว่าซัมเมอร์จะลืมไปนะว่า เธอก็เป็ลูกคุณหนูมาเฟียตัวจริงเสียงจริงเลยนะ เมฆากับพี่เสือก็เป็บอดี้การ์ดของจริง มีแค่วินเทอร์เนี่ยแหละที่เป็บอสใหญ่'
รถ Rolls Royce Phantom คันสีดำของพวกวินเทอร์ ได้มาหยุดจอดต่อคิว แถวของรถยนต์ที่ค่อยๆไหลเข้าไปในโรงเรียนเอกชน ที่เป็โรงเรียนคริสต์ ทำไมถึงรู้ว่าเป็โรงเรียนคริสต์ ก็เพราะว่าหน้าโรงเรียนนั้นมีสัญลักษณ์ไม้กางเขน และเห็นรูปปั้นพระแม่มารีย์ตั้งอยู่หน้าทางเข้าโรงเรียน
กลุ่มนักเรียน ผู้ปกครอง หรือคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนั้น ต่างจ้องมองมาที่รถคันนี้กันทุกคน เหล่าผู้ปกครองที่ขับ Benz หรือขับ BMW มาโรงเรียนคิดว่ารถของตนหรูแล้ว แต่พอมาเจอเ้า Rolls Royce Phantom คันนี้มาจอดต่อคิวอยู่ด้านหลัง ยิ่งคนที่ขับมาต่อคิวด้านหลังรถคันนี้อีก พวกเขารู้สึกอยากจะขี่หนีไปไกลๆ แค่เ้ารถคันนี้คันเดียวก็ซื้อรถพวกเขาได้สิบกว่าคันแล้ว!
"คิวยาวเหยียดเลยครับคุณหนู เดี๋ยวผมจะเรียกคนมาเคลียร์ทางให้นะครับ" พี่เสือเห็นคิวรถที่ยาวเหยียดจากในโรงเรียน จนล้นทะลักออกมายังถนนภายนอก เขาเลยจะตามคนมาช่วยเคลียร์ทาง เพราะกลัวว่าคุณชายกับคุณหนูของเขาจะไปโรงเรียนสาย
"หยุดความคิดนั้นของพี่เลยนะ!" ซัมเมอร์กำหมัดเขกหัวพี่เสือที่เป็คนขับรถอย่างแรง
พี่เสือก็ได้แต่นั่งทำหน้าจ๋อยๆ ยอมทนรอต่อคิวไป เขาไม่กล้าจะขัดบัญชาคุณหนูของเขา แถมยังมีเทพปีศาจที่เล่าขานกันองค์หนึ่งนั่งอยู่ด้วยอีก
แต่เมื่อซัมเมอร์เห็นว่ามันจะสายแล้วจริงๆ เพราะนี่ใกล้จะเวลา 8.20 น. ที่อาจารย์จะเรียกรวมนักเรียนใหม่และเก่า ที่ขึ้นชั้นม.4 เพื่อไปสอบคัดเลือกสายชั้นแล้ว ซัมเมอร์เลยบอกให้พี่ชายประหลาดๆทั้งสองคนของเธอ เดินเข้าไปในโรงเรียนแทน
ในภาคศึกษาฤดูร้อนจะไม่มีการยืนเข้าแถวเคารพธงชาติ ยืนสวดมนต์ หรือร้องเพลงตอนเช้า ทุกคนจะสามารถเดินเข้าห้องกันไปได้เลย แต่ว่าพวกเขาทั้งสาม เป็น้องใหม่ที่พึ่งขึ้นชั้นม.4 มา และนี่ก็ยังเป็การเปิดเรียนวันแรกอีกด้วย พวกเขาจะต้องสอบคัดเลือกสายชั้น เพื่อที่เลือกห้องเรียนกันก่อน
พอทั้งสามคนได้ลงจากรถ มันยิ่งทำให้ผู้คนแตกตื่นมากกว่าเห็นรถ Rolls Royce Phantom ข้างหลังพวกเขาซะอีก ก่อนหน้านี้พวกเขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าใครเป็เ้าของรถหรูคันนี้ แต่พอได้เห็นคนทั้งสามลงมาจากรถก็ถึงกับต้องตกตะลึง
ด้วยรูปร่างที่สูงล่ำสัน ดูโตเกินวัย อาจเป็เพราะโครงสร้างทางกายภาพของชาวยุโรป ใบหน้าของเด็กหนุ่มลูกครึ่งไทย-อิตาลี ที่ความหล่อของเขาได้ทะลุออกมาจากแว่นตากันแดดที่เขาสวมใส่อยู่ บวกกับชุดที่เขาใส่ มีการเปิดเผยส่วนหน้าอกเล็กน้อย ตัดเข้ากับรอยสักบนร่างกายได้อย่างลงตัว ลุคของวินเทอร์ตอนนี้ไม่ใช่เดอะบอสมาเฟียแห่งวงการใต้ดิน แต่เป็เด็กหนุ่มที่ร่าเริง ขี้เล่น และดูเ้าชู้มากกว่า
ส่วนเมฆา ส่วนสูงที่มากกว่า 190 เิเซึ่งเป็จุดเด่นของเขาอยู่แล้ว และใบหน้าของเขาที่มีรอยบากผ่ากลางดวงตาก็ทำให้เขาดูเหมือนผู้ชายแบดๆ แม้ว่าเมฆาจะมีชื่อที่ดูเป็คนประเทศช้าง แต่ความจริงแล้วเมฆาเป็คนสัญชาติเกาหลีแท้ๆเลย พ่อของเขาเป็คนเกาหลี แม่ก็เป็คนเกาหลี แต่ติดตรงที่เขาเกิดและโตที่ประเทศช้าง แถมยังเป็เด็กกำพร้าอีก ทำให้เขาพูดภาษาเกาหลีไม่ได้เลยสักคำ นอกหน้าตาของเขาแล้ว ทุกอย่างก็เป็คนประเทศช้างแท้ๆหมดเลย
ซัมเมอร์ที่อยู่ระหว่างกลางพวกเขา ถึงแม้เธอจะมีความสวยที่งามล้มเมือง แต่ก็ถูกออร่าของเด็กหนุ่มทั้งสองกลบเอาไว้มิด เหมือนว่าเธอไม่มีตัวตนอยู่ตรงนี้เลย
พวกเขาทั้งสามพากันเดินตรงเข้าไปยังตัวโรงเรียน ระหว่างที่เดินอยู่นั้นก็มีสาวๆจำนวนไม่น้อย หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายพวกเขา วินเทอร์ที่เห็นแบบนั้น เขาจึงเอานิ้วชี้ขึ้นมาทาบไว้ที่ปาก พร้อมหลับตาขวาลง มันเป็สัญญาณที่เขาพยายามจะบอกว่า 'ถ่ายได้ แต่ห้ามเอาไปเผยแพร่ที่ไหน ไม่งั้นอย่าหาว่าคุณปู่ไม่เตือนนะจ๊ะเด็กๆ'
Writer : สงกรานต์วันสุดท้าย ก็จัดไปให้สามตอนรวดเลย ขอให้ผู้อ่านทุกคนมีความสุขในนิยายของไรท์กันนะน้าบบ ในที่สุดคุณปู่ของเราก็ได้ไปโรงเรียนแล้ว ขอบคุณผู้อ่านทุกคนที่ติดตามกันมาจนถึงตอนนี้ด้วยนะน้าบ น้ำตาจิไหล เผื่อคนที่ไม่ทราบ ไรท์ไม่ได้ลงเว็บนี้แค่เว็บเดียวนะน้าบ จากนี้ไปก็ขอฝากเื่ราวของคุณปู่วินเทอร์ในโรงเรียนไว้ในอ้อมอกทุกคนด้วยนะน้าบ❤️