คืนที่เงียบสงบท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาวมากมาย
"ยูกิลูกรัก ลูกจะต้องไม่เป็อะไร"เสียงอันอบอุ่นของหญิงสาวที่ดูคุ้นเคยที่กําลังกอดร่างลูกตนเองอยู่ ค่อยๆลืมตาตื่นมาช้าๆ "ลูกแม่ตื่นแล้ว แม่นึกว่าจะเสียลูกไปเสียแล้ว"ในอ้อมกอดของแม่ได้มีหยาดนําตาไหลรินออกมาตกใสแก้มยูกิ 'นี่ข้าเข้ามาอยู่ร่างเด็กคนนี้แล้วสินะอย่าง อย่างน้อยข้าก็ส่งดวงิญญาเ้าไปสู่์'คิดในใจอยู่นาน "ท่านแม่ข้าไม่เป็อะไรแล้ว ข้าต้องขอโทษที่ทําให้แม่เป็ห่วง ข้าจัไม่ทําอีกแล้ว"ยูกิกอดแม่อย่างอ่อนโยน
"ท่านแม่ข้าลูกขอพักผ่อนเงียบๆหน่อย"ยูกิเอ่ยปากยามแ่เบาพร้อมกับมองไปทีแม่ ที่พยักหน้าให้ "ถ้าลูก้าอะไรบอกแม่ได้เลยนะ"
แม่ยูกิได้เดินออกจากบ้านไป ภายในตระกูลคาชิวากิพื้นที่อันกว้าง มีบ้านไม้โทรมๆ เก่าๆ อยู่ในป่าส่วนนอกตระกูลของสองแม่ลูก ยูกิเริ่มนั่งสมาธิโคจรพลังปราณเพื่อบ่มเพาะ แต่ก็ไม่เป็ผล "ข้าต้องใช้ของสื่งนั้นสินะ"พูดจบยูกิหลับตาใช้พลังเทวะที่เหลือน้อยนิดเปิดมิติเก็บของเอาเม็ดยา ์ออกมาเป็โอสรที่ติดมากับตัวั้แ่า ไม่รอช้าจึงโยนเข้าปากแล้วเริ่มดูดซับยา แสงสีขาวสว่างจ้าในบ้านกลิ่นอายอันศักดิ์สิทธิ์ ค่อยๆดูดซับพลังธรรมชาติเข้าสู่ร่างกาย
รักษาชีพจร 'รากฐานดีเยี่ยมเลย'ภายในจิตใจยูกิเริ่มโคจรทักษะ อาชา์ 'ตู้ม' เกิดเสียงะเิพลังภายในห้องมีม้าสีขาวกลิ่นอาย์เดินรอบตัวไปมาพร้อมพุ่งเข้าไปในร่าง ด้วยทักษะระดับพระเ้า หากคนอื่นล่วงรู้เข้าคงเกิดานองเืเป็แน่แท้ เริ่มโคจร ดูดซับยาอย่างบ้าคลั่ง ในเวลาเดียวกันดูดซับพลังธรรมชาติไปด้วย ด้วยรากฐานที่ดีทําให้ชีพจรไม่ะเิ ผ่านไป 2ช.ม ก็เข้ามาถึงขอบเขตนักรบ ขั้น1สูงสุด ทะลวงไป นักรบขั้นที่ 2 3 4หยุดอยู่ที่4 "เป็เม็ดยาทางพลังจริงๆ เอาละข้าต้องปรับพื้นฐานร่างกาย"พึมพํากับตัวเอง
ระหว่างที่อยู่ในสมาธิ ยูกิก็ได้อ่านความทรงจําเ้าของร่าง คาชิวากิ ยูกิ อายุ13 ถูกตีตราว่าไร้พลัง เป็ขยะ มีแม่เป็ภรรยานอกสมรสของหัวหน้าตระกูล
มิยากิ ยูกิโนะ ด้วยสถานะอันน้อยทําให้ถูกไล่ไปอยู่นอกตระกูลในป่า ตระกูลคาชิวากิเป็ตระกูลใหญ่ ลึกในความทรงจําคนที่รักเขาจริงๆมีแค่ปู่ กับแม่เท่านั้น ทุกคนในตระกูล ดูรังเกลียด "เฮ้อชีวิตเ้าหนุ่มนี้น่าสงสารเสียจริง"เสร็จสิ้นการปรับพื้นฐานร่างกายก็ถอนหายใจออกมา แล้วทิ้งตัวลงนอนลนเตียงเก่าๆ
หลับลงไป เช้าวันต่อมาแสงอาทิตย์สอดส่องลงมายังบ้านไม้ "ลูกรักอาหารเช้าเสร็จแล้ว มาทานกันเถอะ"เสียงอันอบอุ่นจากนอกบ้านยูกิลุกขึ้นละออกไปข้างนอกนั่งลงที่โต๊ะไม้เก่าๆ บนโต๊ะมีซุบถ้วยใหญ่ กับซุบถ้วยเล็กของแม่ "ลูกกินสิจ้ะ"ทันทีที่มองก็เอ่ยสวนขึ้น"แม่ทานถ้วยใกญ่เถอะผมไม่หิว ถ้วยเล็กก็พอแล้ว"เอื้อมมือไปสลับถ้วยแต่แม่ดันกลับมาพร้อมกับเอ่ยอย่างนุ่มนวล"ลูกทานถ้วยใหญ่เถอะแม่ไม่ค่ยหิว ลูกกําลังโตต้องกินเยอะๆ"ยูกิได้ยินดั่งนั่นเลยถอนหายใจแล้วเอาชามกลับมมพร้อมมองแม่ที่ร่างดายดูผอมมากทําให้ยูกิเริ่มเกลียดตระกูล ทานข้าวเช้าเสร็จยูกินึกได้ว่าแม่มีบ้านของตัวเองอยู่ในชนบท "ท่านแม่ลูกว่าเรากลับบ้านของพวกเราเถอะบ้านแม่ เราช่วยฟื้นฟูกันได้2คนแม่ลูก"พอยูกิโนะได้ยินก็รู้สึกแปลกใจคิดอยู่สักพัก"ถ้าลูกคิดแบบนั้นงั้นเรากลับบ้านของเรากันเถอะ"
ยูกิรู้สึกดีใจเป็อย่างมากจึงเริ่มเก็บข้าวของที่จําเป็ของแม่ด้วยใส่กระเป๋า จนเสร็จทั้งสองจึงเดินออกจากพื้นที่ตระกูล "เ้าขยะแกจะไปไหน จะออกจากตระกูลแล้วเรอะ"เสียงเด็กหนุ่มที่ดูโอหัง ลูกชายของผู้นําตระกูล"ข้าจะไปมันก็เื่ของข้าเ้าเกี่ยวไรด้วย"ยูกิไม่สนใจเดินต่อพร้อมจับมือแม่ "แกคิดว่าเป็ใครมาเมินกันแบบนี้ข้าจะทุบตีเ้า"ยูโตะรวบรวมปราณไว้ที่มือแล้วพุ่งไปทางยูกิ 'หมัดอสรพิษ'เกิดแสงสีม่วงตรงหมัดแปรเปลี่ยนเป็งูพุ่งไป 'ระดับ4เรอะอ่อนหัดน่า'คิดในใน พลางยูกิปล่อยมือแม่แล้วรวบรวมพลังปราณปลดปล่อยออกมาออร่าสีเงิน "หมัดอาชา์ ะเิฟ้า!!"ยูกิคํารามชื่อท่าพร้อมะเิพลังปราณพุ่งยืดหมัดออกไปปะทะกับหมัดอีกฝ่ายจนเกิดะเิเล็กน้อยจนกระเด็นออกมาทั้งคู่ ยูโตะใเป็อย่างมากที่อีกฝ่ายมีพลังเท่ากับตัวเอง"ก...แกเลื่อนระดับ4มาได้ยังไงทั้งๆทีแกเป็ขยะมาโดยตลอด"พร่ามออกมาโดยไม่เชื่อสายตาและใเป็อย่างมาก
"ไม่จําเป็ต้องตอบแก"สิ้นสุดเสียงทั้งสองฝ่ายก็ะเิพลังออกมาพร้อมกับพุ่งใส่กัน "หมัดอสรพิษ ทลายปฐี"ยูโตะคํารามพร้อมสายตาแปรเปลี่ยนดุร้ายยิ่งขึ้นเื้ัปรากฏเงาร่างงูสีม่วงอันน่ากลัว"เอาไปกินสะขยะ"เสียงที่ดูเย้ยยัน ยูกิจึงพูดออกมาว่า"แก นั้นละที่จะจบ" 'อาชา สยบนภา'เอ่ยในจิตใจปรากฏร่างม้าสีขาวงามสง่าด้านหลังยูกิพร้อมกับพุ่งใส่ ยูโตะ ตู้ม เกิดะเิเสียงดังมีควันออกมาทําให้คนในตระกูลออกมาดู ร่างยูโตะกระเด็นไปหลาย10เมตร ชนเข้ากับกําแพงออกมากนะอักเืสลบไป ภาพเบื้องหน้าทําให้คนในตระกูลใ ทางฝั่งยูกิที่หอบเหนื่อยเพราะใช้พลังปราณจนหมด"ท ท่านแม่เราไปกันเถอะ"ยูกิที่อ่อนแรงจับมือแม่และเดินออกไปหายไปในควัน
ปรากฏเงาร่างคนๆหนึ่งนั้นคือผู้นําตระกูล ร่อนลงมาจากฟ้าพร้อมปีกสีแดงหุบเข้าไปในหลัง "ทําไมลูกข้าถึงมีสภาพเช่นนี้ ใครบังอาจทํา"เสียงที่โกรธเกรี้ยวะเิพลังออกมาทําให้คนที่อยู่ใกล้เจอแรงกดดันจากพลัง ขอบเขต ปฐี ขั้น3สูงสุด จนคนใกล้ๆคลุกเข่าลงและเอ่ยอย่างกลัวๆ"เป็การต่อสู้ของนายน้อยยูโตะ ก็ขยะไร้ค่ายูกิ ที่อยู่ดีๆก็มีพลัง นักรบระดับ4"ผู้าุโในตระกูลเอ่ย"ท่านโปรดสงบลงก่อน ตู้มผู้นําตระกูลซัดพลังใส่ผู้าุโ 4จนกระเด็นไป "ไปตามจับนังนั่นกับลูกมันมาลงโทษ!!"เสียงอันดุร้ายประกาศลั่น"ร รับทราบท่านผู้นํา"สิ้นสุดเสียงก็หายวับ ตกเย็นก็กลับมาที่ตระกูล"ข้าขอรายงานท่านผู้นํา 2แม่ลูกหนีออกไปแล้วเก็บข้าวของไปนานแล้ว โปรดอภัยที่ข้าไร้ความสามารถเช่นนี้"ก้มหัวลงกับพื้นท่าทีหวาดกลัว "ฝากไว้ก่อนเถอะ"
164
