บทที่ 8 เริ่มฝึกฝนอย่างสงบ
"เย่เทียน งั้นคืนนี้แกร่วมทานอาหารเย็นด้วยกันไหม?" เซี่ยจวินเสนอ
"ไม่ล่ะ ผมยังมีธุระต้องจัดการ ไม่สามารถอยู่ทานอาหารเย็นด้วยกันได้"
เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยจวินก็พยักหน้าอย่างผิดหวัง แล้วเบนสายตาไปทางอื่น เงียบไป
เซี่ยจวินไม่ได้บังคับให้เย่เทียนอยู่ทานอาหารเย็น และเย่เทียนก็ไม่ได้บังคับให้เซี่ยจวินอยู่ทานอาหารเย็น ทั้งสองดื่มและพูดคุยกัน
"เย่เทียน ตอนนี้แกมีแผนอะไรหรือเปล่า?" เซี่ยจวินถามขึ้นมาทันที
"อืม เซี่ยจวิน แกถามแบบนี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าควรทำอะไรดี" เย่เทียนส่ายหน้าอย่างกลุ้มใจ ตอบพร้อมรอยยิ้ม
"เย่เทียน ในเมื่อคุณปู่ของฉันเขาชื่นชมแกขนาดนี้ แกลองพิจารณาคำแนะนำของคุณปู่ของฉันดูไหม ให้ฉันมาเป็ผู้จัดการทั่วไปของกลุ่มบริษัทเซี่ย!"
เซี่ยจวินมองเย่เทียนด้วยสีหน้าจริงจัง
"เซี่ยจวิน คุณปู่ของแกเป็เ้าบ้านของตระกูลเซี่ย ฉันจะกล้าเป็ได้ยังไง แถมฉันก็ไม่ได้สนใจเื่ธุรกิจเท่าไหร่ เอาไว้ก่อนดีกว่า"
เย่เทียนปฏิเสธเซี่ยจวินพร้อมรอยยิ้ม ล้อเล่นน่า ให้เซี่ยจวินที่เป็คุณชายเ้าสำราญมาเป็ผู้จัดการทั่วไปของกลุ่มบริษัทเซี่ย มันแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยนี่นา!
"เย่เทียน แกไม่ต้องปฏิเสธ ฉันรู้ว่าฝีมือการรักษาของแกเก่งมาก เป็อันดับหนึ่งในวงการแพทย์ของจีน ฝีมือการรักษาของแกตอนนี้เป็อันดับหนึ่งของเยียนจิงแล้ว
ถึงตอนนี้ฉันจะยังเด็ก แต่ฉันก็หวังว่าจะโตเป็ผู้ใหญ่เร็วๆ จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระของบริษัทให้คุณปู่ได้บ้าง"
"เอาอย่างนี้ก่อนไหม ฉันขอถามความเห็นของคุณปู่เซี่ยก่อน ถ้าคุณปู่เซี่ยตกลง ฉันค่อยมาคุยกับแกอีกที"
เย่เทียนคิดสักพัก แล้วพูดกับเซี่ยจวิน
"ตกลง!"
เซี่ยจวินพยักหน้า พูดพร้อมรอยยิ้ม "เย่เทียน ขอบคุณนะ"
เซี่ยจวินพูดจบก็หันหลังเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น เดินไปทางห้องของคุณปู่เซี่ยจวินจวิน
เย่เทียนมองตามหลังเซี่ยจวิน มุมปากยกขึ้นเป็รอยยิ้มเ็าอย่างดูถูก
หึ เซี่ยเหวินปิน แกคิดว่าแกมีคุณสมบัติพอที่จะสอนฉันจริงๆ เหรอ? ไอ้แก่ แกจะต้องถูกฉันจัดการให้หายไปจากโลกนี้ในวันใดวันหนึ่ง
......
หลังจากที่เย่เทียนกับเซี่ยจวินคุยกันในห้องนั่งเล่นสักพัก เซี่ยจวินก็ออกจากบ้านพักของเซี่ยจวิน การออกจากบ้านพักของเซี่ยจวิน เขายังมีเื่สำคัญกว่าที่ต้องไปทำอีก
หลังจากที่เซี่ยจวินจากไป เย่เทียนก็ลุกขึ้นออกจากบ้านของเซี่ยจวินเช่นกัน
เมื่อเดินไปที่ลานบ้าน เย่เทียนก็เงยหน้ามองดูท้องฟ้า ตอนนี้ใกล้จะมืดสนิทแล้ว เย่เทียนนั่งแท็กซี่กลับบ้าน เตรียมกลับไปพักผ่อนที่บ้าน คืนนี้เขาจะไปหาพ่อของถังยวิ่น ถังเทียนเหา เพื่อบอกแผนการของเขาให้พวกเขาฟัง
......
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เย่เทียนก็กลับมาที่บ้านพัก
"คุณชาย กลับมาแล้วเหรอครับ?"
"เย่เทียน ในที่สุดแกก็กลับมา แกกลับมาแล้ว พวกเรารอนานมากแล้ว ถ้าแกยังไม่กลับมา พวกเราคงต้องออกไปหาแกแล้ว"
ทันทีที่กลับมาถึงบ้าน เซี่ยเหวินปินก็รีบวิ่งเข้ามาหาเย่เทียน ถามด้วยความร้อนใจ
เมื่อเซี่ยเหวินปินเห็นว่าเย่เทียนปลอดภัยดี เขาก็ถอนหายใจออกมา
"คุณอาเซี่ย วางใจเถอะครับ ผมไม่เป็ไรครับ ตอนนี้ผมกำลังจะขึ้นไปพักผ่อนข้างบน"
เย่เทียนมองเซี่ยเหวินปินที่แสดงสีหน้ากังวลแล้วพูดพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อเซี่ยเหวินปินได้ยินดังนั้น เขาก็พยักหน้า เขามั่นใจว่าสิ่งที่เย่เทียนพูดเป็เื่จริง เพราะเขาไม่เคยเห็นเย่เทียนตกอยู่ในอันตรายเลย ดังนั้นเขาจะไม่สงสัยในความจริงของสิ่งที่เย่เทียนพูด
"คุณอาเซี่ย ไม่เป็ไรแล้ว งั้นคุณอาไปอยู่เป็เพื่อนพ่อแม่ผมเถอะครับ ผมขึ้นไปก่อนนะครับ" เย่เทียนโบกมือให้เซี่ยเหวินปินพร้อมรอยยิ้ม
เซี่ยเหวินปินพยักหน้า พูดพร้อมรอยยิ้ม "เย่เทียน งั้นแกรีบขึ้นไปเถอะ ฉันไปอยู่เป็เพื่อนพ่อแม่แกคุยกันหน่อย แล้วก็จะไปอธิบายเื่วันนี้ให้พวกเขาฟังด้วย"
เมื่อเย่เทียนได้ยินดังนั้น เขาก็ยิ้มให้เซี่ยเหวินปิน แล้วขึ้นไปข้างบน
......
เมื่อกลับมาถึงห้องพัก เย่เทียนก็เอนตัวลงนอนบนเตียง เริ่มร่ายคาถาหลงเฟิ่งอินหยาง ไม่นานพลังภายในของเขาก็ถูกกระตุ้นออกมาทั้งหมด วิ่งวนไปในตันเถียนของเขา
ในไม่ช้าพลังิญญาในร่างกายของเขาก็เริ่มเคลื่อนไหวผิดปกติ พลังิญญาบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าไหลวนไปในตันเถียนของเย่เทียน พลังปราณแท้ในร่างกายของเย่เทียนก็เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง ความเร็วของมันรวดเร็วมาก แทบจะชั่วพริบตาเดียว พลังปราณแท้ในตันเถียนของเย่เทียนก็เพิ่มขึ้นสามสี่เท่า พลังของเย่เทียนก็แข็งแกร่งขึ้นเล็กน้อย
ในขณะนั้นเอง เย่เทียนก็รู้สึกได้ว่า พลังปราณแท้ในตันเถียนของเขาทำงานหนักเกินไปแล้ว
"เฮ้อ...ขาดอีกนิดเดียว อีกแค่ก้าวสุดท้าย ฉันก็จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตเซียนดินแล้ว" เย่เทียนลืมตาขึ้น คิดในใจ
เมื่อคิดได้ดังนั้น เย่เทียนก็หลับตาลงทันที เริ่มฝึกฝนอย่างสงบ
......
คืนหนึ่งผ่านไปเร็วมาก ชั่วพริบตาเดียวก็ผ่านไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เย่เทียนก็ตื่นจากการฝึกฝน ยืดเส้นยืดสาย แล้วลุกขึ้นนั่งจากเตียง
หลังจากล้างหน้าล้างตาแล้ว เย่เทียนก็ออกจากห้องพัก
เย่เทียนเดินเข้าไปในห้องครัว เปิดตู้เย็น หยิบน้ำนมออกมาสองกล่อง เทลงในแก้ว แล้วเทเข้าปาก
น้ำนมหนึ่งขวดถูกเย่เทียนดื่มหมดอย่างรวดเร็ว
หลังจากดื่มเสร็จ เย่เทียนก็หยิบน้ำนมอีกขวด แล้วดื่มต่อ ตอนนี้เขารู้สึกหิวเล็กน้อย เขาต้องรีบดื่มนมให้หมด
อย่างนั้น เย่เทียนก็ดื่มนมที่เหลืออย่างต่อเนื่อง ในไม่ช้าก็ดื่มนมที่เหลือหมด
"เอ๊ะ? รสนมขวดนี้แปลกๆ ไม่เหมือนนมที่บ้านเราเลยนี่นา?"
เย่เทียนเห็นว่าในขวดแก้วที่ว่างเปล่าเหลือนมหยดสุดท้าย ขมวดคิ้วพึมพำ
"ช่างมันเถอะ ไม่สนใจมันแล้วกัน ยังไงก็มีคนส่งมา ไม่ว่าใครส่งมา ฉันก็ดื่มไปหมดแล้ว งั้นฉันรับของขวัญชิ้นนี้ไว้ก็แล้วกัน ต่อไปฉันจะซื้อนมแบบนี้มาดื่มเยอะๆ จะได้ไม่เสียของ" เย่เทียนพึมพำกับตัวเอง
หลังจากเย่เทียนพูดจบ ก็โยนขวดเปล่าลงในถังขยะ แล้วโยนขวดแก้วไปในอ่างล้างจานในห้องครัว
ในเวลานั้นเอง เซี่ยอวี้เหมยกับเซี่ยอู่ปินก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น
"เย่เทียน เมื่อคืนแกไปไหนมา? แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็ห่วงแกแค่ไหน? ถ้าแกเป็อะไรไป พวกเราจะทำยังไง?" เซี่ยเหวินปินมองเย่เทียน ถามด้วยท่าทางเป็ห่วง
"ผมไม่เป็ไรครับ! ผมออกไปเดินเล่นข้างนอก แล้วก็กลับบ้าน ไม่นึกเลยว่าจะเจอเื่ยุ่งๆ บนถนน ผมก็จัดการไปแล้วนี่ครับ คุณอาอย่ากังวลไปเลย แล้วก็ที่ผ่านมาหลายปีผมก็เป็คนดวงดีมาตลอด คุณอาวางใจได้เลยครับ!" เย่เทียนพูดกับเซี่ยเหวินปินพร้อมรอยยิ้ม
"เฮ้อ...ครั้งนี้โชคดีที่แกรีบกลับมา ถ้ากลับมาช้ากว่านี้อีกสองสามวัน ฉันกลัวว่าบ้านของเราจะรักษาไว้ไม่ได้แล้ว ตอนนั้นแกอย่ามาโทษฉันนะ" เซี่ยเหวินปินพูดพลางถอนหายใจ พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า
"คุณอาเซี่ย อย่าพูดอย่างนั้นเลย ผมเชื่อว่ามีผมอยู่ คุณอาจะไม่เป็อะไร วางใจได้เลย ผมจะไม่ให้ใครมารังแกคุณอาแน่นอน" เย่เทียนได้ยินคำพูดของเซี่ยเหวินปิน ก็รีบปลอบใจ
เซี่ยเหวินปินพยักหน้า ไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินออกจากห้องครัว
......
"คุณหนู เห็นคุณชายเย่เทียนไหม เขามาแล้วหรือยัง?" เซี่ยเหวินปินเพิ่งเดินออกมาจากห้องครัว ก็เจอคุณยายเซี่ยกำลังอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ในห้องนั่งเล่น
"อ๋อ เขามาแล้วค่ะ เมื่อวานหนูไปหมู่บ้านตระกูลเย่ รับเขากลับมา" เซี่ยอวี้เหมยตอบ
"ดี ดี..." คุณยายเซี่ยได้ยินดังนั้น ก็ถอนหายใจออกมา ยกมือขึ้นตบหน้าอก พึมพำกับตัวเอง
"แม่ครับ เป็อะไรไปครับ?" เซี่ยอู่ปินมองคุณยายเซี่ย ถามด้วยความสงสัย
"ไม่มีอะไร แม่แค่รู้สึกดีใจเท่านั้น เด็กคนนี้ช่างน่าสงสารจริงๆ! จริงๆ แล้วเขาควรจะมีความสุขได้ แต่โชคร้ายที่เขาดันมีพ่อแม่ที่แย่ๆ อย่างนั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงจะมีความสุขไปแล้ว ตอนนี้กลับต้อง...เฮ้อ..." คุณยายเซี่ยส่ายหน้า ทำท่าทางสงสารมาก
"แม่ครับ อย่าเสียใจไปเลย หนูเชื่อว่าพี่เทียนเขาจะไม่เป็อะไร คุณแม่อย่าห่วงเขาเลยนะครับ" เซี่ยอวี้เหมยปลอบใจ
คุณยายเซี่ยได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้าเบาๆ ถอนหายใจ "หวังว่าจะเป็อย่างนั้นนะ! หวังว่าเขาจะรอดพ้นจากอันตรายนะ!"
คุณยายเซี่ยรู้ดีว่าถึงแม้เธอจะรักเย่เทียนมาก แต่เธอรักหลานสาวของตัวเองมากกว่า ถ้าเซี่ยเทียนหัวสามารถมอบทรัพย์สินทั้งหมดของเซี่ยเหวินปินให้เซี่ยเหวินปินจัดการได้ เซี่ยเหวินปินก็จะมั่นคงมากขึ้น อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลเื่การต่อสู้ระหว่างเย่เทียนกับเซี่ยเหวินปิน
……………………….
4K
