ตอนที่1 จุดเริ่มต้น
“นายท่านเราไม่สามารถป้องกันกำแพงเวทย์ของปราสาทได้อีกแล้วคับข้าศึกมีมากเกินไป นายท่านได้โปรดหนีไปด้วยเถอะครับ” เสียงสั่นเทาของนายทหารที่รายงานสถานการ์ณามันเป็เื่ที่เขาไม่สามารถจะทำไรได้พวกเขาทุกคนได้ทำทุกวิธีทางเพื่อที่จะชนะาในครั้งนี้พวกเขาสามารถยืนหยัดได้15วัน เพียง15วันมีคนตั้งมากมายที่ได้ตกตายในานี้และในที่สุดท้ายาครั้งนี้ได้ดำเนินมาถึงจุดที่กำลังจะสิ้นสุดลงนายทหารที่กำลังคุกเข่าได้มองไปยังบุรุษที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ข้างหน้า
“จะให้ข้าหนีไปไหนได้อีก นี้คือบ้านของข้าประชาชนของข้า ขอตายตรงนี้ดีกว่าแบกรับความอัปยศนี้ไว้”คนๆนี้คือเอิร์ลแห่งเลโอนาร์ดขุนนางที่ปกครองอาณาเขตทางเหนือที่ติดกับชายแดนฝั่งจักรวรรดิ
“มันยุติธรรมแล้วใช่ไหมที่ประชาชนของข้าต้องมาตายข้าไม่เคยคิดเลยว่าทุกอย่างจะจบสิ้นในยุคของข้า ละทำไม ทำไม!!!”เป็เสียงที่ฟังแล้วทำให้ในห้องไม่มีใครสามารถกั้นน้ำตาได้อยู่ใน่ยุคาความสูญเสียเป็สิ่งที่เกิดขึ้นทั่วทั้งทวีปแห่งนี้แต่ทั้งอย่างงั้นหลังจากเมื่อ210ปีก่อนได้มีพันธะสัญญาสงบศึกไปทั่วทั้งทวีปทำให้หมดยุคาไป หลังจากเอริล์แห่งเลโอนาร์ดได้ปกครองอาณาพยายามทำทุกอย่างให้อาณาเขตของเขามีแต่ความสงบตลอดแต่วันนี้ได้ถึงจุดสิ้นสุดแล้ว
ตละกูลเลโอนาร์ดเป็ตละกูลที่าาแห่งอาณาได้ไว้วางใจให้ปกครองอาณาเขตที่ติดกับอาณาเขตของจักรวรรติเพราะตละกูลเลโอนาร์ดเป็ตละกูลทางการทหารที่เก่าแก่ตละกูลนึงเลยก็ว่าได้ก่อนที่จะมีสนธิสัญญาสงบศึกตละกูลเลโอนาร์ดทำหน้าเป็กำแพงด้านแรกที่ปกป้องประเทศมานับครั้งไม่ถ้วนแต่ในครั้งนี้ศัตรูของพวกเขาแข็งแกร่งเกินไปหรืออาจเป็เพราะพวกเขาห่างหายจากาไปทำให้พวกเขาอ่อนแอลง
ตึก ตึก ตึก ปังอยู่ๆก็มีเด็กหนุ่มเปิดประตูเข้ามา “ท่านพ่อ โปรดสั่งการพวกเราพร้อมที่จะตายไปกับท่าน”ชายหนุ่มอายุราวๆ12-13ปีคนนี้เอริล์ได้ยินเช่นนั้นน้ำตาก็ไหลออกมา”ไม่นี้เป็สิ่งๆเดียวที่ข้าไม่สามารถทนได้หากเ้าตายข้าส่งเ้าและแม่ของเ้าออกไปก่อนที่ทุกอย่างจะแย่ไปกว่านี้” หลังจากที่เขาได้พูดเขาได้หันไปหาชายฉราที่ยืนอยู่ถัดจากเขา
“มาสเตอร์ บรัตช่วยเตรียมวงเวทย์เคลื่อนที่ระยะไกล เราจะต้องส่งเอเดนออกไปในที่ปลอดภัย” มาสเตอร์บรัตคือจอมเวทย์ระดับ6เพียงคนเดียวในที่นี้แต่เขาเป็เพียงชายชราที่ไม่สามารถเปลี่ยนผลของาข้างนอกนั้นได้
“ได้คับนายท่านแต่ข้าขอเสนอให้นายท่านหนีไปกับนายน้อยด้วย”มาร์เตอร์บรัตเสนอความคิดเห็นเพื่อให้เอิร์ลลองคิดทบทวนดู
“ไม่ได้ ข้าจะไปไม่ได้”เอิร์ลส่ายหน้าและตอบไปยังมาร์เตอร์บรัต
ด้วยความสงสัยของเอเดน “ท่านพ่อ ทำไมละเราทุกคนสามารถหนีออกไปพร้อมกันได้”
มาสเตอบรัตได้พูดขัด “นายน้อยข้าไม่สามารถที่ส่งทุกคนออกไปได้ยิ่งเพิ่มจำนวนคนระยะทางก็ยิ่งสั้นขึ้น ด้วยพลังเวทย์ของข้าที่มีอย่างจำกัดการที่ส่งคนออกไปยังพื้นที่ปลอดภัยนั้นอย่างมากไม่เกิน4คนข้าขออภัยด้วย” ต่อให้เป็นักเวทย์ระดับ6แต่การที่จะส่งยังพื้นที่ปลอดภัยแบบเจาะจงนั้นจำเป็จะต้องอัดพลังเวทย์เข้าไปในวงเวทย์ที่สร้างขึ้น
หลังจากที่มาร์เตอสบรัตพูดจบเอิร์ลก็พูดว่า“ละอีกอย่างข้าไม่สามารถจะทิ้งบริวารของข้าได้หากพวกเขายอมที่จะตายเพื่อข้า ข้าก็พร้อมที่จะเดินนำพวกเข้าไปสู่ขอบเหวนรกด้วยตัวข้าเอง”
“ ท่านพ่ออย่าทำแบบนี้เลยแล้วตละกูลเลโอนาร์ดของเราละจะทำยังไงหากท่านถอยไปตอนนี้ตละกูลของวันยังมีวันได้ล้างแค้น”
“ เลโอนาร์ด เอเดน จงคุกเข่าลง” หลังจากที่เอิร์ลได้สั่งเข้าเดินมาพร้อมชักดาบของเขาออกมา ถึงทุกคนจะใแต่เข้าใจสถาณการณ์ได้ทันที “เลโอนาร์ดเอเดน จากวันนี้เ้าจะไม่สามารถที่ใช้ชีวิตอย่างที่ฝัน ทุกสิ่งทุกอย่างข้าขอฝากไว้ที่เ้าวันนี้จะไม่ใช่วันสิ้นสุดของตละกูลเรา เลโอนาร์ด เอเดนจากวันนี้เ้าคือผู้นำตละกูลคนต่อไป”
ด้วยความใเอเดนได้ะโออกมา“ไม่น่ะท่านพ่อ”
“เอเดนนี้ไม่ใช่เื่ตลกข้าไม่เคยสอนเ้าให้ต่อมาเป็คนอ่อนแอ อย่าทำให้ข้าขายหน้า”เอิร์ลได้ตะวาดใส่ เอเดนใกับคำพูด หลังจากนั้นเอเดนก็หลับตาและก้มหน้าลงทำให้บรรยากาศรอบๆตัวเขาเปลี่ยนไป
“ข้ายอมรับ”
“ดีมาก” เอิร์ลแสดงสีหน้าด้วยความพอใจละวางดาบลงไปที่ไหล่สองข้างของไรก้า“ลุกขึ้นได้” หลังจากนั้นเขาได้ส่งแหวนวงนึงให้เอเดน”นี้คือแหวนประจำตละกูลและข้างในยังมีพื้นที่มิติที่สามารถใช้เก็บสิ่งของได้จงหยดเืของเ้าลงที่แหวน”
เอเดนไม่รอช้าหยดเืเข้าไปหลังจากที่หยดเืเขาได้รู้สึกถึงมิติภายในแหวน ในนั้นมีสิงต่างๆ มากมาย
“ในนั้นถือเป็รากฐานของตละกูลเราสมบบัติตกทอด และเหรียญทองจำนวนนึง ซึ่งมากพอให้เ้าสามารถเริ่มต้นได้ใหม่”
ตูมมมมมม
“นายท่าน กำแพงเวทย์แตกแล้วพวกมันกำลังงมา” นายทหารคนนึงกล่าว
พอเอิร์ลได้ยินเช่นนั้นสีหน้าก็วิตกกังวลเป็อย่างมากเข้าจึงรีบถามมาร์เตอบลัต“มาร์เตอบลัตการเตรียมการวงเวทย์ถึงไหนแล้วรีบเร่งมือเข้า”
“นายท่านมันกำลังจะเสร็จสมบูรณ์ในไม่ช้า”มาสเตอบลัตตอบในขณะที่สองมือวางอยู่บนวงเวทย์ที่สร้างขึ้นเขากำลังอัดพลังเวทย์ลงไปเพื่อให้มันสามารถทำงานได้
“ทหารรพวกเ้าทุกคนต้องทำการถ่วงเวลาอย่าให้พวกมันเข้ามาถึงที่ได้”เอิร์ทรีบออกคำสั่งให้กองทหารที่เหลืออยู่แล้วหันไปหาเอเดน“เอเดนรีบไปเรียกแม่ของเ้าเร็วเข้า”
เอเดนรีบลุกขึ้นกำลังจะวิ่งไปห้องของท่านแม่แต่ทันในนั้นมีเสียงรอดประตูเข้ามา” จะรีบไปไหนกันละ พวกข้าพึงจะเข้ามากันได้เอง” สักพักก็มีชายแก่เดินเข้ามาพร้อมท่านแม่ของเอเดนชายแก่ได้ใช่ดาบเวทย์จับท่านแม่ของเอเดนเอาไว้
“แก!!! ทำไมถึงเป็แกไปได้”
ทุกคนต่างใเพราะชายแก่คนนี้คือพ่อบ้านตละกูลเลโอนั้นเอง ทุกคนต่างไม่เข้าใจว่าทำไมชายคนนี้ถึงทำแบบนี้
“ฮะฮา ฮาฮา!!!”เป็เสียงหัวเราะที่สะใจยิ่งนัก
”17ปี17ปี ข้าต้องทนมาตลอด17ปี ในที่สุดพวกข้าก็เจอสิ่งที่ตามหา คำภีร์มหาเวทย์เปลวเพลิงแห่งเบเลียลมาซะไม่งั้นข้าจะฆ่าเธอทิ้งซะ”
ด้วยความโกรธที่อยากบีบคอมันให้ตายคามือสีหน้าที่แสดงออกให้ถึงความเ็าอยู่หลายส่วนเอิร์ลได้กล่าวขึ้นมา“แกกก แกรู้ได้ยังไง แค่เพียงนี้แกถึงกับนำกองทัพฆ่าคนมากมายเพื่อของที่ไม่มีใครสามารถใช้มันได้เนี่ยนะ”
หลังจากที่พ่อบ้านได้ยินเขาก็เราะออกมา“โอ้ อย่าโง่ไปหน่อยเลย แกคิดว่าคนอย่างแกจะรู้ค่าของสิ่งนั้นหรอเพราะเพียงแกจะไม่สามารถใช้มันได้แกกับบอกเป็ขยะสมบัติตกทอดตละกูลแกมันมีความลับมากมายในโลกนี้ที่แกไม่อาจล่วงรู้ได้ จงส่งมาซะละข้าจะให้พวกเ้าตายอย่างไม่ทรมาน”
ทุกคนมองไปที่รอยยิ้มที่แสนจะน่ากลัวทุกคนในห้องนั้นรับรู้ถึงความสิ้นหวัง ของสองสิ่งที่ถือเป็สมบัติที่ตกทอดกันมาหนึ่งคือศิลาที่ตกมาจากฝากฟ้าเมื่อห้าสิบก่อนผู้นำตละกูลในตอนนนั้นคิดจะสร้างอาวุธด้วยการนำมันไปสร้างจึงประกาศหาช่างตีเหล็กเพื่อทำมันแต่กลายเป็ว่าไม่มีผู้ใดสามารถหลอมหรือขึ้นรูปมันได้หรือแม้กระการทุบเพื่อขึ้นรูปยังคงไม่เปลี่ยนแปลง มันสามารถทนความร้อนได้สูงมากจนไม่รู้ว่ามีอะไรสามารถหลอมมันได้ไหมและยังคงมีความแข็งแรงเป็อย่างมากด้วยคุณสมบัติดั้งกล่าวผู้นำขณะนั้นก็คิดว่านี้ต้องเป็สมบัติแน่ๆจึงถูกเก็บไว้ให้ลูกหลานเขาเผื่อสักวันลูกหลานของเขาจะมีโชค และอีกสิ่งคือคัมภีร์ที่ผู้ก่อตั้งตละกูลได้ศึกษาเมื่อประมาณ700ปีก่อนคือเวทย์เปลวเพลิงแห่งเบเลียลเป็เวทย์ที่ขนานนามว่าเป็ที่สุดแห่งเวทย์สายเพลิง แต่หลังจากผู้ก่อตั้งตายคัมภีร์เวทย์ก็ไม่สามารถใช้งานได้อีกมันไม่ปรากฏบทเวทย์หรือวิธีการฝึกฝนขึ้นอีกเลยแต่มันก็ยังคงเป็สมบัติของตละกูลสือมา
ตูม ตูม ตูมมม มีเสียงะเิดังมาจากข้างนอกแรงะเิทำให้ทั่วทั้งห้องสั่นะเืทำให้แม่ของเอเลนล้มลง เอิร์ลเห็นเช่นนั้นรีบะโไปข้างหน้าเอิร์ลก็เป็นักดาบเวทย์ระดับ6 ความเร็วของเขาไม่ใช่เล่นๆ พ่อบ้านเห็นเช่นนั้นจึงรีบะโถอยหลังออกไปหลบดาบเวทย์ได้อย่างหวุดหวิดแต่ทั้งนี้ก็ยังโดนเปลวไฟที่ถูกส่งจากดาบไม่ได้ พ่อบ้านาเ็เล็กน้อย
“ราเซล เ้าไม่เป็ไรน่ะ”
“ข้าไม่เป็ไร”แม่ของเอเดนตอบแต่สีหน้าของหน้ายังคงใกับสถานการเมื่อเอิร์ลเห็นเช่นนั้นจึงรีบบอกกล่าว“ข้าได้เตรียมการส่งเ้ากับลูกออกไปยังที่ปลอดภัยข้าฝากลูกไว้กับเ้าด้วยน่ะพาเขาไปยังตละกูลของเ้าที่นั้นเ้าทั้งสองคงปลอดภัย”
วงเวทย์กลางห้องส่องแสงสว่างทั่วห้องนั้นเป็สัญญาณว่าเวทย์เคลื่อนที่พร้อมใช้งานแล้วเอิร์ลหันไปมองเอเดนละพูดว่า
“เอเดน เ้าพาแม่ของเ้าไปที่กลางวงเวทย์เร็วเข้าเวลาไม่มีแล้ว”
เอเดนรีบวิ่งมาหาแม่ละพยุงช่วยแม่เดินเข้าหาวงเวทย์พอถึงใจกลางวงเวทย์ ก็มีเสียงหนึ่งดังเข้ามา”ข้าไม่คิดว่าวันนี้จะมีใครรอดออกไปได้หรอกน่ะ” ชายคนนั้นใส่ชุดเกาะสีดำทมินกลางอกมีสัญลักษณ์แปลกๆได้เดินเข้ามาพร้อมทหารอีกสิบกว่าคน”วันนี้ทุกคนจะต้องตายไม่มีใครที่จะหนีไปได้”หลังจากนั้นเข้าก็ชักดาบละพุ่งเข้าหาเอเดนและแม่ของเขาหมายจะปิดชีวิตผู้คิดหนีเป็อันดับแรก
“ อย่าได้หวัง” เอิร์ลพุ่งตัวออกด้วยกำลังเต็มที่ในขณะนั้นเขาได้ร่ายเวทย์เสริมกำลังและบอลเพลิงออกมาพุ่งเข้าหานักดาบเวทย์ชุดเกาะดำ
นักดาบเวทย์เกาะดำหันมามอง”เหอะ!! ก็แค่จุดสูงสุดของขั้นหกกระจอกยิ่งนัก” ละวาดดาบใส่พร้อมปลดปล่อยพลังเวทย์ดาบสองดาบปะทะกันเอิร์ลกระเด็นถอยหลังไปหลายสิบก้าวแต่นักรบดาบเวทย์เกาะดำแค่ถอยเพียงก้าวเดียวเท่านั้น
“บ้าน่า!!!!”เอิร์ลคิดในใจอย่างน้อยคนตรงนี้ต้องอยู่ระดับ7ขั้นกลางแน่ๆเขารีบหันไปมองเอเดนะโบอกบลัตว่า”รีบส่งพวกเขาออกไปเร็ว
“ไม่มีทางง”นักรบเกาะดำรีบอัดพลังเวทย์ลงไปในดาบและปาออกไป ดาบพุงไปทางเอเดนย่างรวดเร็วในขณะนั้นเอเดนคิดว่าเขาคงต้องตายแล้วแน่ๆ แต่จู่ๆก็มีเงาพุ่งไปข้างเส้นทางของดาบนั้นคือเอิร์ลนั้นเองเขาได้ทำการได้เวทย์กำแพงป้องกันขึ้นและใช้ดาบของเขาเพื่อเปลี่ยนเส้นทางของดาบแต่มันคงยังไม่มากพอที่จะหยุดพลังงานของดาบนี้ได้ ดาบได้พุ่งเข้ากลางอกของเอิร์ลเขาล้มลงละหันไปมองทางเอเดนเขาพยายามยื่นมือออกไป และยิ้มอย่างอบอุ่นน
“ท่านพ่ออ !!!!” เอเดนพยายามวิ่งออกจากวงเวทย์แต่แม่ของเขาจับเขาได้ละพยายามดึงเขาไว้วงเวทย์เริ่มทำงานภาพสุดท้ายที่เอเดนเห็นคือบุรุษนักรบดำคนนั้นเดินมาเหยีบพ่อของเขาแล้วดึงดาบออกเอเดนพยายามจดจำตราที่เกาะของเขาเพื่อหวังว่าสักวันเขาจะได้แก้แค้นนน พรึบ!! วงแหวนสว่างขึ้นจนไม่สามารถมีใครเปิดตาขึ้นมาได้หลังจากแสงหายไปกลางห้องมีเพียงรอยไหม้ที่เกิดจากวงเวทย์
“แม่งเอ่ยย สักวันนึงข้าจะตามไปฆ่าสองแม่ลูกนั้น”
“ฆ่าพวกมันที่เหลือให้หมดล่ะส่งคนไปขนของปราสาทแห่งนี้ ขนให้ทั่วเราต้องหาคัมภีร์นั้นให้เจอเพื่อาาองค์ต่อไปของเรา”
“อ๊าก”
“อย่าฆ่าข้า.....”
สุดท้ายในปราสาทก็เงียบเสียงลงการสังหารหมู่ได้จบลงแล้วทั่วทั้งปราสาทมีแต่กลิ่นของเืเต็มไปหมด ตลอดทั้งพื้นมีแต่ศพ “รายงานท่านผู้บัญชาการ เราเจอทองคำและสมบัตมากมายคับท่าน”
นักรบเกาะดำรีบถาม”คัมภีร์ละพวกเ้าเจอหรือยัง?”
ทหารคนนั้นได้ส่ายหน้าแล้ว”ไม่เลยคับท่านผู้บัญชาการเราได้ทำการขนทั้งคลังสมบัติของปราสาทนี้แล้วแต่ไม่รบ ผมคาดว่าภายในปราสาทยังคงมีห้องลับซ่อนอยู่แต่พวกเราไม่สามารถระบุยื่นยันได้จึงต้องขอความรวมมือกับพ่อบ้านคับ”
นักรบเกาะดำหันไปทางพ่อบ้านด้วยสายตาที่คาดหวังพ่อบ้านรู้สึกถึงความคาดหวังนั้นเขารีบคุกเขาลงต่อหน้านักรบเกาะดำ”ตลอด17ปีข้าไม่เคยได้ยินหรือพบเกี่ยวกับห้องลับมาก่อนดังนั้นข้าจึงคิดว่าไม่มี ได้โปรดอภัยข้าด้วย”
นักรบเกาะดำโกรธมากเขาได้แท่งดาบลงไปที่คอของพ่อบ้านและพูดขึ้นว่า“ไม่มีงั้นหรอ ตลอด17ปีงั้นหรอ หากเ้าไม่โง่เ้าคงไม่ต้องใช้เวลาร่วม17ปีห้องลับหากมีคนรู้เข้าง่ายๆมันจะเรียกห้องลับไหมข้าอภัยให้กับความไม่รู้หากเ้าตอบข้าเช่นนั้น แต่เ้ากลับบอกข้าถึงความคิดว่ามันไม่มีข้าจะไม่เก็บคนโง่ไว้”
“หาให้ทั่วแม้ต้องพังทั้งปราสาทก็ต้องทำ”นักรบเกาะดำรีบออกคำสั่ง
.....................................................................................................................................................................................................
21K
