“เงียบแบบนี้... แสดงว่าแกยอมตกลงแล้วใช่ไหมล่ะ?”
นพเก้าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเหยียดหยามปนเย้ยหยัน ทว่าเอาเข้าจริงเขาหาได้ใส่ใจคำตอบจากปากของชายขี้แพ้เลยแม้แต่น้อย เพราะสมาธิทั้งหมดของเขากำลังจดจ่ออยู่กับการเริงรักอย่างเมามันส์
ขณะที่ปากเอื้อนเอ่ย ชายหนุ่มก็ยังคงขยับควบสะโพกสอบโยกคลอนไปซ้ายทีขวาที โบกสะบัดบดขยี้ร่อง์อย่างดุดัน จนหยาดน้ำกามสีขาวขุ่นที่กักเก็บไว้ในปริมาณมหาศาลเริ่มทะลักล้นไหลรินออกมามากกว่าเดิม ราวกับเขื่อนแตกที่ถูกมวลน้ำป่าทะลวงฝ่าออกมา
อะ... อื๊อ~!
หญิงสาวที่สติสัมปชัญญะเลือนรางเต็มทน ทำได้เพียงส่งเสียงครางอื้ออึงอู้อี้ในลำคอเพราะหมดเรี่ยวแรงที่จะหวีดร้องกระเส่า ั์ตาของเธอเหลือกค้าง กัดฟันแน่นจนน้ำลายไหลยืดเลอะมุมปาก
สภาพของเธอในยามนี้ช่างดูไม่ต่างอะไรกับโสเภณีชั้นต่ำที่สองขายังคงกางอ้าค้าง ยอมจำนนให้บุรุษผู้มิใช่สามี ใช้ร่อง์และปากมดลูกดูดกลืนแท่งเนื้ออย่างตะกละตะกลามราวกับว่าหยาดน้ำกามที่คั่งค้างอยู่ภายในจนหน้าท้องป่องนูนนั้น ยังมิอาจเติมเต็มความปรารถนาอันแสนหิวกระหายได้อย่างแท้จริง
“ฉ... ฉันว่าพอแค่นี้เถอะ”
บุรุษวัยกลางคนเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก กล้าๆกลัวๆ หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็จังหวะ เมื่อได้ยินคำถามสุดวิปริตของอีกฝ่าย
ให้ฉันอุ้มท้อง? เลี้ยงดูลูกของคนอื่นเนี่ยนะ?
จอห์นส่ายหน้าดิกปฏิเสธทันควัน ต่อให้เขาจะมีรสนิยมทางเพศที่วิปริตผิดมนุษย์มนาเพียงใดแต่ข้อเสนอนั้นมันล้ำเส้นเกินกว่าจะรับไหว ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาก้มมองท่อนเอ็นของตนเองที่พลิกฟื้นกลับมาแข็งขึงได้อีกครั้งเพียงแค่นี้ก็ถือว่าเป็ปาฏิหาริย์มากพอแล้ว เหตุใดเขาจะต้องยอมปล่อยให้ไอ้เดรัจฉานนั่นย่ำยีภรรยาของตนต่อไปด้วยเล่า!
“อย่าเพิ่งปอดแหกสิจอห์น... อูวว...อ้า... ตอนนี้ฉันกำลังช่วยสงเคราะห์แกอยู่นะ... อืม~... แกจะไปแน่ใจได้อย่างไรว่านกเขาของแกมันจะขันผงาดไปได้ตลอดรอดฝั่ง?”
นพเก้าเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกระเส่านุ่มลึก เขาััได้อย่างชัดเจนว่าร่องหลืบเร้นลับเบื้องล่างกำลังตอดรัดแก่นกายของเขาแน่นขนัดขึ้นเรื่อยๆ ราวกับว่า‘ทักษะลับ’ ที่เขากรอกใส่ปากเธอกำลังเริ่มออกฤทธิ์อย่างเต็มรูปแบบ
ขณะที่ชายหนุ่มหันหลังให้ชายวัยกลางคน และกำลังโหมกระหน่ำตอกเสาเข็มใส่ร่างของวารินทร์ที่นอนหงายแอ่นรับอยู่เบื้องล่างเขาก็ไม่ลืมที่จะขยับสะโพกกระทุ้งเบาๆ บังคับให้ส่วนหัวหยักบานหมุนควงคว้านไปมา ค่อยๆรีดเค้นเอาน้ำกามที่ค้างคาอยู่ในมดลูกให้ออกมาอย่างเชื่องช้า ท่อนเอ็นั์ของเขากระตุกเกร็งอย่างบ้าคลั่งโดยเฉพาะบริเวณส่วนหัวที่ร่องแหวนกำลังถูกปากมดลูกบีบรัดและคลายตัวสลับกันเป็จังหวะัันั้นคล้ายคลึงกับริมฝีปากของหญิงสาวที่กำลังดูดดึงชโลมเลียอย่างตะกละตะกลาม ไม่ยอมปล่อยให้ส่วนหัวหลุดรอดออกไปได้ง่ายๆ
ชายหนุ่มไม่เคยพานพบกับประสบการณ์แช่ค้างที่ยาวนานและซาบซ่านถึงเพียงนี้มาก่อนเมื่อได้ลิ้มรสััแปลกใหม่ มันยิ่งกระตุ้นให้ฮอร์โมนเพศชายพลุ่งพล่าน จนอยากจะะเิสายธารพิสุทธิ์ก๊อกที่สองของค่ำคืนนี้ออกมาเสียให้รู้แล้วรู้รอด
“พอเถอะ! ได้โปรด ปล่อยเธอไป... ฉันขอร้องล่ะอึก—”
จอห์นอยากจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นไปหยุดยั้งการกระทำอันป่าเถื่อนนี้ทว่าร่างกายกลับไม่รักดี เขาหลงลืมไปเสียสนิทว่าตนเองเพิ่งถูกจอมยุทธ์หนุ่มสกัดจุดเอาไว้ท่อนล่างั้แ่เอวลงไปชาดิกไร้ความรู้สึก ทำได้เพียงนั่งมองดูภรรยาพลีกายโอบรัดเอวสอบของปีศาจร้ายด้วยตาละห้อย
เมื่อจอห์นได้ทอดทัศนาสภาพของภรรยาในยามนี้ ในคราแรก...เขารู้สึกเสพติดและดำดิ่งไปกับความสุขสมอันวิปริต ที่ถูกชายหนุ่มชักนำล่อลวง ทว่า...เมื่อเขาตระหนักได้ว่า แม้ส่วนนั้นของเขาจะกลับมาผงาดขันได้ แต่หากไม่อาจนำไปใช้งานสอดใส่ได้จริงมันจะไปมีความหมายอะไร? ฉับพลันนั้น มโนธรรมในใจก็เริ่มตื่นรู้...เื่บัดซบพวกนี้ มันไม่ควรจะเกิดขึ้นั้แ่แรกด้วยซ้ำ!
นพเก้าไม่ตอบโต้ใดๆ เขาสืบมือสองข้างเข้ากอบกุมสะโพกกลมกลึงของวารินทร์สอดช้อนเข้าไปหมายจะยกเธอลอยพ้นพื้น เขาอาศัยเพียงพละกำลังจาก่ขากระชากยกร่างบางขึ้นปล่อยให้วารินทร์ตวัดสองแขนโอบกอดรอบลำคอ และตวัดเรียวขารัดรึงสะโพกของเขาไว้ตามสัญชาตญาณในท่วงท่า ‘ลิงอุ้มแตง’ กลางอากาศ
ตึก! ตึก!
จอห์นที่นั่งหมดสภาพอยู่เบื้องหน้า เงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของภรรยาที่ถูกแสงไฟสาดส่องลงมากระทบในเงามืดภาพตรงหน้าช่างงดงามและยั่วยวนจิตใจยิ่งนัก แผ่นหลังที่แอ่นโค้งเว้าได้รูป หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆเกาะพราวรินไหลไปตามแนวสันหลังสีขาวนวลทอประกาย ลากยาวลดหลั่นลงไปจนถึงบั้นท้ายกลมกลึงสีขาวอวบอิ่ม
ทว่า... ความวิจิตรตระการตานั้นกลับถูกทำลายล้างลงอย่างย่อยยับเมื่อสายตาของเขาเลื่อนไปปะทะเข้ากับ ‘ฝ่ามือมาร’ สองข้าง ที่ยังคงตะปบขยำแก้มก้นของภรรยาจากเบื้องล่าง!สองมือนั้นหมุนวนฟ้อนเฟ้นไปมา บีบเค้นยืดขยาย ดึงเข้าดึงออกราวกับกำลังนวดแป้งมาร์ชเมลโล่ปลายนิ้วทั้งสิบจมลึกลงไปในเนื้อก้อนกลมจนเกิดเป็รอยบุ๋มเงามืด ไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าเนินเนื้อนั้นมันจะนุ่มนิ่มและหยุ่นมือถึงเพียงใด
และภาพที่บาดตาบาดใจที่สุด... คือร่อง์ที่อ้ากว้างบานเบอะซึ่งกำลังเชื่อมต่อแนบชิดกับโคนปืนใหญ่ั์! ภาพนั้นดูราวกับว่าร่องเนื้อของเธอกำลังจะฉีกขาดออกจากกันทว่ากลีบผกากลับยังคงพยายามขมิบตอดรัดเอาไว้แน่น ไม่ยอมคลายออกแม้แต่น้อย ราวกับหวงแหนแท่งเนื้อนั้นสุดชีวิตเขาเห็นหยาดน้ำใสแจ๋วผสมปนเปกับคราบน้ำกาม เจิ่งนองเปียกชุ่มอยู่ระหว่างกลีบหยกสีขาวนวลทั้งสองฝั่งไหลย้อยลงไปอาบชโลมถุงเก็บน้ำของชายหนุ่มอย่างต่อเนื่อง ทำหน้าที่เป็สารหล่อลื่นชั้นดีตลอดเวลา...ช่างเป็ภาพที่กรีดลึกลงกลางใจยิ่งนัก!
“สวยงามใช่ไหมล่ะ”
นพเก้าลอบมองแววตาที่กำลังลุ่มหลงมัวเมาของชายวัยกลางคนอย่างใจจดใจจ่อโดยไม่ได้ใส่ใจเสียงห้ามปรามของเขาเลยแม้แต่น้อย
มือซ้ายของเขาที่กำลังบีบขยำแก้มก้น เลื่อนต่ำลงดั่งอสรพิษร้ายเลื้อยไล้ไปจนถึง ‘ดอกเบญจมาศ’ สีสดชมพูที่ปิดสนิท ก่อนจะใช้นิ้วชี้ดุนดันและแหย่ทะลวงลึกลงไปครึ่งข้อ
“ด... เดี๋ยว! จะทำอะไรน่ะ! หยุดนะ!”
วารินทร์สะดุ้งสุดตัวด้วยความใ เมื่อััได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่ค่อยๆชอนไชแทรกซึมเข้ามาทางประตูหลัง
ชายหนุ่มไม่ยอมหยุดมือ เขาแช่นิ้วทิ้งไว้ ปล่อยให้ร่องเร้นลับด้านหลังของหญิงสาวบีบรัดตอดกระตุกรับััแปลกใหม่สักพักก่อนจะเริ่มขยับปลายนิ้วควงคว้านอย่างช้าๆ สะโพกสอบของเขาก็ไม่ได้หยุดนิ่งเช่นกัน เขาขยับส่ายเอวหมุนควนไปมาบังคับให้ัั์ที่ฝังลึกอยู่ภายใน รวมถึงส่วนหัวหยักบานที่กดทับปากมดลูกอยู่ ขยับส่ายไปมาตามจังหวะ
“อ๊า!— อย่าเพิ่ง... มัน... เสียวเกินไปแล้ว...อร๊า!!”
วารินทร์ที่เริ่มดึงสติกลับคืนมาได้บ้าง ซบใบหน้าลงบนลาดไหล่กว้างของชายหนุ่มก่อนจะปรายตาหันไปมองด้านหลัง แล้วสติของเธอก็แทบจะกระเจิงไปอีกรอบ เมื่อเพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองกำลังถูกยกตัวขึ้นสูงลอยเด่นอยู่ต่อหน้าต่อตาสามี
เมื่อเธอสบตากับสามีขี้แพ้ที่นั่งหมดสภาพอยู่หน้าห้องน้ำซึ่งกำลังจ้องมอง่ล่างของเธอด้วยแววตาหยาดเยิ้มหลงใหล ยอมปล่อยให้ชายอื่นกระทำย่ำยีภรรยาตัวเองหน้าตาเฉย...ลึกๆ แล้วเธอรู้สึกเคียดแค้น โกรธเกรี้ยว และเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ทว่า... ภายใต้เศษซากความรู้สึกเ่าั้มันกลับถูกผสมปนเปไปด้วย ‘ความรู้สึกประหลาด’ บางอย่างที่เธอเองก็ยากจะอธิบาย
ไม่เพียงแต่ร่างกายของเธอจะสั่นสะท้านไปด้วยความอับอายสุดขีดแต่มันยังถูกหล่อเลี้ยงด้วย ‘ความสุขสม’ จากความเ็ปที่ถูกกระทำย่ำยีอย่างป่าเถื่อน!ไม่นานนัก ร่อง์ของเธอก็ค่อยๆ บีบรัดเค้นท่อนเนื้ออันแข็งขึงของชายหนุ่มอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณดิบ
“หึ... ช่างสมกับเป็นางร่านสวาทโดยแท้ยิ่งถูกย่ำยีต่อหน้าสามี ก็ยิ่งมีอารมณ์ร่วมพลุ่งพล่าน ช่างเป็สตรีที่เลวทรามต่ำช้าเสียจริง”
เพียะ!
นพเก้าถอนมือซ้ายออกจาก ดอกเบญจมาศ ก่อนจะเงื้อฝ่ามือฟาดลงบนบั้นท้ายงามงอนอย่างแรงจนเกิดรอยแดงเถือกและกระหน่ำตีซ้ำอย่างต่อเนื่อง จนแก้มก้นสั่นกระเพื่อมเด้งสะท้อนไปมา
เพียะ!ๆๆๆ
“อร๊า~”
หญิงสาวที่จู่ๆ ก็ถูกลงทัณฑ์ หวีดร้องออกมาอย่างสุขสมเธอรู้สึกราวกับมีกระแสไฟฟ้าแรงสูงชอนไชไปทั่วทุกอณูเรือนร่าง ร่างกายร้อนผ่าวไปถึงใบหูด้วยความอัปยศอดสูทว่าในขณะเดียวกัน... เธอกลับหิวกระหายที่จะถูกทารุณกรรมให้หนักหน่วงยิ่งขึ้น!
(นี่ฉัน... กลายเป็ผู้หญิงวิปริตแบบนี้ไปั้แ่เมื่อไหร่กัน?)
หญิงสาวหน้าแดงก่ำ เธอไม่เข้าใจเลยว่า ความรู้สึกประหลาดและวิกลจริตที่เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขหลังจากได้รับความเ็ป... มันเริ่มก่อตัวและหยั่งรากลึกในจิตใจของเธอั้แ่เมื่อใด
วารินทร์เริ่มสับสนและหวาดกลัวตัวเอง ทว่าในขณะเดียวกันเธอกลับขยับสะโพกที่ถูกโคนปืนใหญ่ตรึงติดไว้ เด้งสวนหน้าหลังเบาๆ และชักกระตุกตอดรัดเป็ระยะๆอย่างร่านสวาท
ทันใดนั้นเอง—
ฟรึ่บ! ปุ๊!
ชายหนุ่มกระชากถอนแก่นกายออกมาจนสุดโคน ก่อนจะปรับเปลี่ยนให้มันทำหน้าที่เป็ฐานรองรับ่ล่างของหญิงสาวประคองร่างของเธอเอาไว้ไม่ให้ร่วงหล่นลงพื้น
“อร๊าา!!”
อย่างไรก็ตาม แทนที่หญิงสาวจะได้พักหายใจเอาตัวรอดเธอกลับครวญครางเสียงหลงออกมาอย่างหนักหน่วง เพราะเมื่อเธอััได้ว่าัั์และส่วนหัวหยักบานถูกถอนออกไปจนหมดความรู้สึกโล่งโจ้งประหนึ่งได้รับการปลดปล่อยจากพันธนาการ... กลับส่งผลให้ร่างกายของเธอปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นสะสมเอาไว้ออกมาอย่างบ้าคลั่งรวดเดียว!
พรวดๆๆ!!
มวลน้ำกามสีขาวขุ่นของชายหนุ่ม ที่เคยถูกอัดกักเก็บไว้ในมดลูกจนป่องนูนราวกับถังเก็บน้ำทะลักล้นทะลายออกมาในรวดเดียว ความเสียวซ่านพุ่งทะยานจนทะลุปรอท เกินกว่าที่คำพูดใดจะบรรยายได้ผนวกกับปากมดลูกของเธอที่ตอบสนองไม่ทัน มันจึงอ้าค้างกว้าง ปล่อยให้สายธารขาวขุ่นพวยพุ่งทะลักออกมาเป็สายฉาดใหญ่
“อร๊า!... ม-... ไม่ไหว... ล-... แล้ว~”
วารินทร์ครวญครางด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่น เธอรู้สึกได้ว่าหน้าท้องน้อยที่เคยป่องนูนบดเบียดกับหน้าท้องแกร่งของนพเก้ายุบฮวบลงไปจนสุด ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมาบีบเค้นรีดน้ำจากภายนอก กดทับหน้าท้องของเธอจนมดลูกแบนราบกลับคืนสู่สภาวะปกติ
ชี่! พรวด!
และจากนั้น... ก็ตามติดมาด้วยหยาดน้ำค้างพิสุทธิ์ที่สาดกระเซ็นไปทั่วทิศทางประหนึ่งพายุฝนหญิงสาวเสร็จสมกระจุยกระจายอย่างรุนแรง พร้อมกับสูญเสียการควบคุม หลั่งปัสสาวะราดรดออกมาผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก
อ่า...
จอห์นเบิกตาค้างจ้องมองภาพนั้นอย่างตะลึงงัน ความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างย่อยยับถาโถมเข้าเกาะกุมหัวใจเขาไม่อยากจะยอมรับความจริงเลยว่า... ต้องกระทำป่าเถื่อนถึงระดับไหน ถึงจะสามารถปรนเปรอให้ภรรยาเสร็จสมรุนแรงจนถึงขั้นปัสสาวะราดได้ถึงเพียงนี้
ไม่สิ... คนทั่วไปมันมีน้ำยาทำได้ถึงระดับไอ้เด็กนรกนี่เลยหรือ?! เพียงแค่มันถอนท่อนเอ็นออก ก็สามารถทำให้หญิงสาวใบหน้าเหยเก ตกอยู่ในห้วงตัณหาราคะจนสติแตกได้ขนาดนี้เชียว!
“ชิ! สกปรกชะมัด... ลงไปซะ!”
เมื่อนพเก้าััได้ว่าเรือนร่างท่อนล่าง ั้แ่พื้นกระเบื้องลามปามขึ้นมาจรดกล้ามหน้าอกเต็มไปด้วยคราบน้ำรักและปัสสาวะเปรอะเปื้อน เขาก็สบถอย่างหัวเสีย ก่อนจะใช้มือขวาขยำเข้าที่เต้าเต่งตึงฝั่งซ้ายของเธออย่างเต็มแรงและออกแรงผลักดันร่างของหญิงสาวให้ร่วงหล่นลงไปอย่างไม่ไยดี!
ทว่าแม้จะผลักไส เขาก็ไม่วายลงน้ำหนักมือบีบขยำอย่างป่าเถื่อนทิ้งท้าย...ก็มันช่วยไม่ได้นี่นา สองเต้าอวบสล้างที่ขาวผ่องของหล่อน มันเย้ายวนเกินห้ามใจจริงๆ
ฟรึ่บ!
หญิงสาวที่ถูกผลักกระเด็นในขณะที่อยู่ในท่วงท่าลิงอุ้มแตงหงายหลังตีลังกากลับหัวร่วงหล่นลงไป
ทว่า... เรียวขาทั้งสองข้างของเธอกลับยังคงเกี่ยวรัดสะโพกสอบของชายหนุ่มเอาไว้แ่าดั่งคีมเหล็ก!จึงมีเพียงสองมือและเรือนผมสีดำขลับที่ยุ่งเหยิงเท่านั้น ที่ร่วงหล่นลงไปัักับพื้นกระเบื้อง
ใบหน้าของหญิงสาวห้อยหัวลงมาในท่าสะพานโค้งกลับหัวั์ตาที่เหลือกค้างขาวโพลน สบประสานเข้ากับสายตาของสามีที่กำลังคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องน้ำแบบพอดิบพอดี!
ในมุมมองของบุรุษวัยกลางคน สิ่งที่เขาเห็นคือใบหน้าอันแสนวิปริตบิดเบี้ยวของภรรยาที่กำลังห้อยหัวลงมาแทบจะโหม่งพื้น ใบหน้านั้นอาบชุ่มไปด้วยน้ำตา เหงื่อ และคราบน้ำลายลิ้นสีชมพูห้อยร่วงหล่นลงมา น้ำลายเหนียวหนืดไหลย้อยหยดติ๋ง... ช่างดูร่านสวาทและโสมมจนถึงขีดสุด!
“เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ! ปล่อยได้แล้ว!”
นพเก้าตวาดลั่น แม้น้ำเสียงจะฟังดูดุดันเกรี้ยวกราดทว่ามือซ้ายของเขากลับยังคงบีบเคล้นคลึงยอดปทุมถันของหญิงสาวอย่างเมามันส์ และเมื่อเขาเหลือบไปเห็นเต้าอวบฝั่งขวาที่กำลังสั่นไหวเด้งดึ๋งราวกับพุดดิ้งเนื้อนุ่มมือขวาก็เอื้อมไปตะปบขยำราวกับกรงเล็บพญาอินทรีโดยสัญชาตญาณ ออกแรงบีบเฟ้นอย่างหนักหน่วงเพราะไม่อาจต้านทานไฟราคะที่กำลังลุกโชนในกายได้
ในเวลานี้ เขาต้องงัดเอาพละกำลังทั้งหมดมาประคอง่ล่างและกระดูกสันหลังของหญิงสาวเอาไว้หากเป็ปุถุชนคนธรรมดาที่ต้องมารับน้ำหนักตัวทิ้งดิ่งในท่าทางพิสดารเช่นนี้ แก่นกายคงถูกหักสะบั้นไปนานแล้ว
“ช่างเถอะ... ในเมื่อเธอยังร่านไม่พอฉันก็จะจัดสนองให้สาสม!”
ตึก!
นพเก้าย่อตัวคุกเข่าลงบนพื้นกระเบื้องที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำค้างและคราบคาวโลกีย์ ในคราแรกเขาตั้งใจจะปลีกตัวออกไปชำระล้างร่างกายล้างคราบโสมมของหล่อนออกเสียก่อน แต่เมื่อเห็นว่าความ้าของหล่อนยังไม่ได้รับการเติมเต็มสองขายังคงบีบรัดสะโพกเขาไม่ปล่อย ซ้ำยังใช้กลีบผกาถูไถเสียดสีเรียกร้องความสนใจไปมา...ในฐานะ ‘สุภาพบุรุษ’ ผู้แสนดี เขาจะทนดูหล่อนทรมานด้วยความเงี่ยนง่านต่อไปได้อย่างไร
ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างของหญิงสาวลงนอนราบกับพื้นอย่างช้าๆโดยไม่ลืมที่จะจงใจปล่อยให้ศีรษะของเธอ เลยพ้นเส้นประตูกั้นห้องน้ำ ล้ำเส้นออกไปสู่สายตาของสามีที่กำลังคุกเข่าหมดสภาพอยู่เบื้องนอก
“ว... วารินทร์!”
เมื่อจอห์นเห็นสภาพของภรรยา ผู้หญิงที่เคยนอนร่วมเตียงเคียงหมอนกับเขาทุกค่ำคืนต้องมาตกอยู่ในสภาพอัปยศอดสูเช่นนี้ เขาเบือนหน้าหนีไม่กล้าแม้แต่จะมอง หลับตาปี๋ภาวนาวิงวอนขอให้ภาพตรงหน้าเป็เพียงแค่ฝันร้ายตื่นหนึ่ง
“จอห์น...”
วารินทร์ที่เพิ่งได้สติกลับคืนมาจากห้วงความเสียวซ่านเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อสามีด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหยโรยแรง ขณะที่ั์ตาเลื่อนลอยของเธอจดจ่ออยู่ที่แก่นกายอันแข็งขึงของสามี
หากเป็ภรรยาคนอื่น ที่สามีประสบปัญหานกเขาไม่ขันมาเนิ่นนานแล้วจู่ๆ เห็นเขากลับมาผงาดปึ๋งปั๋งได้อีกครั้ง ก็คงจะะโโลดเต้นดีใจ จัดปาร์ตี้เฉลิมฉลองกันสามวันสามคืนไปแล้ว...ทว่าสำหรับเธอนั้น...
เมื่อเธอกลอกตาไล่ระดับสายตาจากล่างขึ้นบน เธอก็เห็นชายหนุ่มหน้าหล่อที่กำลังจ้องมองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากอันแสนเ้าเล่ห์ก่อนที่เธอจะััได้ถึง ‘ความแข็งขึงอุ่นร้อน’ ที่กำลังจดจ่อถูไถอยู่ตรงปากทางร่อง์อีกคราภาพเบื้องหน้าคือชายหนุ่มที่กำลังง้างสะโพกถอยห่างออกไปจนสุดขีด เตรียมพร้อมที่จะอัดกระแทกปืนใหญ่ั์เข้ามาจนมิดด้าม
ดูเหมือนค่ำคืนอันยาวนานนี้จะยังไม่จบสิ้นลงง่ายๆ...ทว่าในครั้งนี้ เธอเลือกที่จะไม่ขัดขืนหรือดิ้นรนอีกต่อไป เธอค่อยๆ หลับตาพริ้ม ยอมรับผลลัพธ์และชะตากรรมทุกอย่างที่กำลังจะสาดซัดเข้ามา
“วารินทร์! ไม่นะ... ไม่ได้เด็ดขาด!”
เมื่อจอห์นเห็นภาพการยอมจำนนนั้น เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเส้นใยความสัมพันธ์ฉันท์สามีภรรยาของพวกเขา... กำลังจะขาดสะบั้นลงอย่างไม่อาจหวนคืนการที่เธอหลับตาพริ้มยอมรับัั ย่อมหมายความว่า... เธอได้ยอมแพ้และพร้อมจะพลีกายถวายชีวิตให้กับไอ้ปีศาจเดรัจฉานนั่นอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!
“จอห์น~”
ริมฝีปากบางของหญิงสาวที่หลับตาพริ้ม ขยับเผยอออกอย่างแ่เบาเอื้อนเอ่ยเรียกชื่อเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนละมุนละไม ราวกับกำลังกล่าวคำอำลา... คำอำลาในวาระสุดท้าย
“ฉันขอโทษนะ... แต่ว่า—”
เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ เบิกกว้างขึ้นอย่างช้าๆ ั์ตาสีดำขลับทอประกายวาบด้วยแสงสีฟ้าเรืองรองก่อนที่แสงนั้นจะสว่างจ้าขึ้นอย่างน่าประหลาด นั่นคือสัญญาณอันตราย... บ่งบอกว่าผลลัพธ์ของ‘พลังปราณลึกลับ’ กำลังเริ่มแผลงฤทธิ์ กัดกินทำลายสติสัมปชัญญะและตัวตนของเธออย่างเบ็ดเสร็จ
“ฉันคง... ขาดสิ่งนี้ไปไม่ได้อีกแล้วล่ะ”
วารินทร์เอ่ยประโยคตอกฝาโลงออกมาอย่างเืเย็น ขณะที่หยาดน้ำตาแห่งความโศกเศร้าหลั่งรินอาบสองแก้มทว่าใบหน้าของเธอกลับฉีกยิ้มกว้าง เปี่ยมล้นไปด้วยความปีติยินดีอย่างสุดซึ้ง! รอยยิ้มนี้...มันช่างละม้ายคล้ายคลึงกับรอยยิ้มเปี่ยมสุขในวันวาน เมื่อหลายปีก่อน... ในค่ำคืนที่เขาคุกเข่าขอเธอแต่งงานมันควรจะเป็รอยยิ้มและหยาดน้ำตาที่เกิดจากความปลาบปลื้มใจ หาใช่ความบิดเบี้ยววิปริตเช่นนี้ไม่
“วา-... วารินทร์!”
จอห์นแผดเสียงะโลั่นออกมาพร้อมกับน้ำตาลูกผู้ชายที่แตกทะลัก
วารินทร์ที่ส่งยิ้มหวานอำลาจอห์นเป็ครั้งสุดท้ายจู่ๆ ร่างกายก็สูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์ โอนอ่อนตกเป็ทาสของ ‘ทักษะลับ’ ที่ปลุกปั่นไฟกำหนัดในกายเธอให้พุ่งทะยานทะลุเพดานจุดสูงสุด!ั์ตาที่เคยเลื่อนลอยของเธอ ตวัดขวับกลับมาจ้องมองนพเก้า ก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองเขาด้วยความหลงใหลเทิดทูนอย่างบ้าคลั่ง!และทันใดนั้น...
ปราการด่านสุดท้ายแห่งศีลธรรมของหญิงสาวก็พังครืนลงอย่างไม่มีชิ้นดีเธอเลิกตัวสั่นงันงก สองมือเรียวเอื้อมต่ำลงไปยังจุดซ่อนเร้น ก่อนจะใช้นิ้วมือแหวกถ่างกลีบผกาให้กางอ้าออกกว้างจนตึงเปรี๊ยะเผยให้เห็นร่อง์ฉ่ำเยิ้มภายใน ที่บัดนี้ปากมดลูกกำลังกระตุกเต้น บีบเค้นเรียกร้องอย่างบ้าคลั่งราวกับไม่อาจทนรอคอยการเติมเต็มได้อีกต่อไป!
“นายท่านเ้าขา... ได้โปรด... กรุณารับหญิงร่านสวาทคนนี้...ไว้เป็ทาสรักของนายท่านด้วยเถิดเ้าค่ะ!”
วารินทร์ที่กำลังแหกถ่างกลีบหยกเชิญชวน เอ่ยอ้อนวอนด้วยน้ำเสียงหอบกระเส่าหยาดน้ำหวานเหนียวหนืดทะลักล้นไหลอาบง่ามขา ปริมาณมหาศาลยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ราวกับว่า...หากวินาทีนี้เธอไม่ได้รับการเติมเต็มจากแท่งเนื้อ์นั้น เธอจะต้องขาดใจตายลงไปจริงๆ!
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า! ในที่สุด... ก็ออกฤทธิ์เสียที!”
นพเก้าะเิเสียงหัวเราะก้องกังวานอย่างชั่วร้ายเมื่อได้เห็นสีหน้าและท่าทีศิโรราบของหล่อน เขาััได้อย่างแจ่มชัดว่า ภายในร่างกายของหล่อนตามเส้นเืและจุดชีพจรทุกอณู... พลังปราณจากทักษะลับได้แทรกซึมและครอบงำไปจนหมดสิ้นแล้วทว่าสิ่งที่น่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่านั้น คือการที่มันสะท้อนออกมาให้เห็นผ่านแววตาอันมืดบอดและหลงใหลนั่นย่อมเป็เครื่องการันตีว่า ผลลัพธ์ของเคล็ดวิชาชั่วร้ายนี้... สัมฤทธิ์ผลร้อยเปอร์เซ็นต์!
วันนี้... ตอนนี้... และ ณ ห้วงเวลานี้... สตรีนางนี้ได้ตกเป็ทาสกามและสมบัติส่วนตัวของเขา ไปตลอดกาล!
เมื่อเห็นราชสีห์สาวศิโรราบ นพเก้าก็ไม่รั้งรอให้เสียเวลาเขาหยัดสะโพกง้างออกจนสุด ก่อนจะทิ่มแทงอัดกระแทกัั์ ที่ผสานไปด้วยพละกำลังมัดกล้ามเนื้อของจอมยุทธ์ทะลวงฝ่าเข้าสู่ร่อง์ของเธอในบัดดล! ด้วยความหนักหน่วงและดุดันที่เหนือล้ำยิ่งกว่าครั้งใดๆโดยปราศจากความทะนุถนอม หรือความปรานีใดๆ ทั้งสิ้น!
สวบบบ!! ตึกก!!
ราวกับการปักธงประกาศชัยชนะเหนือน่านน้ำ ท่อนเอ็นที่แข็งขึงดุจศิลาและปูดโปนไปด้วยเส้นเืดำยิ่งกว่าครั้งไหนๆทะลวงพรวดเข้าไปรวดเดียวมิดด้าม... ทะลุทะลวงลึก ล่วงเลยผ่านปากมดลูกเข้าไปฝังรากลึกถึงแก่นกลาง!
“อร๊าาาา!!! อ่อก— อูววววว!!!”
ใบหน้าของหญิงสาวบิดเบี้ยวเหยเก บ่งบอกถึงความสุขล้นทะลักราวกับได้โบยบินขึ้นสู่สรวง์!ณ วินาทีนี้... ภาพจำของสามีผู้แสนดี จอห์น... ผู้ชายที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุข ผู้ชายที่เคยให้คำมั่นสาบานในคืนวันวิวาห์ว่าจะรักและซื่อสัตย์ต่อกันตราบจนนิรันดร์...บัดนี้ ภาพเ่าั้ได้ถูกลบเลือนและมลายหายไปจากจิติญญาของเธอจนหมดสิ้น! ภายใต้อำนาจครอบงำของเคล็ดวิชาลับตระกูลหวงอันแสนลึกล้ำ
“ม่ายยยย!!!”
จอห์นที่นั่งทนดูภาพบาดตาบาดใจ กรีดร้องโหยหวนออกมาด้วยความเ็ปรวดร้าว!ราวกับมีหอกแหลมนับพันเล่มพุ่งทะลวงทิ่มแทงหัวใจจนยับเยิน! สติสัมปชัญญะของเขาแหลกละเอียดเป็ผุยผงจากความโหดร้ายทารุณสารพัดที่โหมกระหน่ำซัดเข้ามาในชีวิต ภายในระยะเวลาเพียงแค่วันเดียว
“วา-วารินทร์!! อ-... ฮือออออ!...”
ชายวัยกลางคนใช้สองมือกุมศีรษะแน่น ร่างกายสั่นสะท้านทรุดตัวพุ่งหลาวเอาหน้าผากโขกกระแทกลงกับพื้น
ตึก! ตึก! ตึก!
เขาโขกศีรษะตัวเองอย่างบ้าคลั่ง ราวกับคนเสียสติที่อยากจะปลิดชีพตัวเองให้ตายตกไปเสียตรงนี้!ณ วินาทีนี้!
“หนวกหูโว้ย! พอได้แล้ว! อย่าบังอาจมาสอดแทรกขัดจังหวะความสุขของฉัน!หุบปากแล้วนั่งฟังไปเงียบๆ ซะ!”
นพเก้าตวาดลั่นด้วยความเกรี้ยวกราด ภาพลักษณ์ของไอดอลหนุ่มหน้าหล่อผู้แสนอบอุ่นบัดนี้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงปีศาจร้ายผู้กระหายกาม เขาเกลียดชังเป็ที่สุดที่ต้องมีเศษสวะมาเห่าหอนรบกวน ใน่เวลาที่เขาเพิ่งจะได้ลิ้มลอง ‘ของเล่นชิ้นใหม่’ที่อุตส่าห์อดทนเฝ้าฟูมฟักมานาน และเพิ่งจะตกเป็กรรมสิทธิ์ของเขาอย่างสมบูรณ์แบบ
ฉึบ! ฉึบ! ฉึบ!
ชายหนุ่มยกมือขวาขึ้นมาอย่างเชื่องช้า สะบัดปลายนิ้ววาดผ่านอากาศเบาๆหนึ่งครั้ง ก่อนจะส่งพลังปราณทิ่มแทงเข้าใส่จุดชีพจรสำคัญสามจุด... หัวไหล่ หน้าอกซ้ายและกระหม่อมของจอห์นอย่างแม่นยำ
ส่งผลให้ร่างของชายวัยกลางคนกระตุกเฮือก และแข็งค้างตึงเครียดไปทั้งร่าง!ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงทว่ามืดบอดสนิท ไร้ซึ่งการมองเห็น มีเพียงกล้ามเนื้อบนใบหน้าเท่านั้นที่ยังพอขยับเขยื้อนได้บัดนี้... เขาได้สูญเสียอิสรภาพในการควบคุมร่างกายไปโดยสมบูรณ์แบบ!
และนั่น... ยิ่งทำให้เขาต้องทนทุกข์ทรมานกับความอัปยศอดสูที่แสนสาหัสเขาไม่สามารถแม้แต่จะชิงฆ่าตัวตาย เพื่อหนีให้พ้นจากความเวทนานี้ได้ ในโสตประสาทของเขาอัดแน่นไปด้วยเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง ‘ตั๊บ!ๆ’ อย่างบ้าคลั่งและต่อเนื่อง ผนวกกับเสียงครวญครางอย่างร่านสวาทของอดีตภรรยาที่ดังก้องสะท้อนไปมา หลอกหลอนฝังลึกอยู่ในแก้วหูของเขา
“อา... ดีเหลือเกิน... ตั๊บ!ๆ...ร... แรงกว่านี้อีกสิเ้าคะ... ตั๊บ!ๆๆๆ... น... นายท่านขา... ฉ-... ตั๊บ!...ทาส... อยากจะ... ขึ้น์... จะแย่อยู่แล้วเ้าค่ะ... ตั๊บ!ๆๆๆ... อา...ตั๊บ!... เสียว... ตั๊บ!ๆๆ... เสียวเหลือเกิน... ตั๊บ!ๆๆๆ...จะตายอยู่แล้วค่า~...”
แม้ดวงตาจะมืดบอดมองไม่เห็น ทว่ามันก็ไม่ได้ช่วยลบล้างหรือบิดเบือน‘ความจริง’ อันแสนโหดร้ายทารุณ ที่กำลังบังเกิดขึ้นอยู่เบื้องหน้าเขาได้เลย
“จอห์น...”
น้ำเสียงนั้นเอ่ยเรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยนและนุ่มนวลทว่า... มันหาใช่น้ำเสียงของอดีตภรรยาผู้เป็ที่รักไม่ แต่มันคือสุรเสียงของปีศาจร้าย...ที่ดังกังวานส่งตรงมาจากก้นบึ้งของขุมนรก!
และเหนือความคาดหมาย... เขาต้องทนฟังประโยคคำถามที่โคตรวิปริตและบิดเบี้ยวที่สุดในชีวิต!จากริมฝีปากของปีศาจจอมล่อลวงตรงหน้า
“นายเอง... ก็อยากจะเปลี่ยนสถานะ...มาเป็ ‘ของเล่น’ ของฉันด้วยเหมือนกัน... ใช่ไหมล่ะ?”
ตึก!
คำถามนั้น... ทุบทำลายสติสัมปชัญญะของจอห์น ให้แตกสลายเตลิดเปิดเปิงไปอย่างไม่อาจกอบกู้ได้อีก!
ไอ้เด็กเวรนี่... มันหมายความว่ายังไงกันแน่!!?
-----------------------------------------------------------------------------
ผู้เขียน: หยุดยาวสักพัก~ ไว้มีคอมเมนท์แล้วมาต่อละกัน หนีไปทำ Webtoon ก่อน บุย~
1K
![รอยอาญา [Sign of Love]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/637a8939c4f60aec28999fd868975d41.webp)
