รดีซ่านทรวง

แปลกแยก ขัดสายตา และไม่เข้ากันเจ้าของสวนผักไม่เคยสนใจสายตาของใคร แต่วันนี้ชักสนขึ้นมาเสียแล้วสิ เพราะลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขนกับภรรยาสาวที่แสนน่ารักแต่ดันมีพ่อหรือสามีหน้าตาราวกับมหาโจร ผู้คนรอบข้างในห้างฯ กำลังมองมาทางเขาด้วยสายตาแปลกๆ“นาง...”“คะ?”“พี่อยากตัดผม”“พี่เขมพูดจริงหรือคะ” อนงค์นางทำตาโตขณะกำลังจะเดินผ่านหน้าร้านเสริมสวยไปพอดี“จริง! พี่อยากโกนหนวดและตัดผม” ปัณณวัตรยืนยันหน้าตาขึงขัง“ทำไมล่ะคะ ไหนพี่เขมบอกว่าจะไม่โกนหนวดอีกแล้ว” เธอมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจระคนแปลกใจอยู่ไม่น้อยที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนใจขึ้นมา“อยากโชว์ความหล่อ”“พี่เขมก็...” คนฟังหลุดหัวเราะเพราะเห็นว่าเป็นเรื่องตลกขบขัน“พี่พูดจริง!”เขาพูดแล้วไซ้แก้มลูกสาวตัวน้อยที่อยู่ในอ้อมแขน ทำเอาอัญชันส่งเสียงหัวเราะคิกคักพลางใช้สองมือตะปบหนวดเคราของเขาอย่างสนุกสนาน“ตามใจเลยค่ะ นางอยากเดินกับคนหล่อเหมือนกัน” อนงค์นางพูดยิ้มๆ“งั้นเข้าร้านเสริมสวยกัน”“ค่ะ”ทั้งคู่เข้าไปในร้านเสริมสวย คนเป็นเมียแจ้งความจำนงต่อช่างเสริมสวยว่าสามีของเธอต้องการตัดผมและโกนหนวด ช่างเสริมสวยจึงเชิญไปที่เตียงนอนสระผม“เชิญเลยค่ะ”สองมือของอนงค์นางยื่นออกไปรับร่างของลูกน้อยเพื่อให้สามีไปจัดการเรื่องโกนหนวดและตัดผม ก่อนจะหาที่นั่งรอเขา ระหว่างนั้นอัญชันอยู่ไม่สุข คนเป็นแม่จึงหยิบขวดนมออกมาส่งให้ ซึ่งหนูน้อยก็เอนกายนอนดูดนมอยู่บนตักของมารดาอย่างสบายใจเฉิบ และด้วยอากาศที่เย็นจากเครื่องปรับอากาศ ไม่นานหนูน้อยก็เคลิ้มหลับ“หลับแล้ว ลูกสาวน่ารักจังเลยค่ะ” ช่างเสริมสวยคนหนึ่งในร้านชวนคุยหน้าตายิ้มแย้ม “แก้มยุ้ยเชียว หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก ขนตาก็งอน”คนเป็นแม่ยิ้มรับคำชมแทนลูกสาวอย่างปลาบปลื้ม เมื่อสามีลุกจากเตียงสระผมมานั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้ากระจก เธอก็มองเขาอย่างยิ้มๆ ก่อนจะหยิบนิตยสารมาพลิกอ่านรอไปอย่างเงียบๆเมื่อช่างเสริมสวยตัดผมและโกนหนวดให้ปัณณวัตรเรียบร้อย แววตาและใบหน้าของช่างเสริมสวยก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาในความหล่อเหลาของลูกค้าที่เผยโฉมออกมาหลังโกนหนวด“เท่าไรคะ” อนงค์นางถามขึ้นก่อนจะส่งร่างของลูกน้อยให้คนเป็นพ่ออุ้ม จากนั้นก็เก็บขวดนมที่เพิ่งดึงออกมาจากปากน้อยๆ ของลูกสาวกลับใส่กระเป๋าสะพาย“สองร้อยห้าสิบบาทค่ะ”“นี่ค่ะ”พอคล้อยหลังคนทั้งสอง ช่างเสริมสวยในร้านก็พูดถึงปัณณวัตรอย่างชื่นชมระคนแปลกใจ ที่หล่อเหลาถึงขนาดนั้นแต่กลับไว้หนวดเคราจนดูไม่ได้“กลายเป็นคนละคนกับตอนเข้าร้านมาเลยเนอะพี่”“หน้าตาดีนะ ไม่น่าจะไว้หนวดเลย”“หล่อ”“ใช่ เหมาะกันนะ เมียสวย ลูกสาวก็น่ารัก”“ใช่”
ปัณณวัตรอุ้มอัญชันที่คอพับคออ่อนซุกซอกคอเขา พอเขาเห็นว่าเมียรักที่อยู่ข้างๆ ยิ้มไม่หุบ จึงถามกลับด้วยความแปลกใจ“ยิ้มอะไรน่ะนาง”“ชอบค่ะ”“ชอบมากเลยเหรอ”“มากค่ะ มากที่สุด โกนหนวดบ่อยๆ ก็ดีนะคะ นางชอบ”“ไม่กลัวจะมีผู้หญิงมาติดพี่เหรอ” เขาถามพลางเลิกคิ้ว“ไม่ค่ะ” เธอส่ายหน้าไปมาพร้อมรอยยิ้มก่อนจะให้เหตุผล “นางเชื่อใจพี่เขมล้านเปอร์เซ็นต์ พี่เขมเป็นคนดี ใจดี ซื่อสัตย์ และก็หล่อมากค่ะ”“เล่นชมกันอย่างนี้พี่จะทำอะไรได้นอกจากตามใจเมีย”คนฟังวางมือข้างหนึ่งลงไปบนแผ่นหลังของสามี ใบหน้าของเธอเปื้อนรอยยิ้มแห่งความสุข ส่วนอีกข้างก็วางทาบหน้าท้องของตัวเองจริงสิ! พี่เขมจะแพ้ท้องแทนอีกหรือเปล่านะ ท้องแรกแพ้แทนหนักมาก ไม่รู้ว่าท้องนี้จะแพ้แทนไหม“พี่เขมมีอาการเวียนหัวอะไรหรือเปล่าคะ” อนงค์นางตัดสินใจถาม“ไม่มี” เขาส่ายหน้า“ไม่รู้ว่าครั้งนี้พี่เขมจะแพ้ท้องแทนนางอีกหรือเปล่า” เธอหัวเราะ“พี่อยากแพ้ท้องแทนนางเพื่อที่นางจะได้ไม่ลำบาก” เขากล่าวสีหน้าจริงจังด้วยความเป็นห่วง ถ้าการแพ้ท้องแทนมีปุ่มให้เลือกกดว่าใครแพ้ท้องแทนได้ เขากดปุ่มเลือกตัวเองแล้ว“ซื้อของเสร็จแล้วก็กลับบ้านกันเถอะค่ะ”“อืม...”อัญชันหลับตลอดทาง มีตื่นขึ้นมามองอย่างงัวเงียแล้วก็หลับต่อ พอรถกระบะจอดตรงหน้าบ้าน น้ำอ้อยเห็นปัณณวัตรเท่านั้นก็ถึงกับยืนตะลึงนี่ใช่สามีของอนงค์นางจริงหรือ พอโกนหนวดกับตัดผมเท่านั้นก็กลายเป็นคนละคนไปเลยเชียวปัณณวัตรอ้อมตัวรถไปรับร่างของลูกน้อย จังหวะนั้นเองหนูน้อยก็ตื่นขึ้น และเมื่อเห็นใบหน้าแปลกตาก็หันกลับมามองมารดาสีหน้าแตกตื่น ด้วยจำพ่อของตัวเองไม่ได้เสียแล้ว“อ้าว...” ปัณณวัตรมีสีหน้างุนงง“อะไรกัน”อนงค์นางหลุดหัวเราะที่ลูกสาวจำพ่อของตัวเองไม่ได้ พอปัณณวัตรดึงร่างของลูกน้อยไปอุ้ม หนูน้อยก็ร้องไห้จ้าพลางเหนี่ยวรั้งร่างของมารดาเอาไว้“พ่อไง พ่อเอง” คนเป็นพ่อหัวเราะไม่ออก เขามีสีหน้าเคร่งเครียดขณะถาม “จำพ่อไม่ได้หรือลูก”“พ่อไงลูก จำพ่อไม่ได้หรือคะ” อนงค์นางบอกกับลูกสาวตัวน้อยยิ้มๆ “ดูดีๆ สิลูก นั่นพ่อไง”อัญชันยังไม่ยอมไปหาปัณณวัตร เด็กน้อยซุกตัวเข้ากับอกของมารดาเพราะจำคนเป็นพ่อไม่ได้จริงๆ สุดท้ายอนงค์นางก็เป็นฝ่ายอุ้มลูกสาวพาเข้าบ้าน ปัณณวัตรมองตามหลังก่อนจะหยิบกระเป๋าและข้าวของต่างๆ ที่ซื้อมาเดินตามเข้ามาโดยมีสายตาของลูกสาวที่หันกลับมาเป็นระยะด้วยความสงสัยว่าเป็นใคร“พ่อไงคะ จำไม่ได้หรือ แค่ตัดผมกับโกนหนวดเองลูก” อนงค์นางพูดขึ้นอีกน้ำอ้อยที่ยืนอยู่ในรัศมีนั้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่อนงค์นางกล่าวจบ“พี่เองยังจำไม่ได้เลย พอตัดผมกับโกนหนวดนี่กลายเป็นคนละคนเชียว”“หล่อใช่ไหมคะ” อนงค์นางถามแทนสามีอย่างยิ้มๆ“ใช่ หล่อ”ปัณณวัตรไม่สนใจคำชม เขากำลังกลุ้มใจเรื่องที่ลูกสาวจำพ่อของตัวเองไม่ได้ ถ้ารู้ว่าผลลัพธ์จะออกมาเป็นอย่างนี้ ให้ตายก็ไม่โกนหนวดหรอก“พ่อเองลูก จำไม่ได้จริงๆ หรือ” ชายหนุ่มถามลูกสาวสีหน้าออดอ้อน“พ่อไงคะ ดูดีๆ สิ จำได้ไหม” อนงค์นางช่วยอีกแรงอัญชันจ้องไปที่พ่อของตัวเองขณะเอนศีรษะซบอยู่กับบ่าของมารดา หนูน้อยมีสีหน้าเหมือนกับมองคนแปลกหน้าแล้วก็หันไปสนใจอย่างอื่นแทน“แล้วกัน รู้อย่างนี้พี่ไม่โกนหนวดตัดผมหรอก” ปัณณวัตรบ่นขึ้นมาหน้าตาเคร่งเครียด“เดี๋ยวก็จำได้ค่ะ” อนงค์นางให้กำลังใจสามี“พ่อออกจะหล่อแต่กลับจำพ่อไม่ได้”เมียรักฟังแล้วหัวเราะทันที จังหวะนั้นเองจู่ๆ ก็มีเสียงรถแล่นเข้ามาจอดตรงหน้าบ้าน เรียกทุกสายตาให้หันไปมองทางประตูบ้านพร้อมคาดเดาว่ามารดาของอนงค์นางน่าจะกลับมาจากที่ทำงานแล้ว“เขมเหรอ” แม่ยายถามอย่างแปลกใจเมื่อเห็นหน้าตาเกลี้ยงเกลาของปัณณวัตร“ใช่ค่ะคุณแม่” ลูกสาวตอบพร้อมรอยยิ้ม“หล่อนี่ หน้าตาดีมาก” แม่ยายเดินเข้ามาใกล้พลางจ้องหน้าลูกเขยตาเขม็งคนถูกจ้องอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ เพราะโกนหนวดตัดผมทีไรมักจะมีปัญหาเกิดขึ้นทุกครั้ง แม้จะเป็นปัญหาที่แตกต่างกันออกไปก็เถอะ“น้องอัญไม่ให้อุ้มเลยค่ะ เพราะจำพ่อไม่ได้”ลูกสาวเล่าเรื่องให้มารดาฟังด้วยความตลกขบขัน ผิดกับลูกเขยที่สีหน้าเหมือนคนป่วย“อ้าว...จริงหรือ” แม่ยายหัวเราะ“ค่ะ จำไม่ได้เลยค่ะ”“ตลก”

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 1 โกนหนวดตัดผมครั้งที่ 2

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

รดีซ่านทรวง

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่ม 2 - ตอนที่ 1 โกนหนวดตัดผมครั้งที่ 2

คล้ายกับเรื่องรดีซ่านทรวง ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้