พ่อบ้านลูกครึ่งต่างโลก กับการผจญภัยตามหารัก

        แอนและคณะเดินทางมาถึงวินบริค

        เคาน์ราเชนให้การต้อนรับอย่างดีที่คฤหาสน์ของเขา

        “แล้ววีรบุรุษผู้โด่งดังของเราล่ะ?  เลดี้แอน”....เคาน์ราเชนถาม

        “เอ่อ....เขามีงานสำคัญกำลังจะตามมาค่ะ”...แอนไม่สามารถบอกออกไปได้ว่าอลันตกลงไปกับองค์หญิงอิเรเน่

        หากศัตรูทราบเรื่อง  มีโอกาสที่พวกตนจะโดนรุนขย้ำจากศัตรูได้นางแม้จะหวาดกลัวที่จะเสียอลันไป และเป็นห่วงองค์หญิง แต่ก็ยังเชื่อมั่นว่าอลันต้องไม่ตายเพราะเหวแค่นี้ ใยและโซ่ของเขาต้องช่วยเขาได้ตอนลงไปในหุบเหวสิน่า

        อลันใช้ใยคว้าอิเรเน่ไว้ทัน  แล้วใช้โซ่ยึดผาไว้  ผาที่เกาะยึดยังถล่มลงมาอีก  ทำให้ร่วงลึกลงไปอีก

        “เราตกมาลึกพอสมควร”...อลันขึงผนังผาไว้ในช่วงที่เป็นช่องแคบ

        อิเรเน่เกาะคว้าอลันไว้ด้วยท่าเดียวกับตอนคืนที่อลันเมา

        มันทำให้อลันแข็งตัวขึ้นมา  แน่นอนว่ามันดันไปชนกันเนินนุ่มๆ ของอิเรเน่   ทำให้อลันไม่ได้แค่แข็ง  มันยังกระดิกในกางเกงชนท้าทายกับของอิเรเน่ด้วย

        “นี่....เวลาแบบนี้ยังจะ....”....อิเรเน่เขิน ตอนนี้นางต้องกอดอลันแน่นทำให้เต้าถันเบียดกับแผงอก อลันด้วย  ไม่ใช่แค่ส่วนล่างที่เบียดกัน

        “ยังจะอะไร?”...อลันแค่นเสียงถาม

        “ข...แข็ง....มันขยับ ...ด้วย...”...อิเรเน่พูดโดยปากกระซิบข้างหูอลันในท่ากอดเข้าหากัน

        นั่นทำให้อลันขยายใหญ่กว่าเดิม

        “ก็เจ้าสวย ตัวนุ่ม  ข้าเองก็ผู้ชายคนหนึ่ง   มีปัญหามากเหรอไง?”..อลันเริ่มชวนทะเลาะ  อย่างน้อยก็จะได้มีเรี่ยวแรงขจัดความกังวลในการติดหุบเหวเยี่ยงนี้

        “.... ...ไม่มีค่ะ.... ...”...อิเรเน่ตอบอลัน

        “..!!..”....อลันไม่นึกว่านางจะว่าง่ายขึ้นมา  เล่นเอาอลันทำตัวไม่ถูกเลย

        “เราจะรอดมั้ย?”...นางถามข้างๆ หูอลันอีก

        “รอด.. แต่ถ้ากลัว  อย่ามองลงไปสิ”

        “ไม่ให้มองลงไปจะให้ข้ามองอะไร หันข้างไปก็มีแค่หน้าเจ้า”....ปากนางบ่นแบบนั้น  แต่นางหันหน้าเข้าหาอลันจริง  ปากนางชนกับแก้มอลัน

        “ถ้าฝืน...ก็...ไม่ต้องก็ได้นะ..”...อลันยังไม่ทันบอกเสร็จ

        จุ๊บส์  จุ๊บส์

        อิเรเน่จูบแก้มอลัน  จากนั้นหอมอีกฟอดแรง

        ฝืดดดด.ดด..ด

        อลันถึงกับอึ้ง เขาเองก็ทนไม่ไหว หันไปประจบปากจูบอิเรเน่ที่กำลังจูบแก้มอลัน  ปากชนปาก อลันแยงลิ้นเข้าไป ทั้งคู่พันลิ้นกันนัวเนีย

        “รักนะคะ....อลัน...ถ้า..เราเกิดไม่รอดจริงๆ  ข้าอยากเป็นของเจ้าเสียตั้งแต่ตรงนี้”...อิเรเน่ไม่สร้างภาพอีก  นางไม่รู้ว่าตัวเองจะรอดมั้ย ทั้งยังอยู่ในสภาพเสียดสีเบียดไปมากับอลันเยี่ยงนี้  ไม่พูดตอนนี้อาจจะไม่ได้พูดอีกตลอดกาล

        “อย่าโง่น่า ... เราจะรอด ขืนทำตรงนี้มีหวังได้ตายกันจริงๆ”....อลันพูดไปเลียปากอิเรเน่ไป

        อลันรวบรวมออร่าจนได้ที่  ใช้โซ่แทนดาวซิ่งชี้จุดที่น่าจะมีโพรงและมีอากาศไหลเวียนเข้ามาจากอีกทาง นั่นหมายถึงโพรงนั้นน่าจะเป็นถ้ำที่ไม่ใช่ถ้ำตัน

        แล้วปล่อยใยด้ายออกฝั่งหนึ่ง  ใช้แค่อีกฝั่งโหนเข้าโพรงที่ว่า อลันหยิบไฟฉายอันเล็กแต่สาดส่องได้แรงโดยสั่งซื้อมาจากชอปปิ้งออนไลน์จากต่างประเทศ  อลันพกมาด้วยในกล่องเหล็กของเขา  ที่นี่ เครื่องใช้ไฟฟ้าที่อลันเอามาชาร์จและเติมพลังงานโดยใช้ออร่า  เขากับตาของเขาศึกษาและทำด้วยกันมาตั้งแต่อลันยังเด็ก จนได้เครื่องแปลงไฟในตัวที่แปลงพลังงานออร่าไปใช้ได้  อลันใช้ไฟฉายส่องถ้ำ

        “นี่อะไรน่ะ?”...อิเรเน่ถาม

        “ไฟฉายน่ะ มันคืออุปกรณ์ที่นำเอาพลังงานไฟฟ้ามาใช้ แต่ข้ากับคุณตาของข้าดัดแปลงมันให้เติมพลังด้วยออร่าได้น่ะ  มาเถอะ เรามาหาทางออกกัน”...อลันจูงอิเรน่เดินสำรวจถ้ำด้วยไฟฉายที่ส่องทางได้ไหลและกว้างกว่าคบเพลิงหรือชุดไปอันเล็กนัก

        พอมีสัตว์หรือมอนสเตอร์ในถ้ำเคลื่อนไหว  ด้วยฝีมือระดับอิเรเน่ต้องเอามือประกบดาบรอแล้ว  แต่นางคือผู้หญิง

        เป็นผู้หญิงที่ไม่โง่

        นางรู้จักทำทีตกใจกลัว  เข้าเกาะหรือกอดอลัน  อลันเองก็ไม่ใช่ผู้ชายในการ์ตูนโชเน็นบื้อๆที่ไม่รู้ว่าผู้หญิงแสดงออกมานั้นพวกนางคิดยังไง อลันกอดอิเรเน่ที่เข้ามาแนบชิดตัวเขาให้แน่นขึ้นแล้วพาเดิน

        อลันเริ่มชวนคุย

        “จูบเมื่อกี้....”

        “ถ..ถ้ามันทำให้รู้สึกแย่ก็ลืมไปมันไปเถอะ”...อิเรเน่รีบออกตัว

        “เปล่า...มัน...รู้สึกดี....”

        “อ...อ่ะ..ค่ะ..”

        “ออกไปได้ ขอทำอีกนะ”

        “ทำ...?”

        “จูบน่ะ”

        “ค่ะ”..อิเรเน่ตอบทั้งยิ้มๆ แล้วเข้ากอดอลันแน่น

        .....

        ปราสาทเคาน์ ราเชน  เซนดิก

        แอนเริ่มงานพร้อมนักบัญชีที่มาด้วย  นางตรวจสอบเอกสารต่างๆ  อย่างละเอียด แต่ในใจก็ว้าวุ่นจนไม่มีสมาธิทำงาน

        “ไต้เท้า  ท่านไปพักก่อน พวกเราทำต่อเอง”...บริวารแสดงทีท่าเป็นห่วง

        “ไม่เป็นไร ข้าทำต่อได้ เราต้องหาจนเจอให้ได้ เบาะแสที่จะนำไปสู่การเอาผิดดยุคโอเอน”...แอนมุ่งมั่น  แต่ความกังวลกลับมีมากกว่า

        “นายหญิงคะ นายท่านอลันบอกเองกับปากว่า แค่นั้นฆ่าเขาไม่ได้ ถ้ากระทั่งท่านยังไม่เชื่อเขา โลกนี้ก็ไม่เหลือคนเชื่อใจเขาแล้วนะคะ”....บีนพูดโดยยืนเฝ้าอยู่ข้างๆแอนที่นั่งทำงาน

        “ก็จริงของเจ้านะบีน  แต่เจ้าไม่ห่วงอลันบ้างเหรอ?”...แอนขมวดคิ้วถามด้วยความกังวล

        “ห่วงสิคะ แต่ถ้าข้ามัวแต่คิดว่าเขาจะตายแล้วทิ้งงานที่เขาไว้ใจมอบหมายให้ข้าทำ   ข้าก็ไม่กล้าเอ่ยปากว่าตนเองรักเขาหรอกค่ะ!!”....บีนตอบด้วยสีหน้าที่ร้อนรุ่มกลุ้มกังวลเช่นกัน  แต่นางเชื่อใจอลันเกินกว่าจะคิดว่าเขาตาย

        “อื้ม นั่นสิ...เดี๋ยวอลันก็กลับมาพร้อมองค์หญิง ไว้เรามาสอบปากคำอลันกันว่าทำอะไรองค์หญิงบ้างรึเปล่า”....แอนเช็ดน้ำตาที่คลอเบ้าตัวเอง  แล้วยิ้มคุยกับบีน

        “ค่ะ”…บีนยิ้มตอบ

        เคาน์ราเชนเดินเข้ามาพร้อมเอกสารชุดหนึ่ง

        “ถ้าแม่หญิงอยากเห็นอะไรที่น่าจะเล่นงานพวกมันได้   โปรดตามข้ามากันเถอะ”

        แอนตัดสินใจตามไป

        ในเมืองวินบริคที่แม้จะอยู่ไกลจากเมืองหลวงอย่างโยฮันตัน   แต่ที่นี่มีความเจริญมาก

        “ที่นี่เจริญดีจังเลยค่ะ”...แอนมองรอบๆ เมือง

        “ก็แค่ฉากหน้าครับ  ข้าจะพาไปดูเพิ่ม”...เราเชนพาแอนและบีนลงจากรถม้าแล้วเดินเท้าเข้าตรอกไปโผล่อีกฝั่ง

        เป็นสภาพที่อยู่แบบแออัดและด้อยฐานะกว่าคนที่มีบ้านติดถนน  และเมื่อเข้าไปในซอยอีกชั้นลึกลงไป  ก็จะเจอบ้านที่อยู่อย่างยากจนมากขึ้น

        “เอ๊ะ พวกทหารกำลังทำอะไรที่บ้านนั้นคะ  ยืนเฝ้ากันเต็มเลย”...แอนชี้ไปยังบ้านหลังหนึ่ง

        “ก็คงเป็นกิจสกปรกของลูกชายคนรองของดยุคโอเอนน่ะคะ”....บีนบอก

        “โอ้ เจ้าก็รู้เรื่องด้วยรึ?”...ราเชนถามบีน

        “ค่ะไต้เท้า ข้าเคยเดินทางผ่านเมืองนี้หลายครา ไม่มีใครที่ผ่านเมืองแถบนี้แล้วไม่รู้เรื่องชั่วของมัน”...ที่จริงบีนรู้เพราะนางคือนักฆ่าของหัตถ์อสูร   และเคยทำการลอบสังหารคนของดยุคโอเอนมาแล้ว

        ซ้ำพี่น้องผองเพื่อน 13นักฆ่าของนางเองยังเคยฆ่าขุนนางมือสะอาดที่ครองเมืองละแวกนี้มาแล้วด้วย

        “คือ...ทั้ง 2 คนพูดถึงเรื่องอะไรกันคะ?”...แอนอยากรู้แล้ว

        “ฟราเชสท์ บริทเทรย์ ลูกชายคนรองของโอเอน บริทเทรย์  นิสัยชอบเอาเมียชาวบ้าน  ใช้เงินปล่อยกู้ด้วยการแลกกันกามของคุณนายบ้านนั้นๆ..”...ราเชนตอบ

        “หา?..งั้นที่บ้านหลังนั้นก็.......”...แอนหันไปมอง

        “ใช่ค่ะนายหญิง   ทหารคงจะเฝ้าให้นายของมันเอากับคุณนายบ้านนั้นทั้งที่สามีของนางคงอยู่มุมใดมุมหนึ่งของบ้านเพื่อใช้หนี้เงินกู้แสนโหด  ไม่เช่นนั้นก็ต้องโดนเอาไปขายเป็นทาส”....บีนเล่า

        “ชั่วร้ายมาก”...แอนขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

        “แม้จะทุเรศน้อยกว่าเกียเวอร์นตรงที่อย่างน้อยก็ไม่ได้เที่ยวเอาใครตามใจ แต่มันอาศัยชาวบ้านที่ขาดการศึกษาที่ดีและยากจนนั้นเอาเปรียบพวกเขา” ....เราเชนอธิบาย

        “งั้นเราควรผลักดันการศึกษา  แต่......คงไม่ง่ายสำหรับที่นี่สินะคะ....”....แอนคุยกับราเชน

        “หึ... ...ตระกูลโอเอนน่ะเหรอจะยอมให้คนฉลาด    พวกมันชอบให้คนเรียนน้อยจะได้ปกครองง่าย   ใครก็ตามที่เคยคิดจะเข้ามาพัฒนาที่นี่   ก็ลงหลุมกันไปหมดแล้ว”

        “นี่คือสาเหตุที่ท่านร่วมกับองค์ชายเอียนน์สินะคะท่านเคาน์?”…แอนถาม

        “ใช่ ข้าหวังยืมกำลังขององค์ชายและอุดมการณ์นั้นจัดการพวกเห็บปลิงของอาณาจักร”....ราเชนตอบหนักแน่น

        “เรา....รายงานเรื่องนี้ไม่ได้สินะคะ” ...แอนถามด้วยทีท่าผิดหวัง

        “ได้... ...แต่ไม่นานคนรายงานต้องตาย  หากรายงานแล้วโค่นมันไม่ได้ในคราเดียว   รอบรองเลยว่าตายยกครัวในเวลาไม่เกิน 3 วัน” ....ราเชนตอบ

        “พวกมันใช้นักฆ่าเหรอคะ?” ....แอนอยากรู้

        “เปล่า...  พวกมันเอาทหารมาบุกฆ่ายกครัวเลยต่างหาก  ผู้หญิงก็โดนทหารของมันข่มขืนแล้วลากเข้าป้อมปราการไป   คนไหนพังแล้ว เราก็จะพบศพพวกนางลอยตามน้ำมา” ....ราเชนตอบเสียงที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคืองเดือดดาล  แต่พยามระงับสะกดกลั้น

        “ดังนั้น เราต้องหาหลักฐานที่พอจะเล่นงานมันฐานกบฏได้  เช่นเรื่องเกี่ยวกับกำลังรบสินะคะ”...แอนเริ่มโกรธบ้างเหมือนกัน

        ราเชนพาพวกแอนกลับออกมาที่ถนนใหญ่อันตระการตาไม่แพ้โยฮันตัน

        วินบริค เมืองที่ปัญหาโดนซุกไว้ใต้พรมกองเป็นภูเขา

        เมืองที่มีความคึกคัก  แต่หลังจากที่เห็นและรับรู้สิ่งเหล่านั้น แอนกลับไม่มีอารมณ์ที่จะรื่นเริงตื่นตากับเมืองใหญ่นี่เลย

        ราเชนไปรับลูกชายที่โรงเรียน  แอนได้พักเดินชมเมืองกับบีน  แต่อารมณ์ชมเมืองคงไม่มี  ในใจนางขุ่นเคืองกับเรื่องแบบนี้ ซ้ำยังถามโถมมาด้วยการตกลงเหวของอลันกับองค์หญิง

        ทว่าทหารและนักบัญชีที่ตามมาก็เครียดไม่แพ้กัน ถ้ารอดกลับไปได้พวกเขาก็คงไม่พ้นต้องพระราชอาญาที่ปล่อยให้องค์หญิงตาย

        “ชอบมังกรขาวเหรอ?”...เสียงชายหนุ่มทักขึ้น

        “เอ๋?”...แอนสะดุ้งที่มีคนทัก  นางเงยหน้ามาพบว่าตนเดินก้มหน้าก้มตาพาบีนมาถึงร้านขายสัตว์เลี้ยง

        มังกรขาว เป็นมังกรตัวเล็กที่นิยมเพาะเป็นสัตว์เลี้ยง  มันเป็นสัตว์ที่พบได้ทั่วไปตามเขาสูง  ยกเว้นจะมาหามันจากร้านเพาะพันธุ์สัตว์  ขนาดของมันใหญ่กว่ากระรอกแต่เล็กกว่ากระต่ายป่า  มีขนสีขาวแทนที่จะเป็นเกล็ด  ดูไปคล้ายสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนมมากกว่าจะเป็นสัตว์เลื้อยคลานแบบมังกร  และตรงหน้าแอนมีตระกร้ากรงลูกมังกรขาวที่ตัวแค่อุ้งมือ

        “เอ่อคือ....อ่อ เจ้าพวกนี้คือมังกรขาวที่เค้าว่ากันว่าแพงมากสินะคะ  น่ารักจัง”....แอนยิ้มตอบ

        “อื้ม....ข้าชื่อเวนนี่   เจ้าล่ะชื่ออะไร?” ...ชายหนุ่มแนะนำตัว

        “แอนค่ะ”...แอนแนะนำตัวบ้าง

        “เพิ่งเคยมาที่นี่เหรอ?”...เวนนี่ถาม

        “ค่ะ...แต่เพื่อนของข้า  นางเคยมาบ้างแล้ว”....แอนชี้ไปยังบีน

        “บีนค่ะ”....บีนแนะนำตัว

        เวนนี่พยักหน้ารับ  แล้วหันมาคุยกับแอนต่อ

        “ดูท่าเจ้าตัวนี้จะชอบเจ้านะ  แอน”....เวนนี่ชี้ไปยังลูกมังกรตัวหนึ่งที่เอาแต่หลับมาได้ครู่ใหญ่  แต่พอแอนมา มันเดินมาเกาะขอบตระกร้ากรงตรงที่แอนยืนพอดี

        “อ่า...อุ้ย....นี่ๆๆๆ”....แอนเอานิ้วแหย่ที่หัวมันแล้วลูบ  ลูกมังกรขาวเกาะมือแอนแล้ววิ่งไต่ขึ้นมา

        “ว้ายยย ว้าย...”...แอนตกใจ

        บีนคิดจะลงมือ แต่พอคิดว่าลูกมังกรขาวไม่เป็นอันตรายกับคน  ก็ไม่คิดทำอะไร

        “มันไม่กัดของค่ะ นายหญิง”....บีนลูบลูกมังกรขาวที่ไต่มาถึงหลังคอแอน

        “ดูท่ามันชอบเจ้านะ”...เวนนี่ยิ้มมองแอน   แล้วหันไปหาเจ้าของร้าน

        “เจ้าของร้าน  คิดเงินตัวนี้ด้วย”

        “เอ๋?  เดี๋ยวก่อนค่ะ ข้ายังไม่ได้คิดจะซื้อมันเลย แล้วมันก็น่าจะแพงด้วย”...แอนหันมาห้ามเวนนี่

        “ข้าซื้อให้เจ้า   แม่หญิงแอน มันเป็นของเจ้าแล้ว”....เวนนี่ยิ้มแล้วจ่ายเงินไป 15,000 เกล

        “ข้า...ข้ารับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ    แพงขนาดนี้  อีกอย่างข้าเลี้ยงไม่เป็นด้วย”...แอนเกรงใจมาก

        “ไม่เป็นไร ข้าพอใจน่ะ  ดูจากชุดเจ้า  คงเป็นขุนนางสินะ บารอนเนสหรือไวเคานเตสล่ะ? ยังเด็กอยู่เลย”...เวนนี่ถาม

        “ไวเคานเตสค่ะ ... อุ้ย นี่ เดี๋ยวสิ”....แอนยังตอบได้ไม่เท่าไหร่  เจ้าลุกมังกรขาวก็ไต่และดมตามหน้าและหัวแอน

        “ตั้งชื่อให้มันสิ”....เวนนี่บอก

        “เอ่อ.....ชื่ออะไรดี.....อ่า........เจชชี่แล้วกัน”...แอนหยิบมาอุ้มในอ้อทมแขนแล้วชูขึ้น

        “อ่า เจชชี่...ไง ..เจชชี่”....เวนนี่เดินมาลูบเจชชี่ที่แอนอุ้มแล้วยิ้ม  พูดต่อว่า

        “มันเหมาะกับเจ้า...อ้อให้เจ้าของร้านสอนวิธีเลี้ยงด้วยนะ”

        “ขอบคุณนะ เวนนี่  เอ่อ  เจ้า..เคยเลี้ยงมันมั้ย?”...แอนถาม

        “เคย ... แต่พี่ชายข้าไม่ชอบมัน  ทำมันตายไปแล้วน่ะ”....เวนนี่ยิ้มแบบเศร้าๆแล้วตอบ

        “ขอโทษนะ”...แอนก้มหน้ารู้สึกผิด

        “ไม่เป็นไร...อ้อ...ข้าต้องไปก่อนแล้ว...ไว้เจอกันนะ  เจ้าพักที่ไหน?”...เวนนี่ถามก่อนจะจากไป

        “ปราสาทท่านเคาน์ราเชนน่ะ”....แอนตอบ

        “แล้วเจอกัน”...เวนนี่โบกมือลา

        ..............

        “นั่นแสงสว่าง  ...เจอทางออกแล้ว”....อิเรเน่ดีใจ วิ่งออกมา

        เป็นผาน้ำตก แต่ก็มองไปเห็นวินบริค

        “ฮ้า รอดแล้ว...!!...”...อิเรเน่กระทืบเท้าดีใจ

        แต่นางก็ต้องสะดุ้ง

        “อุ๊ย”

        อลันคว้ามือจากด้านหลังรวบเต้า 2 ลูกอิเรเน่แล้วดึงเข้าหาตัวมืออีกมือปัดผ้ากระโปรงผ่าข้างของอิเรเน่ออกแล้วล้วงเข้าในกางเกงในโดยไม่อาศัยลูกเล่นอะไรอีก

        “..จ...จะ..ทำ..อะไรคะ...ถ้าจะจูบ...ก็แค่...”....อิเรเน่ยังไม่ทันพูดจบ

        จ๊วบส์

        เสียงจูบขบที่ซอกคอแรง   นิ้วมือซ้ายถลกเสื้อที่ปิดเกาะอกลงแล้วเอานิ้วบี้ที่เม็ดหัวถัน มือขวาที่สอดเข้าไปในกางเกงในเอานิ้วสอดเข้าไปในกลีบทั้ง 2 นิ้วแล้วควานสลับชักเข้าออก ทั้งหมดนี่ทำโดยถอดถุงมือเหน็บไว้ที่สายคล้องเข็มขัดของกางเกงเขาแล้ว

        จ๊อกๆๆ แประๆๆๆเสียงรูที่นองไปด้วยน้ำเมือกลื่นของอิเรเน่ยามโดนอลันเอานิ้วเข้าไปสาละวนข้างใน  จุด G ของนางโดนอลันขยี้จนน้ำทะลักพรวดออกมา

        “อาห์ อาห์ อาห์”....อิเรเน่ครางกระเส่า

        “อย่ามาทำพูดรักษาทีท่าอยู่เลย  ข้ารู้ว่าเจ้าพยามอดทน  เจ้าเองก็อยาก น้ำมันนองมือข้ามันฟ้อง”...อลันพูดจบรูดเกางเกงในอิเรเน่ลงมาแล้วดึงขึ้นไว้ที่ต้นขาซ้าย  จากนั้นซุกหน้าลงที่เนินขน

        “อย่านะ มันสกปรก  เจ้าจะทำอะไร คนที่โลกนี้เขาไม่.....อ่าห์..อาห์...ซี๊ดส์ โอยย..ยห์...อลันจ๋า”....อิเรเน่ยังพูดไม่ทันจบ  ก็ต้องครางสุดเสียงเพราะอลันทั้งเลีย ขบ เม้มดูดทั่วอาณาบริเวณกลีบรูโหนกเนิน

        จากนั้นเลื่อนตัวขึ้นมาดูดที่เต้า  อิเรเน่ทรุดตัวในเงื้อมืออลัน  นางโดนพามาพาดโขดหินที่เรียบลื่นและเย็นในบริเวณปากถ้ำน้ำตก