ซู่เม่ยผละออกจากอ้อมกอด ชือเฉิงดึงข้อมือบางไว้ จนร่างเล็กซบอกก่อนจะจุมพิตที่ปากบางอย่างหนักหน่วง
“คราวหลังจำไว้อย่าเข้าใกล้ข้าอีก”ซู่เม่ยรีบเผ่นออกจากห้องไปทันที ซือเฉิง ทิ้งตัวลงพิงผนังห้อง
ห้องพักของชายาเอก
“นายหญิงเ้าขา เห็นได้ชัดว่านางจงใจเข้าไปพบท่านอ๋องในห้องหนังสือยามดึก”
“เ้าเห็นว่านางเข้าไปหรือ”หงหยินถอนหายใจ
“เ้าค่ะนางวิ่งทะเล่อทะล่าออกมา คงจะพบเจออะไรเข้าหรือ..หรือว่าท่านอ๋องจะทำอะไรนางเข้าให้แล้ว”
“บุรุษหนุ่มกับหญิงงาม นางงดงามราวกับเทพธิดามาจุติ ไม่แปลกใจที่มารดาของนางจะตรึงใจฝ่าา”
“นายหญิงอย่ายอมนะเ้าค่ะ แบบนี้ท่านอ๋องก็จะปันใจให้นางเป็แน่”
“อย่าใช้คำว่าปันใจ ท่านอ๋องไม่มีใจให้ข้าั้แ่แรกแล้วต่างหาก”
หงหยินถอนหายใจ
วังหลวง
จวิ้นอ๋องร้ายกาจยิ่งนักไม่ยอมรับคุณหนูซู่เม่ยในฐานะชายารองตามที่ฝ่าามีบัญชา”
“ดีแล้ว ข้ากำลังตั้งใจยุยงให้ฝ่าาสงสัยในตัวเขา เื่นี้ยิ่งง่ายดาย”
“แต่ท่านราชครูฝ่าามีใจเอนเอียงไปทางคุณหนูซู่เม่ยไม่น้อยเกรงว่า หากจวิ้นอ๋องยกย่องยิ่งจะสบโอกาสที่จะยกฐานะองค์หญิงให้นางเป็แน่”
“ไม่ยากเื่นี้ เพียงแค่ฝ่าาหวาดระแวงในจวิ้นอ๋องก่อนหน้านั้นจวิ้นอ๋องบิดาจวิ้นอ๋องชือเฉิงก็มีเื่คลางแคลงใจกันมาก่อน จวิ้นอ๋องเป็ ถึงองค์ชายรองที่ ถูกตรึงไว้ด้วยตำแหน่งจวิ้นอ๋องทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้น ทำคุณความดีให้กับราชสำนักไม่น้อยไท่ซางหวงในตอนนั้นกลับแต่งตั้งองค์ชายใหญ่ รั้งตำแหน่งไท่จือ ทอดทิ้งจวิ้นอ๋องที่ตรากตรำมาตลอด”
ราชครูฉินที่เดิมเป็ปรปักษ์กับจวิ้นอ๋องมาตลอดพูดในเื่ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น
“ความแค้นจึงส่งต่อมายังจวิ้นอ๋องแน่แล้ว แต่ถึงจะไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ทว่า ฝ่าาก็ทรงระแวงสงสัยความภักดีอยู่ดี”คนสนิทของราชครูฉินตั้งข้อสังเกต
“ดีแล้วเื่ของพวกเราจึงง่าย”
เช้าสดใสซู่เม่ยลืมตาตื่นจากแท่นนอนไม่ไผ่แข็งกระด้าง ก้าวขาออกมานอกห้อง คุนหลุนยืนกอดอกอยู่เสียนาน สีหน้าแสดงความดีใจเมื่อซูเม่ยออกมา
“วันนี้ท่านหัวหน้าองครักษ์กวงจะเข้ามาที่จวนจวิ้นอ๋อง ท่านอ๋องจึงอยากให้เ้าหลบไปเสียอย่าได้ ให้ท่านหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรที่มาสอดแนมตามบัญชาของฝ่าารู้ว่าเ้าอยู้ในฐานะสาวใช้”
“จะต้องกลัวสิ่งใดกันในเมื่อทุกอย่างเป็ท่านอ๋องที่ตัดสินใจด้วยตัวเอง ยิ่งปิดบังยิ่งจะสร้างความสงสัยใคร่รู้”
“ดี เช่นนั้น เ้ามานี่เลยช่วยข้าเล่นละครตบตา ท่านหัวหน้าองครักษ์เสื้อแพร กวงิว่าเ้ากับข้ารักกันดีมีความสัมพันธ์หวานชื่นเพื่อที่ท่านกวงจะได้นำข่าวไปบอกกับฝ่าา”
จวิ้นอ๋องที่เหมือนเพิ่งจะมาถึงแต่ได้ยินทุกถ้อยคำคว้าข้อมือของซู่เม่ยเดินลิ่วไปยังห้องหนังสือ คุนหลุนส่ายหน้าเดินตามไปติดๆ
“ฮ่าาา สาวใช้ นางนี้สำคัญจริงๆ ข้าอยากจะพบหน้านางเสียแล้ว จวิ้นอ๋องผู้เฉยชาไม่ถึงกับเนื้อเต้นเลยหรือในเมื่อห้องหนังสือรกเรื้อกับ สะอาดสะอ้านเพียงนี้”
กวงิส่งเสียงหัวเราะออกมาดังๆ จวิ้นอ๋องดึงมือซู่เม่ยเข้าไปข้างใน กวงิเลิกคิ้วสูง
“ ซู่เม่ยน้อยหรือ ข้าจำได้แล้วเ้าคือซู่เม่ยน้อย ไม่น่าเชื่อพอเป็สาวกับงดงามจนข้าประหลาดใจ”
กวงิที่ยามอยู่ต่อหน้าฝ่าามักจะจริงจังแต่ยามอยู่ต่อหน้าจวิ้นอ๋องสหายรักกับสนุกสนานได้อย่างไม่น่าเชื่อ
“สาวใช้จวนจวิ้นอ๋องนามซู่เม่ยยินดีที่ได้พบ หัวหน้าองครักษ์เสื้อแพรกวงิ”
กวงิมองสบตาซู่เม่ยสายตาพึงพอใจกับใบหน้างดงามเกินบรรยายอย่างเห็นได้ชัด
“หืมมม สาวใช้หรือไม่น่าเชื่อนางงดงามเพียงนี้ ชือเฉิงกลับรับนางในฐานะสาวใช้แค่นั้นจริงๆ หรือ”
“หุบปากเ้าเสียกวงิ นาง..นางกับข้าไม่สิข้าให้โอกาสนางได้เลือก”
“หืม…เลือก..อ๋อที่ข้าได้ยินมาคงไม่ผิดใช่ไหมจวิ้นอ๋องไม่รับนางในฐานะชายารอง หา นี่เป็ความจริงหรือไม่น่าเชื่อเอาแบบนี้ดีไหมข้าทูลขอนางให้มารับตำแหน่งฮูหยินของข้าจะดีกว่า”
“แค่เพียงตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพร คิดว่ายิ่งใหญ่เกินจวิ้นอ๋องหรือ”จวิ้นอ๋องพูดทีเล่นทีจริง
“555จวิ้นอ๋องช่างมีอารมณ์ขันหากจวิ้นอ๋องไม่รับ ข้าก็ไม่รังเกียจ”
“เหอะ นางเป็คนของจวนจวิ้นอ๋องแล้วคิดว่าจะชิงตัวนางไปได้ง่ายดายหรือไร”สีหน้าจริงจังจน กวงิอดอมยิ้มเสียไม่ได้
“เช่นนั้นข้าลาจะไปกราบทูล เพื่อพาซู่เม่ยน้อยไปอยู่ที่จวนองครักษ์ของข้าบ้าง”
จวิ้นอ๋องคว้าไหล่ของกวงิไว้ จากนั้นจึงเกิดการประลองฝีมือกันเกิดขึ้น ซู่เม่ยทำตาปริบๆ กวงิหันไปทางคุนหลุน
“คุนหลุนอย่าห้ามข้าจะสอนให้จวิ้นอ๋องนายเ้าได้รู้ว่า ตำแหน่งองครักษ์เสื้อแพรไม่ได้ได้มาเพราะโชคช่วย”ุคุนหลุนเอามือกอดอกยิ้มๆ
“เชิญท่านทั้งสองตามสบาย”
ซู่เม่ยหันซ้ายหันขวาเมื่อเห็นว่าทั้งสองคนไม่มีทีท่าว่าจะออมมือหรือแค่ซ้อมมือกัน
“คุนหลุนท่านไม่ห้ามหรือไร”
“ซู่เม่ยที่ห้องเครื่องวันนี้มีเกี๊ยวซ่าน่าอร่อยข้าเดิมตั้งใจยกไปกินกับเ้าพอดีเลยเ้าออกมาแล้วเราไปกินที่ห้องเครื่องเสียพร้อมกันดีไหม”
“ตะ ตะแต่ คุนหลุนนายท่านทั้งสองกำลังประมือกัน”
“อย่ากังวลไปเดี๋ยวเหนื่อยก็หยุดไปเอง ข้าเคยเห็นเขาสองคนประมือกันจนรุ่งสาง”ซู่เม่ยอ้าปากค้าง
“ไปเถอะข้าหิวแล้ว”
คุนหลุนผายมือ ซู่เม่ยจึงจำต้องตามไปโดยดี ทิ้งให้ทั้งสองบุรุษห่ำหั่นกันอย่างคนที่มีกำลังเหลือเฟือ