ไม่ไกลจากโต๊ะที่เคยนั่งเท่าไหร่ เดินมาเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึง ตอนนี้เป็เวลาสิบโมงตรงแล้ว ผมพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาแขวนที่อยู่เหนือประตูในร้านขายขนมปังร้านหนึ่ง ที่ลูกค้าค่อนข้างเยอะเป็พิเศษ ก่อนหน้านี้ผมสั่งรายการ ที่ถูกที่สุดของร้านไป เพราะเงินติดตัวที่หยิบออกมาจากบ้าน มีแค่ 200 เหรียญ เวลาผ่านไปสักพักหญิงสาวผมทอง รูปร่างผอมบาง ก็เดินแทรกตัวออกมาจากบาร์ท่ามกลางความวุ่นวาย เธอตรงเข้ามาหาผมด้วยรอยยิ้ม พร้อมกับพายสัปปะรดร้อนๆที่อยู่ในมือ อย่างกับเป็ความฝันที่ได้มานั่งอยู่ในร้านขนมปังเลื่องชื่อ
ผมขยี้ตาแล้วมองพายที่อยู่ตรงหน้าดูอีกครั้ง มันก็ยังส่งกลิ่นหอมแตะจมูกอยู่เหมือนเดิม ‘’ อื้ม! รสชาติไม่เลวนี่ ‘’ ขณะกำลังนั่งทานอย่างเพลิดเพลิน สายตาก็มองออกไปนอกหน้าต่างข้างๆ พลันสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ว่าแล้วเชียว.. เด็กตัวเล็กสวมหมวกผ้าเก่าๆ ที่กำลังยืนอยู่หน้าซอกตึกโทรมๆนั่น จะปล่อยโอกาสทองให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด พอพูดจบผมก็รีบลุกไปจ่ายเงิน แล้วก็เดินตรงเข้าไปหาเด็กคนนั้นทันที เมื่อเดินมาถึงเขาก็หันมาสบตาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คำพูดที่หลุดออกจากริมฝีปากหนาๆนั่น ทำเอาผมค่อนข้างหัวเสียเลยล่ะ
‘’ ว่าไง มีอะไรเ้าบื้อ! ‘’
‘’ ช่วยหาของให้หน่อยสิ ‘’
‘’ ของ? ของอะไร แกอยากได้อะไร? ‘’
‘’ หน้าตาแบบแกมีเงินด้วยเรอะ หืม! หืม! ‘’
เด็กชายที่อายุไล่เลี่ยกับตัวละครผม กำลังแบมืออยู่ ใบหน้าเ้าเล่ห์นั่นขมวดคิ้วเล็กน้อย อยู่ดีๆผมก็เข้าใจความรู้สึกของกระทู้หนึ่งในเว็บบอร์ดเกม ที่มีข้อความตอบกลับท่วมท้นมากมายนับร้อยขึ้นมา กระทู้นั้นตั้งหัวข้อแบบใส่อารมณ์ว่า
‘’ ไอ้เด็กบ้าซงมินกยู ทำไมแม่* โคต*น่ารำคาญเลยว่ะ! ‘’ เอาเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะซงมินกยู มีบทบาทในเกมเป็พ่อค้าของเถื่อน ผมเองก็คงไม่คิดสนใจอะไร แต่พอได้มาััใกล้ๆ ก็รู้สึกขึ้นมาเลยว่า.. ทำไมผู้พัฒนาถึงเลือกใส่เหตุการณ์ตัดสินปะาชีวิตเข้ามา หลายคนเลือกที่จะไม่ช่วย แล้วปล่อยให้เด็กนี่หายไปจากโลกอย่างถาวร ผมเองก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว เลยไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับเด็กนี่มากนัก หลังจากเขาพูดจบ ผมก็เดินเข้าไปใกล้ ซงมินกยูยิ้มกว้าง แต่พอผมโน้มหน้าเข้าไปกระซิบบางอย่าง ใบหน้าเ้าเล่ห์นั่นก็หุบยิ้มทันที ข้อมูลจากบันทึกที่พูดออกไปเมื่อครู่นี้ได้ผลกว่าที่คิด
‘’ น.. นายรู้เื่นั้นได้ไง!? ‘’
‘’ สนใจทำไม ว่าไง.. จะทำข้อตกลงมั้ย? ‘’
ซงมินกยูยืนเงียบไปสักพัก เขาหลบตาพลางคิดอะไรบางอย่าง พอเห็นท่าทีลังเลแบบนั้น ผมเลยตัดสินใจแกล้งเดินหนีช้าๆ ‘’ ด.. เดี๋ยวๆๆ!! ทำๆๆ! ฉันทำ! ฉันทำ!ข้อตกลงนั่น! ‘’ น้ำเสียงร้อนรนของเด็กชายรั้งผมไว้ทันที เขารีบเอื้อมมาจับข้อแขน แล้วดึงเข้าไปคุยต่อข้างในตรอก ผิดคาดเลย.. นึกว่าซงมินกยูจะคิดออกอุบายตื้นๆเสียอีก ไม่รู้สิ ในฐานะที่ทำงานสกปรกมานาน เขาคงรู้ดีว่าในโลกสีดำ ข้อมูลมันมีค่ามากขนาดไหน และยิ่งเป็ข้อมูลที่จะทำให้เขาผิดใจกับซงมูจิน ผู้เป็พ่อ ซึ่งไม่เคยรู้เลยว่าลูกชายตัวเอง แอบมาทำงานสกปรกช่วยเหลือเขา เพราะบ้านมีฐานะยากจน ถึงปากผมจะบอกว่าไม่สนใจ แต่ขอยอมรับเลยว่า เมื่อปีที่แล้วตอนผมเล่นเกมอยู่ ถ้าไม่บังเอิญเดินผ่านร้านตีเหล็กของซงมูจินเวลาเที่ยงคืน และได้เห็นเหตุการณ์ลับ ที่เขากำลังยืนกอดซงมินกยูแล้วร้องไห้อยู่ เพราะรู้ว่าลูกชายแอบมาทำงานแบบนี้ ผมก็คงเลือกปล่อยให้เหตุการณ์ตัดสินปะาเขา ที่ถูกใครบางคนใส่ร้ายว่าขโมยของพระชาดำเนินต่อไปแต่ ผมเลือกช่วยเขาไว้
‘’ หาแปลนก่อสร้างมา.. แล้วก็.. ใบแปลงโฉม : พ่อค้าทาส (ชั่วคราว) ขอก่อนหกโมงเย็นนะ ‘’
‘’ ห๋า!? ‘’
‘’ เอาแค่นั้นแหละ ‘’
ท่าทีเขาดูผิดหวังกับรายละเอียดที่เพิ่งบอกไป ถึงแม้ว่าของพวกนั้นจะเป็แค่ไอเทมระดับ C ที่หาซื้อได้ง่าย แต่ผมไม่มีเวลามากมายขนาดนั้น เพราะเวลานับถอยหลังภัยพิบัติเริ่มขึ้นแล้ว
ปิ้บ! ทันใดนั้นหน้าจอก็ปรากฎขึ้น ผมชำเลืองมองรายละเอียดทันที คิดเอาไว้แล้วเชียวว่าสถานการณ์มันแปลกๆ
<Secret mission>
ทักษะที่้า : กลยุทธ์นักต้มตุ๋น LV.0
เงื่อนไข : ข่มขู่ซงมินกยู
เวลานับถอยหลัง : 10 นาที
รางวัล : ข้อมูลลับเกี่ยวกับซงมูจิน
ภารกิจล้มเหลว : ถูกหมาล่าเนื้อตามล่า
‘’ กลยุทธ์นักต้มตุ๋น? ‘’ ผมไม่คิดว่าจะเจอเข้ากับเหตุการณ์ลับที่เกี่ยวข้องกับทักษะสายโจร แต่มันไม่สำคัญอะไร เพราะ LV.0 ที่เขียน นั่นหมายถึงต่อให้ไม่มีทักษะที่ว่า ก็สามารถเคลียร์ภารกิจลับนี้ได้ ผมยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางนึกถึงความลับของซงมูจิน ว่าความจริงแล้วตัวเขาเองเปิดร้านตีเหล็กตอนเช้าบังหน้า ส่วนตอนกลางคืนก็ทำงานเป็พ่อค้าของเถื่อนเสียเอง ให้ตายเถอะ.. เพิ่งนึกฉายาจอมเจรจาแห่งเงาลวงนั่นออก เขาแค่ไม่อยากให้ลูกชายเดินตามรอยเท้าของตัวเองเท่านั้น ผมรู้อยู่แล้วว่ารางวัลที่จะได้คืออะไร กลับกันสิ่งที่ควรสนใจตอนนี้มากที่สุดก็คือข้อความถูกหมาล่าเนื้อตามล่า
‘’ นายเกี่ยวข้องอะไรกับพวกหมาล่าเนื้อ? ‘’
ครั้งนี้ท่าทีของซงมินกยูดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขายืนตัวสั่น แววตาสั่นระริกแสดงความกังวลออกมา