(เหมียว)
Special Talk
เื่เมื่อคืนที่มันเกิดขึ้นสำหรับฉัน..มันก็แค่เซ็กส์ที่แลกเงินเท่านั้นแหละ ฉันรู้ว่าฉันเป็ผู้หญิงที่ไร้ค่า ไร้ศักดิ์ศรี ต่อให้มีคนมาด่าหรือดูถูกเหยียดหยามว่าฉันเป็ผู้หญิงชั้นต่ำ ฉันก็คงไม่ปฏิเสธหรอก.. เพราะฉันทำเพื่อครอบครัวของฉัน
รายการโอนเงิน
เงินเข้า xxxx6999 จำนวนเงิน 100,000
LINE
ใต้เหนือ : เผื่อเธอ้าใช้เงิน งั้นฉันให้ล่วงหน้าไปก่อน
ฉันเม้มริมฝีปากตัวเองแน่นก่อนจะจ้องมองยอดเงินในบัญชีตัวเองไปด้วย ไม่รู้สิ..ความรู้สึกที่มีอยู่มันอธิบายยากเหลือเกิน จำนวนเงินหลักแสนที่ใต้เหนือมอบมันให้กับฉันเพื่อแลกเื่เซ็กส์เมื่อคืน ฉันไม่รู้สึกภูมิใจกับจำนวนเงินนี้เลยสักนิดเดียว พ่อแม่คงไม่แคร์หรอกว่าฉันจะขายตัวให้ใคร หรือได้เงินแสนนี่มายังไง?
“หนูโอนเงินให้แล้วนะห้าหมื่น พอดีหนูได้งานฟรีแลนซ์ใกล้ๆกับบริษัทเก่า พอดีรุ่นพี่ที่รู้จักกันเขาฝากเข้า งานยากหน่อย..แต่เงินดี อันนี้เงินล่วงหน้า หนูให้ไปก่อนนะ”
คำอธิบายของฉันมันก็ไม่ได้ทำให้พ่อแม่สนใจหรอก เขาสนใจแต่เงินที่นอนกองอยู่ในบัญชีมากกว่า พอเห็นจำนวนเงินก็ทำให้นางมะลิยิ้มกริ่มด้วยความสุข
ฉันโอนให้ครึ่งแสนเพราะที่เหลือต้องจ่ายค่าคอนโด ค่าอยู่ ค่ากินอีก ห้าหมื่นมันก็เยอะมากแล้วสำหรับพวกเขา
“คิกๆ ดีมากนังเหมียว แกนี่สมกับเป็ลูกของฉันจริงๆ!!”
แม่ฉันว่าแบบนั้นอย่างอารมณ์ดี ผิดกับตอนที่โทรมาด่าคราวก่อนไม่มีผิด
“แล้วนี่ทำไมได้เงินเยอะจังล่ะ ห้าหมื่น..งานอะไรเนี่ย? ทำไม่กี่อาทิตย์เอง ทำไมได้ตั้งครึ่งแสน”
“พ่อจะไปสงสัยอะไรมันเยอะแยะนักล่ะ! มันหาเงินมาให้เราใช้หนี้มันก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ”
“พ่อก็แค่สงสัยไง แหม่..”
เฮ้อ..ถ้าบอกไปตรงๆพ่อกับแม่ของฉันจะเป็ลมคาโต๊ะกินข้าวไหมเนี่ย
“แล้วนี่พี่แมนไปไหนแม่”
“ออกไปบ้านเพื่อน เดี๋ยวก็คงจะกลับแล้วมั้ง”
“แล้วทำไมมันไม่หางานทำสักทีอะแม่ มันยังขอเงินแม่ใช้อยู่ไหมเนี่ย”
“ขออยู่ แต่ก็น้อยลงแล้ว มันบอกว่าทำงานออนไลน์อะไรของมันเกี่ยวกับเกมก็ไม่รู้ เมื่อวานก่อนก็กดเงินออกมาหลายพันอยู่”
“เฮ้ออออออ กดออกมาแล้วก็ไปกินเหล้าอีกไง!”
พี่แมนนะพี่แมน..นี่ฉันบ่นโชคร้ายกี่รอบแล้วที่มีพี่เป็พี่ชาย โชคร้ายที่โดนมันขอเงินไม่พอ ยังโชคร้ายที่โดนเพื่อนมันลวนลามอีก เฮ้อ..ชีวิตของแกนะเหมียวเอ้ย..
LINE
แชทกลุ่ม - สมองไม่มี หน้าตาดีอย่างเดียว (สมาชิก 5 คน)
แพรขวัญ : ได้ป้องกันไหมเหมียว
เหมียว : อื้อ ป้องกันสิ ในห้องเขามีถุงยางเป็ลัง
นิ้งนิ้ง : ชาติที่แล้วแกทำบุญซื้อวัดให้เ้าอาวาสเหรอ (สติ๊กเกอร์อึ้ง)
อบเชย : น้อยไป ฉันว่านังเหมียวมันซื้อทุกวัดให้เ้าอาวาสเลยดีกว่า
ฟาง : เฮ้อ มันก็ไม่ต่างอะไรจากขายตัวเลยนะเหมียว
: @นิ้งนิ้ง @อบเชย สองตัวหยุดสปอยล์เพื่อนได้ละ มันใจแตกใหญ่แล้วเนี่ย ไม่คิดจะปรามเพื่อนกันหน่อยหรือไง?
แต่ประโยคของยัยฟางก็ทำให้คนในกลุ่มเงียบไปกันหมด ไม่มีใครที่พิมพ์ตอบกลับมาทั้งนั้น โดยเฉพาะฉันที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารกับพ่อแม่ด้วย ไอ้ความรู้สึกเจ็บแปลบเพราะเห็นด้วยกับประโยคของนางตีกันในหัวจนปั่นป่วน
แพรขวัญ : ทุกคนก็เป็ห่วงแกนะเหมียว พวกเรารักแก และก็เคารพทุกการตัดสินใจของแก
อบเชย : ฉันก็แค่แซวเล่นนั่นแหละ ไม่อยากห้าม เพราะรู้ว่าห้ามไปแกก็ไม่ล้มเลิกความตั้งใจอยู่ดี
นิ้งนิ้ง : ก็ใช่ แต่ยังไงก็ระวังตัวนะเหมียว ป้องกันให้ดี ถ้าพลาดท้องขึ้นมาจะเื่ใหญ่
ฟาง : เออจริง ทุกคนก็เป็ห่วงแก เข้าใจไหม
หึ.. ยัยพวกเพื่อนบ้าเอ้ย..รู้แล้วน่าว่าเป็ห่วง
เหมียว : รู้แล้วววววววววว สบายมากจ้ะ!! ขอบคุณนะพวกแก แต่ฉันโอเคกับงานนี้ (สติ๊กเกอร์เ้าหญิงฉีกยิ้ม)
ฉันพิมพ์ตอบกลับไปแบบนั้นเพื่อให้ทุกคนสบายใจ ก่อนจะลุกถือแก้วน้ำไปเก็บตรงซิงค์ล้างจาน จริงๆแล้วความสัมพันธ์ของฉันกับใต้เหนือก็เป็แค่เ้านายกับลูกน้อง ไม่มีความผูกพันอะไรกันทั้งนั้น เขาไม่ได้แคร์ฉัน และฉันก็ไม่จำเป็ต้องแคร์เขา
ใต้เหนือเป็ถึงเ้าของคาสิโนชื่อดัง เป็เฮียของบรรดาลูกน้องกล้ามโตทั้งหลาย เขามีอิทธิพลและอำนาจมากมาย แถมยังมีสาวสวยยืนรอให้เขาเลือกเพียบ ฉายาคาสโนว่าที่ไม่คิดจริงจังกับผู้หญิง..ฉันศึกษาเื่นี้มาอย่างดีแล้ว ตอนนี้ฉันก็แค่ไม่ถลำลึก ไม่เอาใจลงไปเล่น
มีอะไรกับเขา รับเงิน แล้วทุกอย่างก็จบ แค่นั้นแหละ..
“ทำไมเดินแปลกๆล่ะเหมียว”
กึก
“อะไรพ่อมึง” มะลิเอ่ยถามสามีด้วยความสงสัย
“หมายถึงขาลูกเราน่ะ ทำไมมันถึงเดินแปลกๆ”
แต่ทว่าคำถามที่ดังออกมาจากปากพ่อก็ทำให้ฉันหยุดชะงัก โทรศัพท์ที่อยู่ในมือถูกกำแน่น ก่อนแววตาเลิ่กลั่กจะมองไปทางพ่อกับแม่ที่จ้องมองฉันอยู่ สีหน้าของพวกเขาหรี่ตาสำรวจสภาพร่างกายฉันอย่างครุ่นคิดอะไรในหัว
นี่อย่าบอกนะว่าฉัน..เดินขาถ่าง..!!
“อะเอ่อคือหนูออกกำลังกายเมื่อคืนน่ะค่ะ ท่าคาดิโอ..แบบฉีกขา”
“คาดิโอ?”
“แบบทำตามคลิปครูสอนออกกำลังไงแม่”
“อะอ๋ออออ! เป็แบบนั้นนี่เอง”
พ่อกับแม่ตอบกลับก่อนจะหันไปตักอาหารในจานเข้าปากต่อ พวกเขาดูไม่ได้สงสัยอะไรในตัวฉันอีกแล้ว
ฉันจึงได้แต่ลอบถอนหายใจทิ้งอย่างโล่งอกก่อนจะก้มมองหว่างขาตัวเอง มือข้างหนึ่งเอื้อมลงไปบีบต้นขาตัวเองแน่นเพื่อระบายความอาย เพราะจู่ๆภาพเมื่อคืนมันก็ย้อนกลับเข้ามาหาฉัน ทั้งเซ็กส์อันเร่าร้อนและดุดัน สีหน้าอันหล่อเหลาที่เต็มไปด้วยความหื่นกระหายของใต้เหนือ..มันยิ่งทำให้ฉันมีความ้าโดยไม่รู้จบ
เฮ้อ หยุดคิดเดี๋ยวนี้นะ! แกจะเสพติดเซ็กส์ของเขาไม่ได้นะยัยเหมียววววว!!
กริ๊งงงงงงงงง..
ในขณะนั้นเองเสียงกดกริ่งที่ดังออกมาหน้าบ้านก็ทำให้ทุกคนหันไปมองทางประตู ฉันจึงไม่ได้เอ่ยอะไรก่อนจะรีบเดินลิ่วออกไปด้านนอกบ้านเพื่อจะไปเปิดรั้วให้กับพี่แมนเหมือนทุกครั้ง เพราะคนที่มากดกริ่งหน้าบ้านฉันเวลานี้ก็คงจะมีแต่พี่ชายตัวดีของฉันนั่นแหละ มันคงเป็คนอื่นไปไม่ได้หรอก
แกร๊กกก!
แอ๊ดดดดดด..
ทันทีที่ประตูเหล็กหน้าบ้านถูกเปิดออกอย่างไม่คิดอะไร ผู้ชายที่ฉันไม่อยากเจอในตอนนี้ก็ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าของฉัน ใต้เหนือในชุดสูทเนี๊ยบหัวจรดเท้า ยกเว้นผมหน้าม้าที่ไม่ได้ถูกเซตทรงหล่นลงมาปกปิดหน้าผากขาว แววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้ม(ร้าย)ทักทายฉันแทนคำพูด ในตอนนี้ฉันเบิกตาค้างกับเผลออ้าปากเหวอไปหลายวินาที..
“น..นี่!! นายมาบ้านฉันได้ยังไง! แล้วรู้ได้ไงว่าบ้านฉันอยู่ที่นี่!!” พอได้สติฉันจึงรีบถามออกไปด้วยความใ
“ก็อยากมา”
“ใต้เหนือ..”
ฉันล่ะปวดสมองกับผู้ชายคนนี้จริงๆ ตอนนี้เข้าใจพี่คิราแล้วว่าทำไมแสดงท่าทีเหนื่อยหน่ายตอนมองหน้าน้องชายตัวเอง
“ฉันก็ให้คนสืบไง ง่ายๆแค่นี้เอง”
“นี่นายเป็พวกโรคจิตเหรอ?”
“เมื่อคืนก็รู้แล้วนี่”
“…..”
“หื้ม.. ยังจะถามอีกเหรอเหมียว”
อึ่ก
ประโยคคำตอบที่เขาโน้มใบหน้าเข้ามากระซิบข้างหูนั้นทำให้ฉันหายใจแทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่ดูสะอาด ประณีต ให้อารมณ์ความหรูหราและลุคแบดบอยในคราวเดียวกัน มันคือกลิ่นประจำตัวของใต้เหนือ Calvin Klein
แถมใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาที่จ่ออยู่ใกล้กับริมฝีปากของฉันนี่อีก แววตาเย้ายวนนี้กำลังอ่อยฉันอีกแล้ว บ้าจริง..
“เดี๋ยวเอาของไปไว้ข้างในบ้านเลย” เขาละสายตาจากฉันหันไปสั่งลูกน้องเสียงเข้ม
ก่อนที่หนุ่มกล้ามปูอย่างเอกและครามจะหอบหิ้วผลไม้หลายลังออกมาจากรถ พวกเขาเดินดุ่มๆเข้าไปข้างในบ้านโดยที่ไม่ขออนุญาตจากฉันเลยสักนิด นี่ตกลงบ้านนี้มันเป็บ้านของใครกันแน่เนี่ย!
“หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะใต้เหนือ! กลับไปเดี๋ยวนี้เลย ไอ้คนบ้า!”
“ด่าเ้านายโดนหักเงินนะ”
“ใต้เหนือ!”
“ตะคอกก็จะโดนมัด โดนจูบ โดน..”
“…..”
“โดนอะไรดีน้า โดนเหมือนเมื่อคืนดีไหมครับเด็กดื้อ?”
“ฉ..ฉันไม่ตลกด้วยนะ!!”
“อ้าวยัยเหมียว! คนพวกนี้เป็ใครเนี่ย”
“…..!!”
ในระหว่างที่ฉันกำลังดึงรั้งผู้ชายหน้ามึนที่สุดในโลกอยู่นั้น แม่ของฉันก็เปิดประตูบ้านออกมาพอดี ซึ่งทางเอกกับครามก็กำลังจะยื่นมือไปเคาะประตูไม้นั่นเหมือนกัน สีหน้าที่ทั้งใกับไม่ไว้วางใจของแม่ทำให้ฉันเริ่มใจคอไม่ดี
“นี่พวกแกเป็ใครไม่ทราบ? ห๊ะ.. แล้วนี่ขนอะไรกันมาเนี่ย ยัยเหมียว! คนพวกนี้เป็ใคร! มาทำอะไรที่บ้านเรา”
“สวัสดีครับคุณแม่..”
ใต้เหนือขอร้องล่ะ..อย่าบอกว่าเป็เ้านายฉันเลย ถ้าไม่งั้นแม่ฉันถามเื่งานของเราสองคนกระหน่ำแน่
“ผมชื่อใต้เหนือ เป็เ้าของคาสิโนเทวาอนันต์ แล้วก็..เป็เพื่อนของเหมียวด้วยครับ”
ฟู่วววววววว..
ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่คุ้มครองลูกช้างเพคะ..
ฉันลอบถอนหายใจทิ้งก่อนจะสะบัดมือของตัวเองออกจากแขนเสื้อสูทของเขาในทันที พอแม่ฉันใช้เวลาประมวลผลเกี่ยวกับนามสกุลอันมีชื่อเสียงเรียงนามนั่นอยู่สักพัก สีหน้าของนางมะลิก็ได้เปลี่ยนไปทันที ‘ตระกูลเทวาอนันต์’ ออกข่าวในทีวีอยู่โครมๆเื่ความร่ำรวย แม่ฉันไม่มีทางพลาดเื่นี้หรอก
“อุ๊ยต๊ายยยยยยยย คุณใต้เหนือ แหม่! สุดหล่อของแม๊!!”
แน่นอนว่านางมะลิะโเข้ามาเกาะแขนใต้เหนืออย่างรวดเร็ว สีหน้าปลาบปลื้มที่ยิ่งกว่ากรี๊ดดาราทำให้ใต้เหนือถึงกับอมยิ้มกริ่ม
“เข้าไปนั่งข้างในก่อนเร็วลูก! เดินทางมาเหนื่อยๆเนอะ แม่ชื่อแม่มะลินะ เลี้ยงแม่ว่าแม่ได้เลยจ้ะสุดหล่อ”
“หึๆ ครับ”
“อันนี้คือ..”
“อ่อ ผลไม้ที่ผมเอามาเยี่ยมคุณแม่น่ะครับ ไม่รู้ว่าคุณแม่ชอบอะไรก็เลยซื้อมาหมดเลย”
“ว๊ายยยยยยยย!! สายเปย์ซะด้วยนะคะเนี่ย คิกๆ ขอบคุณมากๆเลยนะจ๊ะ แม่เนี่ยเกรงใจจริงๆ”
เฮ้อ.. ฉันจะทำยังไงกับแม่ดี..
“งั้นไปนั่งคุยกันข้างในก่อนดีกว่าค่ะ พ่อของเหมียวเขาก็อยู่ข้างใน อ้อ..ส่วนพี่ชายเขาเดี๋ยวก็กลับมาแล้วล่ะ ยัยเหมียวปิดประตูบ้านด้วย!”
ท้ายประโยคแม่ก็แอบหันมาเน้นเสียงดังใส่ฉันก่อนจะพาใต้เหนือเดินเข้าบ้านไปอย่างหน้าตาเฉย ทุกคนทิ้งให้ฉันยืนอ้าปากค้างกับสถานการณ์บ้าบิ่นที่เกิดขึ้นโดยไม่ทันได้ตั้งตัว ฉันจึงเดินออกไปปิดรั้วบ้านด้านนอกด้วยคำถามที่เต็มหัวไปหมด แต่มีคำถามเดียวที่ทำให้ฉันกัดฟันตัวเองแน่น ก่อนจะเหลือบมองไปทางรถเบนซ์สีดำคันหรูที่จอดอยู่หน้าบ้าน มือข้างขวาเอื้อมไปขยี้ผมฟูๆของตัวเองที่ไม่ได้หวีั้แ่เช้า
วันที่แต่งตัว แต่งหน้า ทำผมสวยๆไม่มานะใต้เหนือ..
มาทำมะเขืออะไรวันที่ฉันไม่สวยเล่าอีตาบ้า!!!
Special Talk The End
(จบการบรรยายพิเศษ)
1K
