ฝิ่นรักอาไฟ [Yaoi]

"เกือบไปแล้ว" ฝิ่นโล่งอกรู้สึกผ่านพ้นมาได้"ไปลงไหนครับ? " พี่คนขับแท็กซี่ถาม พอรอดพ้นสายตาไฟแล้ว ฝิ่นก็รีบเรียกแท็กซี่ทันที"ไปหมู่บ้าน xxxii ครับพี่" ฝิ่นคุยอย่างอัธยาศัยดี คนขับแท็กซี่พยักหน้าทันควัน"น้องมีแฟนรึยัง สนใจทำความรู้จักกับลูกสาวพี่ไหมล่ะ? " คนขับแท็กซี่ยิ้มๆ ชวนคุย ฝิ่นก็ไม่ถึงกับมั่นหน้าว่าหล่อมากมายแต่ก็มีคนเข้าหาเขาเรื่อยๆ เหมือนกัน ผิดที่ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน"ฮ่าๆ มีแล้วครับๆ กำลังจะไปหาพอดีเนี่ยพี่" ฝิ่นพูดดักคอแต่ไม่จริงจัง เหมือนขำๆ แต่โกหกคำโต เพราะคนถามคำถามทำนองมีแฟนยังบ่อยจนขี้เกียจตอบ"เสียดายแทนลูกสาวพี่เลยเนี่ย หล่อใช้ได้เลย" คนขับแท็กซี่ชมเปาะฝิ่นได้แต่ยิ้มรับเฉยๆ จากนั้นพอคนขับแท็กซี่พูดอะไร ฝิ่นก็คุยเป็นเพื่อนเพื่ออยากจะลืมเรื่องของไฟ ฆ่าเวลาจนถึงบ้านพอดี"190 บาทใช่ไหมครับ" ฝิ่นถามไปงั้นเพราะตาก็มองมิเตอร์อยู่"ครับ" คนขับแท็กซี่ผงกศีรษะ"ไม่ต้องทอนครับ" ฝิ่นยิ้ม หยิบธนบัตรแบ่งร้อยให้สองใบ บริการดีขนาดนี้ฝิ่นก็อยากจ่าย มันไม่กี่บาทก็จริงแต่ถือเป็นน้ำใจเล็กๆ น้อย"ขอบคุณครับน้อง ไว้มาใช้บริการได้อีกนะครับ" คนขับแท็กซี่บอก ก่อนลงไปยกกระเป๋าลากใบเดียวลงจากถ้ารถให้ ส่วนถุงของฝากอยู่กับเขาอยู่ก่อนแล้วในที่สุดฝิ่นก็ถึงบ้านอย่างปลอดภัยเขายืนนิ่งอยู่หน้าบ้าน หลังใหญ่โตที่ไม่ค่อยได้กลับมา ขณะนั้นแม่บ้านก็กำลังเดินออกมาเพราะจะกลับบ้านก็เจอฝิ่นเข้าพอดี จึงรีบเข้ามาหาเพื่อเปิดประตูบ้านให้ พร้อมกับมองฝิ่นด้วยอาการดีใจปนตกใจที่อยู่ๆฝิ่นก็มาโผล่ที่นี่"คุณหนู! ""ชู่วว อย่าเสียงดังครับหน้ากิ่ง" ฝิ่นรีบจุ๊ปากไว้ทันที เขาตั้งใจมาเซอร์ไพรส์ป๊ากับม๊าไม่อยากให้เสียงดังแตกตื่นกัน"ค่ะๆ " กิ่งพยักหน้ารัวๆ ดีใจ รีบแง้มประตูบานเล็กเปิดให้และช่วยถือของกิ่งเป็นแม่บ้านที่มักมาทำความสะอาดแต่ไม่ได้อยู่ดูแลประจำเพราะทำความสะอาดหลายหลัง ฝิ่นรู้จักคุณน้ามาตั้งแต่สมัยเรียน ม.ปลาย จนตอนนี้น้ากิ่งยังคงทำงานอยู่ แต่ฝิ่นก็ไม่ลืมของฝากเพราะลูกสาวน้ากิ่งชอบกินคุกกี้ เขาจึงซื้อมาฝากเหมือนกัน"น้ากิ่ง สวัสดีครับสบายดีไหมครับ? " ฝิ่นรีบยกมือไหว้ทักทาย"สบายดีจ๊ะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณหนู" กิ่งเริ่มบ่นว่าคิดถึงอย่างงู้นอย่างงี้อยู่สักพักหนึ่ง"คุณหนู คุณท่านอยู่ในบ้านพอดีค่ะ" กิ่งกระซิบบอก"เยี่ยม! งั้นน้ากิ่งของฝากเล็กๆ น้อยๆ ครับ" ฝิ่นทำท่าดีใจ ก่อนเข้าบ้านจึงเอาถุงกระดาษให้หนึ่งถุง เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ ที่คอยมาดูแลความสะอาดบ้านให้"ขอบคุณค่ะ คุณหนู แต่คราวหลังไม่ต้องแล้วนะคะ น้าเกรงใจ ซื้อมาแต่ละยี่ห้อแพงๆ มาทั้งนั้น" กิ่งเกรงใจจริงๆ แม้ฝิ่นจะไม่คิดอะไรมาก"ไม่เป็นไรหรอกครับ น้องวีชอบ" ฝิ่นยิ้มบางๆ น้องวีคือลูกน้ากิ่งเอง ตอนนี้น่าจะเรียนอยู่ชั้น ม.5 ถ้าฝิ่นจำไม่ผิด"งั้นฝิ่นไปก่อนนะ น้ากิ่งไม่ต้องช่วยดีกว่า เดี๋ยวม๊าเห็นก่อนเซอร์ไพรส์" ฝิ่นบอกอย่างขำๆ ตรงที่ยืนคุยกันอยู่มันมีพุ่มเฟื่องฟ้าบดบังไว้อยู่ถึงได้ยืนคุยกัน ก่อนที่ฝิ่นจะแยกออกไปทางหลังบ้านแต่ถามว่าจะเซอร์ฯ ตอนไหน ฝิ่นตอบเลยว่าพรุ่งนี้เช้า ฮ่าๆๆ เพราะวันนี้ฝิ่นจะไปนอน จะทำให้ทุกคนตายใจและตกใจในวันรุ่งเช้าอย่าถามว่าความดื้อซนแม้จะอายุ 25 ปีแล้ว นี้ได้มาจากที่ใด มันเป็นมาตั้งแต่เกิดตั้งแต่หัดคานได้ก็ดื้อมึนใช่ย่อยแล้วฝิ่นใช้เวลาไม่นานก็เข้ามาทางหลังครัวได้ ซึ่งการกระทำลับๆ ล่อๆ ทำให้คนสวนต้องเดินมาดู แต่พอเห็นเป็นฝิ่นก็เลยแล้วไป นอกจากในบ้านจะมีป๊าม๊าแล้วยังมี เฮียกันย์ พี่ชายของฝิ่นอีกคน แต่รายนั้นฝิ่นมั่นใจว่าน่าจะยังทำงานอยู่แน่ๆ พอย่องเข้ามาได้ฝิ่นก็รีบขึ้นไปชั้นสองอย่างว่องไวเงียบเชียบ แทบไร้เสียงปานลิงวอกจนกระทั่งมาถึงห้องนอนตัวเองที่ล็อกเอาไว้ แต่เขาก็ยังอุตส่าห์มีกุญแจสำรองติดตัวไว้ตลอดภายในห้องนอนเป็นโทนสีขาวสะอาดตาที่ไม่ค่อยได้อยู่มาเป็นชาติ แต่ห้องก็ยังสะอาดเอี่ยมอ่อง ข้าวของยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย ฝิ่นไม่ต้องสงสัยคงเป็นม๊าเข้ามาทำความสะอาดให้บ่อยๆ แน่ๆ เนื่องจากที่บ้านไม่ได้ให้แม่บ้านทำความสะอาดห้องนอนที่เป็นโซนส่วนตัว ต่างคนจะต่างทำความสะอาดของตัวเอง ม๊าทำห้องม๊ากับป๊า เฮียกันย์ก็จัดการห้องตัวเองไป ไม่เว้นแม้แต่ฝิ่นเองก็ด้วยระบบระเบียบในบ้านค่อนข้างเป๊ะ ไม่ว่าจะป๊าม๊าพอทำงานจะเป๊ะสุดๆ ส่วนพี่ชายก็นิสัยเป๊ะสุดในเรื่องความรักสะอาด ทุกคนมีความ Perfectionist และจริงจัง มีเพียงแต่ฝิ่นที่ผ่าเหล่าผ่ากอ นอกจากไม่ชอบอยู่ในกรอบหลายๆ อย่าง ยังใช้ชีวิตเรื่อยๆเอื่อยๆตามใจชอบอีกต่างหาก ซึ่งหลายๆอย่างในชีวิตก็ไม่เป๊ะเลย มีแต่เละตุ้มเป๊ะไม่เป็นท่าเข้ามาแทน เมื่อก่อนป๊าเคยบอกว่าอยากให้ลูกชื่อฝิ่นลูกจะได้มีความสุข ตามคำทำนายของหมอดู แต่พอนานเข้าโตขึ้นเรื่อยๆ ป๊าก็พูดว่าชักเล่นสนุกเกินไปเล่นๆเรื่อยๆเอื่อยๆเกินไป เลยให้ลองไปทำงานนอกบ้านเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากข้างนอก เป็นเวลาปีสองปีแล้วค่อยกลับมาบ้าน แต่คนอย่างฝิ่นกลัวป๊าน้อยใจ แถมให้อีกปีกว่าๆ ยาวๆ ในการทำงานให้หนำใจไปเลย ฮ่าๆๆ------พอผ่านช่วงเวลาเหล่านั้นมาได้ ฝิ่นจึงขอกลับมาพักผ่อนที่บ้านดีกว่า ตอนนี้เขาเติบโตพอจะช่วยงานของที่บ้านได้แล้ว อาจช่วยได้ไม่มากก็น้อยก็อก ๆๆขณะฝิ่นหลับเป็นตาย เสียงเคาะประตูดังขึ้นจนเขาสะดุ้งน้อยๆนิดๆ ฝิ่นชะงัก เขาเผลอหลับไปนานจนแสดงแดดสาดส่องผ่านมู่ลี่หายลับ เหลือแต่ความมืดมิดทั้งภายนอกและภายในห้องนอนของเขา ขาเรียวในกางเกงยีนส์รัดรูปทรงเดฟสีดำ ก้าวลงจากเตียงพลางขยี้ตาด้วยความงัวเงียไปเปิดประตูใครกันที่รู้ว่าตนอยู่ในห้อง พอเปิดประตูก็รู้ว่าใครแถมกำลังทำหน้ายักษ์ใส่เขาอีก"กลับมาเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกเฮีย" พี่ชายถามน้ำเสียงดุๆ"จุ๊ๆ ไม่เอาไม่บ่นเข้ามาก่อนเฮียกันย์" ฝิ่นจุ๊ปาก ไม่สนใจคำบ่นของพี่ชาย แถมยังรีบดึงพี่ชายเข้ามาในห้องอีก"เล่นอะไรอีกเนี่ย รู้เปล่าว่าเฮียเป็นห่วง" กันย์ดุน้องชายแต่ยังยอมเดิมเข้ามาในห้องด้วย"เซอร์ไพรสสสส์! เซอร์ไพรส์ไงล่ะเฮีย นี่ฝิ่นกลับมาทั้งทีเฮียไม่ดีใจหรอ!?" ฝิ่นตื่นเต็มตายิ้มร่าเล่นใหญ่แต่ดูสีหน้าของกันย์จะไม่ตื่นเต้นไปด้วยยังคงมองเขานิ่งๆ"เฮียย อย่าโกรธฝิ่นเลยนะ ฝิ่นแค่อยากมาเซอร์ไพรส์จริงๆ แต่เฮียดันมาเจอซะก่อน ขนาดป๊ากับม๊ายังไม่รู้เลยว่าฝิ่นกลับบ้าน เฮียรู้ได้ไงกัน? " ฝิ่นออดอ้อนเมื่อเห็นสายตาดุๆนิ่งๆ ของพี่ชาย ก่อนถามอย่างสงสัยว่ากันย์รู้ได้ยังไงในเมื่อฝิ่นไม่ได้เปิดแอร์เลยเพื่อความเนียนล้วนๆ ไม่ใช่ว่าเขาทุ่มเทยอมร้อน แต่เพราะว่าช่วงนี้กำลังเข้าหน้าหนาว อากาศจึงเริ่มเย็นลงต่างหาก ไม่งั้นเขาคงกลายเป็นฝิ่นอบแห้งฝิ่นยิ้มแหยๆเมื่อพี่ชายไม่เล่นด้วย"เห้ออ เล่นอะไรกันก็ไม่รู้แต่ละคน อายุก็ไม่ใช่น้อยๆกันแล้ว" กันย์ไม่ตอบแต่ถอนหายใจ ส่ายหน้า บ่นงึมงำเหมือนพาดพิงหลายคน สายตาอ่อนลงกลายเป็นพี่ชายที่แสนดีของฝิ่นคนเดิม"อะไรนะครับ? " ฝิ่นสงสัยฟังไม่ชัดว่าพี่ชายบ่นอะไร"ไม่มีอะไร ป่ะ ลงไปกินข้าวได้แล้ว สองทุ่มแล้วเนี่ย" กันย์บ่นๆ แต่ก็ชวนลงไปกินข้าวข้างล่างด้วยกันถึงพี่ชายไม่ได้คำถามเขาก่อนหน้านี้ว่ารู้ได้ไงว่าตนอยู่ห้อง ฝิ่นก็ไม่คิดจะเซ้าซี้ เดี๋ยวกลายเป็นโดนบ่นไม่รู้จบแทน"เอางั้นหรอ? แฮะๆ" ฝิ่นถามกลับพลางยิ้มแหยรับทราบ ไม่กล้าขัดพี่ชาย เขากะจะเซอร์ไพรส์พรุ่งนี้เช้า กลับมาบ้านไม่บอกจนพี่ชายเป็นห่วง ขืนยังฝืนไม่ยอมลงไปด้วย เฮียคงดุเขาอีกแหงๆก่อนลงไปฝิ่นไม่ลืมหยิบถึงกระดาษสองสามใบลงไปด้วย แล้วรีบตามพี่ชายลงไปข้างล่าง ซึ่งป๊ากับม๊ากำลังนั่งกินข้าวพร้อมกับ 'อาไฟ' ฝิ่นเดินลงบันไดบ้านมาถึงกับชะงัก จนกันย์ที่เดินนำหน้าไม่ได้ยินเสียงน้องตามาเลยหันไปมอง "อ้าวนิ่งอะไร หึหึ เซอร์ไพรส์กว่าอีกล่ะสิ ที่อาไฟก็เพิ่งกลับมาวันนี้เหมือนกัน""คะ ครับ" ฝิ่นรีบเก็บอาการชะงักค้างแล้วรีบลงบันไดบ้าน ตามกันย์ไปที่โต๊ะอาหาร"อ้าวอาฝิ่นกลับมาเมื่อไหร่ลูก?" ม๊าตกใจเมื่อเห็นฝิ่นตามกันย์ลงมา ทั้งที่กันย์บอกจะขึ้นไปเอาของบนห้องนอน ซึ่งห้องนอนของฝิ่นกับกันย์อยู่คนละฝั่งบ้านกันเลย"อ้าวว เจ้าลูกคนนี้หนีกลับบ้านมาใช่ไหม?" ป๊าพูดแหย่ฝิ่นอย่างรู้จักนิสัย กันย์ไม่ได้พูดอะไรนั่งลงตรงกันข้ามม๊าทันทีซึ่งป๊านั่งหัวโต๊ะ ฝิ่นจึงได้นั่งตรงข้ามไฟอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้"มาเซอร์ไพรส์ทุกคนไงครับ สวัสดีครับป๊า ม๊า.... อาไฟ" ฝิ่นยิ้มเริงร่าไหว้กลบเกลื่อนจนมาถึงคนที่ตนไม่อยากเจอที่สุด หัวใจฝิ่นเต้นไม่เป็นระส่ำด้วยความกลัวใจตัวเอง"อ้าวแล้วเฮียล่ะ? " กันย์ถามขึ้นเมื่อน้องไม่ทักทายตัวเองบ้าง"โอ๊ยย เฮียย สวัสดีค๊าบป๋มม" ฝิ่นพูดเสียงยานคางโผล่กอดพี่ชายอย่างออดอ้อนเพื่อหันไปทางอื่นไม่ให้ปะทะกับไฟ"เอากินๆ กินก่อนค่อยคุยกันทีหลัง อาหารจะเย็นก่อน" ม๊าพูดห้าม ฝิ่นรีบรับคำ ส่วนกันย์ส่ายหัวไปมาเรื่องทำผิดขี้อ้อนเป็นที่หนึ่ง ป๊ากับม๊าดูอารมณ์เบิกบานมากมีไม่กี่ครั้งหรอกที่จะได้อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาแบบนี้ส่วนไฟแค่พยักหน้ารับตอนที่ฝิ่นทักทาย เขามองฝิ่นเงียบๆ พลางตักข้าวกิน ส่วนฝิ่นก็นั่งตักกับข้าวเสิร์คนนั้นคนนี้อย่างเอาใจแต่ก็ไม่ลืมตักให้อาไฟที่อยู่ตรงข้ามด้วย"เฮีย พักไหนล่ะ พักที่นี่ไหม? " เสียงถามไฟจากกันย์ทำให้ฝิ่นเกือบสำลักน้ำแกงออกมาถึงไฟจะมีสถานะเป็นอาเนื่องจากอากง (ปู่) รับมาเลี้ยงจึงมีศักดิ์เป็นน้องชายพ่อ แต่ทว่าอายุเพิ่งจะ 30 ปี ส่วนกันย์มีอายุ 27 ปี สองคนนี้ค่อนข้างสนิทกันเหมือนพี่น้องมากกว่าอากับหลาน เลยเรียกกันอย่างสนิทสนม ไหนๆ ก็ไม่ใช่สายเลือดเดียวกัน"เดี๋ยวจะกลับไปนอนบ้านพักดีกว่า กำลังสร้างเสร็จพอดี" ไฟตอบกลับ ฝิ่นจึงรู้สึกโล่งอกในคำตอบของไฟพลางพยักหน้าเห็นด้วยในใจ"แต่มันไกลไปนะ ข้ามจังหวัดเลยนะเฮีย" กันย์พูดเสริมอีกนี่เป็นครั้งแรกที่ฝิ่นอยากหุบปากพี่ชายให้รู้แล้วรู้รอดแต่ก็คิดได้แต่ในใจ"อืม พักที่นี่สิ กลับมาเหนื่อยๆ ไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยกลับก็ได้" ป๊าพูดเสริมเข้าไปอีกฝิ่นอยากตายย!"ครับ เอาแบบนั้นก็ได้ครับพี่ปัฐ" พออาไฟตอบด้วยความเกรงใจแบบนั้น ฝิ่นกลืนข้าวลงขอคำโต ในหัวพลันคิดในบ้านมีกี่ห้องนอน ฝิ่นไล่ดูมีห้องป๊านอนกับม๊า ห้องเฮียกันย์ ห้องเขา ห้องนอนรับแขกอีกห้องหนึ่ง พอคิดมาถึงตรงนี้ฝิ่นโล่งใจเพราะห้องรับแขกยังว่าง"งั้นนอนห้องฝิ่นแล้วกันเฮีย เตียงห้องนี้คิงไซส์ไม่หยอก แอร์ยังเย็นฉ่ำกว่าห้องผมอีก" กันย์เสนอ"ห้ะ!" ฝิ่นตกใจดีโชคดีที่ข้าวในปากคำนั้นลงคอไปแล้วก่อนหน้านี้ ไม่อย่างนั้นคงพุ่งใส่หน้าพี่ชายสุดที่รักของเขาไปแน่ๆ"คือห้องรับแขกก็มีไหมเฮีย เผื่ออาไฟจะได้นอนสบายๆ หน่อย" พอรู้ตัวว่าตกใจเกินเหตุฝิ่นจึงพูดกลบเกลื่อนอย่างห่วงใยคุณอาสุดที่รักเมื่อเห็นปฏิกิริยาของฝิ่น กันย์จึงหัวเราะก๊ากก ด้วยความสุขใจทันทีที่ได้แกล้ง "ก็เห็นนั่งเงียบ นั่งกินข้าวไปขมวดคิ้วไป เฮียก็นึกว่าใจลอยไปถึงไหน ฮ่าๆ" กันย์พูดขำๆ"ม๊าา เฮียกันย์แกล้งฝิ่น" ฝิ่นหันไปหาม๊าให้ช่วยทันที"ไปแกล้งน้องนะ อากันย์" ม๊าแกล้งดุกันย์ กันย์ถึงกับส่ายหัวไปมาในความนิสัยเด็กของฝิ่น อย่างน้อยๆ ฝิ่นก็รู้สึกมีแบ็คดีๆ ม๊ากับป๊าใจดีไม่ค่อยดุมีแต่กันย์ที่ดุเขาประจำก่อนฝิ่นจะหันมาหาไฟที่นั่งมองเหตุการณ์นิ่งๆ อมยิ้มบ้างแต่ไม่แสดงความคิดเห็น"ขอโทษนะครับอาไฟ ฝิ่นแค่อยากให้อาไฟนอนสบายๆ กลับมาทั้งทีแต่ฝิ่นไม่ได้รังเกียจนะ" ฝิ่นรีบบอกกลัวไฟจะเข้าใจผิดเขาไม่ได้รังเกียจไฟแค่ไม่อยากกลับไปหวั่นไหวง่ายๆ แล้วต้องเสียใจหนักๆ คนเดียวอีก แต่ดูเหมือนฝิ่นจะคาดคำตอบของไฟผิดไปนิด เพราะหลังจากทานข้าวเสร็จไฟก็มาหาเขาที่ห้อง เพื่อมาให้คำตอบจากคำถามที่ไม่ต้องการคำตอบ!"ถ้างั้นอานอนกับฝิ่นดีกว่า ไม่ได้เจอกันตั้งนาน อาคิดถึง." บู้มม!!!ฝิ่นได้ตายสมใจอยากเสียงหัวใจของฝิ่นแหลกสลายกลายเป็นจุณเมื่อได้ยินคำพูดเลี่ยนๆ จากน้ำเสียงนุ่มทุ้มของคนที่ตนแอบรักมาตลอดหลายปี แม้จะห้ามใจไม่ให้ไหวหวั่น แม้บอกว่าตัวเองมูฟออนได้แล้ว คงไม่รู้สึกอะไร! แต่พอเอาเข้าจริง! ฝิ่นยิ่งรู้สึกเหมือนถูกไล่ต้อนจากสิ่งที่ตนพยายามหนีทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าคำพูดหวานหูถูกใช้ในสถานะอากับหลานเท่านั้น แต่ฝิ่นยังคงหวั่นไหวไปกับคำพูดคำนั้น...................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ฝิ่นจะเป็นลม ขอยาดมแป๊บ

นิยายแนะนำ

ฝิ่นรักอาไฟ [Yaoi]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 1 ฝิ่นจะเป็นลม ขอยาดมแป๊บ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้