ไป๋ฉิงเหวินรับทราบแล้วพานางไปผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็สตรีชาวบ้านเพื่อพบกับนายหน้าจัดหาสาวใช้“เถ้าแก่จางนี่คือน้องสาวของข้า นางอยากเป็สาวใช้ในคฤหาสน์หรูหราค่าจ้างเราไม่เรียกแพงเหมือนรายอื่นท่านพอจะหาทางให้นางได้เข้าไปทำงานที่นั่นได้หรือไม่?”
ชายวัยกลางคนได้ยินราคาที่ชายหนุ่มเสนอแล้วก็ทำตาโต“เ้าจะให้ข้าได้ส่วนค่าแรงของนางด้วยหนึ่งปีเทียว”
“ใช่! ข้าใฝ่ฝันอยากอยู่บ้านหลังใหญ่ตอนที่พี่ใหญ่พาข้าเดินผ่านคฤหาสน์นอกเมืองข้าชอบใจมากอยากทำงานที่นั่น”นางทำหน้าตาเด๋อด๋าดูเพ้อฝันเหมือนสาวบ้านนอกที่เพิ่งได้เข้ามาในเมือง ทว่าหน้าตาของนางเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านและดูน่ารักนักหนา
“เ้าหนุ่มน้องสาวของเ้าช่างน่ารักเสียจริง หากเ้าไม่บอกว่าบ้านอยู่บนเขาล่ะก็ข้าคงคิดว่านางเป็คุณหนูตระกูลใหญ่สักคน”
“โอ๊ย! คุณหนงคุณหนูอะไรเล่า? ท่านดูเสื้อผ้าพวกเราสิทั้งเก่าทั้งหยาบกระด้างขนาดนี้นางแค่โชคดีที่อยู่บนเขามีน้ำแร่ให้อาบเลยผิวพรรณดี”ไป๋ฉิงเหวินแก้ตัวอย่างรวดเร็วจนซินเอ๋อร์นึกชื่นชมพี่ชายของนาง
“มิน่า! ผิวพรรณของนางจึงดูคล้ายคนที่ไม่เคยทำงานหนักมาก่อนทั้งขาวผ่องและเนียนละเอียด” เถ้าแก่จางเอียงคอมองซ้ายมองขวาอย่างชื่นชมเขาเป็นายหน้าจัดหาสาวใช้ที่เพิ่งย้ายมาจากเมืองเทียนถางจึงยังไม่เคยพบเห็นคู่หูทั้งสองนี้มาก่อนเมื่อก้มหน้าลงคำนวณส่วนแบ่งที่จะได้จากค่าจ้างของนางหนึ่งปีนอกจากตนจะได้ค่านายหน้าแล้ว ยังได้เงินของนางเพิ่มอีกหากที่ไหนได้ “อา! ดาวโชคช่างเข้าข้างเ้าเสียจริงวันนี้พ่อบ้านที่คฤหาสน์เพิ่งมาแจ้งว่า้าสาวใช้เพิ่มอีกสักคนข้าทำสัญญาจ้างเ้าเลยก็แล้วกัน”
เหลียงเจินซินมองเถ้าแก่จางอย่างรู้ทัน‘ดาวโชคของข้าหรือของเ้ากันแน่หึ! เห็นเงินล่ะก็ตาโตเชียว’
“ท่านรีบเข้าเถิดข้าอยากไปทำงานที่นั่นจะแย่แล้ว”
เถ้าแก่จางได้ยินเช่นนั้นก็รีบกุลีกุจอเชิญให้สองพี่น้องตระกูลเยี่ยนั่งลงแล้วทำสัญญาว่าจ้าง“แม่นางเยี่ย เ้ารอสักครู่เดี๋ยวข้าจะให้คนไปส่งเ้าที่คฤหาสน์เหวินเต๋อ”
นายน้อยเหลียงเพิ่งรู้ว่าคฤหาสน์แห่งนั้นชื่อว่าเหวินเต๋อนางเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตนเองกับท่านพ่อเดินออกมาทางประตูเล็กด้านข้างจวนจึงไม่ได้อ่านชื่อคฤหาสน์ มือปราบไป๋รีบหันไปบอกน้องสาว“ประเดี๋ยวข้าจะไปส่งเ้ากับพวกเขาด้วย”
“ดี! เราต้องไปหาจุดส่งข่าวด้วย”
ด้วยความดีใจที่ได้กำไรอย่างล้นเหลือเถ้าแก่จางจึงให้คนของตนเองเอารถม้าคันเล็กไปส่งสองพี่น้องที่คฤหาสน์นักสืบซินหัวเราะร่วน “เ้าดูสิ! เถ้าแก่จางได้กำไรจากค่าแรงข้าเยอะจนเราได้นั่งรถม้าแน่ะ”
“หึ! ใช่สิได้ทั้งค่านายหน้าและได้ทั้งค่ากินแรงงานเ้า ผู้ใดไม่เอาก็บ้าแล้ว”
“เอาน่าแต่ข้าก็จะได้เข้าไปนั่นตามที่้านี่”
“เ้าระวังตัวให้ดีก็แล้วกันอย่าให้เขาจับได้ว่าปลอมตัวมา”
“เอกสารเ้าทำรัดกุมดีแล้วมิใช่หรือ?”
“ระดับมือปราบไป๋แล้วไม่ต้องห่วงสองพี่น้องนี้มีชื่อในทะเบียนราษฎร์จริงๆ แค่อยู่หมู่บ้านห่างไกลลึกในหุบเขาโน่นคงไม่มีผู้ใดอุตริไปสืบหาดอก”
“เยี่ยมจริงๆสมกับเป็พี่ชายของข้า”
สองพี่น้องสรรเสริญเยินยอกันไปจนถึงรถม้าแล่นถึงชานเมือง
“ประเดี๋ยวแม่นางเข้าไปข้างในกับข้าส่วนพี่ชายเ้าให้รออยู่ข้างนอกก็แล้วกันเพราะเ้าของคฤหาสน์นี้ไม่ชอบให้ผู้ใดเข้าไปวุ่นวายโดยไม่ได้รับอนุญาต”
ไป๋ฉิงเหวินหันไปสบตาญาติผู้น้อง“เดี๋ยวข้าขอสั่งความกับน้องสาวข้าสักสองสามประโยคก่อน”
“เอาสิ”คนของเถ้าแก่จางเห็นว่าพวกเขาจะต้องแยกจากกันแล้วก็นึกเห็นใจจึงปล่อยให้สองพี่น้องคุยกันสักเล็กน้อย ไป๋ฉิงเหวินยืนหันหลังบังไว้แล้วชี้ไปที่กอไผ่ใหญ่ริมรั้วด้านข้างลดเสียงลงพอได้ยินกันสองคน
“กอไผ่ตรงนั้นนะเหมือนเดิม”
“อืม”
สองพี่น้องที่เคยส่งข่าวหากันด้วยวิธีที่ผู้อื่นไม่รู้อยู่บ่อยครั้งพยักหน้าให้กันจากนั้นแม่นางเยี่ยซินก็รับห่อผ้าจากพี่ชายแล้วเดินไปหาผู้มาส่ง“ข้าพร้อมแล้ว”
นางเดินผ่านเข้าประตูเล็กที่เคยมาแล้วครั้งหนึ่งตามหลังผู้มาส่งไปติดๆในใจก็คะเนว่าวันนั้นนางกับเขายืนอยู่ไกลกันมาก เขาก็คงจะมองหน้านางไม่ถนัดนักเมื่อนางเดินเข้าไปถึงตำแหน่งที่เขายืนมองนางครั้งก่อนก็ลองมองไปยังจุดที่ตนเอี้ยวศีรษะหันกลับมามองเขาก็เห็นว่าระยะไกลมากพอที่จะสังเกตใบหน้าผู้ใดได้ไม่ถนัดนักนางลองมองดูชายที่เฝ้าหน้าประตูก็มั่นใจว่าชายผู้ใส่หน้ากากและคนสนิทผู้นั้นคงจำใบหน้านางไม่ได้เป็แน่ส่วนคนเฝ้าประตูมิได้สนใจสังเกตผู้คนสักเท่าใด จึงมิได้สนใจจดจำ
‘เฮ้อ!ค่อยยังชั่ว ข้าล่ะกลัวว่าเขาจะมองเห็นข้าได้ถนัดเสียอีกที่แท้ก็ไกลจนมองใบหน้าได้ไม่ชัด’
ทว่าผิดคาดนางมิได้เจอคนที่อยากเจอ ผู้มาส่งสาวใช้นำหนังสือรับรองสัญญาว่าจ้างและทะเบียนราษฎร์ของนางไปยื่นให้กับพ่อบ้านเมี่ยว เมื่อชาย วัยกลางคนมองเห็นสาวใช้มาใหม่ก็ชะงักเล็กน้อย
“ข้ามิได้บอกเถ้าแก่ของเ้าหรือว่าห้ามเอาสตรีสะสวยมาส่งที่นี่”ใบหน้าบึ้งตึงของพ่อบ้านทำให้เหลียงเจินซินต้องหันไปมองหน้าเขาด้วยความแปลกใจที่นี่ไม่อยากได้สาวใช้หน้าตางดงาม ช่างน่าแปลกเสียจริงนางเคยได้ยินว่าคนส่วนใหญ่เมื่อเห็นสาวใช้หน้าตาดีก็มักจะส่งไปรับใช้เ้านายเพื่อบางครั้งก็หวังให้เป็สาวใช้อุ่นเตียง
“ข้าไม่ทราบเห็นทีท่านน่าจะลืมระบุไป”
พ่อบ้านเมี่ยวก้มลงอ่านเอกสารที่ตนส่งไปอีกครั้งหนึ่งก็พยักหน้า“เป็ข้าที่พลาดไปจริงๆ แต่ก็ช่างเถิดถึงยังไงนางก็ทำงานแถวโรงครัวคงจะไม่ได้เจอกับนายท่านอยู่แล้ว”
นางสังเกตว่าบุรุษที่ทำงานที่นี่ล้วนรูปร่างสูงใหญ่กว่าคนทั่วไปจนแลดูน่ากลัว‘คนในคฤหาสน์น่ากลัวเยี่ยงนี้ยังมีคนกล้าขโมยออกของไปจำนำอีกหรือนี่หากโดนจับมาโบยคงตายั้แ่สิบทีแรกแล้วกระมัง’นางเอี้ยวตัวกลับไปมองชายร่างใหญ่สองคนที่ยืนเฝ้าหน้าเรือนนี้อีกครั้งด้วยความรู้สึกหวาดๆ
“ซูปี้เ้าพานางเอาของไปเก็บที่ห้องพักให้เรียบร้อยแล้วบอกนางด้วยว่าหน้าที่รับผิดชอบของเ้าสองคนต้องทำสิ่งใดบ้าง?”
“เ้าค่ะ”สาวใช้ที่หน้ากลมแบนดูเรียบร้อยรับคำแล้วเดินนำหน้านางไปทางด้านหลังผ่านโรงครัวที่ผู้คนทำงานกันขวักไขว่ เรือนหลังน้อยใกล้รั้วด้านหลังคือที่พักของนางและิ่ซูปี้“นี่ล่ะห้องพักของเ้ากับข้า”
“ที่นี่มีสาวใช้แค่เราสองคนหรือ?”
----------------------------
18K
![เทพยุทธ์ขมังเวทย์[ปลดอ่านฟรีทุก7วัน]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1767863715_38162588.webp)