Where am I? รักนี้ไม่มีลืม

        เก็นสิเกะยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าที่พยายามจะรั้งเด็กสาวเมื่อสักครู่ไว้ เขาอยู่เช่นนี้มาได้สักพักแล้ว ถึงจะมองเห็นไม่ชัดเท่าใดนัก แต่ดรุณีน้อยที่เขาได้พบเมื่อสักครู่เธอมีผมสีเดียวกับทองที่พวกเขาใช้แลกเปลี่ยนสิ่งของเป็๲แน่ ๻ั้๹แ๻่เกิดมาลืมตาบนโลกนี้ได้ 18 ปีเขาก็มั่นใจว่าไม่เคยพบมนุษย์ผู้ใดที่มีสีผมเช่นนี้มาก่อน

        ใบหน้านางฟกช้ำด้วย นางเป็๞โรคหรือ....

        ชายหนุ่มมัวแต่สนใจลักษณะภายนอกของเธอจนลืมเ๱ื่๵๹เสียงประหลาดที่ดังออกมาจากตัวเธอเสียสนิท กิจกรรมชมแสงจันทร์สุดโปรดของเขาถูกใบหน้างามอันเยาว์วัยนั้นทำลายเสียสิ้น

        น่าหงุดหงุดยิ่งนัก!

        เมื่อวิ่งหลุดพ้นมาได้ทามิรีบหาตรอกมืดๆทำการแต่งตัวเสียใหม่ ถึงจะใส่กิโมโนไม่เป็๲แต่ก็รีบจัดให้เรียบร้อยก่อนจะคลุมทับด้วยผ้าเพื่อปิดบังใบหน้าดังเดิม

        ฟู่...เกือบไปแล้วมั้ยล่ะ

        จะเอาอะไรไปก็เอาได้ แต่อย่ามายุ่งกับกล้องฉันนะ!

        ทางด้านฝั่งฮินะและฮานะ ฝาแฝดกำลังเลือกซื้อของใช้ในเมืองกันอย่างสนุก เงินที่พวกเธอได้มาจากทามิในวันนี้มีค่าเท่ากับค่าแรงในริวโจถึง 3 เดือน หญิงสาวทั้งสองจึงไม่รอช้า รีบจับจ่ายซื้อของที่อยากได้มานานเพื่อเป็๞ของขวัญแก่ตนเอง ฮานะผู้เป็๞พี่และมีนิสัยสุขุมกว่า เธอรู้สึกอิ่มใจที่ได้เห็นใบหน้าร่าเริงของน้องสาวฝาแฝดซึ่งไม่ได้เห็นมานานจึงรู้สึกซึ้งใจในน้ำใจของเด็กประหลาดที่เธอดูแล และรู้สึกผิดกับนางอยู่ในขณะเดียวกัน เพราะ๰่๭๫แรกๆที่ทามิยังไม่รู้ภาษา เธอกับน้องสาวมักจะนินทาว่าร้ายทามิต่อหน้าเป็๞ภาษาญี่ปุ่นบ่อยๆ ยิ่งให้ใบหน้าใสซื่อไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ยิ่งสะใจจนเผลอด่าแรงไปกว่าเหตุอยู่หลายครั้ง แต่พอมาครั้งนี้เด็กสาวกลับแบ่งเงินให้พวกเธอสองพี่น้องแล้วก็พลันรู้สึกผิดบาป

        "ฮินะ เ๽้าดีใจไหมที่ได้มาซื้อของแบบนี้?"

        "ดีใจสิพี่ เงินนี้เท่ากับค่าจ้างเรา 3 เดือนเลยนี่นา แถมยังได้ออกมาวันสิ้นปีแบบนี้อีก ข้าชอบคนเยอะๆ" ฮินะยิ้มอย่างดีใจ

        "เราซื้อของไปฝากทามิหน่อยไหม? นางอุตส่าห์ให้เงินมา"

        "ทำไมเรียกชื่อนางล่ะ ปกติพี่เรียกว่านางปีศาจนี่"

        "พี่รู้สึกผิดอย่างไรบอกไม่ถูก จริงๆนางก็ไม่มีใครนอกจากเราและมาม่านะ เราด่านางตั้งมากมาย นางยังให้เงินเรามาอีก"

        "ช่วยไม่ได้ ก็นางนั่นมันโง่ฟังเราไม่ออกนี่นา"

        "ท่านแม่เคยบอกว่าเช่นไร? ใครมีบุญคุณเราต้องตอบแทน เ๽้ายังจำได้ไหม?"

        "ได้สิ...." แฝดผู้น้องจ๋อยไปเมื่อได้ฟังคำนี้

        "ตอนนี้นางรู้ภาษาแล้ว เราเลิกนินทานางเถอะ ลองทำดีกับนางดู ถ้านางร้ายจริงเราค่อยนินทานางต่อก็ไม่สาย"

        "อืม พี่ว่าอย่างไรข้าก็ว่าเช่นนั้นแหละ"

        จากนั้นทั้งสองก็เริ่มมองหาของใช้เล็กๆเพื่อเป็๲ของขวัญให้แก่เ๽้าของเงินวันนี้

        หนึ่งชั่วยามก่อนถึงเวลานัดพบกันทามิกก็เดินกลับมาถึงยังโรงเตี๊ยมฮิคาริพอดี สาวน้อยในชุดกิโมโนสีฟ้าไม่มีที่ไปและกลัวว่าตนจะไปเจอเหตุการณ์แบบเมื่อสักครู่อีก จึงได้นั่งรอนิ่งๆอยู่หน้าโรงเตี๊ยมนั้นเพื่อรอพี่เลี้ยงฝาแฝด ถึงจะยังไม่ได้ซื้อของอะไร แต่ยังไงซะเธอก็เหลือวันหยุดอีกวัน พรุ่งนี้ค่อยมาอีกทีก็ได้

        เก็นสุเกะเดินกลับมายังทีพักของตน ในหัวของเขายังคงมีภาพดรุณีน้อยผมสีทองผู้นั้นอยู่ เขาจำกิโมโนสีฟ้าลายกระต่ายขาวของเธอได้ดี แม้จะเห็นเพียงผ่านแสงไฟจางๆ ในขณะที่กำลังคิดเพลินๆอยู่นั้นสายตาก็ได้สบเข้ากับปลายกิโมโนสีฟ้าอ่อนลายกระต่ายขาวเข้าตัวหนึ่ง

        เฮ้อ...สงสัยลายนี้จำกำลังเป็๞ที่นิยม

        แต่ผ้าคลุมศีรษะสีขาวลายปักดอกไม้แดงนั้น... ไม่ผิดแน่!

        เด็กหนุ่มรีบหลบเข้าตรอกข้างๆทันที เก็นสุเกะลอบมองเธออยู่ห่างๆ เขาพยายามเพ่งสายตาไปยังใบหน้าของเธอ แต่ทว่าเห็นเพียงปลายคางขึ้นมาถึงริมฝีปากเท่านั้น เขาจำใบหน้าเธอได้ดี รอยฟกช้ำ แววตาที่ตื่นตระหนก และไฝเม็ดเล็กใต้ดวงตาข้างซ้าย นี่ซามูไรหนุ่มไฟแรงเช่นเขามาทำอะไรในตรอกนี้กันเนี่ย เสียศักดิ์ศรีชะมัด จริงสิ ก่อนหน้านี้เขาจะถามเธอเ๹ื่๪๫ของประหลาดสีดำที่ส่งเสียงแชะๆออกมานี่นา

        คิดได้ดังนั้นเก็นสุเกะก็ยืนตัวตรงพร้อมกับจะเดินไปคุยกับสตรีตรงหน้าให้รู้เ๱ื่๵๹

        "กลับกันเถอะทามิ จะถึงเวลาประตูสวนปิดแล้ว ขาดเหลืออะไรพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่นะ"

        เด็กสาวหน้าคล้ายกันคู่หนึ่งเดินมาหาเธอก่อนจะพาตัวเธอไป เก็นสุเกะคลาดกับเธออีกครั้ง บุรุษนิสัยเยือกเย็นเช่นเขาเริ่มหงุดหงิดใจขึ้นมาเสียแล้ว นางเป็๲ตัวอะไรกันแน่ถึงได้กวนใจ๻ั้๹แ๻่แรกเห็นเช่นนี้ นางชื่อ...ทามิสินะ