EP : 66 ตำแหน่งนี้ไม่ได้มีเอาไว้เล่นๆ
“ยินดีต้อนรับท่านจอมมารขอรับ” พอทั้งสองเข้าไปในงานเหล่าปีศาจก็ต่างพากันลุกขึ้นก่อนจะพากันกล่าวขึ้นอย่างนอบน้อม
“ยินดีต้อนรับนายหญิงขอรับ” พ่อบ้านฉางที่ยืนร่วมอยู่ในเหล่าปีศาจก็พูดขึ้นทำให้พวกปีศาจบางคนเริ่มทำตามแม้จะไม่อยากทำเท่าไรก็ตาม
“ยินดีต้อนรับนายหญิงขอรับ”
“นั่งลง” ซิวเหวยหลงบอกพลางเดินไปนั่งที่ของตัวเองโดยมีซีเหลียนฮวานั่งอยู่ข้างๆ นางมีท่าทีที่นิ่งมาก ไม่แสดงอาการอะไรออกมาเลยสักนิดว่าตื่นกลัวปีศาจพวกนี้
“พวกเจ้าคงรู้เรื่องคู่ครองของข้าแล้ว หวังว่าคงรู้นะว่าต้องทำตัวยังไง” ซิวเหวยหลงพูดจบด้วยน้ำเสียงราบเรียบบรรยากาศในห้องโถงก็พลันเย็นยะเยือกลงทันที
“พวกข้าน้อยเข้าใจแล้วขอรับ” เหล่าขุนนางปีศาจต่างพากับตอบรับอย่างดี แม้ในใจจะไม่เห็นด้วยก็ตาม
“ดี! นี่คือของขวัญจากข้า” ซิวเหวยหลงกล่าวบอกก่อนจะโบกมือไปมาลูกระเบิดก๊าซพิษก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกตน
เหล่าขุนนางปีศาจงุนงงนิดหน่อย แต่ก็เอื้อมมือไปคว้าลูกกลมๆ สีน้ำตาลที่ลอยอยู่ตรงหน้ามาดูอย่างสนใจ
และพวกเขาอยากรู้ก็คือไอ้เชือกสีขาวๆ ที่ผุดขึ้นจากลูกสีน้ำตาลที่ทำมาจากดินนี่มันทำมาเพื่ออะไร หรือท่านจอมมารประดิษฐ์อะไรใหม่ๆ ได้อีกแล้ว
“บอกให้พวกเขาจุดไฟที่เชือกนั้นด้วยเจ้าค่ะ เอ่อ ท่านอ๋องท่านช่วยกางม่านอาณาเขตก่อนนะเจ้าค่ะ แล้วค่อยบอกพวกเขา” ซีเหลียนฮวากระซิบบอกเสียงเบาที่สุด
ซิวเหวยหลงแม้จะสงสัยว่าซีเหลียนฮวาต้องการทำอะไร แต่ก็ไม่เอ่ยปากถามก็พยักหน้ารับ
ก่อนจะโบกมือไปมาเพื่อกางม่านอาณาเขตจากนั้นก็เอ่ยบอกพวกขุนนางปีศาจ
ถ้าอยากรู้ก็จุดไฟที่เชือกนั้นแล้วเจ้าจ้ะรู้เอง”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดของซิวเหวยหลงเหล่าปีศาจก็พากันทำตามทันที ในตอนที่ไฟกำลังไหม้เชือกอยู่
เหล่าขุนนางปีศาจก็พากันคิดว่าจะทำอะไรได้ โดยไม่ได้สงสัยอะไรเลยสักนิดว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับตัวเอง
ตู้ม!!
และไม่นานหลังจากนั้นเสียงระเบิดก็ดังขึ้นเหล่าลูกระเบิดดังขึ้นพร้อมกันๆ จนไม่มีใครสามารถตั้งตัวได้ทันที ทำให้พากันสูดดมก๊าซพิษเข้าไปเต็มๆ และทำให้พวกปีศาจต่างพากันสลบไปอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว
“สมกับเป็นคู่ครองของข้า” ซิวเหวยหลงกล่าวขึ้นเมื่อได้รู้แล้วว่าได้ลูกเล็กๆ นั้นทำอะไรกับเหล่าขุนนางปีศาจ
“แน่นอนอยู่แล้วสิเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาบอกตำแหน่งคู่ครองของเขาไม่ได้มีเอาไว้เล่นๆ หรอกนะ ถ้าไม่เก่งจริงนะ เธอเปล่าชมตัวเองหรอกนะ แต่มันคือเรื่องจริง
“ของขวัญจากนายหญิงของพวกเจ้าหวังว่าจะพอใจนะ” พ่อบ้านฉางกล่าวขึ้นเมื่อเห็นพวกขุนนางปีศาจสลบไปหมดแล้ว
“นานเท่าไรพวกนี้ถึงจะฟื้น” ซิวเหวยหลงหันไปถามคนตัวเล็ก
“ก็วันสองวันเจ้าค่ะ แต่ถ้าใช้อันนี้ก็น่าจะฟื้นเร็วหน่อย” ซีเหลียนฮวาบอกก่อนจะลูกกลมๆ ที่ดำอีกลูกออกมาจากช่องมิติ อันนี้คือยาถอนพิษ แต่ไม่มีจะได้ผลหรือเปล่าเพราะเธอยังไม่เคยลองใช้
“ทำยังไง” ซิวเหวยหลงเอ่ยถามเพราะไม่เห็นมีเชือกสีขาวที่เอาไว้จุดไฟ
“ท่านแค่บีบมันให้แตก แต่ข้าคิดว่าท่านน่าจะเขวี้ยงมันออกไปดีกว่าเพื่อความปลอดภัย” ซีเหลียนฮวาเอ่ยบอกเพราะไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดอะไรขึ้น
ซิวเหวยหลงทำตามซีเหลียนฮวาอย่างว่าง่ายเขาเขวี้ยงลูกกลมๆ ออกไปด้วยความแรงทำให้พื้นห้องโถงแตกละเอียดพร้อมกับเสียงดังตู้มควันที่ขาวลอยไปทั่วห้องโถงก่อนจะจางหายไปพร้อมกับเหล่าขุนนางปีศาจที่พากันสะดุ้งตัวเมื่อรู้สึกตัว
“เกิดอะไรขึ้น ข้าจำได้ว่าได้ยินเสียงตู้มจากนั้นก็ไม่รู้เรื่องอะไรเลย” ขุนนางปีศาจตนหนึ่งเอ่ยขึ้นเมื่อรู้สึกตัว
“เอาล่ะเมื่อรู้สึกตัวแล้วก็เริ่มงานเลี้ยงเถิด” พ่อบ้านฉางเอ่ยขัดเหล่าขุนนางปีศาจที่กำลังส่งเสียงกันอยู่
เมื่อพ่อบ้านฉางกล่าวจบอาหารมากมายก็ถูกนำมาวางตรงหน้าของปีศาจแต่ละตน
อาหารของซิวเหวยหลงมากเป็นพิเศษเนื่องจากเขาสั่งมาให้กับซีเหลียนฮวาโดยเฉพาะ
พวกปีศาจบางตนต่างพากันเหลือบตามองซีเหลียนฮวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ท่านจอมมารโดยไม่มีท่าทีเกรงกลัวอะไร นอกจากจะทานอาหารตรงหน้าไปเงียบๆ
“นางทานเยอะไปแล้ว” พวกขุนนางปีศาจบางตนที่เห็นก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา
“นายหญิงตั้งครรภ์อยู่ก็ต้องทานเยอะๆ” พ่อบ้านฉางที่โผล่มาอยู่ด้านหลังก็กล่าวขึ้นทำให้เหล่าขุนนางปีศาจที่ได้ยินแบบนั้นก็หน้าเครียดขึ้นมาทันที นั้นหมายความว่าแผนการที่วางเอาไว้ก็พังหมดนะสิ
“ที่นี่น่าอยู่นะเจ้าค่ะ” ซีเหลียนฮวาร้องบอกเสียงดังทำให้พวกขุนนางปีศาจได้ยินก็พากันสะดุ้งนั้นหมายความว่าหญิงสาวคนนี้ต้องการจะมาอยู่ที่นี่
“ถ้าเจ้าอยากจะมาอยู่ที่นี่ข้าก็จะพามาอยู่ เริ่มตั้งแต่วันนี้เลยเป็นอย่างไร” ซิวเหวยหลงเอ่ยบอกยิ้มๆ
“ดียิ่งเจ้าค่ะ ข้าคิดว่าที่นี่ต้องมีอะไรดีๆ รอข้าอยู่เป็นแน่” ซีเหลียนฮวากล่าวบอกพลางกวาดสายตาไปมองเหล่าขุนนางปีศาจที่ทำหน้ากลืนเข้าคายไม่ออก
“หวังว่าข้าจะได้รับการต้อนรับที่ดีนะ ไม่ใช่ลักพาตัวข้ามาเหมือนครั้งก่อน” ซีเหลียนฮวากล่าว เป็นการบอกว่าเธอรู้เรื่องที่เกิดขึ้นนั้นเป็นอย่างดี