ภรรยานายพรานตัวน้อยกับระบบร้านค้ามือสอง [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        เจียงหงหย่วนไม่อยู่หวางกุ้ยเซียงจึงนำดอกไม้ประดับผมไปส่งให้หลินหวั่นชิว

        แม่นางคนนี้ทำจนคล่องมือแล้ว ไม่เพียงทำได้ดีแต่ยังทำได้เร็ว ใช้วัสดุที่หลินหวั่นชิวมอบให้จนหมด

        “ดอกไม้ลูกปัดหนึ่งร้อยสามสิบหกดอก ดอกไม้ผ้าหนึ่งร้อยห้าสิบสองดอกทั้งหมดได้มาตรฐาน รวมเป็นเงินเจ็ดร้อยสิบสองเหรียญทองแดง โชคดีที่ข้าเอาเงินมารับไป” หลินหวั่นชิวเตรียมตัวเรื่องนี้ตั้งแต่ก่อนมาบ้านตระกูลหวางหยิบห่อผ้าที่ใส่เงินจากบนรถล่อออกมาก่อนที่จะตามหวางกุ้ยเซียงเข้าบ้าน

        เหรียญทองแดงกระจายทั่วเตียง หวางกุ้ยเซียงดีใจมากแค่ไม่กี่วันก็ได้เงินมาเจ็ดร้อยกว่าอีแปะ ได้เยอะกว่าทำงานใช้แรงงานเสียอีก

        “แต่เจ้าทำออกมาเยอะเช่นนี้รบกวนเวลาเย็บผ้าเช็ดหน้าหรือไม่?” หลินหวั่นชิวถามผ้าเช็ดหน้าของหวางกุ้ยเซียงขายดีบนเสียนอวี๋มาก ขายหมดในชั่วพริบตา

        “ไม่รบกวน! ข้าเย็บได้สิบผืน!” หวางกุ้ยเซียงรีบไปหยิบผ้าเช็ดหน้าหลินหวั่นชิวดูแล้วพบว่าประณีตกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

        นางเก็บผ้าเช็ดหน้าจ่ายเงินให้หวางกุ้ยเซียงอีกหนึ่งร้อยยี่สิบอีแปะ

        หลินหวั่นชิวรู้สึกว่าแม่นางคนนี้ทำงานหนักเกินไป จึงถามว่า “ทำดอกไม้ลูกปัดเยอะขนาดนี้ทั้งยังเย็บผ้าเช็ดหน้าอีก เจ้าคงอดหลับอดนอนไม่น้อยใช่หรือไม่?”

        หวางกุ้ยเซียงยิ้มตอบ “เปล่าเลยข้ากลับมาถึงบ้านก็สอนวิธีทำดอกไม้ลูกปัดและดอกไม้ผ้าให้ท่านแม่กับพี่สะใภ้พวกนางสองคนมีฝีมือดีเช่นกัน เรียนรู้เร็วครึ่งหนึ่งของดอกไม้ลูกปัดพวกนี้ทำโดยพวกนาง”

        หลินหวั่นชิวได้ยินนางพูดเช่นนี้ก็วางใจ

        “เช่นนั้นก็ดี” หลินหวั่นชิวอ้างว่าจะไปเอาวัสดุให้หวางกุ้ยเซียงที่รถล่อแต่แท้จริงคือขึ้นรถล่อไปหยิบห่อผ้าวัสดุที่เตรียมไว้ในช่องเก็บของบนเสียนอวี๋ก่อนหน้านี้ออกมา

        นางคิดไปคิดมาในเมื่อหวางกุ้ยเซียงทำด้วยกันกับแม่และพี่สะใภ้ เช่นนั้นอีกไม่นานวัสดุชุดนี้คงหมดด้วยเหตุนี้จึงตัดสินใจมอบวัสดุให้นางสองชุด

        เมื่อเจียงหงหย่วนมา คนบ้านตระกูลหวางเชิญชวนให้ทั้งคู่อยู่กินข้าวเสียก่อนหลิวซื่อไปทำอาหารให้คนงานที่จุดก่อสร้าง ไม่ได้กินที่บ้านหวางฟู่กุ้ยกับหวางทงเป่าก็อยู่ที่จุดก่อสร้างเช่นกัน ที่บ้านตระกูลหวางตอนนี้จึงมีแค่เจียงหงหย่วนสองสามีภรรยาหวางกุ้ยเซียง หวงซื่อ ภรรยาของหวางโหย่วกุ้ย รวมถึงลูกของนางสองคนหวางโก่วจื่อและหวางอิงจื่อ

        เจียงหงหย่วนกินเสร็จก็อยากรีบกลับแต่จ้าวหงฮวามาหา ดึงตัวหลินหวั่นชิวให้รับสินค้า

        หลินหวั่นชิวดูดอกไม้ประดับที่นางทำรู้สึกว่าใช้ได้ แต่ปริมาณไม่เยอะ มีเพียงสิบดอก

        นางจ่ายเงินให้จ้าวหงฮวาสามสิบอีแปะเสร็จก็นั่งรถล่อจากไป

        จ้างหงฮวาถือเงินสามสิบอีแปะด้วยความดีใจนางเพิ่งเคยมีเงินเยอะขนาดนี้เป็นครั้งแรก

        ตัดสินใจแล้วว่าจะให้แม่แค่สิบอีแปะเก็บยี่สิบอีแปะที่เหลือไว้เป็นสินเดิมติดตัว

        “กุ้ยเซียง เจ้าฝีมือดีต้องทำได้เยอะกว่าข้าเป็นแน่ ได้เงินมาเท่าไรหรือ?”

        หวงซื่อได้ยินนางถามเช่นนี้ก็ไม่พอใจ มาถามผู้อื่นว่าหาเงินได้เท่าไรได้อย่างไรกัน?

        แต่นางเพิ่งขยิบตาให้หวางกุ้ยเซียงน้องสามีผู้ใสซื่อนางนี้ก็โพล่งออกไปแล้วว่า “อืม ทำได้เยอะกว่าเจ้าจริงๆ นั่นแหละ ข้ากับท่านแม่และพี่สะใภ้ช่วยกันทำได้สองร้อยกว่าดอกได้เงินเจ็ดร้อยกว่าอีแปะ!”

        เจ็ดร้อยกว่าอีแปะ!

        เงินสามสิบอีแปะที่จ้าวหงฮวากำไว้ตำเข้ามือทันที

        มีสิทธิกระไร!

        นางได้แค่สามสิบอีแปะ!

        เมื่อครู่ยังรู้สึกว่าสามสิบอีแปะเยอะ แต่เมื่อเทียบกับเจ็ดร้อยอีแปะแล้วเป็นแค่เศษเสี้ยวเท่านั้น

        จ้าวหงฮวาอิจฉามากรู้สึกว่าหลินหวั่นชิวเอนเองให้หวางกุ้ยเซียงเยอะกว่า

        นางไม่คิดบ้างเลยว่าหวางกุ้ยเซียงทำดอกไม้ประดับผมไปเกือบสามร้อยดอกตัวเองทำแค่สิบดอก

        อายุยังน้อย ในใจคิดสิ่งใดก็แสดงออกทางสีหน้าหมด หวงซื่อเห็นสีหน้านางไม่ผิดปกติก็ยิ้มแล้วกล่าวว่า “หากน้องหงฮวามีเวลาก็ทำให้มากหน่อยทำมากได้มาก พวกข้าสามคนทำในเวลาว่างเช่นกัน ขนาดตอนกลางคืนยังจุดตะเกียงทำสักพักเสียเงินค่าน้ำมันตะเกียงไปไม่น้อย!”

        ทว่าในใจกลับดูถูก ถุย! คนสายตาตื้นเขิน!

        หวางกุ้ยเซียงไม่พอใจเช่นกันที่เห็นนางทำสีหน้าเช่นนี้

        “มีกระไรอีกหรือไม่? ถ้าไม่มีแล้วเช่นนั้นข้าจะกลับห้องไปเย็บผ้าเช็ดหน้า” พูดจบก็ดึงหวงซื่อเข้าบ้าน “พี่สะใภ้ข้าจะแบ่งเงินส่วนของท่านให้”

        “ได้เลย!” หวงซื่อเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน พูดด้วยความตื่นเต้นว่า “คิดไม่ถึงว่าข้าจะมีวันที่หาเงินได้ด้วย เป็นเพราะหวั่นชิวแท้ๆ เลยสมองคนบ้านตระกูลหลินมีแต่น้ำฉี่หรือไม่ สิ่งที่อยู่บนคอคือกระโถนทรมานลูกสาวที่ดีขนาดนี้จนไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับพวกเขาได้อย่างไร ทั้งยังกล้าเอาไปขาย! เจ้าดูบ้านตระกูลเจียงเถิด ตั้งแต่หวั่นชิวเข้ามา ชีวิตความเป็นอยู่ก็ดีขึ้นทุกวันแม้แต่ครอบครัวเราที่สนิทกับบ้านเจียงก็ยังได้อาศัยบารมีไปด้วย!”

        “ก็ใช่น่ะสิ คนเราจะมองสิ่งใดตื้นๆไม่ได้!”

        สองพี่น้องเดินเข้าบ้านด้วยรอยยิ้มไม่สนใจจ้าวหงฮวา ใบหน้าจ้าวหงฮวาร้อนผะผ่าวกับคำพูดพวกนางหันตัววิ่งร้องไห้ออกไปด้วยความขมขื่น

        กลับถึงบ้านแล้วถูกป้าสองจ้าวเห็นเข้าถูกด่าใส่หน้าโครมๆ “นังเด็กนี่พ่อแม่เจ้ายังไม่ตาย เหตุใดถึงร้องไห้ วันๆ เอาแต่หาข้ออ้างมาขี้เกียจทิ้งงานเต็มบ้าน อย่างไรกัน ทิ้งไว้ให้ข้าทำหรือ! เจ้ากล้าขัดขืนใช่หรือไม่!”

        “ทำงานท่านก็รู้จักแต่จะให้ข้าทำงาน! รู้หรือไม่ว่าหวางกุ้ยเซียงกับป้าหวางไม่ต้องทำงานเอาเวลาไปทำดอกไม้ลูกปัดแทน ได้เงินมาเจ็ดร้อยอีแปะ เจ็ดร้อยอีแปะเชียวนะ! แต่ท่านให้ข้าทำงานทั้งวันจนไม่มีเวลา ผ่านมาหลายวันเพิ่งจะทำได้เพียงสิบดอกได้เงินแค่สามสิบอีแปะ! หากท่านไม่ให้ข้าทำงานข้าก็หาเงินได้สองสามร้อยอีแปะเช่นกัน!”

        หากเป็นเวลาปกติ จ้าวหงฮวาไม่กล้าเถียงแม่เช่นนี้เป็นแน่แต่ผู้ใดใช้ให้วันนี้นางโดนกระตุ้นครั้งแล้วครั้งเล่า

        เริ่มจากหลินหวั่นชิวทั้งที่เมื่อก่อนความเป็นอยู่ย่ำแย่กว่านางแต่หลังจากแต่งกับหย่วนเกอก็ชีวิตดีขึ้นเรื่อยๆ ที่สำคัญคือหย่วนเกอตามใจนางมาก

        จากนั้นในเวลาเดียวกัน หวางกุ้ยเซียงหาเงินได้เจ็ดร้อยอีแปะแต่ตัวนางได้แค่สามสิบอีแปะ

        โมโหจะตายอยู่แล้ว

        หากแม่นางเอาใจใส่ลูกสาวเหมือนป้าหวางนางก็หาเงินได้เยอะเช่นนั้นเหมือนกัน!

        ป้าสองจ้าวยกมือเตรียมฟาดลูกสาวที่กล้าเถียงทว่าหลังจากได้ยินคำระบายที่นางโพล่งออกมาก็จับประเด็นสำคัญได้ทันที

        เปลี่ยนมือที่เตรียมฟาดมาเป็นคว้าคว้าไหล่จ้าวหงฮวามาเขย่า “เจ้าว่ากระไรนะ? เจ้าช่วยหวั่นชิวทำดอกไม้ลูกปัดได้เงินมาสามสิบอีแปะ? เงินล่ะ? เงินอยู่ที่ใด?”

        นางลงมือค้นตามตัวจ้าวหงฮวาค้นเงินสามสิบอีแปะออกมาจากตัวนางได้อย่างรวดเร็ว

        ป้าสองจ้าวเก็บเงินเข้าอกเสื้อตัวเอง เห็นดวงตาแดงก่ำของจ้าวหงฮวาคิดไปคิดมาแล้วก็นับเงินให้สิบอีแปะ “มัวเหม่อกระไรอยู่ต่อไปนี้เจ้าไม่ต้องช่วยงานที่บ้านแล้ว จดจ่อกับการทำดอกไม้ลูกปัดเสียเถิดทำอย่างน้อยวันละสิบดอก!”

        นางรู้เรื่องที่ลูกสาวทำดอกไม้ลูกปัดสิบดอกสิบดอกได้สามสิบอีแปะ สิบวันก็สามร้อยอีแปะ ความเร็วในการหาเงินเช่นนี้…ป้าสองจ้าวจะปล่อยไปได้อย่างไร

        “เหตุใดกัน? ยังไม่ขยับอีก รอให้ข้ามาปรนนิบัติหรือ? ขี้เกียจตัวเป็นขนไม่รู้ว่าข้าคลอดเจ้าออกมาได้อย่างไร”

        ถูกป้าสองจ้าวตวาดจ้าวหงฮวาได้แต่วิ่งเข้าห้องไปทำดอกไม้ลูกปัด นางหงุดหงิดมากเหตุใดตัวเองต้องหลุดพูดเรื่องเงินสามสิบอีแปะออกมาด้วยทั้งที่ตอนแรกวางแผนมาแล้วว่าจะบอกว่าได้เงินแค่สิบห้าอีแปะ…

        ทั้งหมดเป็นความผิดหลินหวั่นชิวกับหวางกุ้ยเซียงหากไม่ใช่เพราะนางทั้งสองทำให้นางโกรธ นางจะทำพลาดเช่นนี้หรือ?