*หมอกหลอนย้อนอดีต*
EP5: เงาที่หายไป (The Missing Shadow)
หลังจากคืนที่ตึงเครียด ผมแสร้งทำเป็พักฟื้นอยู่ในห้องของลุงเชียรตลอดทั้งวันถัดมา (15 พฤศจิกายน 2533) เพื่อหลีกเลี่ยงการปฏิสัมพันธ์ที่ไม่จำเป็กับคนในบ้าน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง น้าฉัตร ที่อาจจะแวะเวียนมาเยี่ยมอาการ
ผมใช้เวลาในการทบทวนบันทึกของลุงเชียรอีกครั้ง และอ่านข้อความในสมุดบันทึกเล่มเล็กซ้ำ ๆ เพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์
ถ้าผมต้องสวมบทบาทเป็ลุงเชียร... ผมต้องรู้ว่าลุงเชียรทำอะไรในชีวิตประจำวัน
จากบันทึกการทำงานในสมุดเล่มใหญ่ ลุงเชียรดูเหมือนจะเป็นักสำรวจพืชและหินที่ชอบเข้าป่า แต่ในบ้านหลังนี้... ผมรู้สึกว่ามีบางอย่างเกี่ยวกับ ตัวตน ของลุงเชียรที่ถูกปกปิดเอาไว้
ผมพยายามนึกถึงลุงเชียรในความทรงจำวัยเด็กของผม: ลุงเชียรเป็คนใจดี ชอบขี่มอเตอร์ไซค์คันโปรด และรักการถ่ายรูป
มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าวิงคันสีฟ้าที่ล้มอยู่เมื่อวันก่อน ไม่ใช่รถที่ผมคุ้นเคย แต่ มอเตอร์ไซค์ซูซูกิรุ่นปี 1979 คันที่ผมขี่มาจากอนาคต และเป็คันที่ลุงเชียรเคยใช้พาผมเที่ยวในวัยเด็ก... มันอยู่ที่ไหน?
ผมเดินลงมาจากห้องพักในตอนเช้าของอีกวัน โดยมีแผนที่จะไป สำรวจโรงเก็บของ ใต้ถุนบ้าน
“พี่เชียรดีขึ้นแล้วเหรอคะ?” นิด (พี่สาวของผมในอดีต) ทักขึ้นด้วยความแปลกใจ
“ดีขึ้นแล้วนิด แค่รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย” ผมตอบด้วยเสียงแหบ ๆ “ลุงว่าจะไปดู ซูซูกิ ที่โรงเก็บของหน่อย ไม่รู้เป็อะไรบ้าง”
นิดทำหน้าประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
“ซูซูกิเหรอคะ? ลุงขายไปนานแล้วไม่ใช่เหรอคะ? ั้แ่ลุงซื้อมอเตอร์ไซค์คันสีฟ้าคันใหม่มานี่นา พี่เชียรจำไม่ได้เหรอ?”
หัวใจของผมเต้นพลาดจังหวะ ความทรงจำของ ‘เกล้า’ ในยุคปัจจุบันบอกว่าลุงเชียรยังคงเก็บรถซูซูกิคันนั้นไว้อย่างดีจนกระทั่งลุงหายตัวไป (ในยุคปัจจุบัน) แต่นิดกลับบอกว่าลุงขายไปแล้ว!
ถูกขายไปนานแล้วเหรอ? หรือถูกทำให้หายไป?
ผมพยายามควบคุมสีหน้าของ ลุงเชียร ไม่ให้แสดงความตื่นตระหนกออกมา
“อ้อ... ใช่สิ ลุงคงเบลอ ๆ ไปหน่อย” ผมหัวเราะแก้เก้อ “งั้นลุงไปดูรถคันสีฟ้าแล้วกัน”
ผมเดินเข้าไปในโรงเก็บของที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้น มอเตอร์ไซค์ฮอนด้าวิงคันสีฟ้าจอดอยู่เงียบ ๆ ข้างลังไม้เก่า ๆ
แต่สายตาของผมกลับไปสะดุดกับ ตู้เก็บของเหล็ก ใบหนึ่งที่ตั้งอยู่มุมห้อง มันเป็ตู้ที่ดูแข็งแรงและถูกล็อคไว้อย่างดี
ในความทรงจำของ ‘เกล้า’ ตู้นี้คือที่ที่ลุงเชียรเก็บอุปกรณ์ถ่ายรูปเก่า ๆ และของรักของหวงต่าง ๆ ไว้
ผมจำได้ว่าลุงเชียรเป็คนรักการถ่ายรูปมาก รูปถ่ายที่เขาถ่ายมักจะเต็มไปด้วยภาพทิวทัศน์ของเขาพะยูง และภาพถ่ายที่ผมเคยเห็นในยุคปัจจุบัน หลายภาพ ถ่ายด้วยกล้องตัวนี้
ผมใช้กุญแจที่ติดตัวมาไขตู้เหล็กออกอย่างระมัดระวัง ภายในตู้มีเครื่องมือช่างและอุปกรณ์ตกปลา แต่ที่ชั้นบนสุด... สิ่งที่ควรจะอยู่กลับ หายไป
กล้องฟิล์ม Rolleiflex รุ่นเก่าแก่ของลุงเชียร หายไป!
แทนที่จะเป็กล้องถ่ายรูป มีเพียง ซองเอกสารสีน้ำตาล ที่วางอยู่แทนที่
ผมหยิบซองเอกสารออกมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว ภายในมีเอกสารเกี่ยวกับ ที่ดิน และ แผนที่ บางอย่างที่ถูกทำเครื่องหมายเป็พื้นที่ของ มาบดงงู ซึ่งเป็บริเวณที่ลุงเชียรบันทึกไว้ว่ามีสนามแม่เหล็กผิดปกติ
แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือ ข้อความสุดท้ายที่เขียนด้วยลายมือของลุงเชียร บนซองเอกสารด้านใน:
> “ถ้าฉันถูกดึงออกไป... กล้อง คือหลักฐานเดียวที่ฉันทิ้งไว้ มันอยู่ที่ เพื่อนรัก ของฉัน... ไอ้ดอน”
>
ลุงเชียรไม่ได้แค่หายตัวไป แต่เขาจงใจซ่อนหลักฐานชิ้นสุดท้ายไว้ที่ เพื่อนสนิท
กล้อง... ภาพถ่าย... เพื่อนรัก... ไอ้ดอน...
ผมพยายามนึกถึงชื่อ ไอ้ดอน ในความทรงจำของ เกล้า แต่กลับจำไม่ได้เลยว่าลุงเชียรมีเพื่อนสนิทชื่อดอนหรือไม่! หรือนี่คือ ความลับ ที่ถูกลบออกไปจากความทรงจำของครอบครัวในยุคปัจจุบัน?
ผมเก็บซองเอกสารไว้กับตัวทันที พร้อมกับความคิดที่เริ่มชัดเจนขึ้น:
ลุงเชียรรู้ล่วงหน้าว่าตัวเองจะถูก 'แทนที่' และเขาได้ทำลายร่องรอยสำคัญ (ขายมอเตอร์ไซค์, ซ่อนกล้อง) และทิ้งกุญแจสำคัญไว้เพื่อขอความช่วยเหลือ
แต่การเข้าหา ไอ้ดอน เพื่อนรักปริศนาของลุงเชียร จะเป็เื่อันตรายหรือไม่? และหาก น้าฉัตร กำลังจับตาดูอยู่... 'ไอ้ดอน'หรือคนที่ชื่อ'ดอน'ที่ผมไม่มีความทรงจำถึงเขาเลย จะปลอดภัยได้อย่างไร...?
*โปรดติดตามตอนต่อไป*
68
