ที่สุดแล้วความปรารถนาของนางก็สัมฤทธิผลอีกเื่แล้วหลางรั่วอิ๋งสวมกอดสามี
“ขอบคุณท่านพี่มากเ้าค่ะหลังคลอดเป๋าเป่าน้อยรั่วเอ๋อร์สัญญาว่าจะปรนนิบัติท่านให้ดียิ่งกว่าเก่าท่านพี่อย่าเพิ่งปันใจรับใครอื่นเข้ามาอีกคนให้รั่วเอ๋อร์ต้องช้ำใจนะเ้าคะ”
นับแต่ตั้งท้องทำให้นางห่างเหินเื่หลับนอนกับหวงกว่างฝูทิ้งร้างนานวันจึงหวั่นใจว่าสามีจะไปมีหญิงอื่นเื่ที่เขาเที่ยวหาความสุขในหอนางโลมนั้นนางไม่ถือสาแต่เื่จะให้รับใครมาแย่งชิงสมบัติส่วนที่นางกับลูกจะได้นางจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นแน่นางรู้ดีว่าจะต้องเอาอกเอาใจเขาอย่างไรให้ติดอยู่ในบ่วงสวาทมิรู้คลาย
“ข้าไม่ทำร้ายจิตใจเ้าเช่นนั้นแน่”
“จะเชื่อได้หรือเ้าคะ”เพราะขนาดเขามีอี้หงอยู่ก่อนแล้วยังรับนางเป็อนุภรรยาทำให้ฟูเหรินใหญ่ของเขาอกไหม้ไส้ขม เห็นหน้านางคราใดเป็ต้องส่งสายตาแทบอยากขย้ำเนื้อกัดกระดูกมาให้
“ไว้ข้าจะพิสูจน์ให้เห็นว่าข้ารักเ้ากับลูกมากเพียงไร”หวงกว่างฝูปากหวานให้สัญญา
“ก็ได้ รั่วเอ๋อร์เชื่อใจท่านพี่ก็ได้”ยามเขากำลังรักกำลังหลงผิดด้วยหรือที่นางจะมุ่งกอบโกยเอาไว้ให้มากเพื่ออนาคตของนางกับลูกอีกไม่นานนางก็จะมีน้องสาวมาเป็ผู้ช่วย เื่รับมืออี้หงคงไม่ยากเกินมือ
ตอนนี้ถังเจี๋ยถือว่ามีความสำคัญในร้านหวงเสียงเป่าโดยเฉพาะในโรงทำน้ำมัน ยังขาดแต่ความไว้ใจที่จะให้เข้าไปยุ่งกับการซื้อขายหน้าร้านอนาคตของนางจะมั่นคงมากขึ้นเรื่อยๆ เพราะเป็มารดาทายาทสกุลหวงนางจึงอยากเห็นน้องสาวมีอนาคตที่ดี ได้สามีเลี้ยงดูให้สุขสบายนางเห็นผู้ชายที่เหมาะสมจะมาเป็น้องเขยแล้ว เขาคนนั้นก็คือติงเฉิงคุน
อี้หงกับแม่สามีหมายตาที่จะให้หวงจิ่วหลินรักใคร่กับคุณชายติงด้วยการกีดกันหวงเฟิ่งเหยาทุกทางทั้งที่ชายหนุ่มก็เป็คู่หมายของหลานสาวั้แ่สมัยท่านปู่นางยังมีชีวิตอยู่ในเมื่อพวกนั้นคิดจะแย่งผู้ชายให้บุตรสาวอย่างหน้าไม่อายนางก็มีสิทธิ์ที่จะให้เชียนอิงเป็อีกตัวเลือกที่ดีกว่าสำหรับติงเฉิงคุน
สกุลติงทำกิจการค้าเครื่องเคลือบสามสี[1]ซึ่งภาชนะเครื่องเคลือบชนิดนี้มีวิธีทำที่ยุ่งยากซับซ้อนหลายขั้นตอนลวดลายและสีสันแปลกตา อีกทั้งมีรอยแตกลายงาสวยงาม จึงทำให้มีราคาสูงลิ่วส่งผลให้ชื่อเสียงของร้านเลื่องลือฐานะที่ร่ำรวยทำให้ติงเฉิงคุนขึ้นชื่อว่าเป็คุณชายที่สาวเมืองหลวงต่างหมายปองจะผูกสัมพันธ์ด้วย
ทั้งหมดทั้งมวลที่นางคิดจะทำเหตุผลหลักมาจากการทำตัวน่าหมั่นไส้ของอี้หงหากภริยาเอกยินดีต้อนรับนางกับลูกมากสักหน่อย นางอาจจะละเว้นให้หวงจิ่วหลินได้สมหวังในรัก
แม้หวงกว่างฝูรักใคร่เอ็นดูนางมากแต่สถานะของนางก็เป็แค่อนุ หากกำเนิดบุตรชายได้ก็เป็ได้แค่ทายาทอันดับสองเกิดโชคร้ายคลอดได้บุตรสาว สถานะอาจจะไม่มั่นคงหันมาส่งเสริมน้องสาวให้ได้ดิบได้ดี อย่างน้อยก็อาจได้เกื้อกูลกันในภายหน้า คิดถึงเื่เชียนอิงได้ครองคู่กับชายที่ อี้หงหมายปองให้ลูกสาวหลางรั่วอิ๋งก็แทบเก็บกักความสะใจไว้ไม่อยู่รอยยิ้มเ้าเล่ห์เผยออกมาที่มุมปากขณะกอดออเซาะหวงกว่างฝู
เพราะไม่อยากมีปัญหากับอี้หงเหมือนคราวที่แล้วก่อนจะรับคนมาอยู่ร่วมบ้าน หวงกว่างฝูจึงเอ่ยปากบอกอี้หงในคืนที่เขามาค้างห้องนาง
“รั่วเอ๋อร์ท้องแก่ใกล้คลอดได้น้องสาวมาอยู่ดูแล ข้าคิดว่าสมควรยิ่ง”
คนเป็หลวงเพียงแค่ได้ยินสามีเอ่ยชื่ออนุในห้องนอนก็ไม่พอใจน้อยใจอยู่มากแล้ว ครั้นได้ยินว่าญาตินางจะเข้ามาอยู่ด้วยยิ่งเกิดอาการฉุนกึ้กแค้นใจจนแทบอยากผลักสามีที่นอนเคียงออกไปให้พ้นหน้า
“หนก่อนก็พี่ชายมาครานี้ก็น้องสาว อยู่ๆ ไปคงมีญาตินางเป็โขยงเข้ามารุมทึ้งสมบัติสกุลหวง”นางอดแขวะด้วยอารมณ์ไม่ได้
“เ้ามันคิดแต่เื่เงินๆทองๆ” สกุลหวงสมบัติมากมายกะแค่เลี้ยงคนหนึ่งคนจะสิ้นเปลืองกระไร หากเขาเลี้ยงน้องภรรยาไม่ได้รั่วเอ๋อร์คงดูแคลนว่าเขาไร้น้ำยาปะไร
“ท่านพี่เองเป็คนจำกัดการใช้เงินพวกข้าท่านสั่งลดค่าใช้จ่ายด้วยการไล่คนงานออกตั้งมากมาย แล้วจู่ๆกลับรับคนมานั่งกินนอนกินเพิ่ม จะให้ข้ากับลูกๆ เข้าใจว่าอย่างไร” อี้หงยกลูกทั้งสองมาอ้างเพื่อร้องขอความเห็นใจจากสามีนางบีบน้ำตาส่งเสียงสะอื้นออกมาเบาๆ “ท่านเปิดทางให้นางกับญาติๆเข้ามาทุกอย่างในสกุลหวงต่อไปมิแคล้วข้ากับลูกจะหยิบจับใช้สอยอะไรคงต้องขออนุญาตนางก่อน”
หวงกว่างฝูเห็นอี้หงเริ่มฟูมฟายจึงตบไหล่นางเบาๆ กล่าวว่า “เ้าฟุ้งซ่านเพราะคิดมากเกินไปจื่อเอ๋อร์กับจิ่วเอ๋อร์เป็ลูกของข้า สมบัติตระกูลหวงก็ต้องเป็ของพวกเขาเื่คนนอกจะมาฉกฉวยเอานั้นอย่าได้หวังทว่าเป๋าเป่าในท้องรั่วเอ๋อร์ก็เป็สายเืสกุลหวงที่ข้ามิอาจละเลยได้เช่นกันเ้าอยู่กินกับข้ามาจะร่วมยี่สิบปี ต้องรู้ต้องเห็นมามากกระมังว่าข้ารักพวกลูกๆและตามใจมากเพียงไร”
อี้หงเช็ดน้ำตาถือโอกาสขยับกายเข้าซบยังอกสามี “พักนี้ท่านพี่ตำหนิจื่อเอ๋อร์บ่อยครั้งท่านไม่รู้สึกตัวบ้างเลยหรือว่าทำให้ลูกเสียใจ”
นางเป็สะใภ้สกุลหวงเื่ในร้านหวงเสียงเป่าอย่างไรก็ต้องรับรู้มาบ้าง
“ที่ข้าตักเตือนสั่งสอนเขาก็เพื่ออนาคตจะได้ดูแลกิจการให้รุ่งเรือง”
“แต่ในขณะท่านพี่ตำหนิจื่อเอ๋อร์ท่านก็ให้ท้ายให้อำนาจถังเจี๋ยไปด้วย ท่านพี่ไม่คิดหรือว่านั่นจะทำให้คนเปรียบเทียบว่าใครกันแน่ที่เป็คนสำคัญของสกุลหวง”คนเป็แม่รู้สึกเจ็บแค้นใจแทนบุตรชายที่ถูกคนอาศัยข้ามหน้าข้ามตา
“ถังเจี๋ยก็ถือเป็ญาติคนหนึ่งของเราได้เขาคอยเป็หูเป็ตาทำงานให้ก็ดีกว่าหวังพึ่งคนอื่น ข้าก็ให้อำนาจเขาได้เท่านี้ไม่มีทางเหนือกว่าจื่อเอ๋อร์อยู่แล้ว เ้าจะคิดมากให้ปวดหัวอีกทำไมจื่อเอ๋อร์เป็สายเืของข้า เป็หลานชายคนแรกของตระกูลข้าคงไม่ฟั่นเฟือนยกกิจการให้คนนอกดูแลหรอก”
“ก็ไม่แน่เพราะท่านพี่กำลังหลงใหลผู้หญิงคนนั้นอยู่”
ยิ่งพูดยิ่งวกกลับมาเื่หึงหวงเดิมๆหวงกว่างฝูปัดมืออี้หงที่กอดก่ายบนร่างกายเขาออก
“รั่วเอ๋อร์เป็เมียข้าแล้วนับเป็น้องสาวเ้าอีกคน นางก็อยู่ของนางไม่เคยตีตัวเสมอเ้ามีแต่เ้าที่คอยแต่ระรานนาง”
“ท่านพี่...”
“เลิกพูด ข้าจะนอนหากเซ้าซี้กวนใจอีก ข้าจะไปห้องรั่วเอ๋อร์”
หวงกว่างฝูพูดแล้วก็พลิกกายหันหลังอี้หงคร่ำครวญในอกดั่งกำลังเืนองไหลอาบหัวใจคิดว่าตนเองชิงชังอนุของสามีมากแล้ว คืนนี้กลับชิงชังสามีตัวเองมากกว่านางอยากฆ่าเขาให้ตายนัก!
นางขอสาปแช่งให้เด็กในท้องหลางรั่วอิ๋งคลอดออกมาเป็ผู้หญิงอย่างน้อยก็ยังพอซื้อเวลาให้นางกับลูกๆ มีแผนรับมือกับความละโมบของนังแพศยานั่น
อีกไม่นานบุตรสาวก็ต้องออกเรือนหวงเสียงเป่ามีจื่อเอ๋อร์คอยอยู่ดูแล ที่ต้องรีบทำก็คือสร้างความเข้มแข็งให้เขาเขาจะต้องมีผู้ช่วยที่มีความสามารถและจงรักภักดี คอยระมัดระวังเล่ห์กลของถังเจี๋ยอีกแรง
หวงจื่อฉินเมื่อโดนบิดาตำหนิก็ทำงานละเอียดรอบคอบมากขึ้นแต่มิรู้อย่างไร งานที่ตั้งใจทำสุดท้ายกลับมีเื่ให้ต้องพบความเสียหายได้อยู่ดียิ่งกว่านั้นหลงจู๊ของโรงทำน้ำมันก็ถูกคนร้ายดักปล้นทรัพย์ระหว่างทางกลับบ้านเขาถูกทุบตีศีรษะ ถูกฟาดด้วยของแข็งทั่วร่างกาย อาการหนักถึงขั้นพิการ
สืออวิ๋นเติบโตในบ้านสกุลหวงย่อมคุ้นเคยกับคนงานรุ่นเก่าของหวงเสียงเป่า เขาเล่นหัวกับหลีเฮ่อลูกชายคนสุดท้องของหลงจู๊จนสนิทชิดเชื้อมาั้แ่เยาว์วัยกระทั่งเข้าทำงานหีบน้ำมันจากเมล็ดถั่วก็ได้เพื่อนรุ่นพี่คอยสอนงานเมื่อรู้เื่ชะตากรรมโชคร้ายของผู้าุโแห่งหวงเสียงเป่าหลังเลิกงานแล้วจึงรีบรุดไปเยี่ยม
“สีหน้าท่านลุงไม่สู้ดีเลย”สืออวิ๋นนั่งอยู่บนตั่งเตี้ยข้างเตียงคนเจ็บผู้ยืนอยู่และชะโงกมองชายสูงวัยที่นอนหลับบนเตียงคือหลีเฮ่อ
“ข้าอยากรู้นักเชียวว่ามันผู้ใดที่ทำกับท่านพ่อเช่นนี้เหมือนมันจะรู้ความเคลื่อนไหวของเขาดีเลือกลงมือในวันที่ข้าไม่ได้กลับบ้านพร้อมท่านพ่อ จู่ๆ ท่านพ่อมาถูกทำร้ายแล้วหวงเสียงเป่าจะเป็เช่นไร”
ความกลัดกลุ้มใจของหลีเฮ่อนั้นสืออวิ๋นเข้าใจเป็อย่างดีั้แ่จำความได้ เขาก็รู้ว่าหวงเสียงเป่ารุ่งเรืองค้าขายดีด้วยการดูแลของนายผู้เฒ่ากับหลงจู๊ทั้งสองคนสิ้นนายผู้เฒ่าไปเสียคน กิจการก็ยังมีนายท่านกว่างฝูสืบต่อกิจการด้วยการช่วยเหลือของสองผู้เฒ่า แต่ยามนี้คนหนึ่งก็นอนเจ็บอาการหนักปางตายอีกคนก็เข้าสู่วัยชราอาจจะทำงานได้อีกไม่กี่ปี
“ผู้ช่วยถังแบ่งเบางานในโรงหีบน้ำมันได้มากนายท่านแต่งตั้งท่านอาเหย่ามาเรียนรู้บัญชีจากลุงกั๋วตอนนี้คุณชายก็เรียนรู้งานหลักๆ และทำงานเต็มสามารถพวกเราต้องวางใจว่าท่านลุงจะรักษาตัวจนแข็งแรงกลับมาช่วยงานคุณชายได้อีกครั้ง”อย่างไรเสียกำลังใจก็สำคัญสำหรับคนเจ็บและญาติ
“แต่พักนี้ไม่รู้อย่างไรคุณชายทำงานผิดพลาดบ่อยเหลือเกินเ้าพอจะรู้หรือไม่ว่าคุณชายมีเื่กลัดกลุ้มอะไรถึงปล่อยให้กระทบงานได้มากเพียงนี้”หลีเฮ่อถาม คุณชายถูกนายท่านตำหนิพวกเขาที่ทำงานด้วยก็ถูกตำหนิเช่นกัน
ยังไม่ทันที่สืออวิ๋นจะตอบคำถามของหลีเฮ่อชายสูงวัยที่นอนฟังทั้งสองคุยกันมาพักใหญ่จึงแทรกขึ้นมา
“อาเฮ่อ อาสือเ้าสองคนก็เรียนรู้งานมาเยอะแล้ว เหมาะสมที่จะรับ่ช่วยเหลือคุณชายต่อจากข้าข้ามันไม้เก่าผุพัง ไม่โดนคนอื่นจุดไฟเผา สักวันก็ต้องล้มตายสูญสลายไปตามเวลาคนรุ่นเ้าเท่านั้นที่จะทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่ไปพร้อมกับคุณชาย”
“นายท่านเหวินฝูมีบุญคุณต่อข้าและท่านแม่ข้าไม่มีวันทรยศต่อความเมตตาของนายท่าน ท่านลุงวางใจพักรักษาตัวให้หายดีเถอะอย่างไรท่านก็เป็คนสำคัญของหวงเสียงเป่า ข้ายังต้องเรียนรู้จากท่านให้มาก”
หากขาดพี่เลี้ยงระหว่างทางเสียแล้วอนาคตร้านหวงเสียงเป่าก็คงง่อนแง่นเต็มที ไม่ใช่แค่กิจการที่ล้มหายยังมีอีกหลายชีวิตที่พึ่งพาหวงเสียงเป่าเพื่อเลี้ยงชีพเขาไม่ปรารถนาจะให้ทุกคนถูกไล่ออกเหมือนเมื่อคราวนายท่านกว่างฝูเข้ามารับ่กิจการใหม่ๆ
“คนพิการอย่างข้าจะทำอะไรเพื่อสกุลหวงได้อีก”น้ำเสียงของคนเจ็บสั่นเครือ
ชายหนุ่มมองหน้ากันสีหน้าหนักใจ ที่ผ่านมานั้นคนบนเตียงมีบุคลิกกระฉับกระเฉง เคลื่อนไหวคล่องแคล่วครั้นถูกทำร้ายจนแขนขาหัก บอบช้ำภายใน หากโชคร้ายไม่มีคนพบเห็นเหตุการณ์เสียก่อนป่านนี้คงถูกคนร้ายตีตายไปแล้วก็เป็ได้
สืออวิ๋นกับหลีเฮ่อมีความคิดคล้ายกันอยู่เื่หนึ่งชายสูงวัยไม่ใช่คนมีทรัพย์สินมากมาย เส้นทางกลับบ้านก็เส้นทางเดิมไม่เคยมีปัญหากับผู้ใดหนนี้กลับถูกชิงทรัพย์กะฆ่าให้ตายราวกับโกรธแค้นกันแต่ชาติไหน
[1]ประกอบด้วยสีเหลือง สีเขียว สีขาว เมื่อผ่านกระบวนการเผ่าด้วยความร้อนสูงสีทั้งสามก็จะผสมรวมกันจนเกิดสีต่างๆ เพิ่มขึ้น เช่น อำพัน น้ำตาล ขาวครีมเหลืองนวล ดำ น้ำเงิน บางครั้งมีลายแตกงาแบบละเอียดร่วมด้วย
760
