钢臂-บันทึกชำระแค้นของเหิงเยว่

บริเวณสวนปลูกสมุนไพรที่คราก่อนเคยอุดมสมบูรณ์และงดงามครานี้พวกมันพังทลาย ไม้ค้ำที่ช่วยสมุนไพรจำพวกไม้เลื้อยถูกโค่นล้มแตกหักลงสู่พื้นรั้วไม้กั้นบริเวณที่เพาะปลูกและแปลงผักก็ถูกทำลายเช่นกัน

            หญิงสาวเพียงหนึ่งรับมือกับอสูรวานรภูผาร่างใหญ่ทั้งฝูงแม้ว่ามันหลายตัวจะนอนกองอยู่ตามพื้นเต็มไปหมด แต่ดูเหมือนจำนวนของมันก็ไม่ลดลงเลยแม้แต่น้อยเรื่องราวเช่นนี้เกิดขึ้นเพราะอะไร จิวซื่อก็ยังไม่ได้หาคำตอบมันในตอนนี้

            “ข้ากลับมาแล้วข้านำดวงจิตอสูรพวกมันมาตามที่ท่านขอเอาไว้” ราวกับว่าเสียงนั่นเป็นสัญญาณของความช่วยเหลือที่จะมาถึง

            “เหิงเยว่! รีบมาช่วยข้าจัดการเจ้าพวกนี้ก่อน”นางตะโกนลั่นตอบกลับไป เพียงชั่วอึดใจสิ่งที่ขานรับไม่ใช่คำพูดแต่เป็นร่างของอสูรวานรภูผาที่ลอยมากองอยู่ใกล้ ๆ

            แม้อสูรวานรภูผาจะไม่ใช่สัตว์อสูรที่ร้ายกาจที่สุดแต่เพราะความรวดเร็ว ว่องไว ร่างกายที่สูงใหญ่และพละกำลังที่มาจากขนาดตัวของมันทำให้มิอาจมองข้ามอสูรพวกนี้ได้เลยแม้แต่น้อย

            พวกมันมักอยู่กันเป็นฝูงมันหวงพื้นที่ล่าของมันมากและเมื่ออาหารภายในพื้นที่เริ่มเหลือน้อย พวกมันมักจะผลัดถิ่นฐานไปยังส่วนอื่นของป่า

            ถ้าหากเป็นจิวซื่อแล้วคงจะกำจัดพวกมันทั้งฝูงได้อย่างง่ายได้ เนื่องจากเป็นสัตว์อสูรระดับกลางที่มีพลังปราณขั้นต่ำกว่านางถึงสองขั้นทว่าภาพตรงหน้า นางกลับสู้อย่างตรึงมือ นั่นอาจเป็นเพราะจำนวนของมันก็เป็นได้

            “มันเกิดอะไรขึ้น! ท่านจิวซื่อ” เหิงเยว่ที่ใช้วิชาตัวเบาวิ่งเข้าประชิดนางซึ่งหลังจากที่พวกอสูรวานรภูผาเห็นเหิงเยว่ พวกมันก็ทิ้งระยะออกไปโหนต้นไม้บริเวณรอบๆ แทนที่จะกระโจนใส่เหมือนเมื่อครู่

            “ดูเหมือนพวกมันจะเข้าสู่ฤดูผลัดถิ่นแต่ทำไมมันถึงข้ามเขตอาคมของข้ามาได้กันทั้ง ๆที่ปีก่อน ๆ ก็ไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น”

          “เขตอาคมที่ว่านั่น...”เหิงเยว่หยุดคำไปชั่วอึดใจก่อนจะว่าต่อ “ใช่ลายสลักบนลำต้นของต้นไม้ใหญ่หรือไม่”

            “อา...ถ้าเจ้าถามมาเช่นนี้ ข้าก็พอรู้เหตุผลแล้วล่ะว่า เพราะเหตุใดอสูรวานรพวกนั้นจึงข้ามเขตอาคมของข้ามาได้” นางสบตากับเหิงเยว่ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันจากนั้นคว้าคอเสื้อของเหิงเยว่เอาไว้เบา ๆ “เพราะเจ้าเผลอไปทำลายต้นไม้ต้นนั้นเข้าเขตอาคมของข้าจึงไม่เสถียร ถ้าเรื่องมันเป็นเช่นนี้แล้วเจ้าก็คงไม่มีทางอื่นนอกจากมาช่วยข้าจัดการอสูรวานรพวกนี้ให้หมดซะ”จิวซื่อละมือออกมาก่อนจะเริ่มโคจรพลังปราณอีกครา

            “ระดับขั้นพลังปราณเช่นท่านไม่น่าจะสู้กับพวกมันได้ตรึงมือขนาดนี้...หรือว่า” เหิงเยว่ชะงักไปชั่วขณะ “ที่มันแข็งแกร่งขึ้นเช่นนี้เป็นเพราะ-”

          จิวซื่อพูดขัดขึ้นในทันที“ใช่อย่างที่เจ้าคิดนั่นแหละ เหิงเยว่”

            “อสูรวานรวายุพิโรธ”

          “ไม่คิดเลยว่ามันจะมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่หลังจากที่ไม่ได้ยินข่าวคราวร่วมสิบปี” เหิงเยว่ตอบกลับหลังได้ยินชื่ออสูรจากจิวซื่อ

            ว่ากันว่าการมีอยู่ของอสูรวานรวายุพิโรธจะทำให้ฝูงของมันมีระดับพลังปราณสูงขึ้นหนึ่งหรือสองระดับขั้นและบริเวณที่มันอยู่อาศัยประชากรสัตว์อสูรตนอื่นจะลดลงอย่างน่าประหลาด