เื่: อย่าร้องเพลงนี้ (บทเพลงมรณะ)
EP31: บทเพลงแห่งการไถ่บาป
ทิวาเริ่มใช้ชีวิตในรูปแบบใหม่ เขาไม่ได้พยายามหนีจากความทรงจำอีกต่อไป แต่เขาเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความสำนึกผิดด้วยการ สร้างสรรค์ สิ่งใหม่
เขาไปซื้อกีตาร์เก่า ๆ ราคาถูกที่สุดมาหนึ่งตัว และเริ่มแต่งเพลงใหม่ในยามค่ำคืน ขณะที่พิมพากำลังหลับ เขาแต่งเพลงที่ปราศจากความทะเยอทะยาน ชื่อเสียง หรือความมุ่งร้ายใด ๆ เพลงใหม่นี้มีทำนองที่เรียบง่าย เน้นความสงบ และเนื้อหาเกี่ยวกับการให้อภัยและการดูแล
เขาไม่ได้บันทึกเพลง ไม่ได้อัปโหลด และไม่ได้เล่นให้ใครฟังเลยแม้แต่เจต เพลงเหล่านี้มีไว้สำหรับ เขา และ พิมพา เท่านั้น
เช้าวันหนึ่ง ขณะที่พิมพากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ ทิวาก็ตัดสินใจเล่นเพลงใหม่ที่เขาแต่งเสร็จเป็ครั้งแรก เพลงนั้นชื่อว่า "อ้อมกอดที่สงบ"
ทิวาดีดกีตาร์เบา ๆ เสียงเพลงบรรเลงในห้องเช่าอย่างอ่อนโยน ทำนองที่แตกต่างจากเพลง 'จะขอตายในอ้อมกอดเธอ' อย่างสิ้นเชิง เพลงนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด ความเสียใจ และความรักที่ไม่บริสุทธิ์ของเขาที่มีต่อเธอคนนั้น
พิมพาที่นั่งอยู่เงียบ ๆ ก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองทิวา ใบหน้าที่เคยใสซื่อบริสุทธิ์นั้น... กลับมีแววตาแห่งความเข้าใจแวบหนึ่ง!
น้ำตาของพิมพาค่อย ๆ ไหลออกมาอย่างช้า ๆ
ทิวาหยุดเล่นกีตาร์ด้วยความใ เขาไม่เคยเห็นพิมพาร้องไห้ั้แ่เธอฟื้นจากอาการโคม่า
“พิม! เธอเป็อะไรไป!” ทิวารีบวางกีตาร์แล้วเข้าไปประคองพิมพา
พิมพาไม่ตอบ แต่เธอยกมือที่บอบบางของเธอขึ้นมา กุมมือของทิวา อย่างอ่อนโยน
“ขอบ... คุณ... ค่ะ...” พิมพากระซิบออกมาด้วยน้ำเสียงที่ชัดเจนอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
ทิวาน้ำตาไหล เขารู้แล้วว่า ิญญาของเธอคนนั้น ไม่ได้หายไปไหนอย่างสมบูรณ์ เธออาจจะรับรู้ถึงการไถ่บาปของเขามาโดยตลอด และการกระทำของทิวาในตอนนี้... ได้นำความสงบมาสู่เธอแล้ว
หลายปีผ่านไป...
ทิวายังคงดูแลพิมพาอย่างสม่ำเสมอ พิมพาไม่ได้หายเป็ปกติอย่างสมบูรณ์ แต่เธอสามารถใช้ชีวิตได้ดีขึ้นมาก ทั้งสองคนใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบในห้องเช่าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความรักและความเข้าใจ
วันหนึ่ง ทิวาเปิดดูหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ที่เหลือทิ้งไว้ และเขาก็เห็นข่าวสั้น ๆ ที่เขียนด้วยตัวอักษรเล็ก ๆ:
"ปิดตำนานสตูดิโอสายหมอก – เ้าหน้าที่สั่งรื้อถอนอาคารร้างเนื่องจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ปริศนาใน่พายุฝน"
ทิวาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า... การรื้อถอนอาคารแห่งนั้น... คือการปิดฉากสถานที่แห่งความผิดบาปที่แท้จริง
ทิวาหันไปมองพิมพาที่กำลังนั่งฮัมเพลงที่เขาแต่งให้ฟังอย่างเงียบ ๆ ทิวาหยิบกีตาร์ขึ้นมาแล้วเริ่มเล่นเพลง "อ้อมกอดที่สงบ" อีกครั้ง
ขณะที่ทิวากำลังเล่นเพลงนั้นอยู่... มีเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้น
“คุณทิวาใช่ไหมครับ?” เสียงที่คุ้นเคยดังมาจากด้านนอก
ทิวาเปิดประตูออกไป และพบกับ ร้อยตำรวจเอกพิชิต นายตำรวจคนเดิมที่เคยสงสัยเขาอย่างหนัก
“ผมแค่แวะมาดูครับ” ตำรวจพูดด้วยท่าทางที่อ่อนลง “ผมรู้ว่าคุณต้องผ่านอะไรมาเยอะ... แต่ดูเหมือนคุณจะผ่านมันมาได้แล้ว”
ตำรวจพิชิตยื่นแผ่นซีดีที่ห่อด้วยกระดาษสีน้ำตาลเก่า ๆ ให้ทิวา
“นี่คือแผ่นซีดีที่ตำรวจยึดได้จากบ้านของคุณยศ มันเป็ของที่คุณทิ้งไว้ที่บ้านหลังเก่า ผมเก็บไว้เพราะคิดว่าคุณอาจจะ้ามันคืน”
ทิวารับแผ่นซีดีนั้นมา... มันคือแผ่นซีดี "จะขอตายในอ้อมกอดเธอ (Final Mix)" ที่ตำรวจไม่เคยรู้ถึงพลังอาถรรพ์ของมัน!
“ผมหวังว่าคุณจะทำลายมันทิ้งนะครับ... เพลงบางเพลง... มันไม่ควรถูกนำมาร้องอีก” ตำรวจพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
ทิวามองแผ่นซีดีในมือ... เขามีโอกาสที่จะเพลงที่เคยทำให้เขาโด่งดังที่สุดอีกครั้ง... แต่เขารู้แล้วว่าอะไรคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต
“ขอบคุณครับ” ทิวาตอบด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยน
เมื่อตำรวจจากไป ทิวาเดินไปที่ถังขยะ และโยนแผ่นซีดีอาถรรพ์นั้นลงไปโดยไม่ลังเล เขากลับไปเล่นเพลง "อ้อมกอดที่สงบ" ต่อไป โดยมีพิมพานั่งฟังอยู่เคียงข้าง
*โปรดติดตามตอนต่อไป*