"ส่วนคนที่อยากจะเข้าเป็ศิษย์สายตรงของเหล่าผู้าุโเรา ก็คงต้องขึ้นไปให้ได้สัก…ชั้น 7 ก็แล้วกัน”
เหล่าผู้เยาว์เมื่อได้ฟังก็อดใจไม่ไหวอีกต่อไปจนต้องแอบกระซิบกระซาบกันจนได้
“ไหนบอกกันว่ามีว่าสี่ทดสอบมิใช่หรือ แต่นี่เพียงแค่สองบททดสอบก็จบแล้วกัน”
“เ้าโง่!! ก็ถึงชั้น 5 ก็คือครั้งที่ 2 ส่วนชั้น 6 กับชั้น 7 ก็ครั้งที่ 3 กับ 4 ไม่ใช่หรือไง”
“ใช่…ทางสำนักบอกถูกต้องมาแต่แรกแล้ว เพียงแต่บางคนฟังผิดและเข้าใจผิดมากไปก็เท่านั้น”
ทันใดนั้นก็มีผู้เยาว์ ยกมือขึ้นมาคล้ายมีคำถาม ผู้เยาว์คนนั้นตัวเล็ก มีผิวขาว หน้าตาน่ารัก ดวงตาสีเทา น่าดึงดูด สวมเสื้อผ้าสีดำอยู่ใต้ชุดคลุมสีดำอีกที
“เ้าอยากจะถามอะไร?”
ผู้าุโเห็นว่าเซียวเย่ยกมือขึ้นคล้ายมีเื่สงสัย ก็หวังจะให้คำตอบ
"แล้วถ้าข้าผ่านเลยชั้นแปด ขึ้นไปได้เล่า?"
เซียวเย่กล่าวถามออกมา
เมื่อเหล่าผู้าุโและเหล่าผู้เยาว์ที่เข้ารับการทดสอบได้ยินเช่นนั้น จากสถานที่เต็มไปได้ความเงียบและเคร่งเครียดก่อนหน้านี้ ก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะลั่นทั่วทั้งลานกว้าง
แม้แต่ผู้าุโบ้างท่านก็ไม่เว้น ต้องพยายามปั้นหน้าปั้นตาตนเองกลัวว่าจะเผลอลั่นหัวเราะออกมา มีเพียงผู้แต่าุโที่ป่าวประกาศเงื่อนไขการทดสอบเท่านั้น ที่ยังคงมีใบหน้าที่เฉยชา สงบนิ่ง
“เ้าหนูนั้นมันเป็ใครกัน ตัวเล็กพริกขี้หนู หรือไง…”
“เ้านั้นคือเซียวเย่ ที่ไปมีปัญหาครับคุณชายหัวเฉินกับคุณชายเสวี่ยเจี้ยนคนนั้นไง ”
“ตัวเล็กยิ่งนัก ถึงว่า ข้าถึงไม่เห็นเ้าอยู่ในสายตาเลย”
"ที่สำนักไม่มีความยุติธรรมเลยหรือไงกัน ให้พวกเราทุกคนยืนฟังท่านาุโกล่าว แต่เ้านั้นกับนั่งฟังได้คนเดียว"
“เ้าหนูนั่นก็ยืนฟังเช่นเดียวกัน แต่มันเตี้ยต่างหาก”
"เ้าหนู…ทำไมไม่กลับไปดื่มนมแม่ให้โตกว่านี้อีกหน่อยแล้วค่อยกลับมาหล่ะ…"
เซียวเย่ยังคงเมินเฉยสิ่งรอบข้างเหมือนฝุ่นอากาศเท่านั้น ตนเองยังคงมองไปที่ผู้าุโเท่านั้นคล้ายกำลังรอคำตอบ
ผู้าุโมองไปที่เซียวเย่คนนั้นสักพักหนึ่ง ก่อนจะกล่าวออกมา
“คนที่ผ่านเลยชั้น8ขึ้นไปไม่มีมาหลายร้อยปีแล้ว ข้าจึงลืมไป ไม่ได้กล่าวออกมา ขออภัยพวกเ้าทุกคนด้วยที่ข้าผู้เฒ่าให้รายละเอียดไม่ครบถ้วน”
ผู้าุโละสายตาจากเซียวเย่ไป ก่อนจะหันไปมองผู้เยาว์ทุกคนบอกกล่าวเป็เชิงขออภัย ก่อนที่สายตาจะกลับมามองที่เซียวเย่อีกครั้งหนึ่ง กล่าวออกมา
“เ้าหนู…เ้าคือเซียวเย่?”
“ใช่แล้วผู้เยาว์คือเซียวเย่เอง..”
'อายุ12 ขอบเขตปราณสะสมขั้นสูงสุดงั้นหรือเป็ไปได้อย่างไรกัน?…'
เหล่าผู้าุโข้างหลังผู้าุโใหญ่ เพียงส่งพลังปราณไปตรวจสอบเซียวเย่ก็สามารถทราบได้ในทันที
ผู้าุโใหญ่มองไปที่เซียวเย่ ก่อนจะกล่าวอธิบาย
"อืมม ถ้าเ้าขึ้นไปชั้น 8 ได้เอาเป็ว่าเ้าจะขออะไรก็ได้ หรือว่าเ้า้าจะเป็ศิษย์สายตรงของเราผู้เฒ่าก็ย่อมได้ เป็อย่างไรเ้าพอใจหรือไม่"
เมื่อผู้าุโข้างหลังได้ยินเช่นนั้นก็ต่างตื่นใ รีบกล่าวกันออกมา
"ผู้าุโใหญ่ ท่านเอาจริงงั้นหรือ?"
จะไม่ให้เหล่าผู้าุโ ตื่นใกันได้อย่างไร ก็เมื่อผู้าุโใหญ่ตกปากรับคำด้วยตนเอง ต้องรู้ก่อนว่าผู้าุโใหญ่ที่ไม่มีลูกศิษย์ด้วยแล้ว อยู่ๆก็บอกจะรับศิษย์ขึ้นมา มันจะเป็เื่ใหญ่ขนาดไหน
“ผู้เยาว์เข้าใจแล้ว ถ้าผู้เยาว์ผ่านชั้นที่ 8 ขึ้นไปได้ผู้เยาว์สามารถขออะไรกับผู้าุโก็ได้ถูกหรือไม่?"
ผู้าุโข้างหลังเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็ถึงกลับคิ้วกระตุก กล่าวสงสัยในใจ
‘เ้าหนูนี่ ไม่ได้อยากจะเป็ศิษย์ผู้าุโใหญ่เลยงั้นหรือ ศิษย์สายตรงของผู้าุโใหญ่เลยเชียวนา!’
ผู้าุโใหญ่ เมื่อได้ฟังเช่นนั้น ก็ยังคงทำหน้าสงบนิ่ง พยักหน้าเล็กน้อย คล้ายคำตอบ
“เอาหล่ะ สายน้ำไม่คอยท่า กาลเวลาไม่คอยใคร พวกเ้าสามารถเริ่มได้เลย อ่อ! เมื่อพวกเ้าเข้าไปข้างในหอคอย อยู่ในนั้นหนึ่งวัน จะเท่ากับหนึ่งชั่วยามของโลกภายนอกเท่านั้น ถึงจะไม่ตายไปจริงๆ แต่ระหว่างอยู่ในหอคอยความเ็ปก็ยังคงเป็ของจริง ถ้าเ้าขึ้นไปถึงชั้นไหนแล้วตายลงก็จะถือว่าไม่เคยขึ้นไปที่ชั้นนั้นมาก่อน เพราะฉะนั้นก็จงระวังกันไว้ให้ดี หอคอยนั้นคือบททดสอบความกล้าหาญที่แท้จริงของพวกเ้า…”
เหล่าผู้าุโต่างทยอยถอยกันไปนั่งบนที่นั่งของตัวเอง เหมือนกำลังรอชมดูเื่สนุกที่กำลังจะเกิดขึ้น เหล่าผู้เยาว์ต่างก็ทยอยเข้ากันไปในหอคอยมากขึ้นเรื่อยๆ เซียวเย่ที่ยืนมองคนอื่นๆเข้าไปในหอคอย ก็หันไปเห็นหัวเฉินที่ทำท่าทางเอานิ้วไปปาดคอตัวเอง คล้ายจะสื่อความหมายบางอย่าง..
‘เ้าคงจะมั่นใจกับการทดสอบมากเลยสินะ ดี วันนี้ข้า เซียวเย่ จะบดขยี้ความภูมิใจของเ้าไม่ให้มีเหลือ!!’
“เซียวเย่…เ้ามั่นใจว่าเ้าสามารถขึ้นไปถึงชั้นที่ 8 ได้จริงอย่างงั้นหรือ?”
ฉินฟางเทียน วิ่งเข้ามากล่าวถามด้วยความใจร้อน
“ข้าก็ยังไม่มั่นใจเท่าไรนัก แต่ถ้าเป็การทดสอบความกล้าหาญจริงๆ ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลมิใช่หรือ”
"เ้าคิดง่ายเกินไปแล้ว เ้าไม่ได้ยินที่ผู้าุโใหญ่กล่าวหรือไงกัน ไม่เคยมีใครขึ้นไปถึงชั้นที่ 8 มาหลายร้อยปีแล้วเ้าคงจะคิดว่าเป็เ้า? คนที่ขึ้นไปถึงชั้นที่ 8 ในรอบหลายร้อยปี! ฝัน! ฝันเกินไปแล้ว"
"ไม่ลองก็ไม่อาจรู้ได้" เซียวเย่เพียงยิ้ม กล่าวตอบง่ายๆ
“เ้าควรภาวนาให้เ้าขึ้นไปถึงชั้นที่ 7 ก่อนดีมั้ย ข้าคาดเดาว่าเ้าบ้าหัวเฉินนั่นต้องเล็งที่จะขึ้นไปให้ได้ถึงชั้นที่7แน่นอน เมื่อถึงตอนนั้นเ้าคงได้เป็เบ๊ คอยแบกดาบเ้าบ้านั่นทุกวี่ทุกวันเลยเชื่อข้าเถอะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า ในเมื่อคนทยอยเข้าไปกันใกล้จะหมดแล้วข้าก็คงต้องเข้าไปบ้าง ”
เซียวเย่ ยังคงหัวเราะกล่าวออกไปสบายๆ ไม่สนใจคำพูดของฉินฟางเซียนสักนิด
“น-นี่เ้า….เห้ออ ช่างเถอะ ระวังตัวด้วยเซียวเย่ ”
ฉินฟางเซียนเมื่อเห็นเช่นนั้น ก็รู้ว่าคงสายไปแล้วที่จะกล่าวเตือน
ฉินฟางเซียนเดินเข้าไปในหอคอยหายลับไป ก่อนที่สักพักหนึ่งเซียวเย่จะตามเข้ามา
ผู้าุโใหญ่ เพ่งมองไปที่เซียวเย่ที่เดินเข้าไปในหอคอยหายลับไป
‘เ้าเด็กคนนี้….’
ภายในหอคอยพิสูจน์ตน
เซียวเย่ ปรากฎขึ้นตัวขึ้นอีกครั้ง เมื่อหันมองรอบด้าน ก็มองเห็นพื้นที่าที่เต็มไปด้วยซากศพทหารนอนตายไม่สิ้นสุด ข้างหน้าเซียวเย่ปรากฎ ภาพทหารนายหนึ่งถือหอกในมือแน่น พุ่งเข้ามาหาเซี่ยวเย่ ด้วยความคล่องแคล่วว่องไว
‘ขอบเขตปราณสะสม ขั้น 7 งั้นหรือ’
เซียวเย่เมื่อมองระดับพลังของอีกฝ่ายแจ่มแจ้ง ก็สบายใจ ขยับตัวหลบหอกของนายทหารคนนั้น แล้วสวนด้วยหมัดขวา
‘ควงวายุ’
ตูมมมม
ทหารคนนั้นกระเืกระเด็นไปชนกับกำแพง ก่อนที่จะเลือนลางหายไป
ตัวของเซียวเย่หายลับไป ก่อนที่จะปรากฎขึ้นอีกครั้ง รอบข้างเหมือนกับสนามรบก่อนหน้านี้แต่ที่แปลกไปคือ ข้างหน้าปรากฎทหารนายหนึ่งขึ้น
‘คราวนี้ ขอบเขตปราณสะสมขั้น 8 ’
เซียวเย่จัดการอย่างรวดเร็ว….ชั้น3…ชั้น4…. จนสามารถขึ้นมาถึงชั้นที่ 5 เมื่อเซียวเย่ปรากฎตัวขึ้น มองไปรอบด้านก็พบว่าอยู่ที่สนามรบเดิมอีกครั้ง แต่ที่เปลี่ยนไปก็ยังคงเป็ข้างหน้าเซียวเย่อีกเช่นเคย ที่ปรากฎทหารออกมาอีกหนึ่งนาย
‘หืมมม ปราณสะสมขั้นสูงสุด! ของจริงเริ่มต้นแล้วสินะ’
เซียวมองออกไป อดไม่ได้ที่จะคิดในใจว่าหลังจากนี้จะถอยกลับไม่ได้แล้ว
เซียวเย่ตัดสินใจพุ่งเข้าไปก่อน เพื่อไม่ให้ทหารนายนั้นได้ตั้งกระบวนท่าป้องกันได้
เซียวเย่โจมตีหลอกล่อก่อนจะใช้เคล็ดวิชาเงาพราย ไปปรากฎข้างหลังทหารนายนั้น พลังปราณในตันเถียนไหลผ่านมือลงไปในกระบี่
‘เพลงกระบี่สังหาร กระบวนท่าที่ 2 สิ้นชีพพริบตา!!’
ชิ้งงงง !!!
เส้นแสงสีดำพุ่งผ่านไปด้วยความเร็วแสง
หัวของนายทหาร ล่วงลงสู้พื้นดิน ก่อนจะหายลับไป
‘หืมม ทหารก็หายไปแล้ว ทำไมคราวนี้ข้าไม่หายตัวไป?’
ระหว่างนี้เซียวเย่กำลังสับสนอยู่ ข้างหน้าก็เกิดปรากฎประตูแสงขึ้น แทนทีจะเป็การส่งเซียวเย่ขึ้นไป
‘นั้นคือประตูขึ้นสู่ชั้นที่ 6 งั้นสินะ ถ้าข้าก็พลาดตายลงในชั้นที่ 6 ข้าก็ยังได้เป็ศิษย์สายในอยู่ดี….’
เซียวเย่มองไปที่ประตูแสงบานนั้น ตัดสินใจเดินเข้าไปในประตูแสง
ฟึบบบ
เซียวเย่ปรากฎตัวขึ้นในสนามรบอีกครั้ง ด้านหน้าปรากฎ นายทหารขึ้น 1….2….3…5 5ตัว!!
“ทหาร 5 นายระดับขอบเขตปราณสะสมขั้นสูงสุด!! นี่มันอะไรกัน นี่ข้าโดนรุมอีกแล้วงั้นหรือ”
เซียวเย่เมื่อเห็นพวกทหารข้างหน้าก็อดไม่ได้ที่จะทำหน้าตาไม่พอใจ
ทหาร 5 นาย พุ่งเข้ามาพร้อมกัน ถือหอกในมือทิ่มเข้าใส่เซียวเย่พร้อมกัน ใช้เคล็ดวิชาต่อสู้ออกมาพุ่งเข้าใส่เซียวเย่
ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ ฟึบ
“ชอบรุมกันนักใช่มั้ย!! ได้!!”
เซียวเย่ตวาดออกมาด้วยความขุ่นเคือง
เซียวเย่ใช้เคล็ดวิชาเงาพราย พุ่งถอยหลังออกมา กระบี่ในมือขวาลุกโชนด้วยคลื่นสีดำทมิฬ
พลังปราณมหาศาลโดนถ่ายลงไปในกระบี่พร้อมใช้เคล็ดวิชา เซียวเย่ตั้งใจจะจบการต่อสู้ครั้งนี้!!!
'เพลงกระบี่มารฟ้า กระบวนท่าที่ 1 ทลายฟ้า!!! '
เซียวเย่ตวัดกระบี่พุ่งเข้าไป คลื่นสีดำทมิฬลุกโชติ่พุ่งไปทางทหารทั้ง 5 นาย มันกลืนกินเคล็ดวิชาของทหารเ่าั้เข้าไปทำให้มันขยายใหญ่มหาศาล มันขึ้นพุ่งเข้าใส่ทหารพวกนั้นต่อเนื่อง พลังทำลายน่ากลัวยิ่งนัก
ตูมมม!!
อ๊ากกก!!
พื้นที่สนามรบโดยรอบ ตรงที่เซียวเย่ใช้ วิชา ทลายฟ้าออกไป ถูกทำลายไม่มีเหลือ
จนได้ที่สุดก็ปรากฎประตูขึ้นมาอีกครั้ง
เซียวเย่เห็นเช่นนั้นก็ไม่รอช้า….นั่งลงฟื้นพลังปราณโดยไม่สนใจว่าประตูนั้นว่าจะหายไปหรือไม่
‘จะบ้ากระมัง การโจมตีเมื่อกี้ข้าใส่พลังปราณไปตั้งครึ่ง ถ้าเข้าเดินเข้าไปประตูตอนนี้ ข้าก็เข้าไปตายน่ะสิ’
343
