ซ่า
“ฝนตก” ผมทำหน้าเซ็งเมื่อออกมาข้างนอกก็เห็นฝนตกอย่างกับฟ้ารั่ว แพลนที่เคยวางเอาไว้ว่าจะไปที่อื่นต่อก็จำต้องพับเก็บกลับไปเสียก่อน
เขาปลดล็อกผมก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะข้างคนขับเขาก็ขึ้นมาทำหน้าที่สารถีขับรถให้ผมเมื่อรถแล่นออกมาข้างนอกก็ทำให้รู้ว่าฝนตกหนักมากจริงๆ จนแทบจะมองไม่เห็นทางในระยะสิบเมตรเลยด้วยซ้ำ
“ตกหนักจัง”
“หนาวไหม” เขาถามระหว่างที่รถก็ติดเป็อัมพาตเวลาเลิกงานก็อย่างนี้รถเยอะไปไหนก็ไม่รู้ “เสื้อข้างหลัง” เขาบอกแล้วเอี่ยวตัวไปหยิบเสื้อมาห่มให้ผมที่นั่งกอดตัวเองและปรับทิศแอร์ให้เป่าไปทางอื่น
“ขอบคุณครับ”
“เดี๋ยวกลับไปกินยากันไว้ก็ดี”ร่างสูงบอกออกมาอีกครั้ง
ผมก็พยักหน้าและซุกตัวเข้าหาประตูรถจนเผลอหลับไปรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็ต้องที่ถูกเขย่าตัวเบาๆและเสียงทุ้มที่เรียกอยู่ข้างหู
“ภีม”
“อือ”
“ถึงแล้วลงรถไปนอนบนห้อง”เขาบอกแล้วดึงแขนผมให้ลงจากรถ
ผมเดินตามไปทั้งที่ตาก็หลับอยู่ไม่ได้สนใจอะไรมากนักจนเข้ามาในลิฟต์ผมก็เอนตัวไปพิงผนังลิฟต์ไว้แล้วหลับตาลง
“ออกมา” เขาเรียกเมื่อมาถึงชั้นที่เราอยู่“ทำไมเราตัวอุ่นๆ” คุณพชรบ่นพึมพำเมื่อเอามือมาวางทาบลงบนหน้าผากของผม
“ไม่รู้...แสบตา”ผมบ่นแล้วหลับตาไว้แบบนั้นรู้สึกว่าจะมันจะร้อนๆ
แปะ
“ไหนวัดอีกรอบ”ว่าแล้วมือเย็นๆ ก็ทาบลงมาบนหน้าผากของผมอีกครั้ง ส่วนมืออีกข้างก็วางลงบนหน้าผากของตัวเองเพื่อเปรียบเทียบผมเองก็เคยนึกสงสัยว่ากานวัดไข้แบบนี้มันใช้ได้จริงๆ เหรอ แต่การที่คุณพชรคอยห่วงใยเอาใจแบบนี้มันก็ดีเหมือนกัน
“ร้อน”ผ่านไปเกือบหนึ่งนาทีเขาก็สรุปออกมา “สงสัยเป็ไข้ ไปๆ เข้าห้องหายากินซะอยู่ในตู้ข้างทีวี”ร่างสูงบอกแล้วเดินจับมือผมตรงไปยังห้องของเรา
เมื่อถึงห้องเขาก็ปล่อยให้ผมหายากินเองส่วนเ้าตัวก็เดินเข้าไปในห้องครัว ผมเดินสะโหลสะเหลคลำไปตามตู้เพื่อหาตู้ยาพอเปิดออกเห็นว่ามีกระปุกยาวางอยู่หลายกระปุกมันต้องมีสักกระปุกที่เป็ยาลดไข้ ผมคลำไปมั่วๆเพราะลืมตาได้แค่นิดเดียวแสบตามาก ตาร้อนมากด้วยใครก็ได้เอาน้ำแข็งมาประคบตาที
“ดื่มน้ำ” เขาส่งแก้วน้ำให้ผมอ่อ ที่แท้ก็ไปเอาน้ำมาให้
“ขอบคุณครับ”ผมรับมาและส่งยิ้มให้ ผมหยิบยาในกระปุกที่เลือกแล้วเทใส่มือสองเม็ดส่งเข้าปากตามด้วยน้ำหมดแก้ว
“ไปนอนไป ตื่นมาจะได้ดีขึ้น”
10 นาทีผ่านไป
“อือ ร้อน”ผมพึมพำสะบัดหน้าไปมา
ปกติเป็ไข้ก็ไม่เคยเป็แบบนี้นี่มันรู้สึกร้อนๆหนาวๆ ยังไงแปลกๆ แล้วยังเอ่อ...เอ่อ...รู้สึกว่าตรงนั้นจะรู้สึกด้วย
“อื้อ...ร้อน”
ผมนอนหลับตารู้สึกกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูกเตะผ้าห่มออกจากเตียง ไม่รู้ว่าเป็อะไรหรือว่าจะไข้ขึ้นนะ แต่มันร้อนเกินไปนะคุณพชรเขาเอายาอะไรไว้ในตู้วะไล่ไข้ดีฉิบหาย
“พี่พีท!!” ผมะโเสียงดังเรียกร่างสูงอยู่ในห้องหัวก็ปวดจนลุกไม่ขึ้น
“เป็อะไร”ร่างสูงเข้ามาด้วยสภาพที่สวมเพียงเสื้อกล้ามรัดรูปกับกางเกงบอล
“ร้อนอะ คุณเอายาอะไรไว้ในตู้เนี่ย!” ผมถามหน้าก็เริ่มยุ่งเพราะอึดอัดส่วนนั้นมาก ผมกัดปากนิดๆ กลั้นเสียงครางกระเส่าร่างสูงจากที่ทำหน้าั์ก็ขมวดคิ้วมองผมอย่างสังเกต
“ก็ยาสามัญประจำบ้านกับ...”ร่างสูงทำหน้านึกแล้วก็เว้นจังหวะไป “เหี้ย!!!! อย่าบอกนะว่าเรากิน...ยานั่นเข้าไปน่ะ”เขาดูใมากหลังจากที่นึกอยู่นาน แต่ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี
“ยาอะไรครับแต่ไล่ไข้ดีมากอะ เหงื่อออกโคตรเยอะเลย” ผมพูดไปก็ครางไป
ร่างสูงทำหน้าไม่ถูกตอนนี้หน้าของเขาเหมือนมีไฟกะพริบติดๆดับก็ว่าได้เขายกมือขึ้นตีหน้าผากตัวเองหนึ่งทีแล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ
“....”ใบหน้าหล่อที่ยื่นเข้ามากระซิบข้างหูทำให้ผมตาโตขึ้นเมื่อได้รู้ว่ายาที่ตัวเองเผลอกินไปนั่นไม่ใช่ยาลดไข้แต่เป็
ยาปลุกเซ็กซ์
ผมขยับกระดึ๊บๆ ไปหยิบผ้าห่มที่หล่นลงข้างเตียงขึ้นมาห่มส่วนล่างเอาไว้มือก็ล้วงเข้าในกางเกงลูบััเบาๆ กับภีมน้อยที่ตื่นตัวดุนกางเกงจนเสียดสีที่ส่วนปลาย
“อื้อ...อื้อออ”ผมกัดปากครางในลำคอยามที่ขยับมือปรนเปรอให้ตัวเอง
ไอ้พี่บ้า!วันหลังนะผมจะเอาผสมน้ำให้เขากิน อย่าให้รู้นะว่ายาบริษัทไหนพ่อจะตามไปด่าให้ แทนที่จะทำเป็แคปซูลสะเหล่อทำเป็เม็ดแบบยาพาราทำไมวะ
แกร๊ก
“เฮ้ย!!!”ผมร้องเสียงหลงปล่อยมือออกจากภีมน้อยแทบไม่ทัน “ออกไปเลยนะ” ผมไล่
ร่างสูงยกยิ้มกวนๆ ที่หน้าประตูแล้วเดินสาวเท้าก้าวยาวๆ เข้ามายืนที่ปลายเตียง
“ผ้าห่ม? เกะกะชะมัด”
พรึ่บ!
ร่างสูงสะบัดผ้าห่มออกจากตัวผมแล้วะโขึ้นมาคร่อมร่างเอาไว้ผมได้แต่นอนนิ่งเสตามองไปทางอื่นส่วน่ล่างก็เกร็งปวดหนึบอยากจะปลดปล่อยเหลือเกิน
“เฮ้ย! คุณจะทำอะไรเนี่ย”ผมโวยวายเมื่อเขานั่งทับหน้าขาผมใกล้กับจุดยุทธศาสตร์ชาติชายของผมที่กำลังอ่อนไหวสุดๆตอนนี้
“ช่วยเราไง”ถามได้หน้านิ่งสุดอะ
“อื้อ...”ผมกัดปากครางออกมาเมื่อมืออุ่นๆ ของคนที่นั่งอยู่้าวางลงัักับภีมน้อยของผมที่อยู่ใต้กางเกง
ผมพยายามปัดมือร่างสูงออกแม้ว่าจะรู้สึกดีก็เถอะตอนที่มืออุ่นๆ นั่นวางลงมาบนส่วนอ่อนไหวที่กำลังตื่นตัวอย่างเต็มที่ผมร้องออกมาเมื่อเขาฉีกเสื้อผมออกแล้วเอามามัดมือผมไว้กับหัวเตียง
“ถ้าเราร้องอีกนะพี่จะใช้ไอ้นี่ปิดปากเรา”ผมเม้มปากเข้ากันเมื่อคุณพชรชี้ลงไปที่กลางลำตัวที่ตอนนี้กำลังดุนกลางเกงบอลอยู่
อย่าบอกนะว่ามีอารมณ์กับผม!!
“อื้อ...”
ร่างสูงถอกกางเกงผมออกจากตัวทีเดียวจนไม่เหลืออะไรปกปิดแม้แต่น้อยมืออุ่นจับภีมน้อยของผมชักนำอย่างเนิบนาบ สร้างความปั่นป่วนอยู่ภายในท้องน้อยคล้ายกับมีผีเสื้อตัวใหญ่กำลังกระพรือปีกอยู่ในท้อง
เสียงครางกระเส่าและเสียงหอบหายใจดังแ่อยู่ในห้องแคบและเตียงเล็กๆที่มีร่างของผู้ชายสองคนคร่อมทับกันอยู่คุณพชรค้ำแจนตัวเองลงบนเตียงมองหน้าผมด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย ริมปากซีดนั้นเหยียดยิ้มก่อนก้มลงมาจุมพิตกันเบาๆเริ่มต้นที่ค่อยๆบดกลีบปากของเราเข้าด้วยกัน ค่อยๆใช่ฟันขบกัด และไล้ลิ้นเล็มเลียอย่าเชื่องช้าไต่ต้อนให้ผมค่อยๆเผยอเหยอริมฝีปากออกในตอนที่เริ่มหายใจไม่ออก ลิ้นร้อนสอดแทรกคว้านเอาความหวานภายในจนหมด
ทั้งเร่าร้อน
หนักแน่น
และความสุขสมยากจะเอ่ยที่ล้นทะลักเข้ามาภายในกายยอย่างมากมากเสร็จสมครั้งแล้วครั้งเล่า
1K
