ตอนที่ 2 (6)
เซี่ยเหยี่ยเหนื่อยกายเหนื่อยใจ ทั้งรู้สึกผิดทั้งเสียใจ อดทนจนจัดงานศพคุณปู่เสร็จถึงล้มป่วย
ตลอด่ตั้งครรภ์อาศัยเพียงกลิ่นฟีโรโมนที่หลงเหลือติดในพวงลูกปัดไม้สนไม่เคยเพียงพอสำหรับลูกในท้อง แม้แต่ฮอร์โมนที่ผิดปกติของคุณแม่ยังทรมานจนแทบคลั่ง
วันที่เขาทรุดตรงกับวันที่โรงงานเขตอุตสาหกรรมะเิพอดี กว่าจะได้รถโรงพยาบาลไม่ใช่เื่ง่าย ซ้ำร้ายเมื่อถึงโรงพยาบาลก็ไม่มีคุณหมอคนไหนว่าง เนื่องจากเป็วันที่คนไข้ล้นโรงพยาบาล คุณหมอทุกคนงานเข้า แม้แต่หมอแผนกสูตินรีเวชยังถูกเรียกตัวไปช่วย
คุณหมอติดตามที่ลงจากรถพยาบาลด้วยกันรีบร้อนจนเหงื่อแตกพลั่ก ควักมือถือกดโทรหาอาจารย์ ขณะเดียวกันหานอวิ๋นโจวติดเคสผ่าตัดท้องที่ห้องผ่าตัดข้างๆ เขาจึงบอกปลายสายให้หาห้องผ่าตัดว่างสักห้อง และส่งพยาบาลมากประสบการณ์สองคนไปช่วย เช่นนี้แพทย์มือใหม่ที่เพิ่งเคยติดตามเคสผ่าตัดกับอาจารย์เพียงครั้งเดียว จึงได้โอกาสเป็แพทย์ผ่าตัดครั้งแรก ตรงมุมแคบๆ ในห้องผ่าตัดที่แสนจะเก่าคร่ำครึ รับหน้าที่เป็แพทย์ผ่าคลอดแก่เซี่ยเหยี่ยภายใต้การชี้แนะทางไกลผ่านมือถือของอาจารย์
ครรภ์อายุกว่าแปดเดือน น้ำหนักเพียงหนึ่งพันห้าร้อยกรัม ผ่าออกมาในสภาพเขียวช้ำไปทั้งตัว พยาบาลใช้ผ้าขนหนูห่อตัววิ่งพุ่งไปยังศูนย์ทารกแรกเกิดก่อนกำหนดที่อยู่ติดๆ กัน
ส่วนตัวเซี่ยเหยี่ยเองก็หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะในจังหวะที่รอเย็บแผลผ่าท้อง มีพยาบาลอีกคนะโให้รีบกู้ชีพด่วน จนได้รับความช่วยเหลือจากเหล่าแพทย์ที่เพิ่งวางมีดผ่าตัดลงหมาดๆ จากห้องข้างเคียง ระหว่างที่เย็บแผลผ่าคลอดก็ทำการปฐมพยาบาลไปด้วย ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวายชีวิตคนคนหนึ่งก็ถูกกอบกู้มาได้
หานิซิวหายใจหนักหน่วงขณะไล่สายตาอ่านไปทีละบรรทัดจนจบ เนื้อหาถูกถ่ายทอดออกมาอย่างราบเรียบ แต่พอจะจินตนาการถึงความอกสั่นขวัญแขวนได้ไม่ยาก เพียงแค่หวนนึกถึงรอยแผลผ่าตัดไม่สม่ำเสมอที่เห็นจากห้องในคลับแห่งนั้น ครานั้นไฟโทสะสุมขึ้นกลางอก เขาเกลียดอีกฝ่ายที่ยอมปล่อยให้ตัวเองถูกย่ำยีโดยคนใจทราม
เขาเห็นเรือนกายขาวซีดซูบผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกนั่น ยังแอบระรื่นใจอย่างร้ายกาจที่เห็นอีกฝ่ายตกทุกข์ได้ยาก
ไม่คิดเลยว่า ตนต่างหากที่เป็ต้นเหตุของทุกสิ่ง
คนในครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเซี่ยเหยี่ย ต้องจากไปตลอดกาลเพราะล้มขาหัก ตัดภาพมาที่เขาเลือกจะพูดถึงคุณปู่เพื่อทำร้ายจิตใจเซี่ยเหยี่ยตอนกำลังข่มเหงเขา
ทุกอย่างเป็เพราะใครกัน!
หานิซิวซบหน้ากับฝ่ามือ เื่มาถึงตรงนี้ เขาไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะอ่านต่อ ความจริงก็ไม่ต้องอ่านต่อหรอก เซี่ยเหยี่ยที่แทบเอาตัวเองไม่รอด ยังต้องเลี้ยงลูกอีกคน โอเมก้าไร้คู่ครองจะต้องตกอยู่ในสภาวะวิกฤตเพียงใด คงคิดได้ไม่ยาก
คลับเย่ว์หม่าวันนั้น อัลฟ่าคนหนึ่งรั้นจะขอซื้อตัวโอเมก้าคนหนึ่ง ไม่มีผู้ใดขัดขวางได้ และไม่มีผู้ใดคิดจะห้าม
หานิซิวนึกโชคดีในใจ ยังดีที่เขาคืออัลฟ่าคนนั้น
กระนั้นเขายังคงเหงื่อแตกพลั่ก เขาจะเป็อัลฟ่าคนนั้นได้อย่างไร เขาจะเป็อัลฟ่าคนเดียวคนเดิมที่เคยทำร้ายเซี่ยเหยี่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้อย่างไร
วันที่หวนกลับมาพบกันใหม่ในรอบสามปี เซี่ยเหยี่ยไม่เคยคิดจะเรียกร้องสิ่งใดให้ตนเอง เป็หานิซิวต่างหากที่เอาแต่่ชิงอย่างเอาแต่ใจ บีบต้อนจนเซี่ยเหยี่ยต้องเอ่ยปากขอเดิมพันด้วยการเสนอค่าตัวที่ ‘หนึ่งล้าน’ บีบให้เซี่ยเหยี่ยต้องแย้งให้ตัวเองอย่างอนาถว่า ‘ไม่ได้ขาย’ สุดท้ายยังบีบให้เซี่ยเหยี่ยต้องถามไถ่อย่างน้อยใจว่า ‘ทำไมถึงทำแบบนี้’ แต่ละคำแต่ละประโยคอัดแน่นไปด้วยความสิ้นหวังปนโศกเศร้า
ยามเขาอ้างว่าหมดรัก เซี่ยเหยี่ยไม่เคยตามตื๊อรังควาน กาลเวลาไหลผ่าน ประโยคเดียว ‘ทำไมถึงทำแบบนี้’ ก้าวข้ามเวลากว่าสามปี ความทุกข์โศกที่เซี่ยเหยี่ยแสดงออกมา หนักอึ้งจนหานิซิวแทบต้านรับไม่ไหว
เซี่ยเหยี่ยพูดไม่ผิดเลย ไอ้สารเลว!
เขามันสารเลว!
หานิซิวหลบอยู่ในห้อง เขาไม่รู้ว่าควรเผชิญหน้ากับเื่นี้อย่างไร
เื่ที่เขาสืบพันธุ์ไม่ได้ไร้คำอธิบาย จวบจนตอนนี้เขายังคงคิดว่าตนสืบพันธุ์ไม่ได้ ผลรายงานจากโรงพยาบาลสองแห่ง คือหลักฐานประจักษ์ที่เขาหมดแรงที่จะตามสงสัยถึงโอกาสความเป็ไปได้ที่จะเกิดข้อผิดพลาด
แต่เสี่ยวหลีล่ะ เขาเชื่อว่าเด็กคนนั้นคือสายเืตน
เมื่อความจริงสองขั้วมาประจันกัน เขารู้สึกเพียงหัวหมุนหน้ามืดราวกับถูกค้อนทุบหัว
เซี่ยเหยี่ยที่เจ็บเพราะเขา กำลังนอนอ่อนแรงอยู่โรงพยาบาลโดยไม่มีความผิดอะไร ทำอย่างไรดี คราวที่จะขอเลิก เซี่ยเหยี่ยเคยให้โอกาสเขาอธิบาย เคยเสนอทางว่าให้ช่วยกันหาทางแก้ไขปัญหาร่วมกัน แต่คนที่ปฏิเสธคือเขา เขาเองที่ตอบกลับอย่างไร้เยื่อใยว่าหมดรัก ขับไสไล่ส่งอีกฝ่ายไปเอง
ตอนนี้เซี่ยเหยี่ยยังจะให้โอกาสเขาอธิบายเหตุผลอีกสักครั้งไหม
ความลำบากใจของเขา ลำบากที่ใครกันแน่
หลงคิดว่าตัวเองเป็เหยื่อมาตลอดหลายปี หลงคิดว่าตนอดทนก้าวข้ามมันมาได้อย่างเข้มแข็ง ที่แท้กลับไม่ใช่อย่างนั้น ได้ลองอ่านเื่ราวของเซี่ยเหยี่ย ถึงรู้ว่าแบบใดคือเหยื่อ ความเข้มแข็งเป็อย่างไร
360
