“เป็อะไรของเธอยัยหวาน ทำหน้าอย่างกับจะตาย”
“ไม่รู้สิ การ์ตูน บางทีน้ำหวานก็อยากไปที่ไกล ๆ อ่ะ”
“มีอะไรอย่างนั้นหรือ”
“คือ...” ฉันตัดสินใจเล่าเื่ที่เกิดขึ้นวันก่อนให้การ์ตูนฟัง
“อะไรนะ นี่เขาทำแบบนี้ได้ยังไง”
“เราเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน”
“แต่อย่างว่าแหละคนกลุ่มนั้นมีชื่อเสียงทางด้านลบอยู่แล้ว แต่ก็มีสาว ๆ มาหลงพวกเขาอยู่ได้”
“เว้นพี่หมอไว้คนหนึ่งละกัน”
“จ้า พี่หมอคนดี”
“อิอิ”
พอได้ระบายให้การ์ตูนฟังแล้วฉันก็รู้สึกสบายใจขึ้น
“ไปกินข้าวกันไหมหิวแล้ว” สำหรับการ์ตูนเื่กินขอให้บอก
“ไปสิ”
ตอนนี้ฉันกับการ์ตูนกำลังเดินมาที่โรงอาหารของคณะ
“ทำไมวันนี้คณะคนเยอะจัง การ์ตูน”
“นั้นสิมีอะไรงั้นหรือ”
กรี๊ด ๆ ๆ ๆ ๆ
“โอ๊ย จะกรี๊ดอะไรกัน หูจะหนวกแล้ว”
“การ์ตูนเราว่าไปกินที่อื่นกันเถอะ”
“ทำไมอ่า” ฉันส่งสายตาให้การ์ตูนหันไปดูสาเหตุของเสียงกรี๊ด แถมฉันยังเผลอไปสบตากับคนเลวเข้าให้อีก เขามาทำอะไรที่โรงอาหารคณะฉัน คณะเขาหรูกว่านี้อีก คนอย่างเขามาทำอะไรที่นี่
“อ่อ เข้าใจล่ะ ไปก็ไป” ฉันกับการ์ตูนเดินออกมาจากตรงนั้นทันที โดยไม่สนใจสายตาที่จ้องมองฉันจากข้างหลัง ฉันรู้ว่าเขามองฉัน ฉันรู้สึกได้ แต่ฉันไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับเขาอีก
“เขาจ้องแกใหญ่เลยยัยหวาน”
“ช่างเขาเถอะ”
“ว่าแต่ว่าเราจะกินอะไรเราเดินมาไกลแล้วนะ”
“หวานอยากกิน อาหารญี่ปุ่นอ่ะ”
“เอาสิ นาน ๆ ทียัยหวานของเราจะออกความคิดเห็นสักที”
ฉันกับการ์ตูนเดินเข้ามาในร้าน พอเรานั่งกันสักก็มีลูกค้าเดินเข้ามาที่ร้าน ก็เป็เื่ปกติซึ่งเราก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรอยู่แล้ว
“นั่งด้วยคนสิ” ฉันเงยหน้าจากเมนูหันไปมองคนพูด ฉันถึงกลับต้องใเมื่อคนที่พูดคือคนเดียวกับคนที่ฉันพึ่งจะหนีเขามาจากโรงอาหาร ใช่แล้วค่ะ คนเลวนั้นเอง
“ที่เต็มค่ะ” นี่ไม่ใช่เสียงฉันหรอกค่ะ เป็การ์ตูนที่ตอบออกไป
“ขอโทษนะครับช่วยต่อโต๊ะให้พวกผมนั่งกับผู้หญิงสองคนนี้ด้วยครับ” อยู่ๆ เพื่อนเขาก็สั่งพนักงานให้ต่อโต๊ะให้ ทำไมพวกเขาถึงได้ทำอะไรตามใจตัวเองแบบนี้ บ้าอำนาจ
“แสบมากนะที่หนีฉันออกมา”
“.......” ฉันไม่ตอบอะไร เพราะไม่อยากจะพูดกับเขาจริง ๆ
“ลืมเอาปากมา” เขาเป็ผู้ชายเ็า ที่ปากร้ายสุดๆ แถมบุคลิกหน้าตาของเขายังเสริมให้เขาดูเป็คนร้ายกาจเข้าไปอีก
“คุณ้าแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือคะ”
“อะไรที่ฉัน้าฉันตัดสินใจเอง ไม่จำเป็ต้องให้ใครมาสั่ง”
“ค่ะ” ฉันไม่อยากต่อปากกับเขาเลยเลือกที่จะเงียบดีกว่า ตอนนี้ทั้งโต๊ะเหมือนเดดแอร์ เพราะเงียบกันหมด เพื่อนของเขาสามคนก็เหมือนเป็พวกโลกส่วนตัวสูง แล้วพวกเขาจะมาทำไม
“เอ่อ ยัยหวาน พรุ่งนี้เธอต้องไปทำขนมที่ร้าน sweety นิ”
“ใช่” การ์ตูนพูดทำลายความเงียบขึ้นมา
“น้องน้ำหวานทำขนมเป็หรือครับ” เพื่อนคนหนึ่งที่ดูท่าทางเป็มิตรกว่าใครถามฉันขึ้น
“ค่ะ หวานเรียนเอกทำขนมค่ะ”
“ว๊าว ดีจังพี่ชอบทานของหวานที่สุด อ่อ ลืมไปพี่ชื่อ ชูการ์นะ”
“ค่ะพี่ชูการ์”
“หึ แรด”
“ไอ้แทนมึงก็อย่าให้มันเกินไปนัก” เพื่อนอีกคนที่ดูท่าทางเป็ผู้ใหญ่น่าเคารพพูดขึ้น
“กูพูดเื่จริง”
“ช่างเถอะค่ะ หวานไม่ถือสาคนแบบนี้”
“นี่เธอ”
“น้องน้ำหวาน วันหลังทำขนมให้พี่กินบ้างได้ไหม”
“ได้สิค่ะ พี่ชูการ์มาที่คณะได้เลยค่ะ หวานจะทำให้กิน”
“ยัยนี่ทำขนมเก่งที่สุด”
“กูเกลียดของหวาน”
“เื่ของคุณมึงครับไททัน น้องน้ำหวานสัญญากับพี่แล้วนะว่าจะทำให้พี่ทาน”
“ค่า ไม่ลืมอยู่แล้วค่า นี่การ์ตูนทำอาหารอร่อยมากเลยนะคะ การ์ตูนเรียนเอกทำอาหารค่ะ”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะพี่ ๆ “
“ครับน้องการ์ตูน”
ผมฟังไอ้ชูการ์มันคุยกับยัยนี่บอกเลยว่าผมคิดถูกจริง ๆ ยัยนี่ก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เห็นความเป็กันเองของผู้ชายก็หลงงอมแงม หึ เห็นแบบนี้แรดใช่ย่อย
“ยัยหวานเราไปกันเถอะ ใกล้ได้เวลาเรียนแล้ว”
“ไปสิ พี่ค่ะเก็บเงินด้วยค่ะ”
“ไม่เป็ไรครับของน้ำหวาน น้องการ์ตูน พวกพี่เลี้ยงครับ” พี่ชูการ์พูดขึ้น
“แต่ว่า...”
“ขอบคุณมากค่ะพี่ๆ ไปได้แล้วยัยหวาน”
“เห็นของฟรีไม่ได้เลยนะการ์ตูน”
.......................................................
“ไงมึง ยังคิดว่าเขาเป็เหมือนคนอื่น ๆ ที่มึงเคยเจออยู่ไหม”
“กูว่ามึงพูดแรงกับน้องไป”
“เื่ของกู”
“สักวันอย่ามาร้องไห้ฟูมฟายให้พวกกูช่วยนะ”
“อย่างกูไม่มีทาง”
“จำคำมึงไว้”
อย่างผมหรือจะฟูมฟายเพราะยัยนั้น บ้าไปแล้วไม่มีส่วนไหนที่ผมจะชอบได้เลย พวกมันบ้าจริง ๆ
.....................................................................
“เฮ้อ วันนี้เหนื่อยจัง อยากกลับบ้านไปนอนแล้ว” เสียงการ์ตูนบ่นกระปอดกระแปด แต่วันนี้ก็เหนื่อยจริง ๆ นั่นแหละ
“กลับบ้านกันเลยไหม” ฉันถามการ์ตูนออกไป
“เราอ่ะกลับได้ แต่เธอสิ จะกลับได้ไหม”
“พูดอะไรของเธอนะกา...คุณ!”
“ขึ้นรถ” นี่เขามาทำอะไรอีก
“ฉันจะกลับกับการ์ตูนค่ะ”
“นี่แม่เธอยังไม่โทรมาบอกหรือ”
“หมายความว่าไงคะ”
“หึ”
“ลองโทรหาแม่ดูสิหวาน” ฉันรีบโทรหาแม่ทันที
“แม่ค่ะ อะไรนะคะ แต่ว่า..หวาน..ก็ได้ค่ะ” สรุปว่าวันนี้บ้านฉันไปทานข้าวบ้านเขาแถมคุณน้ายังให้เขามารับฉันอีก
“รู้แล้วก็ขึ้นรถ เสียเวลา”
“เราไปก่อนนะการ์ตูน”
“เจอกันพรุ่งนี้”
ตอนนี้ฉันขึ้นมานั่งบนรถเขาแล้ว เขาคงจะรวยมากจริง ๆ ดูจากรถแล้วคงหลายล้านบาท ครอบครัวขนาดกลางอย่างฉันคงไม่มีปัญญาหรอก แต่ฉันก็มีความสุขกับตัวเองนะ แค่นี้ก็พอแล้ว
“อย่างเธอคงไม่เคยนั่งรถแพงๆ แบบนี้สินะ” เขาไม่เคยหยุดดูถูกฉันเลย แถมเขายังไม่คิดที่จะขอโทษฉันเื่ที่เขาทำลงไปครั้งนั้นอีก เขามันแย่ที่สุด ทำร้ายฉันแถมยังดูถูกฉันอีก
“ค่ะ”
“หึ เป็บุญของเธอสินะ”
“คงงั้นมั้งค่ะ”
“เธอคงอยากจับฉันจนตัวสั่นสินะ”
“แล้วแต่คุณจะคิดเถอะค่ะ”
“แล้วฉันจะคอยดู”
“ค่ะ”
ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วที่เขาบอกว่ายิ่งเกลียดยิ่งเจอมันเป็ยังไง
......................................................................................
4K
